Adhyaya 77

Verse 1

इति श्रीलिङ्गमहापुराणे पूर्वभागे शिवमूर्तिप्रतिष्ठाफलकथनं नाम षट्सप्ततितमो ऽध्यायः ऋषय ऊचुः लिङ्गप्रतिष्ठापुण्यं च लिङ्गस्थापनमेव च लिङ्गानां चैव भेदाश् च श्रुतं तव मुखादिह

ရိရှီတို့က ဆိုကြသည်– «ဤနေရာ၌ သင်၏နှုတ်မှပင် သီဝလင်္ဂကို ပရတိဋ္ဌာပနာပြုခြင်း၏ ပုဏ္ဏယ၊ လင်္ဂတည်ထောင်ခြင်း၏ အကျင့်နှင့် လင်္ဂအမျိုးအစားကွဲပြားမှုတို့ကို ကျွန်ုပ်တို့ ကြားနာခဲ့ပါပြီ»။

Verse 2

मृदादिरत्नपर्यन्तैर् द्रव्यैः कृत्वा शिवालयम् यत्फलं लभते मर्त्यस् तत्फलं वक्तुमर्हसि

မြေညစ်ကဲ့သို့ ရိုးရိုးပစ္စည်းမှ စ၍ ရတနာတန်ဖိုးကြီးများအထိ ပစ္စည်းများဖြင့် သီဝအရှင်အတွက် ဘုရားကျောင်းကို လူသားတစ်ဦး ဆောက်လုပ်လျှင်၊ ထိုသူရရှိမည့် ဖလ (phala) အကျိုးကျေးဇူးကို မိန့်ကြားပေးပါ။

Verse 3

सूत उवाच यस्य भक्तो ऽपि लोके ऽस्मिन् पुत्रदारगृहादिभिः बाध्यते ज्ञानयुक्तश्चेन् न च तस्य गृहैस्तु किम्

စူတက ပြောသည်– ဤလောက၌ ဘက်တိရှိသူတစ်ဦးဖြစ်သော်လည်း သား၊ ဇနီး၊ အိမ်နှင့် အခြားအရာများကြောင့် ချုပ်နှောင်ခံနေရသေးလျှင်၊ ဉာဏ်ရှိသည်ဟု ဆိုနိုင်သော်လည်း ထိုအိမ်အရာများက သူ့အတွက် ဘာအကျိုးရှိမည်နည်း။

Verse 4

तथापि भक्ताः परमेश्वरस्य कृत्वेष्टलोष्टैरपि रुद्रलोकम् प्रयान्ति दिव्यं हि विमानवर्यं सुरेन्द्रपद्मोद्भववन्दितस्य

သို့သော်လည်း အမြင့်ဆုံးအရှင် ပရမေရှ్వర၏ ဘက္တများသည် မိမိတို့ချစ်မြတ်နိုးသည့် အရာကိုသာ ပူဇော်သော်လည်း၊ မြေခဲတုံးမျှသာဖြစ်စေ ရုဒ္ဒရလောကသို့ ရောက်ကြသည်။ အင်ဒြာနှင့် ကြာပန်းမွေး ဘြဟ္မာတို့က ဝတ်ပြုချီးမွမ်းသော အရှင်၏ အလင်းရောင်တောက်ပသည့် နတ်ဗိမာန်အမြတ်ဆုံးသို့ အမှန်တကယ် သွားရောက်ကြသည်။

Verse 5

बाल्यात्तु लोष्टेन च कृत्वा मृदापि वा पांसुभिर् आदिदेवम् /* गृहं च तादृग्विधमस्य शंभोः सम्पूज्य रुद्रत्वमवाप्नुवन्ति

ကလေးဘဝကတည်းက မြေခဲတုံးဖြင့်ဖြစ်စေ၊ မြေညိုဖြင့်ဖြစ်စေ၊ သဲမှုန်ဖုန်မှုန်ဖြင့်ပင်ဖြစ်စေ လိင်္ဂကို ပုံဖော်၍၊ ထို့အတူ သမ္ဘု (Śambhu) အတွက် အိမ်တော်ငယ်တစ်ခုကိုလည်း တည်ဆောက်ကာ၊ အာဒိဒေဝကို အပြည့်အဝ ဘက္တိဖြင့် ပူဇော်သူတို့သည် ရုဒ္ဒရအဆင့်သို့ ရောက်ကြပြီး၊ လိင်္ဂပူဇာအားဖြင့် ပတိဖြစ်သော အရှင်ထံ နီးကပ်လာကြသည်။

Verse 6

तस्मात्सर्वप्रयत्नेन भक्त्या भक्तैः शिवालयम् कर्तव्यं सर्वयत्नेन धर्मकामार्थसिद्धये

ထို့ကြောင့် ဘက္တများသည် စိတ်နှလုံးအပြည့် ဘက္တိဖြင့်၊ အားလုံးသော ကြိုးပမ်းမှုဖြင့်၊ သီဝ၏ အလယ်တော် (Śivālaya) ကို တည်ဆောက်ရမည်။ ထိုသို့ အစွမ်းကုန် ကြိုးစားခြင်းဖြင့် ဓမ္မ၊ ကာမ၊ အဓ္ဓ (အර්ထ) တို့ ပြည့်စုံစေရန် ဖြစ်သည်။

Verse 7

केसरं नागरं वापि द्राविडं वा तथापरम् कृत्वा रुद्रालयं भक्त्या शिवलोके महीयते

ကေသရ (Kesara) ပုံစံဖြစ်စေ၊ နာဂရ (Nāgara) ပုံစံဖြစ်စေ၊ ဒြာဝိဍ (Drāviḍa) ပုံစံဖြစ်စေ၊ သို့မဟုတ် အခြားနည်းလမ်းဖြစ်စေ—ဘက္တိဖြင့် ရုဒ္ဒရအလယ် (Rudrālaya) ကို တည်ဆောက်သူသည် သီဝလောက၌ ဂုဏ်ပြုချီးမြှောက်ခံရသည်။

Verse 8

कैलासाख्यं च यः कुर्यात् प्रासादं परमेष्ठिनः कैलासशिखराकारैर् विमानैर् मोदते सुखी

အမြင့်ဆုံးအရှင် (ပရမေဋ္ဌင်) အတွက် “ကೈလာသ” ဟု ခေါ်သော ပရသာဒ (ဘုရားကျောင်း) ကို တည်ဆောက်သူသည်—ပျော်ရွှင်၍ စိတ်အေးချမ်းလျက်—ကဲလာသတောင်ထိပ်ပုံသဏ္ဌာန်ရှိသော နတ်ဗိမာန် (vimāna) များအတွင်း ပျော်မွေ့နေသည်။

Verse 9

मन्दरं वा प्रकुर्वीत शिवाय विधिपूर्वकम् भक्त्या वित्तानुसारेण उत्तमाधममध्यमम्

သို့မဟုတ် မိမိသည် သတ်မှတ်ထားသော ဝိဓိအတိုင်း သီဝဘုရားအတွက် မဏ္ဍရ (ပူဇော်ပွဲမဏ္ဍပ/အလ္တာစီမံ) ကို စည်းကမ်းတကျ ပြုလုပ်ရမည်—ဘက္တိဖြင့်၊ မိမိ၏ ငွေကြေးအင်အားနှင့် ကိုက်ညီသကဲ့သို့ အထူးကောင်း၊ အလယ်အလတ်၊ သာမန်ဖြစ်စေ။

Verse 10

मन्दराद्रिप्रतीकाशैर् विमानैर्विश्वतोमुखैः अप्सरोगणसंकीर्णैर् देवदानवदुर्लभैः

မန္ဒရတောင်နှင့် ဆင်တူသော အာကာသဗိမာန်များဖြင့်၊ အရပ်လေးမျက်နှာသို့ မျက်နှာမူကာ၊ အပ္စရာအစုအဖွဲ့များဖြင့် ပြည့်နှက်လျက်—နတ်တို့နှင့် ဒာနဝတို့တောင် ရခဲသော အံ့ဩဖွယ် ယာဉ်တော်များဖြင့် (သူတို့သည် တောက်ပစွာ ပေါ်ထွန်းလာကြ၏)။

Verse 11

गत्वा शिवपुरं रम्यं भुक्त्वा भोगान् यथेप्सितान् ज्ञानयोगं समासाद्य गाणपत्यं लभेन्नरः

သီဝ၏ သာယာလှပသော မြို့တော်သို့ ရောက်ပြီး၊ လိုအင်ဆန္ဒအတိုင်း အာနန္ဒဘောဂများကို ခံစားပြီးနောက်၊ လွတ်မြောက်စေသော ဉာဏယောဂကို ရရှိသဖြင့် လူသည် သီဝ၏ ဂဏများအတွင်း ပါဝင်သော အဆင့် (ဂဏပတ္ယ) ကို ရယူလေသည်။

Verse 12

यः कुर्यान्मेरुनामानं प्रासादं परमेष्ठिनः स यत्फलमवाप्नोति न तत् सर्वैर् महामखैः

ပရမေဋ္ဌင် (အမြင့်မြတ်ဆုံး အရှင်၊ သီဝ) အတွက် «မေရု» ဟု အမည်ရသော ပရသာဒ (ဘုရားကျောင်း) ကို တည်ဆောက်သူသည်၊ မဟာယဇ္ဉများအားလုံးကို ပြုလုပ်သော်လည်း မရနိုင်သော အကျိုးဖလကို ရရှိလေသည်။

Verse 13

सर्वयज्ञतपोदानतीर्थवेदेषु यत्फलम् तत्फलं सकलं लब्ध्वा शिववन्मोदते चिरम्

ယဇ္ဉအားလုံး၊ တပဿ၊ ဒါန၊ တီရ္ထယာထရာ၊ နှင့် ဝေဒပညာလေ့လာမှုတို့တွင် ဆိုထားသော အကျိုးဖလကို အပြည့်အဝ ရရှိပြီးနောက်၊ ထိုသူသည် သီဝကဲ့သို့ အာနန္ဒဖြင့် အချိန်ကြာမြင့်စွာ ပျော်မြူးလေသည်။

Verse 14

निषधं नाम यः कुर्यात् प्रासादं भक्तितः सुधीः शिवलोकमनुप्राप्य शिववन्मोदते चिरम्

ပညာရှိသော သဒ္ဓါရှိ भक्त သည် «နိသဓ» ဟုခေါ်သော ဘုရားကျောင်းကို သဒ္ဓါဖြင့် တည်ဆောက်လျှင်၊ ရှိဝလောကသို့ ရောက်ပြီး၊ ရောက်သည့်နောက် ရှိဝကဲ့သို့ အာနန္ဒဖြင့် အချိန်ရှည် ရွှင်လန်းနေ၏။

Verse 15

कुर्याद्वा यः शुभं विप्रा हिमशैलमनुत्तमम् हिमशैलोपमैर् यानैर् गत्वा शिवपुरं शुभम्

ဗြာဟ္မဏတို့ရေ၊ ဤကောင်းမြတ်သော ကုသိုလ်ကို ပြုသူမည်သူမဆို ဟိမဝန္တတောင်တန်းကဲ့သို့ အထွတ်အထိပ်သော အခြေအနေကို ရရှိမည်။ ထို့ပြင် ဟိမဝန္တတောင်ထိပ်များနှင့် ဆင်တူသော ဒေဝယာဉ်များဖြင့် ဆောင်ယူခံကာ ကောင်းမြတ်သော ရှိဝပုရ—ရှီဝ၏ မြို့တော်သို့ ရောက်မည်။

Verse 16

ज्ञानयोगं समासाद्य गाणपत्यमवाप्नुयात् नीलाद्रिशिखराख्यं वा प्रासादं यः सुशोभनम्

ဉာဏယောဂကို ရရှိပြီးနောက်၊ သခင်၏ ဂဏများအတွင်း ပါဝင်သော အခြေအနေ—ဂါဏပတ်ယကို ရရှိသည်။ ထို့အပြင် «နီလာဒြိ-သိခရ» ဟုခေါ်သော လှပတင့်တယ်သည့် နန်းတော်ဘုရားကျောင်းကို တည်ထောင်/ပူဇော်သူမည်သူမဆို ထိုအမြင့်မြတ်သော အခြေအနေတူညီကို ရရှိမည်။

Verse 17

कृत्वा वित्तानुसारेण भक्त्या रुद्राय शंभवे यत्फलं लभते मर्त्यस् तत्फलं प्रवदाम्यहम्

မိမိ၏ အင်အားနှင့် ငွေကြေးအတိုင်း သဒ္ဓါဖြင့် ရုဒြ—ရှံဘုအား ပူဇော်လှူဒါန်းကာ၊ လူသားတစ်ဦး ရရှိသည့် အကျိုးဖလကို ငါသည် ယခု ထိုအကျိုးဖလအတိုင်း ပြောကြားမည်။

Verse 18

हिमशैले कृते भक्त्या यत्फलं प्राक् तवोदितम् तत्फलं सकलं लब्ध्वा सर्वदेवनमस्कृतः

ဟိမဝန္တပေါ်တွင် သဒ္ဓါဖြင့် ပူဇော်ရာမှ ဖြစ်ပေါ်သည်ဟု သင် ယခင်က ပြောခဲ့သော အကျိုးဖလကို အပြည့်အဝ ရရှိပြီးနောက်၊ သူသည် ဒေဝတားအားလုံးက ဦးညွှတ်ကန်တော့ရသော အမြတ်တန်သူ ဖြစ်လာ၏။

Verse 19

रुद्रलोकमनुप्राप्य रुद्रैः सार्धं प्रमोदते महेन्द्रशैलनामानं प्रासादं रुद्रसंमतम्

ရုဒ္ဒရလောကသို့ ရောက်ပြီးနောက် ရုဒ္ဒရတို့နှင့်အတူ ဝမ်းမြောက်ပျော်ရွှင်ကာ၊ မဟေန္ဒြရှိုင်လာ ဟုခေါ်သော နန်းတော်၌ နေထိုင်သည်။ ထိုနေရာသည် ရုဒ္ဒရ၏ အတည်ပြုကာ သန့်ရှင်းစေထားသော အာဝါသဖြစ်သည်။

Verse 20

कृत्वा यत्फलमाप्नोति तत्फलं प्रवदाम्यहम् महेन्द्रपर्वताकारैर् विमानैर्वृषसंयुतैः

“ဤရှီဝကရိယာကို ပြုလုပ်ခြင်းဖြင့် ရရှိမည့် အကျိုးကို ယခု ငါကြေညာမည်။ မဟေန္ဒြတောင်ကဲ့သို့ မြင့်မားသော ကောင်းကင်ဗိမာန်များကို ရရှိပြီး၊ နွားထီးများဖြင့် ဆွဲယူစေကာ၊ ပတိ—သတ္တဝါပာရှုတို့၏ အရှင်နှင့် အားကိုးရာကို ဆည်းကပ်သူနှင့် သင့်တော်သော ဆုလာဘ်ဖြစ်သည်။”

Verse 21

गत्वा शिवपुरं दिव्यं भुक्त्वा भोगान्यथेप्सितान् ज्ञानं विचारितं रुद्रैः सम्प्राप्य मुनिपुङ्गवाः

ရှီဝ၏ သာယာသန့်ရှင်းသော မြို့တော်သို့ သွားရောက်ကာ မိမိတို့လိုလားသမျှ အာနန္ဒဘောဂများကို ခံစားပြီးနောက်၊ မုနိတို့အထဲမှ အထွတ်အထိပ်သူများသည် ရုဒ္ဒရတို့က စိစစ်ရှင်းလင်းထားသော လွတ်မြောက်ရေး ဉာဏ်ကို ရရှိကြသည်။ ထိုဉာဏ်သည် ပာရှု (ချည်နှောင်ခံဝိညာဉ်) ကို ပတိ (အရှင်) ထံသို့ ဦးတည်စေသည်။

Verse 22

विषयान् विषवत् त्यक्त्वा शिवसायुज्यमाप्नुयात् हेम्ना यस्तु प्रकुर्वीत प्रासादं रत्नशोभितम्

အာရုံခံအရာများကို အဆိပ်ကဲ့သို့ စွန့်ပစ်လျှင် ရှီဝနှင့် စာယုဇျ (ပေါင်းစည်းခြင်း) ကို ရရှိမည်။ ထို့ပြင် ရတနာများဖြင့် တင့်တယ်စွာ အလှဆင်ထားသော ရွှေနန်းတော်/ဘုရားကျောင်းကို တည်ဆောက်စေသူသည်လည်း ပာရှု၏ ချည်နှောင်မှုကို ဖြေလျော့ကာ ပတိထံ နီးကပ်စေသော ရှီဝကရုဏာတော်ကို တူညီစွာ ရရှိသည်။

Verse 23

द्राविडं नागरं वापि केसरं वा विधानतः कूटं वा मण्डपं वापि समं वा दीर्घम् एव च

သတ်မှတ်ထားသော နည်းစနစ်အတိုင်း ဒြာဝိဍပုံစံ သို့မဟုတ် နာဂရပုံစံ၊ သို့မဟုတ် ကေသရ အမျိုးအစား အထက်တည်ဆောက်ပုံဖြင့် ပြုလုပ်နိုင်သည်။ ထို့ပြင် ကူဋ (ဘုရားတော်တံခွန်/တောင်ပံ) သို့မဟုတ် မဏ္ဍပ (မဏ္ဍပ်/ပွဲခန်း) ကိုလည်း အချိုးအစားညီညွတ်စွာ—တန်းတူအတိုင်း သို့မဟုတ် အလျားရှည်စွာ—တည်ဆောက်နိုင်သည်။

Verse 24

न तस्य शक्यते वक्तुं पुण्यं शतयुगैरपि जीर्णं वा पतितं वापि खण्डितं स्फुटितं तथा

ရှီဝလင်္ဂကို ဘာဝနာနှင့် ပူဇော်ရာမှ ဖြစ်ပေါ်သော ကုသိုလ်သည် ရာယုဂတိုင်တိုင်တောင် အပြည့်အဝ မဖော်ပြနိုင်။ လင်္ဂဟောင်းသွားခြင်း၊ လဲကျခြင်း၊ ကွဲခြင်း၊ အက်ခြင်းရှိသော်လည်း ဘက္တိဖြင့် ပူဇော်လျှင် အကျိုးမပျက်။

Verse 25

पूर्ववत्कारयेद्यस्तु द्वाराद्यैः सुशुभं द्विजाः प्रासादं मण्डपं वापि प्राकारं गोपुरं तु वा

အို ဒွိဇာတို့၊ အရင်က ဆိုထားသကဲ့သို့ စည်းကမ်းတကျ တံခါးအစရှိသည့် အစိတ်အပိုင်းများဖြင့် လှပစွာ ဆောက်လုပ်စေသူသည်—ပရာသာဒ (ဘုရားကျောင်း) ဖြစ်စေ၊ မဏ္ဍပ (ပဝါလျှောက်ခန်း) ဖြစ်စေ၊ ပရာကာရ (ကာရံတံတိုင်း) ဖြစ်စေ၊ ဂိုပုရ (တံခါးမျှော်စင်) ဖြစ်စေ—ရှီဝပူဇာအတွက် မင်္ဂလာအထောက်အကူကို တည်ထောင်သူ ဖြစ်၏။

Verse 26

कर्तुरप्यधिकं पुण्यं लभते नात्र संशयः वृत्त्यर्थं वा प्रकुर्वीत नरः कर्म शिवालये

သူသည် အလုပ်ကို အမိန့်ပေးသူထက်တောင် ပိုမိုသော ကုသိုလ်ကို ရရှိသည်—ဤအပေါ် သံသယမရှိ။ လူတစ်ယောက်သည် အသက်မွေးဝမ်းကျောင်းအတွက်သာ ရှီဝဘုရားကျောင်းတွင် အလုပ်လုပ်သော်လည်း သန့်ရှင်းသော ကုသိုလ်ကို ရရှိတတ်၏။

Verse 27

यः स याति न संदेहः स्वर्गलोकं सबान्धवः यश्चात्मभोगसिद्ध्यर्थम् अपि रुद्रालये सकृत्

ထိုသို့ပြုသူသည် သံသယမရှိဘဲ မိသားစုဆွေမျိုးနှင့်အတူ ကောင်းကင်လောကသို့ ရောက်၏။ ထို့ပြင် ကိုယ်ပိုင်အာရုံခံစားမှုများ ပြည့်စုံစေရန် ရုဒြာလယသို့ တစ်ကြိမ်သာ သွားရောက်သူတောင် လိုရာပြည့်စုံမှုကို ရရှိတတ်၏။

Verse 28

कर्म कुर्याद्यदि सुखं लब्ध्वा चापि प्रमोदते तस्माद् आयतनं भक्त्या यः कुर्यान् मुनिसत्तमाः

လူတစ်ယောက်သည် ကမ္မကို ပြုလုပ်၍ သုခကို ရပြီး ထိုသုခ၌ ပျော်မြူးလျှင်၊ ထို့ကြောင့် အို မုနိမြတ်တို့၊ ဘက္တိဖြင့် သခင် (ရှီဝ) အတွက် အာယတန—သန့်ရှင်းသော အဘိဓာန်တည်နေရာ—ကို တည်ထောင်သင့်၏။

Verse 29

काष्ठेष्टकादिभिर् मर्त्यः शिवलोके महीयते प्रसादार्थं महेशस्य प्रासादे मुनिपुङ्गवाः

အို မုနိမြတ်တို့၊ သစ်၊ အုတ် စသည့်ပစ္စည်းများဖြင့် မဟေရှ (ရှီဝ) အတွက် ကျေးဇူးတော်ရရန် ရည်ရွယ်ကာ ဘုရားကျောင်း-နန်းတော်ကို ဆောက်လုပ်သော လူသားသည် ရှီဝလောက၌ ဂုဏ်တင်ချီးမြှောက်ခံရ၏။

Verse 30

कर्तव्यः सर्वयत्नेन धर्मकामार्थमुक्तये अशक्तश्चेन्मुनिश्रेष्ठाः प्रासादं कर्तुमुत्तमम्

ဓမ္မ၊ ကာမ၊ အဿ၊ နောက်ဆုံး မောက္ခအတွက် အားလုံးသောကြိုးပမ်းမှုဖြင့် လုပ်ဆောင်သင့်၏။ ထို့ပြင် အို မုနိမြတ်တို့၊ အထွတ်အမြတ် ဘုရားကျောင်းကို မဆောက်နိုင်လျှင်ပင် ပတိဖြစ်သော ရှီဝသခင်အား ဘက္တိဖြင့် တတ်နိုင်သမျှ ဆောင်ရွက်ရမည်။

Verse 31

संमार्जनादिभिर् वापि सर्वान्कामानवाप्नुयात् संमार्जनं तु यः कुर्यान् मार्जन्या मृदुसूक्ष्मया

ဘုရားကျောင်း၌ သန့်ရှင်းရေးလုပ်ခြင်း စသည့် အာရုံစိုက်သော ဝန်ဆောင်မှုများဖြင့် လိုအင်ဆန္ဒအားလုံးကို ရနိုင်၏။ သို့သော် သန့်ရှင်းရေးလုပ်သူသည် နူးညံ့သိမ်မွေ့သော တံမြက်စည်းဖြင့်သာ လှည်းရမည်၊ ပူဇော်ရာနေရာကို ထိခိုက်မစေဘဲ သန့်စင်စေရန်ဖြစ်၏။

Verse 32

चान्द्रायणसहस्रस्य फलं मासेन लभ्यते यः कुर्याद्वस्त्रपूतेन गन्धगोमयवारिणा

အနံ့သာရေကို နွားချေးရေနှင့် ရောစပ်ပြီး အဝတ်ဖြင့် စစ်ထုတ်ကာ ထိုနည်းဖြင့် ကုသိုလ်ကံပြုသူသည် တစ်လအတွင်း ချန်ဒြာယဏ အပင်ပန်းခံမှု တစ်ထောင်၏ အကျိုးကို ရရှိ၏။

Verse 33

आलेपनं यथान्यायं वर्षचान्द्रायणं लभेत् अर्धक्रोशं शिवक्षेत्रं शिवलिङ्गात्समन्ततः

စည်းကမ်းအတိုင်း သန့်စင်ပစ္စည်းများဖြင့် လိမ်းပတ်ခြင်းကို မှန်ကန်စွာ ပြုလုပ်လျှင် တစ်နှစ်တာ ချန်ဒြာယဏ၏ အကျိုးကို ရ၏။ ထို့ပြင် ရှီဝလင်္ဂကို ဗဟိုထား၍ ပတ်လည်အရပ်ရပ်သို့ ကရိုးရှ တစ်ဝက်အကွာအဝေးသည် ရှီဝက்ஷೇತ್ರ ဖြစ်၏။

Verse 34

यस् त्यजेद् दुस्त्यजान् प्राणाञ् शिवसायुज्यम् आप्नुयात् स्वायंभुवस्य मानं हि तथा बाणस्य सुव्रताः

စွန့်လွှတ်ရန် အလွန်ခက်ခဲသော အသက်ရှုသက် (ပရာဏ) ကိုတောင် စွန့်လွှတ်နိုင်သူသည် သီဝ-သာယုဇျ—သီဝဘုရားနှင့် အပြည့်အဝ ပေါင်းစည်းခြင်းကို ရရှိမည်။ ထိုသူသည် စွဝာယံဘူဝ (ဗြဟ္မာ) နှင့် တူညီသော ဂုဏ်သိက္ခာကိုလည်းကောင်း၊ ဘာဏာ၏ ဂုဏ်ကိုလည်းကောင်း ရရှိမည်၊ အကောင်းမြတ်သော ဝရတရှိသူရေ။

Verse 35

स्वायंभुवे तदर्धं स्यात् स्याद् आर्षे च तदर्धकम् मानुषे च तदर्धं स्यात् क्षेत्रमानं द्विजोत्तमाः

စွဝာယံဘူဝ မာနအရ ထိုအတိုင်းအတာ၏ တစ်ဝက် ဖြစ်ရမည်။ အာရ္ရှ မာနတွင် ထိုတစ်ဝက်၏ ထပ်တစ်ဝက် ဖြစ်ရမည်။ မာနုရှ မာနတွင်လည်း ထို၏ ထပ်တစ်ဝက် ဖြစ်ရမည်။ ဤသည်မှာ သန့်ရှင်းသော နယ်မြေအတိုင်းအတာ၏ စံနှုန်း ဖြစ်သည်၊ အနှစ်ကြိမ်မွေး အမြတ်ဆုံးတို့ရေ။

Verse 36

एवं यतीनामावासे क्षेत्रमानं द्विजोत्तमाः रुद्रावतारे चाद्यं यच् छिष्ये चैव प्रशिष्यके

ဤသို့ပင်၊ အနှစ်ကြိမ်မွေး အမြတ်ဆုံးတို့ရေ၊ ယတီတို့ (သံဃာသဘော ရဟန်းသဘော အလျှော့အတင်းရှောင်သူများ) နေထိုင်ရာ သန့်ရှင်းသော နယ်မြေ၏ သင့်လျော်သော အတိုင်းအတာကို ကြေညာခဲ့သည်။ ထို့ပြင် ရုဒြ၏ ဆင်းသက်ခြင်းနှင့် ဆက်နွယ်သော မူလအမိန့်ကိုလည်း တပည့်မှ တပည့်သို့၊ တပည့်၏ တပည့်သို့ ဆက်လက်ပေးအပ်ရမည်။

Verse 37

नरावतारे तच्छिष्ये तच्छिष्ये च प्रशिष्यके श्रीपर्वते महापुण्ये तस्य प्रान्ते च वा द्विजाः

အနှစ်ကြိမ်မွေးတို့ရေ၊ လူ့အဝတားတွင်လည်းကောင်း၊ ထိုသူ၏ တပည့်တွင်လည်းကောင်း၊ တပည့်၏ တပည့်တွင်လည်းကောင်း သန့်ရှင်းသော ဆက်ခံပေးအပ်မှုသည် ဆက်လက်တည်ရှိခဲ့သည်။ အလွန်ပုဏ္ဏားကြီးသော သြရီပရဝတ (Śrīparvata) ပေါ်တွင် သို့မဟုတ် ထိုတောင်၏ နယ်စပ်အနားတွင် ဖြစ်၏။

Verse 38

तस्मिन्वा यस्त्यजेत्प्राणाञ् छिवसायुज्यमाप्नुयात् वाराणस्यां तथाप्येवम् अविमुक्ते विशेषतः

ထိုနေရာ၌ အသက်ရှုသက် (ပရာဏ) ကို စွန့်လွှတ်သူသည် သာယုဇျ—သီဝဘုရားနှင့် အပြည့်အဝ ပေါင်းစည်းခြင်းကို ရရှိမည်။ ဗာရာဏသီ၌လည်း ထိုနည်းတူပင် ဖြစ်၏။ အထူးသဖြင့် အဝိမုက္တ (Avimukta) တွင်—ဘုရားရှင် မည်သည့်အခါမျှ မစွန့်ခွာသော သန့်ရှင်းမြေ၌ ဖြစ်၏။

Verse 39

केदारे च महाक्षेत्रे प्रयागे च विशेषतः कुरुक्षेत्रे च यः प्राणान् संत्यजेद्याति निर्वृतिम्

ကေဒါရာ၌၊ မဟာက்ஷೇತ್ರ၌၊ ပရယာဂ၌ အထူးသဖြင့်၊ သို့မဟုတ် ကုရုက္ခေတ္တ၌ အသက်ရှူကို စွန့်လွှတ်သူသည် နိရ္ဝෘတိ—နောက်ဆုံးငြိမ်းချမ်းခြင်းနှင့် လွတ်မြောက်ခြင်းကို ရရှိသည်။ ပတိ (ရှီဝ) ၏ ကရုဏာတော်က ပာရှုကို ချည်နှောင်သော ပာရှ (pāśa) ကို ဖြတ်တောက်ပေးသည်။

Verse 40

प्रभासे पुष्करे ऽवन्त्यां तथा चैवामरेश्वरे वणीशैलाकुले चैव मृतो याति शिवात्मताम्

ပရဘာသ၌၊ ပုရှ္ကရ၌၊ အဝန္တီ၌၊ ထို့အတူ အမရေရှ္ဝရ၌၊ ထို့ပြင် ဝဏီရှိုင်လာ၏ သန့်ရှင်းသော နယ်ပယ်၌ သေဆုံးသူသည် ရှီဝအတ္မတာ—ရှီဝ၏ သဘာဝတရားနှင့် တစ်သားတည်းဖြစ်ခြင်းကို ရရှိသည်။

Verse 41

वाराणस्यां मृतो जन्तुर् न जातु जन्तुतां व्रजेत् त्रिविष्टपे विमुक्ते च केदारे संगमेश्वरे

ဝါရာဏသီ၌ သေဆုံးသော ချည်နှောင်ခံဝိညာဉ် (jantu) သည် ထပ်မံ၍ သတ္တဝါဘဝသို့ မကျရောက်တော့။ ထို့အတူ တြိဝိဋ္ဌပ၌၊ ဝိမုက္တ၌၊ ကေဒါရာ၌၊ နှင့် သင်္ဂမေရှ္ဝရ၌လည်း ပတိ (ရှီဝ) လွတ်မြောက်စေသူ၏ ကရုဏာတော်ကြောင့် ပြန်လည်မွေးဖွားခြင်း၏ ပာရှမှ လွတ်မြောက်သည်။

Verse 42

शालङ्के वा त्यजेत्प्राणांस् तथा वै जम्बुकेश्वरे शुक्रेश्वरे वा गोकर्णे भास्करेशे गुहेश्वरे

သို့မဟုတ် ရှာလင်္က၌ အသက်ရှူကို စွန့်လွှတ်လျှင်လည်းကောင်း၊ ထို့အတူ ဂျမ္ဘုကေရှ္ဝရ၌၊ သို့မဟုတ် ရှုကရေရှ္ဝရ၌၊ သို့မဟုတ် ဂိုကဏ္ဏ၌၊ ဘာස්ကရေရှ၌၊ သို့မဟုတ် ဂုဟေရှ္ဝရ၌ စွန့်လွှတ်လျှင်လည်းကောင်း—ထိုကွယ်လွန်ခြင်းသည် အလွန်အမင်း သန့်စင်စေသော အရာဟု ဆိုကြသည်။ အကြောင်းမူ ဤနေရာများသည် ရှီဝ၏ လွတ်မြောက်စေသော သန့်ရှင်းရာ အာသနများဖြစ်သောကြောင့်။

Verse 43

हिरण्यगर्भे नन्दीशे स याति परमां गतिम् नियमैः शोष्य यो देहं त्यजेत्क्षेत्रे शिवस्य तु

ဟိရဏ္ယဂರ್ಭ နန္ဒီရှ၌ သူသည် အမြင့်ဆုံးသော အခြေအနေသို့ ရောက်သည်။ ထို့ပြင် နိယမ (စည်းကမ်းတရား) များဖြင့် ကိုယ်ခန္ဓာကို ခြောက်သွေ့စင်ကြယ်စေ၍ (သန့်စင်၍ ကုန်ခမ်းစေ၍) ထို့နောက် ရှီဝ၏ သန့်ရှင်းကွင်းအတွင်း၌ ကိုယ်ကို စွန့်လွှတ်သူသည် ထိုအမြင့်ဆုံး ပန်းတိုင်သို့ အမှန်တကယ် ရောက်သည်။

Verse 44

स याति शिवतां योगी मानुषे दैविके ऽपि वा आर्षे वापि मुनिश्रेष्ठास् तथा स्वायंभुवे ऽपि वा

ထိုယောဂီသည် “ရှီဝတား” (Śivatā—ရှီဝဖြစ်ခြင်း) ကို ရောက်ရှိသည်။ လူ့အခြေအနေဖြစ်စေ၊ ဒေဝအခြေအနေဖြစ်စေ၊ သို့မဟုတ် ရှိ (ṛṣi) အခြေအနေဖြစ်စေ—အို မုနိအမြတ်တို့—ထို့အပြင် ကိုယ်တိုင်ပေါ်ထွန်းသော စွာယံဘူဝ (svāyambhuva) အခြေအနေတွင်ပင် ရောက်နိုင်သည်။

Verse 45

स्वयंभूते तथा देवे नात्र कार्या विचारणा आधायाग्निं शिवक्षेत्रे सम्पूज्य परमेश्वरम्

ဒေဝတော်သည် စွာယံဘူ (Svayaṃbhū) အဖြစ် ကိုယ်တိုင်ပေါ်ထွန်းသောအခါ ဤနေရာတွင် စဉ်းစားဆင်ခြင်ရန် မလို။ ရှီဝ၏ သန့်ရှင်းသော က္ෂೇತ್ರ၌ အဂ္နိ (မီးပူဇော်) ကို မီးထွန်းကာ ပရမေရှ္ဝရ (Parameśvara) ကို အပြည့်အဝ ရိုသေစွာ ပူဇော်ရမည်။

Verse 46

स्वदेहपिण्डं जुहुयाद् यः स याति परां गतिम् यावत्तावन्निराहारो भूत्वा प्राणान् परित्यजेत्

မိမိ၏ ကိုယ်ခန္ဓာပင်ဒ်ကို ဟောမ (juhu) အဖြစ် ပူဇော်သူသည် အမြင့်ဆုံးသော ဂတိကို ရောက်သည်။ သတ်မှတ်ကာလအထိ အစာမစားဘဲ နေပြီးနောက် ပရాణ (အသက်ရှူသက်) ကို စွန့်လွှတ်ရမည်—ထို့ဖြင့် ပာရှု၏ ချည်နှောင်မှုကို ဖြတ်တောက်ကာ ပတိဖြစ်သော ရှီဝထံ ရောက်၏။

Verse 47

शिवक्षेत्रे मुनिश्रेष्ठाः शिवसायुज्यमाप्नुयात् छित्त्वा पादद्वयं चापि शिवक्षेत्रे वसेत्तु यः

အို မုနိအမြတ်တို့၊ ရှီဝ၏ သန့်ရှင်းသော က္ෂೇತ್ರ၌ ရှီဝနှင့် တစ်ရပ်တည်းဖြစ်ခြင်း sāyujya ကို ရနိုင်သည်။ ခြေထောက်နှစ်ဖက်ကို ဖြတ်တောက်ထားသော်လည်း ရှီဝက္ෂೇತ್ರ၌ ဆက်လက်နေထိုင်သူသည် ထိုအခြေအနေကို က္ෂೇತ್ರ၏ လွတ်မြောက်စေသော အာနုဘော်ကြောင့် ရောက်ရှိသည်။

Verse 48

स याति शिवतां चैव नात्र कार्या विचारणा क्षेत्रस्य दर्शनं पुण्यं प्रवेशस्तच्छताधिकः

သူသည် ရှီဝတား (Śivatā) ကိုပင် ရောက်ရှိသည်—ဤအပေါ် စဉ်းစားရန် မလို။ သန့်ရှင်းသော ရှိုင်ဝ က္ෂೇತ್ರကို မြင်ရုံတင်ပင် ကုသိုလ်ဖြစ်၏; သို့သော် ထိုက္ෂೇತ್ರထဲသို့ ဝင်ရောက်ခြင်းသည် အကျိုးကို ရာဆတိုး ပိုမိုပေးသည်။

Verse 49

तस्माच्छतगुणं पुण्यं स्पर्शनं च प्रदक्षिणम् तस्माच्छतगुणं पुण्यं जलस्नानमतः परम्

ထို့ကြောင့် လိင်္ဂကို ထိတွေ့ခြင်းနှင့် ပရဒက္ခိဏာ (ပတ်လည်လှည့်ဝတ်ပြုခြင်း) သည် ကုသိုလ်ကို ရာဆတိုးစေ၏။ ထို့ထက်လည်း မြင့်၍ ရေဖြင့် စနာန် (အဘိသေက) ပြုခြင်းသည် ယခင်ထက် ရာဆပို၍ ကုသိုလ်တိုးစေသည်ဟု ဆိုကြ၏။

Verse 50

क्षीरस्नानं ततो विप्राः शताधिकमनुत्तमम् दध्ना सहस्रमाख्यातं मधुना तच्छताधिकम्

ထို့နောက် ဗိပရာတို့အို၊ လိင်္ဂကို နို့ဖြင့် စနာန် (အဘိသေက) ပြုခြင်းသည် ရာဆထက်ပို၍ အလွန်မြတ်ကာ မယှဉ်နိုင်ဟု ကြေညာ၏။ ဒဓိ (ယိုဂတ်/နို့ချဉ်) ဖြင့် ပြုလျှင် ထောင်ဆတိုးသည်ဟု သင်ကြားကြ၏။ ပျားရည်ဖြင့် ပြုလျှင် ထိုထက် ရာဆပိုတိုးသည်ဟု ဆို၏။

Verse 51

घृतस्नानेन चानन्तं शार्करे तच्छताधिकम् शिवक्षेत्रसमीपस्थां नदीं प्राप्यावगाह्य च

ဂျီ (ထောပတ်ရည်) ဖြင့် စနာန်ပြုလျှင် ကုသိုလ်သည် အဆုံးမရှိအနန္တ ဖြစ်၏။ သကြားဖြင့် စနာန်ပြုလျှင် ထိုကုသိုလ်ကို ရာဆနှင့် ထို့ထက်ပို၍ တိုးစေ၏။ ထို့ပြင် သီဝက்ஷೇತ್ರအနီးရှိ မြစ်တစ်စင်းသို့ ရောက်လျှင် ထိုမြစ်၌ ရေဝင်မုန့် (အဝဂါဟ) ပြုရမည်။

Verse 52

त्यजेद्देहं विहायान्नं शिवलोके महीयते शिवक्षेत्रसमीपस्था नद्यः सर्वाः सुशोभनाः

အစာကို စွန့်လွှတ်၍ ကိုယ်ခန္ဓာကို စွန့်ပစ်သူသည် သီဝလောက၌ ဂုဏ်ပြုချီးမြှောက်ခံရ၏။ သီဝက்ஷೇತ್ರအနီးရှိ မြစ်များအားလုံးသည် အလွန်မင်္ဂလာရှိ၍ တောက်ပလှပကြ၏။

Verse 53

वापीकूपतडागाश् च शिवतीर्था इति स्मृताः स्नात्वा तेषु नरो भक्त्या तीर्थेषु द्विजसत्तमाः

ဒွိဇတို့အထက်မြတ်သူတို့အို၊ ရေကန်၊ ရေတွင်း၊ တဒာဂ (ကန်/အိုင်) တို့ကို “သီဝတီရ္ထ” ဟု မှတ်ယူကြ၏။ လူတစ်ဦးသည် ထိုတီရ္ထများ၌ ဘက္တိဖြင့် ရေချိုးလျှင် သီဝ၏ ကရုဏာသို့ နီးကပ်ကာ ပရှု (ကိုယ်ပိုင်ဝိညာဉ်) ကို ချည်နှောင်သော ပါရှ (ချည်ကြိုး) ကို လျော့ပါးစေပြီး စိတ်ကို ပတိ—အရှင် သီဝ—ထံသို့ လှည့်ပေး၏။

Verse 54

ब्रह्महत्यादिभिः पापैर् मुच्यते नात्र संशयः प्रातः स्नात्वा मुनिश्रेष्ठाः शिवतीर्थेषु मानवः

အို မုနိမြတ်တို့၊ မနက်အရုဏ်တက်ချိန်တွင် ရှိဝ၏ သန့်ရှင်းသော တီရ္ထများ၌ ရေချိုးသူသည် ဘြဟ္မဟတ္တျာ စသည့် အပြစ်များမှ လွတ်မြောက်သည်—ဤအပေါ် သံသယမရှိ။ ပတိ (Pati) သခင်က ဤရေကို သန့်စင်ပေးသဖြင့် ပာရှု (paśu) သတ္တဝါသည် ပာရှ (pāśa) အကုသိုလ်ချည်နှောင်မှုမှ ဖြေလျော့လွတ်ကင်းသည်။

Verse 55

अश्वमेधफलं प्राप्य रुद्रलोकं स गच्छति मध्याह्ने शिवतीर्थेषु स्नात्वा भक्त्या सकृन्नरः

နေ့လယ်အချိန်တွင် ရှိဝ၏ သန့်ရှင်းသော တီရ္ထများ၌ ဘက္တိဖြင့် တစ်ကြိမ်တည်း ရေချိုးသူသည် အශ්ဝမေဓ ယဇ်၏ အကျိုးကို ရရှိပြီး နောက်တစ်ဖန် ရုဒြ၏ လောက (Rudra-loka) သို့ သွားရောက်သည်။

Verse 56

गङ्गास्नानसमं पुण्यं लभते नात्र संशयः अस्तं गते तथा चार्के स्नात्वा गच्छेच्छिवं पदम्

ဂင်္ဂါမြစ်၌ ရေချိုးသကဲ့သို့သော ကုသိုလ်ကို ရရှိသည်—သံသယမရှိ။ နေဝင်ပြီးနောက် ဘက္တိဖြင့် ရေချိုးလျှင် ရှိဝ၏ ပဒ (Śiva-pada) သို့ ရောက်သည်၊ ထိုသည် ပတိ သခင်၏ အမြင့်ဆုံး အဘိုဒ်ဖြစ်၍ ပာရှုကို ချည်နှောင်မှုမှ လွတ်မြောက်စေသည်။

Verse 57

पापकञ्चुकमुत्सृज्य शिवतीर्थेषु मानवः द्विजास् त्रिषवणं स्नात्वा शिवतीर्थे सकृन्नरः

အပြစ်၏ အဝတ်အစားကို စွန့်ပစ်ကာ ရှိဝ၏ သန့်ရှင်းသော တီရ္ထများ၌ ရေချိုးသောသူ—အထူးသဖြင့် သုံးကြိမ်နေ့စဉ် ရေချိုးသော ဒွိဇ (dvija) များ—သည် ရှိဝ-တီရ္ထ၌ တစ်ကြိမ်တည်း ရေချိုးရုံဖြင့်ပင် သန့်စင်ခြင်းကို ရရှိသည်။

Verse 58

शिवसायुज्यमाप्नोति नात्र कार्या विचारणा पुराथ सूकरः कश्चित् श्वानं दृष्ट्वा भयात्पथि

သူသည် ရှိဝနှင့် စာယုဇ္ယ (sāyujya) —အနီးကပ်ပေါင်းစည်းခြင်း—ကို ရရှိသည်၊ သံသယမလို။ အကြောင်းမူကား ရှေးကာလ၌ ဝက်တောတစ်ကောင်သည် လမ်းပေါ်တွင် ခွေးကို မြင်၍ ကြောက်ရွံ့သဖြင့် ရှိဝကို သတိရမိကာ ထိုကြောင့် အမြင့်ဆုံး အကျိုးကို ရရှိခဲ့သည်။

Verse 59

प्रसंगाद्वारमेकं तु शिवतीर्थे ऽवगाह्य च मृतः स्वयं द्विजश्रेष्ठा गाणपत्यमवाप्तवान्

အကြောင်းအရာတစ်ခုကြောင့်သာ တံခါးတစ်ပေါက်ထဲ ဝင်ရောက်ခဲ့သည်။ ရှိဝတီရ္ထ၌ ရေချိုးသန့်စင်ပြီး ထိုနေရာ၌ပင် သေဆုံးသွားသော နှစ်ကြိမ်မွေးမြတ်သူအကောင်းဆုံးသည် «ဂါဏပတ်ယ» ဟူသော ရှိဝ၏ ဂါဏများအတွင်း အဖွဲ့ဝင်အဖြစ်ကို ရရှိ하였다။

Verse 60

यः प्रातर्देवदेवेशं शिवं लिङ्गस्वरूपिणम् पश्येत्स याति सर्वस्माद् अधिकां गतिमेव च

မနက်အရုဏ်တက်ချိန်တွင် လိင်္ဂရုပ်သဏ္ဌာန်အဖြစ် တည်ရှိသော နတ်တို့၏နတ်သခင် ရှိဝကို မြင်သူသည် အခြားအောင်မြင်မှုအားလုံးထက် မြင့်မြတ်သော မုက္ခလမ်းကြောင်းသို့ ရောက်သည်။

Verse 61

मध्याह्ने च महादेवं दृष्ट्वा यज्ञफलं लभेत् सायाह्ने सर्वयज्ञानां फलं प्राप्य विमुच्यते

နေ့လယ်တွင် မဟာဒေဝကို မြင်လျှင် ယဇ္ဉာ၏ အကျိုးကို ရသည်။ ညနေတွင် ထိုအရှင်ကို မြင်လျှင် ယဇ္ဉာအားလုံး၏ ကုသိုလ်အကျိုးကို ရပြီး၊ ပတိ (အရှင်) ၏ ကျေးဇူးတော်ဖြင့် ပသု (ကိုယ်ပိုင်ဝိညာဉ်) ကို သံသရာနှင့် ချည်နှောင်သော ပါရှ (ချည်နှောင်မှု) မှ လွတ်မြောက်သည်။

Verse 62

मानसैर्वाचिकैः पापैः कायिकैश् च महत्तरैः तथोपपातकैश्चैव पापैश्चैवानुपातकैः

စိတ်မှ၊ စကားမှ၊ ကိုယ်ကာယမှ ဖြစ်ပေါ်သော အပြစ်များ—အလွန်ကြီးမားသောအပြစ်များပါဝင်၍—ထို့ပြင် upapātaka (အပြစ်ခွဲ) နှင့် anupātaka (လိုက်ပါလာသောအပြစ်) တို့အားလုံးကို ဤနေရာတွင် ပါရှ (ချည်နှောင်မှု) ဟူသော ချည်ကြိုးများအဖြစ် သတ်မှတ်ထားပြီး၊ ပသု (ကိုယ်ပိုင်ဝိညာဉ်) ကို ပတိ (အရှင်) ထံမှ ဖုံးကွယ်စေသည်။

Verse 63

संक्रमे देवमीशानं दृष्ट्वा लिङ्गाकृतिं प्रभुम् मासेन यत्कृतं पापं त्यक्त्वा याति शिवं पदम्

Saṅkrama (နေမင်း ရာသီကူးပြောင်းချိန်) တွင် လိင်္ဂရုပ်သဏ္ဌာန်ဖြင့် ထင်ရှားသော အရှင်ဣရှာန—အမြင့်ဆုံး ပတိ—ကို မြင်လျှင်၊ တစ်လအတွင်း ပြုခဲ့သော အပြစ်များကို စွန့်ပစ်ပြီး ရှိဝ၏ မင်္ဂလာပဒသို့ ရောက်သည်။

Verse 64

अयने चार्धमासेन दक्षिणे चोत्तरायणे विषुवे चैव सम्पूज्य प्रयाति परमां गतिम्

နေရောင်၏ ဆော်လ်စတစ်ကာလများ၊ လဝက်အလယ်ကာလ၊ နေ၏ တောင်ဘက်လမ်းကြောင်းနှင့် မြောက်ဘက်လမ်းကြောင်း၊ ထို့ပြင် ညီမျှနေ့ညကာလတွင်လည်း ရိုသေစွာ သီဝကို ပူဇော်လျှင်—အမြင့်ဆုံးသော ဂတိ (paramā gati) သို့၊ ပတိ၏ အောက်တွင် အမြတ်ဆုံး လွတ်မြောက်ခြင်းကို ရောက်သည်။

Verse 65

प्रदक्षिणत्रयं कुर्याद् यः प्रासादं समन्ततः सव्यापसव्यन्यायेन मृदुगत्या शुचिर्नरः

သန့်ရှင်းသော ယောကျ်ားသည် ဘုရားကျောင်းကို ပတ်လည်သုံးကြိမ် လှည့်ပတ်ရမည်၊ နူးညံ့စွာ လျှောက်လှမ်း၍ အစဉ်အလာအတိုင်း—ညာဘက်သို့ လှည့်ပတ်သော ပရဒက္ခိဏာကို ထိန်းသိမ်းကာ၊ သတ်မှတ်ရာတွင် အပဆဗျ (ပြန်လှည့်) ကိုလည်း ပူဇော်ရေးရာ စည်းကမ်းနှင့် ကိုက်ညီစွာ ပြုရမည်။

Verse 66

पदे पदे ऽश्वमेधस्य यज्ञस्य फलमाप्नुयात् वाचा यस्तु शिवं नित्यं संरौति परमेश्वरम्

ခြေလှမ်းတိုင်းတွင်ပင် အရှွမေဓ ယဇ్ఞ၏ အကျိုးကို ရရှိသည်—မိမိ၏ စကားဖြင့် အမြဲတမ်း သီဝ၊ အမြင့်ဆုံးသော အရှင် (ပရမေရှွရ) ကို ကြွေးကြော်သူသည်။ မပြတ်မလပ် အောက်မေ့ခြင်းနှင့် နာမတော်ကို ထုတ်ဖော်ခြင်းကြောင့် ပာရှု (ချည်နှောင်ခံဝိညာဉ်) သည် ပတိ (အရှင်) ထံသို့ မျက်နှာမူကာ၊ ပူဇော်ပွဲတစ်ခုတည်းဖြင့် နောက်ဆုံးမဖြတ်နိုင်သော ပာရှ (ချည်နှောင်မှု) ကို ကျော်လွန်အောင် မြှောက်တင်ခံရသည်။

Verse 67

सो ऽपि याति शिवं स्थानं प्राप्य किं पुनरेव च कृत्वा मण्डलकं क्षेत्रं गन्धगोमयवारिणा

သူတောင်မှ သီဝ၏ နေရာတော်သို့ ရောက်သည်—ထပ်၍ ဘာပြောစရာရှိသနည်း? အရင်ဆုံး မဏ္ဍလကကို ပြုလုပ်၍ သန့်ရှင်းသော ကွင်းပြင်ကို စီမံကာ၊ မွှေးကြိုင်သော ပစ္စည်းများ၊ နွားချေးနှင့် ရေတို့ဖြင့် နေရာကို သန့်စင်ပြီးနောက်၊ သီဝ၏ ကရုဏာတော်ကို ခံယူရန် သင့်လျော်သူ ဖြစ်လာသည်။

Verse 68

मुक्ताफलमयैश्चूर्णैर् इन्द्रनीलमयैस् तथा पद्मरागमयैश्चैव स्फाटिकैश् च सुशोभनैः

ပုလဲမှုန့်များ၊ အင်ဒြနီလ (နီလာ) မှုန့်များ၊ ပဒ္မရာဂ (ရူဘီ) မှုန့်များနှင့် လှပတောက်ပသော စဖာတိက (ကြည်လင်ကျောက်) တို့ဖြင့်—သန့်ရှင်းသော သင်္ကေတကို တင့်တယ်စွာ အလှဆင်၍၊ ပာရှု၏ ချည်နှောင်မှုကို ဖြေလျော့ပေးသော ပတိ အရှင်ကို ပူဇော်ရန် ရောင်ပြန်ထွန်းလင်းစေသည်။

Verse 69

तथा मारकतैश्चैव सौवर्णै राजतैस् तथा तद्वर्णैर् लौकिकैश्चैव चूर्णैर्वित्तविवर्जितैः

ထို့အတူ လိင်္ဂကို မြမြတ် (emerald)၊ ရွှေ၊ ငွေတို့ဖြင့်လည်းကောင်း၊ ထိုအရောင်နှင့်တူသော လူသုံးမှုန့်များဖြင့်လည်းကောင်း—အထူးသဖြင့် ငွေကြေးမရှိသူတို့အတွက်—ပူဇော်နိုင်သည်။ ပတိ၊ အရှင်ထံသို့ အမှန်တကယ်သော ပူဇော်မှုမှာ ကုန်ကျစရိတ်မဟုတ်ဘဲ ရှိဝဘက္တိ ဖြစ်သည်။

Verse 70

आलिख्य कमलं भद्रं दशहस्तप्रमाणतः सकर्णिकं महाभागा महादेवसमीपतः

အို ကံကောင်းသူရေ၊ လက်ဆယ်လက်အတိုင်းအတာရှိသော မင်္ဂလာကြာပန်းတစ်ပွင့်ကို (ပုံဆွဲ၍) အလယ်အုံပါအောင် ပြည့်စုံစွာရေးဆွဲကာ မဟာဒေဝ၏ အနီး၌ ထားပါ။ ဤသည်မှာ ပူဇော်ရေးရာ စီမံတင်ဆက်မှု၏ အစိတ်အပိုင်းဖြစ်သည်။

Verse 71

तत्रावाह्य महादेवं नवशक्तिसमन्वितम् पञ्चभिश्च तथा षड्भिर् अष्टाभिश्चेष्टदं परम्

ထိုနေရာ၌ မဟာဒေဝကို အာဝါဟန (ဖိတ်ခေါ်တင်သွင်း) ပြု၍ နဝ-ရှက္တိ (ရှက္တိကိုးပါး) နှင့်အတူရှိစေကာ၊ ဆန္ဒပြည့်စုံစေသော အထွတ်အမြတ်တော်ကို ပဉ္စ (ငါးပါး)၊ ဩဍ (ခြောက်ပါး)၊ အဋ္ဌ (ရှစ်ပါး) ဟူသော သာသနာတော်အစုအဖွဲ့များနှင့်တကွ ပူဇော်ရမည်။

Verse 72

पुनरष्टाभिर् ईशानं दशारे दशभिस् तथा पुनर्बाह्ये च दशभिः सम्पूज्य प्रणिपत्य च

ထို့နောက် ထပ်မံ၍ အဋ္ဌ (ရှစ်ပါးသော ပူဇော်ပစ္စည်း) ဖြင့် ဣရှာနကို ပူဇော်ရမည်။ ထို့အတူ ဒశ-အရ (တံဆိပ်ဆယ်ချောင်းပါသော စက်ဝိုင်း) အတွင်း၌ ဒသ (ဆယ်ပါး) ဖြင့်လည်း ပူဇော်ရမည်။ ထို့နောက် အပြင်ဘက် လမ်းကြောင်း၌လည်း ထပ်မံ၍ ဆယ်ပါးဖြင့် ပြည့်စုံစွာ ပူဇော်ပြီး နမസ്കာရပြု၍ ပျပ်ဝပ်ကန်တော့ရမည်။

Verse 73

निवेद्य देवदेवाय क्षितिदानफलं लभेत् शालिपिष्टादिभिर् वापि पद्ममालिख्य निर्धनः

ဒေဝဒေဝ (ဘုရားတို့၏ဘုရား) ထံသို့ ထိုအရာကို နိဝေဒန (တင်လှူ) ပြုလျှင် မြေဒါန (မြေယာလှူဒါန်းခြင်း) နှင့်တူသော အကျိုးဖလကို ရရှိမည်။ ဆင်းရဲသူတစ်ဦးပင် ဆန်မှုန့် စသည်တို့ဖြင့် ကြာပန်းကို ရေးဆွဲကာ ရှိဝထံ ပူဇော်လျှင် ထိုဖလကို ရနိုင်သည်။

Verse 74

पूर्वोक्तमखिलं पुण्यं लभते नात्र संशयः द्वादशारं तथालिख्य मण्डलं पदम् उत्तमम्

အရင်က ဖော်ပြခဲ့သော ကုသိုလ်အကျိုးအားလုံးကို မသံသယဘဲ အမှန်တကယ် ရရှိမည်။ ထို့ကြောင့် ကံတံဆိပ် ၁၂ ချောင်းပါ မဏ္ဍလကို ရေးဆွဲ၍ လိင်္ဂပူဇာအတွက် အမြင့်မြတ်သော ပဒ (အာသန) ကို တည်ထောင်ရမည်—ပတိ (ရှီဝ) ၏ လက္ခဏာဖြစ်သော လိင်္ဂသည် ပာရှမှ ပရှုကို လွတ်မြောက်စေသည်။

Verse 75

रत्नचूर्णादिभिश्चूर्णैस् तथा द्वादशमूर्तिभिः मण्डलस्य च मध्ये तु भास्करं स्थाप्य पूजयेत्

ရတနာမှုန့်စသည်တို့ဖြင့် ပြုလုပ်သော သန့်ရှင်းသောမှုန့်များကို သုံး၍၊ ထို့ပြင် မူရတိ ၁၂ ပါးကို စီစဉ်ကာ မဏ္ဍလ၏ အလယ်၌ ဘာස්ကရ (နေမင်း) ကို တည်ထားပြီး ပူဇော်ရမည်—သူသည် ပတိ (ရှီဝ) ၏ အုပ်စိုးမှုအောက်တွင် လင်းလက်သည့် ပေါ်ထွန်းမှုတစ်ရပ်ဟု သိမြင်လျက်။

Verse 76

ग्रहैश् च संवृतं वापि सूर्यसायुज्यमुत्तमम् एवं प्राकृतम् अप्यार्थ्यां षडस्रं परिकल्प्य च

သို့မဟုတ် ဂြဟ (နဝဂြဟ) များဖြင့် ဝန်းရံထားလျှင် နေမင်း (စူရျ) နှင့် အမြင့်မြတ်ဆုံး စာယုဇျ (ပေါင်းစည်းခြင်း) ကို ရရှိမည်။ ထို့ကြောင့် လောကီရည်ရွယ်ချက်အတွက်ပင် အလိုရှိသော အကျိုးကို အရင်တောင်းခံစူးစမ်းပြီး၊ ထိုအတိုင်း ဆဋ္ဍသြရ (ခြောက်ထောင့်ပုံ) ကိုလည်း စီမံတည်ဆောက်ရမည်။

Verse 77

मध्यदेशे च देवेशीं प्रकृतिं ब्रह्मरूपिणीम् दक्षिणे सत्त्वमूर्तिं च वामतश् च रजोगुणम्

အလယ်ပိုင်း၌ ဘြဟ္မန်ရূপတော်ဖြစ်သော ဒေဝီ—ပရကృతိကို တည်ထား၏။ တောင်ဘက်၌ သတ္တဝမူရတိ (Sattva) ကို ထားပြီး၊ ဘယ်ဘက်၌ ရဇိုဂုဏ (Rajas) ကို ထား၏။

Verse 78

अग्रतस्तु तमोमूर्तिं मध्ये देवीं तथांबिकाम् पञ्चभूतानि तन्मात्रापञ्चकं चैव दक्षिणे

ရှေ့ဘက်၌ တမောမူရတိ (Tamas) ကို ထားရမည်။ အလယ်၌ ဒေဝီ အမ္ဗိကာကို ထားရမည်။ ညာဘက်၌ မဟာဘူတ ၅ ပါးနှင့် တန်မာတြာ ၅ ပါးကိုလည်း စီစဉ်ထားရမည်။

Verse 79

कर्मेन्द्रियाणि पञ्चैव तथा बुद्धीन्द्रियाणि च उत्तरे विधिवत्पूज्य षडस्रे चैव पूजयेत्

ပူဇာနည်းစနစ်အတိုင်း မြောက်ဘက်တွင် လုပ်ဆောင်အင်္ဂါ ၅ မျိုးနှင့် သိမြင်အင်္ဂါများကိုလည်း ပူဇာကာ၊ ထို့ပြင် ခြောက်ထောင့်ခွဲတွင်လည်း ပူဇာပြုရမည်။ ထိုသို့ အာရုံအင်္ဂါများကို ပတိ—ရှီဝအား အနုဂ္ဂဟအဖြစ် ဆက်ကပ်၍ ပာရှု (ဝိညာဉ်) ပေါ်ရှိ ပာရှ (ချည်နှောင်မှု) ကို လျော့ပါးစေသည်။

Verse 80

आत्मानं चान्तरात्मानं युगलं बुद्धिमेव च अहङ्कारं च महता सर्वयज्ञफलं लभेत्

မဟာသခင်၏ အနုဂ္ဂဟဖြင့် ကိုယ်တိုင်အတ္တနှင့် အတွင်းအတ္တကို၊ ထို့ပြင် အတွဲသဘောတရားနှစ်ပါး၊ ဉာဏ် (buddhi) နှင့် အဟင်္ကာရ (အတ္တမြင်) ကိုပါ သိမြင်ရမည်။ ထိုသို့လျှင် ယဇ္ဉာအားလုံး၏ အကျိုးကို ရရှိသည်။ (ပာရှုအတွက် ဤအတွင်းပူဇာသည် ပတိ—ရှီဝသို့ ဦးတည်လျှင် စစ်မှန်သော ယဇ္ဉာ ဖြစ်သည်)။

Verse 81

एवं वः कथितं सर्वं प्राकृतं मण्डलं परम् अतो वक्ष्यामि विप्रेन्द्राः सर्वकामार्थसाधनम्

ဤသို့ သင်တို့အား အမြင့်မြတ်သော ပရကృత မဏ္ဍလကို အပြည့်အစုံ ပြောကြားပြီးပြီ။ ယခုအခါ ဗိပရေန္ဒြာ—ဗြာဟ္မဏတို့အထဲမှ အထူးမြတ်သူတို့၊ ရှီဝပူဇာ၏ လမ်း၌ ဆန္ဒနှင့် ရည်မှန်းချက် အားလုံးကို ပြည့်စုံစေသော အရာကို ငါ ဆက်လက် ဟောကြားမည်။

Verse 82

गोचर्ममात्रमालिख्य मण्डलं गोमयेन तु चतुरश्रं विधानेन चाद्भिर् अभ्युक्ष्य मन्त्रवित्

မန္တရသိသူသည် နွားအရေတစ်ချပ်အရွယ် မဏ္ဍလကို ရေးဆွဲ၍၊ သတ်မှတ်ထားသော နည်းအတိုင်း စတုရန်းပုံ ဖြစ်အောင် သန့်ရှင်းသော နွားချေးဖြင့် ပြုလုပ်ကာ၊ ထို့နောက် ရေဖြင့် အဘျူက္ရှ (ပက်ဖျန်း) လုပ်၍ သန့်စင်အဘိသေက ပြုရမည်။

Verse 83

अलंकृत्य वितानाद्यैश् छत्रैर् वापि मनोरमैः बुद्बुदैरर्धचन्द्रैश् च हैमैरश्वत्थपत्रकैः

ဝိတானနှင့် အလှဆင်ပစ္စည်းများ၊ သို့မဟုတ် စိတ်ကြည်နူးဖွယ် ထီးများဖြင့် ပူဇာနေရာနှင့် သခင်၏ သင်္ကေတကို အလှဆင်ပြီး၊ ရွှေရောင် ပူဖောင်းသဏ္ဍာန် အလှပစ္စည်းများ၊ လဝက်ပုံ အလှဆင်မှုများ၊ ရွှေအသွတ်ထ္ထ (aśvattha) ရွက်ပုံစံများဖြင့် တန်ဆာဆင်ကာ၊ သတ္တဝါအားလုံး၏ အရှင် ပတိ—ရှီဝအား ရိုသေစွာ ပူဇာပြုရမည်။

Verse 84

सितैर्विकसितैः पद्मै रक्तैर् नीलोत्पलैस् तथा मुक्तादामैर् वितानान्ते लम्बितस्तु सितैर्ध्वजैः

မိုးကာအနားတွင် အဖြူရောင်အလံများကို ချိတ်ဆွဲထားပြီး၊ မဏ္ဍပကို အဖြူရောင်ကြာပန်းဖွင့်ပြည့်များ၊ အနီရောင်ပန်းများ၊ အပြာရောင်ရေကြာပန်းများနှင့် ပုလဲကြိုးများဖြင့် မင်္ဂလာတန်ဆာဆင်ထားသည်။ ဤသည်မှာ သီဝ၏ လိင်္ဂပူဇာအတွက် သင့်တော်သော အလှဆင်မှုဖြစ်၍ ချည်နှောင်ထားသော ပရှု (paśu) သည် သန့်ရှင်းမှုနှင့် စည်းကမ်းတကျ အစီအစဉ်ဖြင့် ပတိ (Pati) ထံသို့ ချဉ်းကပ်နိုင်သည်။

Verse 85

सितमृत्पात्रकैश्चैव सुश्लक्ष्णैः पूर्णकुम्भकैः फलपल्लवमालाभिर् वैजयन्तीभिर् अंशुकैः

ထို့ပြင် အဖြူရောင်မြေခွက်များ၊ အလွန်ချောမွေ့၍ ပြည့်လျှံသော မင်္ဂလာကုံဘ္ဟများ၊ အသီးနှင့် နုရွက်တို့ဖြင့် ပြုလုပ်သော ပန်းကုံးများ၊ ဝိုင်ဇယန္တီ (vaijayantī) ပန်းကုံးများနှင့် နူးညံ့သိမ်မွေ့သော အဝတ်အထည်များဖြင့်—ဤသို့ လိင်္ဂကို ပူဇော်ဂုဏ်ပြုရမည်။

Verse 86

पञ्चाशद्दीपमालाभिर् धूपैः पञ्चविधैस् तथा पञ्चाशद्दलसंयुक्तम् आलिखेत्पद्ममुत्तमम्

မီးအလင်းတန်း ၅၀ တန်းနှင့်၊ ထို့အတူ အမွှေးတိုင် ၅ မျိုးဖြင့်၊ ပွင့်ချပ် ၅၀ ပါဝင်သော အထူးမြတ်သော ကြာပန်းပုံကို ရေးဆွဲရမည်။ ဤသည်မှာ လိင်္ဂပူဇာအတွက် မင်္ဂလာအထောက်အကူဖြစ်ပြီး စည်းကမ်းတကျ အခမ်းအနားဖြင့် ချည်နှောင်ထားသော ပရှု (paśu) ကို ပတိ (Pati) ထံသို့ ဦးတည်စေသည်။

Verse 87

तत्तद्वर्णैस् तथा चूर्णैः श्वेतचूर्णैरथापि वा एकहस्तप्रमाणेन कृत्वा पद्मं विधानतः

သင့်လျော်သော အရောင်မှုန့်များဖြင့်ဖြစ်စေ၊ သို့မဟုတ် အဖြူရောင်မှုန့်တစ်မျိုးတည်းဖြင့်ဖြစ်စေ၊ သတ်မှတ်ထားသော စည်းမျဉ်းအတိုင်း လက်တစ်တောင်အရွယ် ကြာပန်းမဏ္ဍလကို ရေးဆွဲရမည်။ ဤအစီအစဉ်တကျ မဏ္ဍလသည် လိင်္ဂပူဇာအတွက် သန့်ရှင်းသော နယ်ပယ်ဖြစ်လာပြီး ပရှု (paśu) သည် စည်းကမ်းရှိသော ပူဇော်ပွဲဖြင့် ပတိ (Pati) ထံသို့ ချဉ်းကပ်သည်။

Verse 88

कर्णिकायां न्यसेद् देवं देव्या देवेश्वरं भवम् वर्णानि च न्यसेत्पत्रे रुद्रैः प्रागाद्यनुक्रमात्

ကြာပန်း၏ အလယ်ဗဟို (ကဏ္ဏိကာ) တွင် ဘဝ (Bhava) ဟူသော ဒေဝတို့၏ အရှင် ဒေဝေရှွရကို ဒေဝီနှင့်အတူ တင်မြှောက်တည်ထားရမည်။ ထို့နောက် ကြာပန်းပွင့်ချပ်များပေါ်တွင် အရှေ့ဘက်မှ စ၍ အစဉ်လိုက် ရုဒ္ဒရ (Rudra) များအလိုက် သန့်ရှင်းသော အက္ခရာများကို ထားရမည်။

Verse 89

प्रणवादिनमो ऽन्तानि सर्ववर्णानि सुव्रताः सम्पूज्यैवं मुनिश्रेष्ठा गन्धपुष्पादिभिः क्रमात्

အို မုနိမြတ်တို့၊ ပရာဏဝ «အိုမ်» မှ စ၍ «နမဟ်» အထိ သန့်ရှင်းသော အက္ခရာများအားလုံးကို ဤသို့ ပူဇော်ပြီးနောက်၊ သီလကောင်းသူသည် နံ့သာ၊ ပန်းနှင့် အခြားပူဇော်ပစ္စည်းများဖြင့် အစဉ်လိုက် စည်းကမ်းတကျ ရှိဝပူဇော်ပွဲအတွင်း ဂုဏ်ပြုရမည်။

Verse 90

ब्राह्मणान् भोजयेत्तत्र पञ्चाशद्विधिपूर्वकम् अक्षमालोपवीतं च कुण्डलं च कमण्डलुम्

ထိုနေရာ၌ ဗြာဟ္မဏများကို စည်းကမ်းသတ်မှတ်ထားသော အစီအစဉ် ငါးဆယ်ပါးအတိုင်း တိတိကျကျ ကျွေးမွေးရမည်။ ထို့ပြင် အက္ခမလာပုတီး၊ အုပ်ဝီတ သန့်ကြိုး၊ နားကပ်နှင့် ကမဏ္ဍလု (ရေခွက်) ကိုလည်း လှူဒါန်းရမည်။

Verse 91

आसनं च तथा दण्डम् उष्णीषं वस्त्रमेव च दत्त्वा तेषां मुनीन्द्राणां देवदेवाय शंभवे

ထိုမုနိအရှင်မြတ်တို့အား ထိုင်ခုံ၊ တောင်ဝှေး (ဒဏ္ဍ)၊ ဥရှ္ဏီရှ (ခေါင်းပေါင်း) နှင့် အဝတ်အစားတို့ကို ပေးလှူပြီးနောက်၊ ထိုကောင်းမှုကို ဒေဝဒေဝ ဖြစ်သော သမ္ဘု—ရှီဝအား ဆက်ကပ်ပူဇော်ခြင်း ဖြစ်သည်။

Verse 92

महाचरुं निवेद्यैवं कृष्णं गोमिथुनं तथा अन्ते च देवदेवाय दापयेच्चूर्णमण्डलम्

ဤသို့ မဟာချရု (အစာချက်အလှူကြီး) ကို ဆက်ကပ်ပြီးနောက်၊ အနက်ရောင် နွားတစ်ကောင်နှင့် နွားအတွဲ (အထီးအမ) ကိုလည်း ပူဇော်ရမည်။ နောက်ဆုံးတွင် ဒေဝဒေဝ ဖြစ်သော ရှီဝအတွက် အမှုန့်မဏ္ဍလ (ချုဏ္ဏမဏ္ဍလ) ကို ပေးလှူစေသင့်သည်။

Verse 93

यागोपयोगद्रव्याणि शिवाय विनिवेदयेत् ओङ्काराद्यं जपेद्धीमान् प्रतिवर्णम् अनुक्रमात्

ပညာရှိသော साधक သည် ယာဂနှင့် ပူဇော်ရာတွင် အသုံးပြုသော ပစ္စည်းများကို ရှီဝထံ ဆက်ကပ်ရမည်။ ထို့နောက် သန့်ရှင်းသော «အိုမ်» မှ စ၍ မန္တရကို အက္ခရာတစ်လုံးချင်းစီ အစဉ်လိုက် ရွတ်ဆိုရမည်။

Verse 94

एवमालिख्य यो भक्त्या सर्वमण्डलमुत्तमम् यत्फलं लभते मर्त्यस् तद्वदामि समासतः

ယခု ငါသည် အကျဉ်းချုပ်၍ ပြောမည်။ ဘုရားရှီဝကို ပူဇော်ရန် အသုံးပြုသော အလုံးစုံကို ဖုံးလွှမ်းသည့် အမြင့်မြတ် မဏ္ဍလကို ဘက္တိဖြင့် ရေးဆွဲသူ မရဏသတ္တဝါသည် ရရှိသော အကျိုးကိုပင်။ ပတိ (သခင် ရှီဝ) ၏ ကရုဏာကြောင့် ပာရှုသည် ပာရှ (ချည်နှောင်မှု) မှ လွတ်မြောက်ရာသို့ ရွေ့လျားသည်။

Verse 95

साङ्गान् वेदान् यथान्यायम् अधीत्य विधिपूर्वकम् इष्ट्वा यज्ञैर्यथान्यायं ज्योतिष्टोमादिभिः क्रमात्

ဝေဒများကို အင်္ဂများနှင့်တကွ စည်းကမ်းတကျ လေ့လာပြီး၊ ဂျ्योတိရှ္ဌိုမ စသည့် ယဇ္ဉများကို အစဉ်လိုက် ဓမ္မနည်းအတိုင်း ဆောင်ရွက်လျှင်၊ သတ်မှတ်ထားသော လမ်းကြောင်းပေါ်တွင် တိုးတက်ကာ ပတိ—သခင် ရှီဝ—ထံသို့ မြင့်မြတ်သော လှည့်ပြောင်းခြင်းအတွက် သင့်လျော်လာသည်။

Verse 96

ततो विश्वजिदन्तैश् च पुत्रानुत्पाद्य तादृशान् वानप्रस्थाश्रमं गत्वा सदारः साग्निरेव च

ထို့နောက် ဝိශ්ဝဇိတ စသည့် ယဇ္ဉများဖြင့် ထိုကဲ့သို့ သင့်တော်သော သားများကို မွေးဖွားစေပြီး၊ ဇနီးနှင့်အတူ တောသို့ သွားကာ မီးပူဇော်အဂ္နိများကို ထိန်းသိမ်းလျက် ဝါနပရස්ထ အာရှရမသို့ ဝင်ရောက်သည်။ ထိုသို့ ပတိ၏ အောက်တွင် ဓမ္မစည်းကမ်းနှင့် အတွင်းသန့်စင်မှုသို့ ဘဝကို လှည့်ပြောင်းသည်။

Verse 97

चान्द्रायणादिकाः सर्वाः कृत्वा न्यस्य क्रिया द्विजाः ब्रह्मविद्यामधीत्यैव ज्ञानमासाद्य यत्नतः

ချန်ဒြာယဏ စသည့် အပြစ်ဖြေ ဝရတများအားလုံးကို စည်းကမ်းတကျ ဆောင်ရွက်ပြီးနောက်၊ ဒွိဇသည် ကရိယာ (ရိတုအလုပ်) ကို ချထားကာ ဘြဟ္မဝိဒျာကိုသာ လေ့လာ၍ ကြိုးစားသဖြင့် လွတ်မြောက်စေသော ဉာဏ်ကို ရရှိရန် တောင့်တသည်။ ထိုဉာဏ်ကြောင့် ပာရှုသည် ပတိ၏ အောက်တွင် လွတ်လပ်မှုသို့ ဦးတည်စေခံရသည်။

Verse 98

ज्ञानेन ज्ञेयम् आलोक्य योगी यत्काममाप्नुयात् तत्फलं लभते सर्वं वर्णमण्डलदर्शनात्

ဉာဏ်ဖြင့် သိသင့်သိထိုက်သော အရာကို ထင်ရှားမြင်ကာ ယောဂီသည် မိမိလိုလားသမျှ အဆုံးအဖြတ်ကို ရရှိနိုင်သည်။ ဝရ္ဏ-မဏ္ဍလကို မြင်ခြင်းကြောင့် ထိုရရှိမှု၏ အကျိုးကို အပြည့်အဝ ရရှိသည်။

Verse 99

येन केनापि वा मर्त्यः प्रलिप्यायतनाग्रतः उत्तरे दक्षिणे वापि पृष्ठतो वा द्विजोत्तमाः

အို ဒွိဇောတ္တမတို့၊ လူတစ်ယောက်က မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ သီဝ၏ လင်္ဂပူဇာအတွက် သန့်ရှင်းရမည့် ဘုရားခန်းရှေ့နေရာကို—မြောက်ဘက်၊ တောင်ဘက် သို့မဟုတ် နောက်ဘက်တွင်တောင်—လိမ်းပျက်စီးစေပါက၊ အရှင်၏ အာဝါသကို မလျော်ကန်စွာ ထိခိုက်စေသော အပြစ်အဖြစ် သတ်မှတ်သည်။

Verse 100

चतुष्कोणं तु वा चूर्णैर् अलंकृत्य समन्ततः पुष्पाक्षतादिभिः पूज्य सर्वपापैः प्रमुच्यते

အမှုန့်ပူဇာတို့ဖြင့် လေးထောင့်မဏ္ဍလကို အရပ်ရပ်အနှံ့ အလှဆင်ပြီး၊ ပန်းများ၊ အက္ခတ (မကွဲသော ဆန်) စသည့်အရာများဖြင့် ပူဇာပြုလျှင်၊ အပြစ်အားလုံးမှ လွတ်မြောက်ကာ ပတိဖြစ်သော သီဝ၏ ကရုဏာကြောင့် ပာရှုသည် လွတ်မြောက်ခြင်းသို့ နီးကပ်သွားသည်။

Verse 101

यस्तु गर्भगृहं भक्त्या सकृदालिप्य सर्वतः चन्दनाद्यैः सकर्पूरैर् गन्धद्रव्यैः समन्ततः

သို့သော် ဘယ်သူမဆို ဘက္တိဖြင့် တစ်ကြိမ်တည်းပင် ဂರ್ಭဂೃಹ (အတွင်းသန့်ရှင်းခန်း) ကို အရပ်ရပ်အနှံ့ စန္ဒန် စသည့် အနံ့သာပစ္စည်းများနှင့် ကမ္ဖော်ပါပါအောင် လိမ်းသုတ်ပါက၊ သန့်ရှင်းသော ပူဇာဖြင့် ပတိ (သီဝ) ထံသို့ နှစ်သက်ဖွယ် စေဝါပြုခြင်း ဖြစ်သည်။

Verse 102

विकीर्य गन्धकुसुमैर् धूपैर्धूप्य चतुर्विधैः प्रार्थयेद्देवमीशानं शिवलोकं स गच्छति

အနံ့သာပန်းများကို ဖြန့်ကြဲပြီး၊ အမျိုးလေးပါးသော သုပ်ပ (မီးခိုး) ဖြင့် သုပ်ပပူဇာပြုကာ၊ အရှင် ဣရှာန (သီဝ) ထံ ဆုတောင်းပတ္ထနာပြုရမည်။ ထိုဘက္တသည် သီဝလောကသို့ ရောက်၏။

Verse 103

तत्र भुक्त्वा महाभोगान् कल्पकोटिशतं नरः स्वदेहगन्धकुसुमैः पूरयञ्छिवमन्दिरम्

ထိုနေရာ၌ လူသည် ကလ္ပ ကုဋိရာစုတစ်လျှောက် မဟာဘောဂများကို ခံစားပြီးနောက်၊ မိမိ၏ သန့်စင်သော ကိုယ်ခန္ဓာမှ ထွက်ပေါ်လာသော အနံ့ပန်းများဖြင့် သီဝမন্দိရကို ပြည့်စုံစေသည်။

Verse 104

क्रमाद्गान्धर्वमासाद्य गन्धर्वैश् च सुपूजितः क्रमादागत्य लोके ऽस्मिन् राजा भवति वीर्यवान्

အချိန်တန်လျှင် ဂန္ဓဗ္ဗတို့၏ လောကသို့ ရောက်ပြီး ဂန္ဓဗ္ဗတို့က အလွန်အမင်း ပူဇော်ဂုဏ်ပြုကြသည်။ ထို့နောက် အချိန်တန်လျှင် ဤလောကသို့ ပြန်လာကာ အင်အားကြီး၍ သတ္တိဗလပြည့်စုံသော မင်းတပါး ဖြစ်လာသည်။

Verse 105

आदिदेवो महादेवः प्रलयस्थितिकारकः सर्गश् च भुवनाधीशः शर्वव्यापी सदाशिवः शिवब्रह्मामृतं ग्राह्यं मोक्षसाधनम् उत्तमम्

မဟာဒေဝသည် အာဒိဒေဝ၊ ပျက်စီးခြင်းနှင့် ထိန်းသိမ်းခြင်းကို ဆောင်ရွက်သူ ဖြစ်သည်။ ထို့ပြင် ဖန်ဆင်းခြင်း၏ အင်အားတော်လည်း ဖြစ်၍၊ ဘုံလောကတို့၏ အရှင်၊ သာဝရဗျာပီသော ရှာဝရ၊ အစဉ်တည်တံ့သော စဒါရှီဝ ဖြစ်တော်မူသည်။ ထို့ကြောင့် မောက္ခသို့ ရောက်စေသော အမြင့်ဆုံး साधနာအဖြစ် “ရှီဝ-ဗြဟ္မန်” ၏ အမృతတော်ကို လက်ခံ၍ နှလုံးထဲသို့ စိမ့်ဝင်စေသင့်သည်—ပာရှမှ လွတ်ကင်း၍ ပာရှုသည် ပတိနှင့် ပေါင်းစည်းပြည့်စုံခြင်းအတွက် ဖြစ်သည်။

Verse 106

व्यक्ताव्यक्तं सदा नित्यम् अचिन्त्यम् अर्चयेत् प्रभुम्

ထင်ရှားသောအဖြစ်နှင့် မထင်ရှားသောအဖြစ် နှစ်မျိုးလုံးဖြစ်၍ အစဉ်ရှိနေသော၊ နိစ္စတည်သော၊ စိတ်ကူးမမီနိုင်သော အရှင်ကို ပူဇော်အာရాధနာ ပြုသင့်သည်။