Adhyaya 79
Adhyaya 79 — Bhakti-Mahima and Linga-Archana-Vidhi (Condensed Ritual Sequence)
ရသေ့များက သက်တမ်းတို၍ အင်အားကန့်သတ်သော လူသားများသည် တပသ်ရှည်လျားစွာပြုသော်လည်း ဘုရားများတောင် မဟာဒေဝကို မြင်ရခက်သကဲ့သို့ မည်သို့ ပူဇော်နိုင်သနည်းဟု မေးကြသည်။ စူတာက စိုးရိမ်မှုမှန်ကန်သော်လည်း ရှိဝသည် သဒ္ဓါဖြင့် ချဉ်းကပ်၍ “မြင်နိုင်”ပြီး ပူဇော်သူ၏ စိတ်အခြေအနေနှင့် ကိုက်ညီသည့် အကျိုးကို ပေးတော်မူကြောင်း ဆိုသည်။ မသန့်ရှင်းသော သို့မဟုတ် မမှန်ကန်သော ရည်ရွယ်ချက်ဖြင့် ပူဇော်ခြင်းသည် နိမ့်သော အကျိုးများကို ဖြစ်စေကြောင်း ပြပြီးနောက် လိင်္ဂပူဇာ အဆင့်လိုက်နည်းလမ်းကို တင်ပြသည်—လိင်္ဂနှင့် အာသနကို သန့်စင်ခြင်း၊ ဒေဝတားကို ဖိတ်ခေါ်ခြင်း၊ အရ္ဃျနှင့် ဥပစာရများ ဆက်ကပ်ခြင်း၊ သန့်ရှင်းရည်များဖြင့် အဘိသေက ပြုခြင်း၊ စန္ဒနနှင့် ပန်းများ (အထူးသဖြင့် ဘိလ္ဝရွက်) ဖြင့် အလှဆင်ခြင်း၊ ဓူပနှင့် နိုင်ဝေဒျ အမျိုးမျိုး ဆက်ကပ်ခြင်း၊ ပရဒက္ခိဏာနှင့် နမസ്കာရ မကြာခဏ ပြုခြင်း၊ နောက်ဆုံး ပဉ္စဗြဟ္မ မျက်နှာများ (ဣရှာန၊ တတ္ပုရုသ/ပုရုသ၊ အဃောရ၊ ဝာမဒေဝ၊ သဒ္ယောဇာတ) ကို မန္တရဖြင့် ပူဇော်ခြင်း။ ထို့ပြင် မြင်ခြင်း၊ ကြားခြင်း၊ အနုမောဒနာပြုခြင်း သို့မဟုတ် ဂီလမ်မီးတိုင် ဆက်ကပ်ခြင်း—အထူးသဖြင့် ကာတ္တိကလတွင်—မြင့်မြတ်သော လောကများနှင့် နောက်ဆုံး ရှိဝ-သာယုဇျကို ရစေကြောင်း ဖော်ပြသည်။ ဤအဓျာယသည် ဘက္တိသဘောတရားမှ နေ့စဉ်ပြန်လုပ်နိုင်သော ပူဇော်နည်းသို့ ချိတ်ဆက်ပေးပြီး နောက်အခန်းများ၏ ရှိဝဗဟိုညွှန်ကြားချက်များအတွက် ပြင်ဆင်ပေးသည်။
Shlokas
Verse 1
इति श्रीलिङ्गमहापुराणे पूर्वभागे भक्तिमहिमवर्णनं नामाष्टसप्ततितमो ऽध्यायः ऋषय ऊचुः कथं पूज्यो महादेवो मर्त्यैर्मन्दैर्महामते कल्पायुषैर् अल्पवीर्यैर् अल्पसत्त्वैः प्रजापतिः
ဤသို့ဖြင့် သီရိ လင်္ဂမဟာပုရာဏ ပူရ္ဝဘာဂ၌ “ဘက္တိ၏ မဟိမကို ဖော်ပြခြင်း” ဟူသော အခန်း ၇၉ စတင်၏။ ရှိများက ဆိုကြသည်– “အို မဟာမတေ၊ မဟာဒေဝ—ပရာဇာပတိ၊ သတ္တဝါတို့၏ အရှင်—ကို ဤကာလ၌ အသက်တို၊ ဉာဏ်မပြည့်၊ အင်အားနည်း၊ စိတ်ဓာတ်နည်းသော မရဏလူသားတို့က မည်သို့ ပူဇော်ရမည်နည်း?”
Verse 2
संवत्सरसहस्रैश् च तपसा पूज्य शङ्करम् न पश्यन्ति सुराश्चापि कथं देवं यजन्ति ते
ထောင်နှစ်ပေါင်းများစွာ တပသဖြင့် သင်္ကရ (ရှီဝ) ကို ပူဇော်ကြသော်လည်း ဒေဝတားတို့သည် မမြင်နိုင်သေးကြသည်။ ထိုဒေဝကို မမြင်နိုင်လျှင် အမှန်တကယ် ဘယ်လိုပူဇော်နိုင်မည်နည်း။
Verse 3
सूत उवाच कथितं तथ्यम् एवात्र युष्माभिर् मुनिपुङ्गवाः तथापि श्रद्धया दृश्यः पूज्यः संभाष्य एव च
စူတာက ပြောသည်— “အို မုနိအထွတ်အမြတ်တို့၊ သင်တို့ပြောသမျှသည် ဤနေရာတွင် အမှန်တရားပင် ဖြစ်သည်။ သို့သော်လည်း ယုံကြည်ခြင်းဖြင့် ချဉ်းကပ်ရမည်၊ ရိုသေစွာ မြင်ရမည်၊ ပူဇော်ရမည်၊ လေးစားစွာ စကားဆိုရမည်” ဟု။
Verse 4
प्रसंगाच्चैव सम्पूज्य भक्तिहीनैरपि द्विजाः भावानुरूपफलदो भगवानिति कीर्तितः
အို ဒွိဇတို့၊ ပူဇော်ခြင်းသည် အခိုက်အတန့်ဖြစ်၍ ဘက္တိမရှိသော်လည်း ဘဂဝန် (ပတိ) သည် ပူဇော်သူ၏ ဘာဝ (စိတ်နေစိတ်ထား) အတိုင်း အကျိုးပေးသူဟု ချီးမွမ်းကြသည်။
Verse 5
उच्छिष्टः पूजयन्याति पैशाचं तु द्विजाधमः संक्रुद्धो राक्षसं स्थानं प्राप्नुयान् मूढधीर् द्विजाः
အို ဒွိဇတို့၊ အကျင့်အနိမ့်ဆုံး ဒွိဇတစ်ဦးသည် အစာကျန်အညစ် (ဥစ္စိဋ္ဌ) ရှိနေစဉ် ပူဇော်လျှင် ပိသာစအဖြစ်သို့ ကျရောက်သည်။ မိုက်မဲသောစိတ်ဖြင့် ဒေါသထွက်ကာ ပူဇော်လျှင် ရာක්ෂသကဲ့သို့သော အနေအထားသို့ ရောက်သည်။ ထို့ကြောင့် မသင့်လျော်သော ဘာဝနှင့် အညစ်အကြေးသည် ပသု (ဝိညာဉ်) ကို ပါရှ (pāśa) ဖြင့် ပိုမိုချည်နှောင်ကာ ပတိ—ရှီဝထံ မပို့ဆောင်နိုင်။
Verse 6
अभक्ष्यभक्षी सम्पूज्य याक्षं प्राप्नोति दुर्जनः गानशीलश् च गान्धर्वं नृत्यशीलस्तथैव च
မစားသင့်သောအရာကို စားသောက်သူ လူဆိုးသည် ပူဇော်လျှင်တောင် ယက္ခအဖြစ်သို့ ရောက်သည်။ သီချင်းကို နှစ်သက်သူသည် ဂန္ဓဗ္ဗအဖြစ်သို့ ရောက်ပြီး၊ အကကို နှစ်သက်သူလည်း ထိုသဘောတရားအတိုင်း သက်ဆိုင်ရာ ကံကြမ္မာကို ရသည်။ ထို့ကြောင့် ကိုယ်ရှိသော ပသုတို့သည် မိမိတို့၏ အလေ့အထနှင့် သဘောထားအထင်ရှားဆုံးအတိုင်း မွေးဖွားမှုများသို့ ရွေ့လျားကြပြီး၊ အမှန်တကယ် ရှီဝသိမြင်ခြင်းသည် ပြင်ပအကျင့်သာမက သန့်စင်မှုကို လိုအပ်သည်။
Verse 7
ख्यातिशीलस् तथा चान्द्रं स्त्रीषु सक्तो नराधमः मदार्तः पूजयन् रुद्रं सोमस्थानमवाप्नुयात्
အကျင့်ဆိုးသောလူတစ်ယောက်ပင်—နာမည်ကျော်လည်း၊ လမင်းသဘောထားရှိလည်း၊ မိန်းမတို့၌ကပ်လျက်ရှိလည်း၊ မူးယစ်ခြင်းကြောင့်ပင်ပန်းလည်း—ရုဒြာကိုဘုရားပူဇော်လျှင် စိုးမ (လကမ္ဘာ) ၏နေရာသို့ ရောက်နိုင်၏။
Verse 8
गायत्र्या देवमभ्यर्च्य प्राजापत्यमवाप्नुयात् ब्राह्मं हि प्रणवेनैव वैष्णवं चाभिनन्द्य च
ဂါယတြီမန္တရဖြင့် ဒေဝကိုပူဇော်လျှင် ပရာဇာပတိအဆင့်ကို ရောက်၏။ အမှန်တကယ်၊ ပရဏဝ (အိုမ်) တစ်ခုတည်းဖြင့်ပင် ဘြဟ္မာအဆင့်ကို ရောက်နိုင်ပြီး၊ ဂုဏ်ပြုချီးမွမ်းကာ အဘိနန္ဒနာပြုလျှင် ဝိုင်ရှ္ဏဝအဆင့်ကိုလည်း ရောက်၏။
Verse 9
श्रद्धया सकृदेवापि समभ्यर्च्य महेश्वरम् रुद्रलोकमनुप्राप्य रुद्रैः सार्धं प्रमोदते
ယုံကြည်ခြင်းဖြင့် မဟာဒေဝ (မဟေရှ္ဝရ) ကို တစ်ကြိမ်တည်းပင် ပူဇော်လျှင်၊ ပသု (ချည်နှောင်ခံဝိညာဉ်) သည် ရုဒြာ၏လောကသို့ ရောက်၏။ ရုဒြလောကသို့ ရောက်ပြီးနောက် ရုဒြတို့နှင့်အတူ ပျော်မြူး၏။
Verse 10
संशोध्य च शुभं लिङ्गम् अमरासुरपूजितम् जलैः पूतैस्तथा पीठे देवमावाह्य भक्तितः
ဒေဝတို့က ပူဇော်ကြပြီး အဆုရတို့အကြားတွင်ပင် ဂုဏ်ပြုခံရသော မင်္ဂလာလိင်္ဂကို အရင်ဆုံး သန့်စင်၍၊ သန့်ရှင်းသောရေများဖြင့် ဆေးကြောသန့်စင်ကာ၊ ထို့နောက် ပီဋ္ဌ (ပလ္လင်) ပေါ်တွင် ဘက္တိဖြင့် သခင်ကို အာဝါဟနာပြု၍ ဖိတ်ခေါ်တင်ထားရမည်။
Verse 11
दृष्ट्वा देवं यथान्यायं प्रणिपत्य च शङ्करम् कल्पिते चासने स्थाप्य धर्मज्ञानमये शुभे
သတ်မှတ်ထားသည့်နည်းလမ်းအတိုင်း သခင်ကို မြင်တွေ့ပြီး၊ ရှင်ကရ (Śaṅkara) ကို ဦးချကန်တော့ကာ၊ သန့်ရှင်းမင်္ဂလာ၍ ဓမ္မနှင့် မှန်ကန်သော ဉာဏ်ပညာဖြင့် ပြည့်စုံသည့် အာသနကို စီမံပြင်ဆင်ထားသည့်အတိုင်း ထိုင်စေရာ၌ တင်ထားရမည်။ ထိုသို့ ပြုခြင်းဖြင့် ပသု (ချည်နှောင်ခံဝိညာဉ်) သည် မှန်ကန်သော ပူဇော်နည်းနှင့် မှန်ကန်သော နားလည်မှုအားဖြင့် ပတိ (သခင်) ထံသို့ မျက်နှာမူလာမည်။
Verse 12
वैराग्यैश्वर्यसम्पन्ने सर्वलोकनमस्कृते ओङ्कारपद्ममध्ये तु सोमसूर्याग्निसंभवे
အလိုဆန္ဒကင်းခြင်း (ဝೈရာဂျ) နှင့် အာဏာတော် (အိုင်ශ්ဝရ္ယ) ပြည့်စုံ၍ လောကအပေါင်းတို့က ဦးညွှတ်ပူဇော်ကြသော အရှင်—အိုံကာရ၏ ပဒ္မအတွင်း၌ ပေါ်ထွန်းတော်မူပြီး စောမ(လ)၊ စူရယ(နေ)၊ အဂ္နိ(မီး) တို့၏ သုံးပါးတောက်ပမှုအဖြစ် မွေးဖွားတော်မူ၏။
Verse 13
पाद्यमाचमनं चार्घ्यं दत्त्वा रुद्राय शंभवे स्नापयेद्दिव्यतोयैश् च घृतेन पयसा तथा
ရုဒြ—မင်္ဂလာရှင် သမ္ဘု အား ပာဒျ (ခြေသုတ်ရေ)၊ အာစမနီယ (သောက်ရေ) နှင့် အရ္ဃျ ပူဇော်ပြီးနောက်၊ သန့်ရှင်းမြတ်သော ရေများဖြင့် (ရှီဝ) လင်္ဂကို ရေချိုးပေးရမည်၊ ထို့အတူ ဂျီ (ghee) နှင့် နို့ဖြင့်လည်း ရေချိုးပေးရမည်။
Verse 14
दध्ना च स्नापयेद्रुद्रं शोधयेच्च यथाविधि ततः शुद्धांबुना स्नाप्य चन्दनाद्यैश् च पूजयेत्
ရုဒြကို ဒဓိ (ယိုဂတ်/နို့ချဉ်) ဖြင့် ရေချိုးပေး၍ သတ်မှတ်ထားသည့် နည်းလမ်းအတိုင်း ပူဇော်မှုကို သန့်စင်စေပြီး၊ ထို့နောက် သန့်ရေဖြင့် ထပ်မံရေချိုးကာ စန္ဒန (စန္ဒကပ်) စသည်တို့ဖြင့် ပူဇော်ရမည်။
Verse 15
रोचनाद्यैश् च सम्पूज्य दिव्यपुष्पैश् च पूजयेत् बिल्वपत्रैरखण्डैश् च पद्मैर्नानाविधैस् तथा
ရောချနာ စသည့် သန့်မြတ်သော လိမ်းဆေးများဖြင့် ပြည့်စုံစွာ ပူဇော်ကာ၊ ဒိဗ္ယပန်းများဖြင့်လည်း ပူဇော်ရမည်။ ထို့အတူ မကွဲမပျက်သော ဘိလ္ဝရွက်များနှင့် အမျိုးမျိုးသော ကြာပန်းများကို ဆက်ကပ်၍—ပာရှု(ချုပ်နှောင်သော ဝိညာဉ်)၏ ပာရှ(ချည်နှောင်မှု)ကို ဖြုတ်ပေးသော ပတိ အရှင်အား ပန်းပူဇော်မှုကို ဆောင်ရွက်ရမည်။
Verse 16
नीलोत्पलैश् च राजीवैर् नद्यावर्तैश् च मल्लिकैः चम्पकैर् जातिपुष्पैश्च बकुलैः करवीरकैः
နီလုတ်ပလ (အပြာကြာ)၊ ရာဇီဝ (အနီကြာ)၊ နန္ဒျာဝရ္တ ပန်း၊ မလ္လိကာ (စံပယ်)၊ ခမ္ပက ပန်း၊ ဇာတိပန်း၊ ဘကူလ ပန်း နှင့် ကရဝီရ ပန်းတို့ကို ဆက်ကပ်၍—ပာရှု၏ ပာရှကို ဖြုတ်ပေးသော ပတိ အရှင် ရှီဝ၏ လင်္ဂကို ပူဇော်ရမည်။
Verse 17
शमीपुष्पैर् बृहत्पुष्पैर् उन्मत्तागस्त्यजैरपि अपामार्गकदम्बैश् च भूषणैरपि शोभनैः
သမီပန်း၊ ပန်းကြီးများ၊ အုန်မတ္တာနှင့် အဂஸ္တျ ပန်းများဖြင့်လည်းကောင်း၊ အပာမာရ္ဂနှင့် ကဒမ္ဗ ပန်းများဖြင့်လည်းကောင်း၊ လှပသောအလှဆင်ပစ္စည်းများပါ ထပ်မံတန်ဆာဆင်၍၊ ပာရှမှ ပရှုကို လွတ်မြောက်စေသော ပတိ သခင်အတွက် ပူဇော်မှုကို တင့်တယ်စေရာ၏။
Verse 18
दत्त्वा पञ्चविधं धूपं पायसं च निवेदयेत् दधिभक्तं च मध्वाज्यपरिप्लुतमतः परम्
အမျိုးငါးပါးသောဓూపကို ပူဇော်ပြီးနောက်၊ နိုင်ဝေဒျအဖြစ် ပယာသ (ဆန်ချို) ကို တင်လှူရမည်။ ထို့နောက် အထူးမြတ်သောအလှူအဖြစ် ဒဓိနှင့် ဆန်ကို ရောစပ်၍ ပျားရည်နှင့် ဂhee ဖြင့် စိုပြည်စွာ လောင်းလှူကာ၊ ပာရှမှ ပရှုကို လွတ်မြောက်စေသော ပတိ၏ ပေါ်လွင်သင်္ကေတ လိင်္ဂအတွက် ဥပစာရများကို ပြည့်စုံစေရာ၏။
Verse 19
शुद्धान्नं चैव मुद्गान्नं षड्विधं च निवेदयेत् अथ पञ्चविधं वापि सघृतं विनिवेदयेत्
သန့်ရှင်းသောထမင်းနှင့် မုဒ္ဂ (ပဲမုန့်) ထမင်းကို အမျိုးခြောက်ပါးဖြင့် နိုင်ဝေဒျအဖြစ် တင်လှူရမည်။ သို့မဟုတ် ဂhee ပါဝင်အောင် ပြုလုပ်ထားသော အစားအစာ အမျိုးငါးပါးကိုလည်း တင်လှူနိုင်သည်။ ထိုသို့ ပတိ (ရှီဝ) အပေါ် ဂုဏ်ပြုဝန်ဆောင်မှုအဖြစ် နိုင်ဝေဒျကို ဆောင်ရွက်ရာတွင်၊ ပရှုကို ချည်နှောင်သော မလ၏ ပာရှကို လျော့ပါးစေသည်။
Verse 20
केवलं चापि शुद्धान्नम् आढकं तण्डुलं पचेत् कृत्वा प्रदक्षिणं चान्ते नमस्कृत्य मुहुर्मुहुः
ထို့ပြင် ရိုးရိုးသန့်ရှင်းသောအစားအစာကိုလည်း ဆန် āḍhaka တစ်အတိုင်းအတာဖြင့် ချက်ပြုတ်ရမည်။ နောက်ဆုံးတွင် (ရှီဝ-လိင်္ဂ) ကို ပတ်လည်လှည့်လည်ကာ၊ ထပ်ခါထပ်ခါ ဦးချရမည်။
Verse 21
स्तुत्वा च देवमीशानं पुनः सम्पूज्य शङ्करम् ईशानं पुरुषं चैव अघोरं वाममेव च
ဣရှာန သခင်ကို ချီးမွမ်းပြီး၊ ရှင်ကရ (Śaṅkara) ကို ထပ်မံပြည့်စုံစွာ ပူဇော်ကာ၊ ဣရှာနအဖြစ်၊ ပုရုෂ (တတ္ပုရုෂ) အဖြစ်၊ အဃောရအဖြစ်၊ ဝာမ (ဝာမဒေဝ) အဖြစ်တို့ဖြင့် ရှီဝကို စိတ်၌တည်၍ အာရాధနာ ပြုရမည်။
Verse 22
सद्योजातं जपंश्चापि पञ्चभिः पूजयेच्छिवम् अनेन विधिना देवः प्रसीदति महेश्वरः
«သဒ္ယောဇာတ» မန္တရကို ရွတ်ဆို၍ ပဉ္စဗြဟ္မ နည်းလမ်း ငါးပါးဖြင့် ရှိဝကို ပူဇော်လျှင် ဤနည်းတော်အတိုင်း မဟေရှ္ဝရ ဘုရားသည် ကြည်နူး၍ ကရုဏာတော် ပေးတော်မူ၏။
Verse 23
वृक्षाः पुष्पादिपत्राद्यैर् उपयुक्ताः शिवार्चने गावश्चैव द्विजश्रेष्ठाः प्रयान्ति परमां गतिम्
အို ဒွိဇမြတ်သူရေ၊ သစ်ပင်တို့၏ ပန်း၊ ရွက် စသည်တို့ကို ရှိဝပူဇော်ရာတွင် အသုံးချလျှင် သစ်ပင်တို့လည်းကောင်း၊ ထို့အတူ နွားတို့လည်းကောင်း အမြင့်ဆုံးသော အခြေအနေသို့ ရောက်ကြ၏။
Verse 24
पूजयेद्यः शिवं रुद्रं शर्वं भवमजं सकृत् स याति शिवसायुज्यं पुनरावृत्तिवर्जितम्
ရှီဝ—ရုဒြ၊ ရှရ்வ၊ ဘဝ၊ မမွေးဖူးသော အဇ—ကို တစ်ကြိမ်တည်းပင် ပူဇော်သူသည် ရှီဝနှင့် ပေါင်းစည်းခြင်း (śiva-sāyujya) ကို ရပြီး ပြန်လည်မွေးဖွားခြင်းကင်းလွတ်၏။
Verse 25
अर्चितं परमेशानं भवं शर्वमुमापतिम् सकृत्प्रसंगाद्वा दृष्ट्वा सर्वपापैः प्रमुच्यते
ပူဇော်ခံရသော အမြင့်ဆုံးအရှင် ပရမေရှာန—ဘဝ၊ ရှရ்வ၊ ဥမာပတိ—ကို တစ်ကြိမ်တည်းပင် ရည်ရွယ်၍ဖြစ်စေ မတော်တဆဖြစ်စေ မြင်တွေ့ရုံဖြင့် အပြစ်အကုန်လုံးနှင့် ပာရှုကို ချည်နှောင်သည့် ပာရှကဲ့သို့သော အညစ်အကြေးများမှ လွတ်မြောက်၏။
Verse 26
पूजितं वा महादेवं पूज्यमानमथापि वा दृष्ट्वा प्रयाति वै मर्त्यो ब्रह्मलोकं न संशयः
မဟာဒေဝကို ပူဇော်ပြီးသားဖြစ်စေ၊ ပူဇော်နေဆဲဖြစ်စေ၊ ထိုပူဇော်မှုကို မြင်ရုံဖြင့်ပင် လူသားသည် သေချာပေါက် ဗြဟ္မလောကသို့ ရောက်၏—သံသယမရှိ။
Verse 27
श्रुत्वानुमोदयेच्चापि स याति परमां गतिम् यो दद्याद् घृतदीपं च सकृल्लिङ्गस्य चाग्रतः
ဤအကြောင်းကို ကြားသိရုံဖြင့်ပင် ရိုသေစွာ အနုမောဒနာပြုသူသည် အမြင့်ဆုံးသော အခြေအနေသို့ ရောက်၏။ ထို့ထက်ပို၍ လိင်္ဂ၏ရှေ့တွင် ဂျီ(ghṛta) မီးအလင်းကို တစ်ကြိမ်တည်းပင် ပူဇော်သူသည် အမြင့်ဆုံးသော ရည်မှန်းချက်သို့ ရောက်ကာ ပတိ (ရှီဝ) သို့ နီးကပ်၍ ပာရှ (pāśa) ချည်နှောင်မှုများကို လျော့ပါးစေ၏။
Verse 28
स तां गतिम् अवाप्नोति स्वाश्रमैर् दुर्लभां स्थिराम् दीपवृक्षं पार्थिवं वा दारवं वा शिवालये
သူသည် မိမိအာရှရမ၌ တည်မြဲနေသူတို့အတွက်တောင် ရှားပါးသော ထိုတည်ငြိမ်သည့် အခြေအနေကို ရရှိ၏။ ရှီဝ၏ ဘုရားကျောင်း (Śivālaya) တွင် မြေဖြင့်ဖြစ်စေ သစ်ဖြင့်ဖြစ်စေ မီးတိုင်/မီးပင် (dīpa-vṛkṣa) ကို တည်ဆောက်တင်ထားခြင်းကြောင့် ဖြစ်သည်။
Verse 29
दत्त्वा कुलशतं साग्रं शिवलोके महीयते आयसं ताम्रजं वापि रौप्यं सौवर्णिकं तथा
မိသားစုတစ်ရာအတွက် အကျိုးပြုသော အလှူကို ပြည့်စုံစွာ ပေးလှူပြီးနောက် သူသည် ရှီဝလောက၌ ဂုဏ်တင်ချီးမြှောက်ခံရ၏။ ထိုအလှူပစ္စည်းသည် သံဖြစ်စေ၊ ကြေးနီဖြစ်စေ၊ ငွေဖြစ်စေ၊ ထို့အတူ ရွှေဖြစ်စေ ဖြစ်နိုင်သည်။
Verse 30
शिवाय दीपं यो दद्याद् विधिना वापि भक्तितः सूर्यायुतसमैः श्लक्ष्णैर् यानैः शिवपुरं व्रजेत्
ရှီဝဘုရားသို့ မီးအလင်းကို စည်းကမ်းအတိုင်းဖြစ်စေ၊ သဒ္ဓါဘက်တိဖြင့်သာဖြစ်စေ ပူဇော်သူသည် ရှီဝပူရ (Śivapura) သို့ သွားရောက်မည်။ သူသည် နေရောင်တစ်သောင်းကဲ့သို့ တောက်ပသည့် အလွန်နူးညံ့လှပသော ရထားများဖြင့် ဆောင်ယူခံရ၏။
Verse 31
कार्तिके मासि यो दद्याद् घृतदीपं शिवाग्रतः सम्पूज्यमानं वा पश्येद् विधिना परमेश्वरम्
ကာတ္တိကလတွင် ရှီဝ၏ရှေ့၌ ဂျီမီးအလင်း (ghṛta-dīpa) ကို ပူဇော်သူ၊ သို့မဟုတ် စည်းကမ်းအတိုင်း ပရမေရှွရ (Parameśvara) ကို သေချာစွာ ပူဇော်နေသည်ကို မြင်သူသည် ရှီဝဘက်တိ၏ သန့်ရှင်းသော ကုသိုလ်မှ ပေါ်ထွန်းသည့် မင်္ဂလာအကျိုးကို ရရှိ၏။
Verse 32
स याति ब्रह्मणो लोकं श्रद्धया मुनिसत्तमाः आवाहनं सुसान्निध्यं स्थापनं पूजनं तथा
အို မုနိမြတ်တို့၊ ယုံကြည်သဒ္ဓာဖြင့် လိင်္ဂ၌ အရှင်ကို ဖိတ်ခေါ်ခြင်း (āvāhana)၊ ကောင်းမြတ်သော နီးကပ်တည်ရှိမှုကို ထူထောင်ခြင်း (susānnidhya)၊ တင်သွင်းတည်မြဲစေခြင်း (sthāpana) နှင့် ပူဇော်ဝတ်ပြုခြင်း (pūjana) ကို ပြုသူသည် ပုဏ္ဏားဘုရား ဘြဟ္မာ၏ လောကသို့ ရောက်၍ ပတိ သီဝ၏ ကရုဏာသို့ ဆုံးမည့် ကုသိုလ်လမ်းပေါ်တွင် မြင့်တက်သွားသည်။
Verse 33
सम्प्रोक्तं रुद्रगायत्र्या आसनं प्रणवेन वै पञ्चभिः स्नपनं प्रोक्तं रुद्राद्यैश् च विशेषतः
အာသန (āsana) ကို ရုဒြ-ဂါယတြီဖြင့် သတ်မှတ်ထားပြီး၊ ထို့အပြင် ပ္ရဏဝ (Oṁ) ဖြင့်လည်း ဖြစ်သည်။ စနပန (snapana) သည် သန့်စင်မန်တရား ငါးပါးဖြင့် သင်ကြားထားပြီး၊ အထူးသဖြင့် ရုဒြမန်တရားများနှင့် အခြားမန်တရားများဖြင့် ဖြစ်သည်။
Verse 34
एवं सम्पूजयेन्नित्यं देवदेवमुमापतिम् ब्रह्माणं दक्षिणे तस्य प्रणवेन समर्चयेत्
ဤသို့ပင် နေ့စဉ် ဒေဝဒေဝ မဟာဒေဝ—ဉမာပတိ၊ သက္တိနှင့် ပေါင်းစည်းသော အရှင်ကို ပူဇော်ဝတ်ပြုရမည်။ ထိုအရှင်၏ ညာဘက်၌လည်း ပ္ရဏဝ (Oṁ) ဖြင့် ဘြဟ္မာကို သင့်တော်စွာ ဂုဏ်ပြုပူဇော်ရမည်။
Verse 35
उत्तरे देवदेवेशं विष्णुं गायत्रिया यजेत् वह्नौ हुत्वा यथान्यायं पञ्चभिः प्रणवेन च
ထို့နောက် မြောက်ဘက်၌ ဒေဝတို့၏ အရှင် ဗိဿနုကို ဂါယတြီဖြင့် ယဇ္ဈာပူဇော်ရမည်။ ထို့ပြင် စည်းကမ်းအတိုင်း သန့်ရှင်းသော မီးထဲသို့ ဟုတ (အာဟုတိ) များကို ဆက်ကပ်ပြီးနောက် ပ္ရဏဝ (Oṁ) ဖြင့်လည်း ငါးကြိမ် အာဟုတိ ဆက်ကပ်ရမည်။
Verse 36
स याति शिवसायुज्यम् एवं सम्पूज्य शङ्करम् इति संक्षेपतः प्रोक्तो लिङ्गार्चनविधिक्रमः
ဤသို့ပင် ဤနည်းအတိုင်း သင်္ကရ (Śaṅkara) ကို သင့်တော်စွာ ပူဇော်ပြီးနောက် ချည်နှောင်ခံ အတ္တ (paśu) သည် သီဝ-သာယုဇျ (Śiva-sāyujya)—အရှင်နှင့် နီးကပ်တူညီသော သဘောတရား၌ ပါဝင်ပေါင်းစည်းခြင်း—ကို ရရှိသည်။ အကျဉ်းချုပ်အားဖြင့် ဤသည်မှာ လိင်္ဂအာရ္စန (liṅgārcana) ၏ ပူဇော်နည်းလမ်းအစဉ်အလာ ဖြစ်သည်။
Verse 37
व्यासेन कथितः पूर्वं श्रुत्वा रुद्रमुखात्स्वयम्
ယခင်က ဗျာသသည် ရုဒ္ဒရ၏ မျက်နှာမှ ကိုယ်တိုင်ကြားနာပြီးနောက် ဤသီလဝိညာဉ်တရားကို ဟောကြားခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် ပတိ (ရှီဝ) ၏ တိုက်ရိုက်ဗျာဒိတ်အဖြစ် ရှိုင်ဝသင်္ကြန်ကို ထိန်းသိမ်းကာ ပာရှု (ချည်နှောင်ခံဝိညာဉ်) ၏ မုက္ခတိအတွက် ဖြစ်စေသည်။
Frequently Asked Questions
Liṅga and pīṭha purification (śodhana), āvāhana (invocation), respectful darśana and praṇāma, offering pādya–ācamanīya–arghya, abhiṣeka with pure waters and auspicious substances (ghee, milk, curd, etc.), adornment with sandal/flowers and bilva, dhūpa and naivedya, pradakṣiṇā and repeated namaskāra, and mantra-worship through the pañcabrahma forms (Īśāna, Tatpuruṣa, Aghora, Vāmadeva, Sadyojāta).
It states that even once-only worship with śraddhā can lead to Rudraloka and joy among Rudras, and that worship, darśana of worship, hearing and approving it (anumodana), and dīpa-dāna can elevate one through higher lokas—culminating in Śiva-sāyujya, described as freedom from return (punarāvṛtti-varjita).
Offering a ghee lamp before the liṅga is presented as a powerful, accessible act whose merit grants rare, stable attainment; Kārttika-month lamp offerings and proper darśana of worship are specifically linked to Brahmaloka and higher spiritual fruition.