Shloka 9
प्रासादशतसम्बाध॑ महेन्द्रपुरसंनिभम् । नदीषु वनखण्डेषु वापीपल्वलसानुषु । काननेषु च रम्येषु विजहुर्मुदिता जना:,सैकड़ों महलोंसे संयुक्त वह पुरी देवराज इन्द्रकी अमरावतीके समान शोभा पाती थी। वहाँके लोग नदियों, वनखण्डों, बावलियों, छोटे-छोटे जलाशयों, पर्वतशिखरों तथा रमणीय काननोंमें प्रसन्नतापूर्वक विहार करते थे
prāsādaśatasambādhaṃ mahendrapurasaṃnibham | nadīṣu vanakhaṇḍeṣu vāpīpalvalasānuṣu | kānaneṣu ca ramyeṣu vijahur muditā janāḥ ||
ဝိုင်ရှမ္ပါယန မိန့်ကြားသည်– ရာချီသော နန်းတော်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေသော ထိုမြို့သည် မဟေန္ဒြ၏ မြို့တော်ကဲ့သို့ တောက်ပလှပ하였다။ ထိုနေရာ၌ လူထုသည် စိတ်ရွှင်လန်း၍ မြစ်ကမ်းများ၊ တောအုပ်များ၊ ရေတွင်းများနှင့် ရေကန်ငယ်များအနီး၊ တောင်စောင်းနှင့် မြင့်ပြင်များပေါ်၊ လှပသော တောရိုင်းဥယျာဉ်များအတွင်း၌ ပျော်ရွှင်စွာ လှည့်လည်ကစားကြကာ စည်းကမ်းတကျရှိသော မြို့ပြဘဝကြောင့် စည်ပင်သာယာမှု၊ အပန်းဖြေမှုနှင့် ကျေနပ်မှုတို့ကို ခံစားနိုင်ကြောင်းကို ဖော်ပြနေသည်။
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse implicitly links social well-being to an ordered, prosperous civic life: when a community is stable and flourishing, people can enjoy nature and recreation without fear—suggesting that good governance and collective dharma create the conditions for contentment.
Vaiśaṃpāyana is describing a magnificent city—packed with palaces and likened to Indra’s capital—where the inhabitants happily roam and enjoy rivers, forests, wells, ponds, slopes, and pleasant groves.