Shloka 15
पाण्डोः तपः-प्रसङ्गः, ऋण-धर्मः, अपत्य-प्राप्ति-चिन्ता
Pāṇḍu’s Asceticism, the Doctrine of Debts, and Deliberations on Progeny
वैशम्पायन उवाच एवमुक्ता बहुविध॑ सान्त्वपूर्व विवस्व॒ता । सा तु नैच्छद् वरारोहा कन्याहमिति भारत,वैशम्पायनजी कहते हैं--भारत! भगवान् सूर्यने कुन्तीको समझाते हुए इस तरहकी बहुत-सी बातें कहीं; किंतु मैं अभी कुमारी कन्या हूँ, यह सोचकर सुन्दरी कुन्तीने उनसे समागमकी इच्छा नहीं की
Vaiśampāyana uvāca: evam uktā bahuvidhaṃ sāntva-pūrvaṃ Vivasvatā | sā tu naicchad varārohā kanyāham iti Bhārata ||
ဝိုင်ရှမ္ပာယနက ပြောသည်– «အို ဘာရတ၊ နေမင်း ဝိဝသ္ဝတ်က အရင်ဆုံး သက်သာစေသော စကားများဖြင့် နည်းမျိုးစုံ ပြော၍ သူမကို ချော့မော့လေ၏။ သို့သော် မြင့်မြတ်သော မိန်းကလေးသည် ‘ငါသည် မင်္ဂလာမဆောင်ရသေးသော ကညာ’ ဟု တွေးကာ သဘောမတူခဲ့။ လှပသော ကုန္တီသည် သူနှင့် ပေါင်းစည်းလိုစိတ် မရှိခဲ့»။
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse foregrounds ethical restraint and personal integrity: despite persuasive, soothing speech from a powerful divine figure, Kuntī’s self-understanding as an unmarried maiden becomes the basis for refusing union—highlighting the moral weight of consent and social-dharmic considerations.
Within the Kuntī–Sūrya episode, the Sun-god (Vivasvat) speaks to Kuntī in many conciliatory ways, attempting to reassure her; nevertheless, she does not agree, thinking, “I am a maiden,” and therefore does not desire to meet him in union.