Adhyaya 76
स्वेच्छाविग्रहसंभव-प्रतिष्ठाफलवर्णनम् (विविधशिवमूर्तिप्रतिष्ठा, लोक-फल, शिवसायुज्य)
သုတသည် ပုရဗ္ဗာဂ၏ ရှိဝအာရုံပြု ဆွေးနွေးမှုကို ဆက်လက်ပြောကြားကာ သဘောတရားမှ အကျင့်ပဋိပက္ခ-ပူဇာနည်းသို့ ရွှေ့ပြောင်း၍ ဘက္တိနှင့် ဝိဓိအတိုင်း ရှိဝ၏ ကိုယ်တိုင်ပေါ်ထွန်းသော ရုပ်ပုံများကို ပရတိဋ္ဌာပနာလုပ်ခြင်း၏ ဖလကို ရှင်းပြသည်။ စကန္ဒ-ဉမာ-သဟိတ ရုပ်တော်တင်ခြင်းမှ စ၍ ကောင်းကင်ဗိမာန်များ၊ လောကမျိုးစုံ၌ ခံစားပျော်ရွှင်ခြင်းနှင့် နောက်ဆုံး မောက္ခကို ကတိပြုသည်။ ထို့နောက် ရှိဝ၏ ကိုယ်ခန္ဓာကို တတ္တဝနှင့် ဓာတ်များ၏ မက်ထရစ်အဖြစ် သဘောထားသော ကောသမောလောဂျီ သမาธိကို ထည့်သွင်းကာ ပရကృతိ၊ ဗုဒ္ဓိ၊ အဟင်္ကာရ၊ တန်မာထရာ၊ အိန္ဒြိယများနှင့် ပဉ္စဘူတတို့ကို ရှိဝလီလာအဖြစ် ဖန်ဆင်းခြင်းကို ဖော်ပြသည်။ အခန်းသည် နန္ဒိန်-သဟိတ၊ အဖြူအကာလပုံစံ၊ ကြမ်းတမ်းကာကွယ်ရေးရုပ်၊ အဓနာရီဣရှွရ၊ ဆရာလကူလီဣရှွရ၊ ပြာလိမ်း၍ ခေါင်းခွံကိုင်သော ရုပ်များ စသည့် အိုင်ကွန်နည်းညွှန်ကြားချက်များကို ဆက်လက်ပေးပြီး “oṁ namo nīlakaṇṭhāya” မန္တရကို အထူးအလေးထားသည်။ နောက်ဆုံးတွင် ဇာလန္ဓရာန္တက၊ တြိပုရာန္တက ရုပ်တော်များနှင့် လင်္ဂအခြေပြု ကောစမိုဂရမ် (ဗြဟ္မာ၊ ဝိෂ္ဏု တည်နေရာများ) ကို ဖော်ပြကာ မှန်ကန်သော ပရတိဋ္ဌာပနာသည် ရှိဝလောကနှင့် ရှိဝသာယုဇ္ယသို့ ပို့ဆောင်ကြောင်း အတည်ပြု၍ နောက်အခန်းများ၏ ရှိုင်ဝအကျင့်နှင့် ရုပ်ပုံ-ပူဇာညွှန်ကြားချက်များသို့ ချိတ်ဆက်ပေးသည်။
Shlokas
Verse 1
इति श्रीलिङ्गमहापुराणे पूर्वभागे शिवाद्वैतकथनं नाम पञ्चसप्ततितमो ऽध्यायः सूत उवाच अतः परं प्रवक्ष्यामि स्वेच्छाविग्रहसंभवम् प्रतिष्ठायाः फलं सर्वं सर्वलोकहिताय वै
ဤသို့ဖြင့် သရီလင်္ဂ မဟာပုရာဏ၏ ပူရ္ဝဘာဂ၌ «ရှီဝ၏ အဒွైత (မနှစ်ခွဲ) ကို ဖော်ပြခြင်း» ဟူသော အခန်း ၇၆ ဖြစ်၏။ စူတက ပြောသည်—«ယခုမှစ၍ အရှင်၏ ကိုယ်ရုပ်ပေါ်ထွန်းခြင်းသည် မိမိအလိုတော် (svēcchā) ဖြင့် ဖြစ်ပေါ်လာပုံကိုလည်းကောင်း၊ ပရတိဋ္ဌာ (pratiṣṭhā) အပ်နှံတင်မြှောက်ခြင်း၏ အကျိုးအပြည့်အစုံကိုလည်းကောင်း၊ လောကအားလုံး၏ အကျိုးချမ်းသာအတွက် ငါဟောပြမည်»။
Verse 2
स्कन्दोमासहितं देवम् आसीनं परमासने कृत्वा भक्त्या प्रतिष्ठाप्य सर्वान्कामानवाप्नुयात्
စကန္ဒနှင့် ဥမာတို့နှင့်အတူ အမြင့်မြတ်ဆုံး အာသနပေါ်၌ ထိုင်နေသော အရှင်ကို ပုံဖော်၍၊ ဘက္တိဖြင့် ထိုရုပ်တော်ကို ပရတိဋ္ဌာ (တင်မြှောက်အပ်နှံ) ပြုလျှင်၊ လိုအင်ဆန္ဒ အားလုံးကို ရရှိနိုင်သည်။
Verse 3
स्कन्दोमासहितं देवं सम्पूज्य विधिना सकृत् यत्फलं लभते मर्त्यस् तद्वदामि यथाश्रुतम्
စကန္ဒနှင့် ဥမာတို့နှင့်အတူရှိသော အရှင်ကို သတ်မှတ်ထားသော ဝိဓိအတိုင်း တစ်ကြိမ်တည်းပင် စနစ်တကျ ပူဇော်လျှင် လူသားသည် မည်သည့် အကျိုးဖလကို ရရှိသနည်းကို ငါသည် ကြားသိထားသကဲ့သို့ အတိအကျ ယခု ပြောမည်။
Verse 4
सूर्यकोटिप्रतिकाशैर् विमानैः सार्वकामिकैः रुद्रकन्यासमाकीर्णैर् गेयनाट्यसमन्वितैः
ကောင်းကင်ယာဉ်များသည် နေတစ်ဆယ်သန်းကဲ့သို့ တောက်ပ၍ ဆန္ဒအလုံးစုံကို ဖြည့်ဆည်းပေးနိုင်သကဲ့သို့ ရုဒြ၏ ကညာများဖြင့် ပြည့်နှက်ကာ သီချင်းနှင့် အကအလှများဖြင့် ပြည့်စုံနေ하였다—ဤပြင်ပအလှတရားသည် ပတိဖြစ်သော အရှင်သည် ဘောဂအားလုံးကို ပေးသနားသူဖြစ်ကြောင်းကို ကြေညာသော်လည်း၊ အရှင်သည် ပာရှ (ပေါင်းချုပ်) ကို ကျော်လွန်၍ အမြဲတမ်း အလွန်မြင့်မြတ်တော်မူသည်။
Verse 5
शिववत्क्रीडते योगी यावदाभूतसंप्लवम् तत्र भुक्त्वा महाभोगान् विमानैः सार्वकामिकैः
ယောဂီသည် အဲဒီနေရာ၌ သီဝတော်မူသကဲ့သို့ ကစားလှုပ်ရှားနေ၍ သတ္တဝါလောက ပျက်ကွက်သည့် မဟာပျက်စီးချိန်အထိ တည်နေ၏။ ထိုနေရာ၌ မဟာဘောဂများကို ခံစားပြီးနောက် ဆန္ဒပြည့် ဝိမာနာများဖြင့် လိုရာအရာအားလုံးကို ပေးသနားသည့် ကောင်းကင်ယာဉ်များပေါ်တွင် လှည့်လည်သွားလာ၏။
Verse 6
औमं कौमारमैशानं वैष्णवं ब्राह्ममेव च प्राजापत्यं महातेजा जनलोकं महस् तथा
“အိုṁ-ရုပ်သဏ္ဌာန်၊ ကೌမာရနှင့် အိုင်ရှာန ရုပ်သဏ္ဌာန်များ၊ ဝိုင်ရှ္ဏဝနှင့် ဘြာဟ္မ ရုပ်သဏ္ဌာန်များ၊ ထို့ပြင် ပရာဇာပတျ ရုပ်သဏ္ဌာန်ကိုလည်း (သူ) ပြောခဲ့သည်။ အို မဟာတေဇာရှိသူ၊ ထို့အပြင် ဇနလောကနှင့် မဟာရလောကကိုလည်း ပြောခဲ့သည်။”
Verse 7
ऐन्द्रम् आसाद्य चैन्द्रत्वं कृत्वा वर्षायुतं पुनः भुक्त्वा चैव भुवर्लोके भोगान् दिव्यान् सुशोभनान्
အိန္ဒြ၏ လောကသို့ ရောက်ပြီး အိန္ဒြအဖြစ် အာဏာကို ရယူကာ ထိုအာဏာကို တစ်သောင်းနှစ်ပေါင်းကြာ ထပ်မံ ခံစား၏။ ထို့နောက် ဘုဝရလောက၌လည်း တောက်ပလှပသော ဒေဝဘောဂများကို ခံစားရ၏။
Verse 8
मेरुमासाद्य देवानां भवनेषु प्रमोदते एकपादं चतुर्बाहुं त्रिनेत्रं शूलसंयुतम्
မေရုတောင်သို့ ရောက်လျှင်၊ နတ်တို့၏ နန်းတော်များတွင် ပျော်မြူးတော်မူ၏—ခြေတစ်ဖက်တည်းရှိသော အရှင်၊ လက်လေးဖက်၊ မျက်စိသုံးဖက်၊ တြိရှူလကို ကိုင်ဆောင်တော်မူသော ရုပ်သဏ္ဍာန်ဖြင့် ထင်ရှားတော်မူ၏။ ဤမြင်ကွင်း၌ ပတိ (ရှီဝ) သည် လွတ်လပ်အာဏာရှင်အဖြစ် ကြောက်မက်ဖွယ် ရူပကို ထုတ်ဖော်တော်မူရာ၊ ပရှု (ချည်နှောင်ဝိညာဉ်) တို့သည် မိမိတို့၏ မှီခိုမှုကို သတိရကာ မောက္ခသို့ မျက်နှာမူကြ၏။
Verse 9
सृष्ट्वा स्थितं हरिं वामे दक्षिणे चतुराननम् अष्टाविंशतिरुद्राणां कोटिः सर्वाङ्गसुप्रभम्
စကြဝဠာစနစ်ကို ဖန်ဆင်းပြီးနောက်၊ ဟရီ (ဝိෂ္ဏု) ကို ဘယ်ဘက်၌ တည်စေ၍ မျက်နှာလေးဖက်ရှိ ဘြဟ္မာကို ညာဘက်၌ တည်စေတော်မူ၏။ ထို့နောက် ရုဒြာတို့ တစ်ကုဋေ—ပေါ်ထွန်းမှု ၂၈ မျိုးဖြင့်—ကိုယ်အင်္ဂါအားလုံး တောက်ပလင်းလက်စွာ ပေါ်လာကြ၏။
Verse 10
पञ्चविंशतिकं साक्षात् पुरुषं हृदयात्तथा प्रकृतिं वामतश्चैव बुद्धिं वै बुद्धिदेशतः
နှလုံးအတွင်း တည်ရှိသော တတ္တဝါ ၂၅ ဖြစ်သည့် ပုရုෂကို တိုက်ရိုက် သမาธိဖြင့် ဆင်ခြင်ရမည်။ ထို့အတူ ဘယ်ဘက်၌ ပရကృతိကိုလည်းကောင်း၊ ဉာဏ်၏ နေရာ—ပုဒ္ဓိဒေသ၌ ပုဒ္ဓိကိုလည်းကောင်း ဆင်ခြင်ရမည်။
Verse 11
अहङ्कारमहङ्कारात् तन्मात्राणि तु तत्र वै इन्द्रियाणीन्द्रियादेव लीलया परमेश्वरम्
အဟင်္ကာရ (အတ္တသဘော) မှ အဟင်္ကာရ ထပ်မံဖြစ်ပေါ်လာ၍၊ ထိုမှ တန်မာထရ (သိမ်မွေ့ဓာတ်) များ ပေါ်ထွန်းသည်။ တန်မာထရမှ အင်ဒြိယ (ခံယူမှုနှင့် လုပ်ဆောင်မှု အင်္ဂါများ) ပေါ်လာသည်။ ထို့ကြောင့် မဟာဣश्वर ပရမေရှ္ဝရသည်—တတ္တဝါအားလုံးအထက်ရှိ ပတိ—မိမိ၏ လီလာတော်တစ်ခုတည်းဖြင့် ပရှု (ချည်နှောင်ဝိညာဉ်) အတွက် အတွေ့အကြုံ၏ ကိရိယာအစုံကို ထင်ရှားစေတော်မူ၏။
Verse 12
पृथिवीं पादमूलात्तु गुह्यदेशाज्जलं तथा नाभिदेशात् तथा वह्निं हृदयाद्भास्करं तथा
ခြေဖျားအောက်မှ မြေဓာတ်ကို တည်စေ၍ ဆင်ခြင်ရမည်။ လျှို့ဝှက်ဒေသမှ ရေဓာတ်ကိုလည်းကောင်း၊ နာဘီဒေသမှ မီးဓာတ်ကိုလည်းကောင်း၊ နှလုံးမှ နေရောင်တောက်ပမှုကိုလည်းကောင်း တည်စေ၍ ဆင်ခြင်ရမည်။ ထိုသို့ ကိုယ်ခန္ဓာအတွင်း ဓာတ်အင်အားများကို စီစဉ်ကာ ရှီဝဘုရားကို ပူဇော်ရန် ဖြစ်သည်။
Verse 13
कण्ठात्सोमं तथात्मानं भ्रूमध्यान्मस्तकाद्दिवम् सृष्टैवं संस्थितं साक्षाज् जगत्सर्वं चराचरम्
လည်ချောင်းမှ စိုးမ (Soma) ကို ထုတ်ပေါ်စေတော်မူ၏၊ ထို့အတူ အတွင်းအတ္တ (ātman) ကိုလည်း ထုတ်ပေါ်စေတော်မူ၏။ မျက်ခုံးကြားအာကာသမှလည်းကောင်း၊ ခေါင်းထိပ်မှလည်းကောင်း ကောင်းကင်လောကကို ထုတ်ပေါ်စေတော်မူ၏။ ဤသို့ ဖန်ဆင်း၍ တည်ထောင်ထားသဖြင့် လှုပ်ရှားသောအရာနှင့် မလှုပ်ရှားသောအရာ အပါအဝင် စကြဝဠာတစ်လုံးလုံးသည် တိုက်ရိုက်ပင် သီဝ၏ အထွက်အပေါ်အဖြစ် ပေါ်လွင်တည်ရှိ၏။
Verse 14
सर्वज्ञं सर्वगं देवं कृत्वा विद्याविधानतः प्रतिष्ठाप्य यथान्यायं शिवसायुज्यमाप्नुयात्
အရာအားလုံးကို သိမြင်တော်မူ၍ အရာအားလုံး၌ ပျံ့နှံ့တော်မူသော ဒေဝ—သီဝကို မန္တရဝိဓာနအတိုင်း ဖန်ဆင်းကာ၊ ထုံးတမ်းစည်းကမ်းနှင့် ကိုက်ညီသကဲ့သို့ သေချာစွာ တည်ထောင်ပူဇော်လျှင် ပူဇော်သူသည် သီဝနှင့် စာယုဇ္ယ (ပေါင်းစည်းခြင်း) ကို ရရှိမည်။
Verse 15
त्रिपादं सप्तहस्तं च चतुःशृङ्गं द्विशीर्षकम् कृत्वा यज्ञेशमीशानं विष्णुलोके महीयते
သုံးခြေ၊ ခုနစ်လက်၊ လေးချို၊ နှစ်ခေါင်းဟူ၍ ပုံဖော်ကာ (သို့) စိတ်ဓာတ်ဖြင့် ဆင်ခြင်ကာ ယဇ္ဉ၏ အရှင် ဣရှာန (Īśāna) ကို တည်စေသူသည် ဗိဿနု၏ လောက၌ ဂုဏ်ပြုချီးမြှင့်ခံရ၏။ သိုင်ဝအမြင်အရ ဤအကျိုးသည် ဝေဒယဇ္ဉအပေါင်း၏ အတွင်းအုပ်စိုးရှင်ဖြစ်သော ပတိ (သီဝ) ကို ရုပ်သဏ္ဍာန်များကို ကျော်လွန်သော်လည်း ထိုရုပ်သဏ္ဍာန်များ၌ ပျံ့နှံ့တည်ရှိသကဲ့သို့ သမาธိဖြင့် ဆင်ခြင်ခြင်းမှ ဖြစ်ပေါ်လာသည်။
Verse 16
तत्र भुक्त्वा महाभोगान् कल्पलक्षं सुखी नरः क्रमादागत्य लोके ऽस्मिन् सर्वयज्ञान्तगो भवेत्
ထိုလောက၌ ကလ္ပ တစ်သိန်းကြာ အလွန်ကြီးမားသော အပျော်အပါးများကို ခံစားပြီးနောက်၊ ထိုသူသည် စိတ်ချမ်းသာပြည့်ဝစွာဖြင့် အစဉ်လိုက် ပြန်လည်၍ ဤလောကသို့ ရောက်လာကာ၊ မိမိ၏ ယဇ္ဉအပေါင်းတို့သည် အမြင့်ဆုံးအရှင် ပတိ—သီဝ၌ အဆုံးသတ်ပြည့်စုံသည့်သူ ဖြစ်လာ၏။
Verse 17
वृषारूढं तु यः कुर्यात् सोमं सोमार्धभूषणम् हयमेधायुतं कृत्वा यत्पुण्यं तद् अवाप्य सः
နွားပေါ်စီးသော အရှင်အဖြစ်၊ လဝက် (စန္ဒြကလ) ကို အလှဆင်အဖြစ် တစ်ဝက်တန်ဆာဆင်ထားသော စိုးမ (Soma) ကို ပုံဖော်၍ (သို့) ပူဇော်ရန် တည်ထောင်သူ မည်သူမဆို၊ အရှွမေဓ ယဇ္ဉ တစ်သောင်း ပြုလုပ်ခြင်းမှ ရသော ကုသိုလ်တူညီသည့် ပုဏ္ဏားကို ရရှိ၏။
Verse 18
काञ्चनेन विमानेन किङ्किणीजालमालिना गत्वा शिवपुरं दिव्यं तत्रैव स विमुच्यते
ရွှေရောင်ကောင်းကင်ရထားတော်ကို စောင်းစောင်းမြည်သံခေါင်းလောင်းကွန်ယက်များဖြင့် အလှဆင်ထား၍ စီးနင်းကာ တောက်ပသည့် သီဝပူရ (Śivapura) သို့ သွားရောက်သည်။ ထိုနေရာ၌ပင် ပတိ—သီဝဘုရား၏ ကရုဏာကြောင့် ပာရှု (pāśu) သဘောကို ပာရှ (pāśa) ချည်နှောင်မှုမှ လွတ်မြောက်ကာ မုက္ခတိ (mokṣa) ရသည်။
Verse 19
नन्दिना सहितं देवं साम्बं सर्वगणैर्वृतम् कृत्वा यत्फलमाप्नोति वक्ष्ये तद्वै यथाश्रुतम्
အစဉ်အလာအရ ကြားနာခဲ့သကဲ့သို့ တိတိကျကျ၊ နန္ဒီနှင့်အတူရှိပြီး ဂဏ (Gaṇa) အပေါင်းတို့က ဝန်းရံထားသော၊ သက္တိနှင့်ပေါင်းစည်းသည့် သီဝဘုရား—စမ္ဗ (Sāmba) ကို ပူဇော်ရာမှ ရရှိသည့် အကျိုးကို ငါဆိုပြမည်။
Verse 20
सूर्यमण्डलसंकाशैर् विमानैर् वृषसंयुतैः अप्सरोगणसंकीर्णैर् देवदानवदुर्लभैः
နေမဏ္ဍလကဲ့သို့ တောက်ပသော ဝိမာန်ရထားများ၊ နွားထီး (vṛṣa) ဖြင့် ဆွဲထားပြီး အပ္စရာအဖွဲ့များဖြင့် ပြည့်နှက်ကာ၊ ဒေဝနှင့် ဒာနဝတို့တောင် ရခဲလှသည့် အလှတရားဖြင့် ပေါ်ထွန်းလာကြသည်။
Verse 21
नृत्यद्भिर् अप्सरःसंघैः सर्वतः सर्वशोभितैः गत्वा शिवपुरं दिव्यं गाणपत्यमवाप्नुयात्
အပ္စရာအဖွဲ့များက အရပ်ရပ်မှ ကခုန်ကာ အလှတရားဖြင့် တန်ဆာဆင်ထားသဖြင့်၊ သူသည် သီဝပူရ (Śivapura) အလွန်မြင့်မြတ်သို့ သွားရောက်ပြီး သီဝဘုရား၏ အဖွဲ့ဝင် ဂဏ (Gaṇa) အဖြစ် အဆင့်အတန်းကို ရရှိသည်။
Verse 22
नृत्यन्तं देवदेवेशं शैलजासहितं प्रभुम् सहस्रबाहुं सर्वज्ञं चतुर्बाहुम् अथापि वा
သူတို့သည် ဒေဝတို့၏ ဒေဝဧရှ (devadeveśa) အမြင့်မြတ်ဆုံး အရှင်ကို မြင်ကြသည်—ရှဲလဇာ (Śailajā၊ ပါဝတီ) နှင့်အတူ ကခုန်တော်မူသော၊ အရာအားလုံးကို သိမြင်တော်မူသည့် အရှင်။ တစ်ခါတစ်ရံ လက်တစ်ထောင်ဖြင့် ပေါ်ထွန်းတော်မူသကဲ့သို့၊ တစ်ခါတစ်ရံ လက်လေးဖက်ရုပ်ဖြင့်လည်း ပေါ်ထွန်းတော်မူသည်။
Verse 23
भृग्वाद्यैर्भूतसंघैश् च संवृतं परमेश्वरम् शैलजासहितं साक्षाद् वृषभध्वजमीश्वरम्
သူတို့သည် ပရမေရှ్వరကို ကိုယ်တိုင်မြင်တွေ့ကြ၏—ဘൃဂုတို့ဦးဆောင်သော သတ္တဝါအစုအဝေးများက ဝန်းရံထားပြီး၊ ရှိုင်လဇာ (ပါရဝတီ) နှင့်အတူရှိသော၊ နွားတံဆိပ်တော်ကို ထမ်းသော အရှင်—ရှီဝ၊ ပတိ အထက်မြတ်အရှင်တော်။
Verse 24
ब्रह्मेन्द्रविष्णुसोमाद्यैः सदा सर्वैर्नमस्कृतम् मातृभिर् मुनिभिश्चैव संवृतं परमेश्वरम्
ပရမေရှ్వరသည် အမြဲတမ်း ဦးညွှတ်ပူဇော်ခြင်းကို ခံယူတော်မူ၏—ဗြဟ္မာ၊ အိန္ဒြ၊ ဗိෂ္ဏု၊ ဆိုမနှင့် အခြားဒေဝတားတို့အားလုံးက နမസ്കာရပြုကြပြီး၊ မာတೃကာမိခင်များနှင့် မုနိရဟန်းတို့က ဝန်းရံထားသော—ပသုအားလုံး၏ အရှင် ပတိ ဖြစ်တော်မူ၏။
Verse 25
कृत्वा भक्त्या प्रतिष्ठाप्य यत्फलं तद्वदाम्यहम् सर्वयज्ञतपोदानतीर्थदेवेषु यत् फलम्
ရှီဝလင်္ဂကို ဘက္တိဖြင့် တည်ထောင်ပူဇော်ပြီးနောက်၊ ထိုမှ ထွက်ပေါ်လာသော အကျိုးကို ငါကြေညာမည်—ယဇ္ဉများအားလုံး၊ တပဿ၊ ဒါန၊ တီရ္ထသွားရောက်ခြင်းနှင့် ဒေဝတားပူဇော်ခြင်းတို့မှ ရသော ကုသိုလ်တူညီသော အကျိုးပင် ဖြစ်၏။
Verse 26
तत्फलं कोटिगुणितं लब्ध्वा याति शिवं पदम् तत्र भुक्त्वा महाभोगान् यावद् आभूतसंप्लवम्
ထိုကုသိုလ်ကို ကောဋိဆတင်မြှောက်၍ ရရှိသဖြင့် ဘက္တသည် ရှီဝ၏ အမြင့်ဆုံး ပဒသို့ ရောက်၏။ ထိုနေရာ၌ သတ္တဝါအားလုံး၏ မဟာပျက်ကွက်ချိန်အထိ မဟာဘောဂများကို ခံစားနေရပြီး၊ နောက်ဆုံးတွင် ပါရှ (ချည်နှောင်မှု) မှ လွတ်မြောက်ကာ ပတိဖြစ်သော အရှင်ရှီဝ၌ တည်ငြိမ်စွာ နားရ၏။
Verse 27
सृष्ट्यन्तरे पुनः प्राप्ते मानवं पदमाप्नुयात् नग्नं चतुर्भुजं श्वेतं त्रिनेत्रं सर्पमेखलम्
ဖန်ဆင်းခြင်း၏ အခြားကာလတစ်ခါ ပြန်လည်ရောက်လာသော်၊ ချည်နှောင်ခံနေရသော ဝိညာဉ်သည် လူ့ဘဝကို ရောက်၏; ထို့နောက် အရှင်ကို မြင်ရသည်—အဝတ်မဝတ်၊ လက်လေးဖက်၊ ဖြူဝင်းတောက်ပ၊ မျက်စိသုံးလုံး၊ မြွေခါးပတ်ပတ်ထားသော—ပါရှကို ဖြုတ်ပေး၍ ပသုကို မောက္ခသို့ ဦးဆောင်သော ပတိ။
Verse 28
कपालहस्तं देवेशं कृष्णकुञ्चितमूर्धजम् कृत्वा भक्त्या प्रतिष्ठाप्य शिवसायुज्यमाप्नुयात्
လက်တွင် ခေါင်းခွံကိုင်ထားသော ဒေဝတို့၏အရှင် ရှိဝကို စိတ်ဖြင့်ပုံဖော်ကာ၊ အမည်းရောင်ကွေးကောက်ဆံပင်ရှိသကဲ့သို့ မြင်ယူပြီး၊ ဘက္တိဖြင့် တည်ထောင်ပူဇော်လျှင် ရှိဝနှင့် စာယုဇျ (အနီးကပ်ပေါင်းစည်းခြင်း) ကို ရရှိမည်။
Verse 29
इभेन्द्रदारकं देवं सांबं सिद्धार्थदं प्रभुम् सुधूम्रवर्णं रक्ताक्षं त्रिनेत्रं चन्द्रभूषणम्
အဟံကာရ၏ ဆင်မင်းကို နှိမ်နင်းသူ၊ အလိုအလျောက်အကျိုးရလဒ်များ ပေးသနားသူ၊ မီးခိုးရောင်တောက်ပမှုရှိသူ၊ မျက်လုံးနီ၊ မျက်လုံးသုံးပါးနှင့် လမင်းကို အလှဆင်ထားသော အရှင်—စాంబရှီဝကို ငါ ပူဇော်ပါ၏။ ပတိအဖြစ် သူသည် ပါရှု (ချည်နှောင်ခံဝိညာဉ်) ၏ ပါရှ (ချည်နှောင်မှု) ကို ဖြတ်တောက်ကာ အမှန်တကယ်သော ပုရုရှာရ္ထကို ပေးတော်မူ၏။
Verse 30
काकपक्षधरं मूर्ध्ना नागटङ्कधरं हरम् सिंहाजिनोत्तरीयं च मृगचर्मांबरं प्रभुम्
ခေါင်းပေါ်တွင် ကာကပက္ခ (ကြက်တောင်ပုံ) ဆံထုံးတင်ထား၍ မြွေအလှဆင်ကို ဆောင်ထားသော ဟရကို စိတ်ဖြင့် ဆင်ခြင်ရမည်။ သူသည် အပေါ်ဝတ်အဖြစ် ခြင်္သေ့အရေကို ဝတ်ပြီး အဝတ်အဖြစ် သမင်အရေကို ဆောင်သော အရှင်ဖြစ်၍၊ ပတိအဖြစ် ပါရှုကို ပါရှမှ လွတ်မြောက်စေတော်မူ၏။
Verse 31
तीक्ष्णदंष्ट्रं गदाहस्तं कपालोद्यतपाणिनम् हुंफट्कारे महाशब्दशब्दिताखिलदिङ्मुखम्
စူးရှသော သွားစွယ်များရှိ၍ လက်တွင် ဂဒါကိုင်ကာ၊ လက်ဖဝါးတွင် ခေါင်းခွံကို မြှောက်တင်ထားသည်။ “ဟုမ် ဖတ်” ဟူသော ကြမ်းတမ်းသံကို ထုတ်လွှင့်သဖြင့် အရပ်ရှစ်မျက်နှာလုံးကို မဟာသံဖြင့် လှုပ်ရှားစေ하였다။
Verse 32
पुण्डरीकाजिनं दोर्भ्यां बिभ्रन्तं कम्बुकं तथा हसन्तं च नदन्तं च पिबन्तं कृष्णसागरम्
လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် အဖြူရောင် ပုဏ္ဍရိကအရေဝတ်ကို ဆောင်ထားပြီး၊ သင်္ခကိုလည်း ကိုင်ထားသည်။ ရယ်မောလည်း ရိုက်ဟောက်လည်း ပြု၍ အမည်းရောင် သမုဒ္ဒရာကို သောက်တော်မူ၏—ပတိ၏ လီလာက ပါရှုတို့၏ ပါရှ (ချည်နှောင်မှု) ကို ပျော်လျက် ဖျက်သိမ်းကြောင်း ထင်ရှားစေသည်။
Verse 33
नृत्यन्तं भूतसंघैश् च गणसंघैस् त्वलंकृतम् कृत्वा भक्त्या प्रतिष्ठाप्य यथाविभवविस्तरम्
ဘူတအစုများနှင့် ဂဏအစုများက ဝန်းရံကာ ကပြနေသကဲ့သို့ အလှဆင်ထားသော ရုပ်/လိင်္ဂကို ပြုလုပ်ပြီးနောက်၊ ဘက္တိဖြင့် မိမိအင်အားအလိုက် သင့်တော်သမျှ အကျယ်အဝန်းဖြင့် ပရတိဋ္ဌာပနာ (သန့်စင်တင်မြှောက်) ပြုရမည်၊ ထိုပူဇာသည် ပတိ—ရှီဝအား သင့်လျော်သော အနုဂ္ဂဟပူဇာ ဖြစ်စေရန်။
Verse 34
सर्वविघ्नान् अतिक्रम्य शिवलोके महीयते तत्र भुक्त्वा महाभोगान् यावदाभूतसंप्लवम्
အတားအဆီးအားလုံးကို ကျော်လွန်ပြီးနောက် ဘက္တသည် ရှီဝလောက၌ ဂုဏ်ပြုချီးမြှောက်ခံရသည်။ ထိုနေရာတွင် မဟာဘောဂများ—အလွန်မြင့်မြတ်သော သာယာမှုများကို ခံစားကာ သတ္တဝါတို့၏ မဟာပျက်ကွက်ကာလ (ကောဇမစ်ပရလယ) အထိ တည်နေ၏။
Verse 35
ज्ञानं विचारतो लब्ध्वा रुद्रेभ्यस्तत्र मुच्यते अर्धनारीश्वरं देवं चतुर्भुजमनुत्तमम्
ခွဲခြားစဉ်းစားသော ဝိစာရဖြင့် စစ်မှန်သော ဉာဏ်ကို ရရှိပြီးနောက်၊ ချည်နှောင်ခံ အတ္တသည် ထိုနေရာ၌ ရုဒြအင်အားများမှ လွတ်မြောက်သည်။ ထို့နောက် အနုတ္တမ သခင်—အရဓနာရီဤရှဝရ၊ အမြင့်ဆုံး ဒေဝ၊ လက်လေးဖက်ရှိသော ရှီဝ-ရှက္တိ အညီအညွတ်ကို သိမြင်ရသည်။
Verse 36
वरदाभयहस्तं च शूलपद्मधरं प्रभुम् स्त्रीपुंभावेन संस्थानं सर्वाभरणभूषितम्
အမြင့်မြတ်သော သခင်ကို စိတ်၌ သမาธိပြုရမည်—ကောင်းချီးပေးသော လက်နှင့် အဘယ (ကြောက်မက်မှုကင်း) ပေးသော လက်ရှိ၍၊ သုလ (ตรีशूल) နှင့် ပဒ္မ (ကြာပန်း) ကို ကိုင်ဆောင်သည်။ မိန်းမ-ယောက်ျား နှစ်မျိုးသဘောဖြင့် တည်ရှိကာ အလှဆင်အဆင်တန်ဆာ အစုံဖြင့် တန်ဆာဆင်ထားသည်—ရှီဝနှင့် ရှက္တိ၏ မခွဲမခွာ ညီညွတ်မှုကို ထင်ဟပ်စေသော၊ ပာရှုကို ပာရှမှ လွတ်မြောက်စေသော ပတိဖြစ်သည်။
Verse 37
कृत्वा भक्त्या प्रतिष्ठाप्य शिवलोके महीयते तत्र भुक्त्वा महाभोगान् अणिमादिगुणैर्युतः
ရှီဝ-လိင်္ဂကို ဘက္တိဖြင့် ပရတိဋ္ဌာပနာ ပြုလုပ်ပြီးနောက်၊ သူသည် ရှီဝလောက၌ ဂုဏ်ပြုချီးမြှောက်ခံရသည်။ ထိုနေရာတွင် မဟာဘောဂများကို ခံစားပြီးလျှင် အဏိမာမှ စ၍ အခြား စိဒ္ဓိအင်အားများနှင့် ပြည့်စုံလာသည်။
Verse 38
आचन्द्रतारकं ज्ञानं ततो लब्ध्वा विमुच्यते यः कुर्याद्देवदेवेशं सर्वज्ञं लकुलीश्वरम्
လနှင့်ကြယ်များတည်ရှိသမျှ တည်တံ့သော ဉာဏ်ကို ထိုသခင်ထံမှ ရရှိ၏; ထိုဉာဏ်ကို ရပြီးနောက် လွတ်မြောက်သည်။ တေဝဒေဝေရှ—တေဝတို့၏ အရှင်အရှင်၊ အလုံးစုံသိသော ပတိ လကူလီဤရှဝရကို ဘက္တိဖြင့် ပူဇော်သူသည် ပာရှ (ချည်နှောင်မှု) မှ လွတ်မြောက်၏။
Verse 39
वृतं शिष्यप्रशिष्यैश् च व्याख्यानोद्यतपाणिनम् कृत्वा भक्त्या प्रतिष्ठाप्य शिवलोकं स गच्छति
တပည့်နှင့် တပည့်၏တပည့်တို့ ဝိုင်းရံလျက်၊ သင်ကြားချက်ကို ရှင်းလင်းဟောပြောရန် လက်များမြှောက်ထားသော အာစာရျကို ဘက္တိနှင့် သင့်တော်သောဂုဏ်ပြုမှုဖြင့် တည်ထောင်ပူဇော်လျှင်၊ သူသည် ရှိဝလောကသို့ ရောက်၏။
Verse 40
भुक्त्वा तु विपुलांस्तत्र भोगान् युगशतं नरः ज्ञानयोगं समासाद्य तत्रैव च विमुच्यते
ထိုနေရာ၌ အလွန်များပြားသော အပျော်အပါးတို့ကို ယုဂတစ်ရာကြာ ခံစားပြီးနောက်၊ လူသည် လွတ်မြောက်စေသော ဉာဏ်ယောဂကို ရရှိ၏; ထိုအခြေအနေတင်ပင် ပတိ (ရှိဝ) ၏ ကရုဏာကြောင့် ပာရှ (ချည်နှောင်မှု) ဖြတ်တောက်ကာ လွတ်မြောက်၏။
Verse 41
पूर्वदेवामराणां च यत्स्थानं सकलेप्सितम् कृतमुद्रस्य देवस्य चिताभस्मानुलेपिनः
ရှေးကာလ ဒေဝတို့တောင် အလွန်လိုလားရှာဖွေသော ထိုအမြင့်မြတ်အာဝါသသည်၊ မုဒြာသန့်ရှင်းကို ဆောင်ထား၍ သင်္ချိုင်းမီးခိုးပြာ (စိတာဘသ္မ) ဖြင့် ကိုယ်လိမ်းထားသော ထိုသခင်၏ အာသနဖြစ်၏။ သူသည် ပတိ—လောကအားလုံးအပေါ် အထက်မြတ်သော အရှင်—ချည်နှောင်ခံ ပရှုတို့ကို လွတ်မြောက်စေသည်၊ စွန့်လွှတ်ခြင်း၏ သင်္ကေတဖြစ်သော ဘသ္မအားဖြင့်။
Verse 42
त्रिपुण्ड्रधारिणस्तेषां शिरोमालाधरस्य च ब्रह्मणः केशकेनैकम् उपवीतं च बिभ्रतः
သူတို့အနက် တြိပုဏ္ဍြ (Tripuṇḍra) ကို ဆောင်သူများရှိ၏။ ထို့ပြင် ခေါင်းပေါ်တွင် မာလာကဲ့သို့ ဆင်ယင်ထားပြီး ဆံပင်တစ်ချောင်းအစုမှ ပြုလုပ်သော အုပ်ဝီတတစ်စင်းကိုသာ ဆောင်ထားသော ဗြာဟ္မဏတစ်ဦးလည်း ရှိသည်—ဤသည်တို့သည် ရှైవဝတ်ပြုစည်းကမ်း၏ အမှတ်အသားဖြစ်၏။
Verse 43
बिभ्रतो वामहस्तेन कपालं ब्रह्मणो वरम् विष्णोः कलेवरं चैव बिभ्रतः परमेष्ठिनः
ဘယ်လက်ဖြင့် ဗြဟ္မာ၏ အထူးမြတ်သော ခေါင်းခွံကို ဆောင်ထား၍၊ ထို့အပြင် အမြင့်ဆုံးအရှင် (ပရမေဋ္ဌင်) သည် ဗိဿနု၏ ကိုယ်ခန္ဓာကိုပါ ဆောင်ထားကာ၊ နတ်တို့အပေါ် အပြည့်အဝ အာဏာတော်ကို ထင်ရှားစေ၏။
Verse 44
कृत्वा भक्त्या प्रतिष्ठाप्य मुच्यते भवसागरात् ओंनमो नीलकण्ठाय इति पुण्याक्षराष्टकम्
လိင်္ဂကို ဘက္တိဖြင့် တည်ထောင်ပူဇော်လျှင် သံသရာပင်လယ်မှ လွတ်မြောက်၏။ “အိုံ နမော နီလကဏ္ဌာယ” ဟူသည်မှာ ပုဏ္ဏအက္ခရာ ရှစ်လုံးပါ မန္တရဖြစ်၏။
Verse 45
मन्त्रमाह सकृद्वा यः पातकैः स विमुच्यते मन्त्रेणानेन गन्धाद्यैर् भक्त्या वित्तानुसारतः
ဤမန္တရကို တစ်ကြိမ်သာ ရွတ်ဆိုသူပင် ပာပကံတို့မှ လွတ်မြောက်၏။ ဤမန္တရဖြင့်ပင် အနံ့သာစသည်တို့ကို အသုံးပြု၍ ဘက္တိဖြင့်၊ မိမိအင်အားနှင့် ငွေကြေးအလိုက် သခင်/ရှီဝလိင်္ဂကို ပူဇော်ရမည်။
Verse 46
सम्पूज्य देवदेवेशं शिवलोके महीयते जालन्धरान्तकं देवं सुदर्शनधरं प्रभुम्
နတ်တို့၏ နတ်မင်းအရှင်ကို ပြည့်စုံစွာ ပူဇော်ပြီးလျှင် ရှီဝလောက၌ ဂုဏ်တင်ချီးမြှောက်ခံရ၏။ ဂျာလန္ဓရကို သတ်ဖျက်သူ၊ မင်္ဂလာသော စုဒර්ရှနကို ကိုင်ဆောင်သည့် အရှင်မြတ်ကို ကိုးကွယ်ပူဇော်ခြင်းဖြင့် ဖြစ်၏။
Verse 47
कृत्वा भक्त्या प्रतिष्ठाप्य द्विधाभूतं जलंधरम् प्रयाति शिवसायुज्यं नात्र कार्या विचारणा
ဘက္တိဖြင့် တည်ထောင်ပူဇော်ခြင်းကို ပြုလုပ်၍—ဂျာလန္ဓရကို နှစ်ပိုင်းခွဲသကဲ့သို့သော အကျင့်တော်ဖြင့်—ရှီဝနှင့် ပေါင်းစည်းခြင်း (ရှီဝသာယုဇ္ယ) ကို ရောက်၏။ ဤအကြောင်း၌ သံသယမပြုရ၊ ထပ်မံစဉ်းစားရန်မလို။
Verse 48
सुदर्शनप्रदं देवं साक्षात्पूर्वोक्तलक्षणम् अर्चमानेन देवेन चार्चितं नेत्रपूजया
မင်္ဂလာမြင်ကွင်း (သုဒർശန) ကို ပေးတော်မူသော ဒေဝသည် ယခင်ဖော်ပြခဲ့သည့် လက္ခဏာများဖြင့် တိုက်ရိုက်ထင်ရှားတော်မူ၏။ ထိုဒေဝကို ပူဇော်သူဒေဝက «နေထ္ရပူဇာ» (မြတ်မျက်စိသိက္ခာနှင့် ပူဇော်ခြင်း) ဖြင့် ပူဇော်တော်မူ၏။
Verse 49
कृत्वा भक्त्या प्रतिष्ठाप्य शिवलोके महीयते तिष्ठतो ऽथ निकुम्भस्य पृष्ठतश्चरणांबुजम्
ဘက္တိဖြင့် ပရတိဋ္ဌာပနာကို ပြုလုပ်ပြီးနောက်၊ သူသည် ရှိဝလောက၌ ချီးမြှောက်ခံရ၏။ ထို့နောက် နိကುಂಬ္ဘ၏ နောက်ဘက်၌ ရပ်လျက်၊ သခင်၏ ကြာပန်းခြေတော်၌ ခိုလှုံရာကို ရရှိကာ ပာရှ (ချည်နှောင်မှု) မှ လွတ်မြောက်ရာ အထောက်အကူကို ရယူ၏။
Verse 50
वामेतरं सुविन्यस्य वामे चालिङ्ग्य चाद्रिजाम् शूलाग्रे कूर्परं स्थाप्य किङ्किणीकृतपन्नगम्
သခင်သည် ညာလက်ကို သင့်တော်စွာ တင်ထား၍ ဘယ်လက်ဖြင့် ဂိရိဇာ (ပါရဝတီ) ကို ဖက်ကာ၊ သုံးခွ (त्रिशूल) ၏ ထိပ်ပေါ်တွင် လက်မောင်းကွေး (ကူရ္ပရ) ကို တင်တော်မူ၏။ ထိုကြောင့် အလှဆင်အဖြစ် ဝတ်ဆင်ထားသော မြွေသည် ခေါင်းလောင်းသေးသေးကဲ့သို့ ချင်းချင်းမြည်၏။ ဤသို့ ပတိ (သခင်) သည် အလွယ်တကူ အာဏာတော်ကို ထင်ရှားစေပြီး၊ သက္တိသည် ဘေး၌ မခွဲမကွာ တည်ရှိ၏။
Verse 51
सम्प्रेक्ष्य चान्धकं पार्श्वे कृताञ्जलिपुटं स्थितम् रूपं कृत्वा यथान्यायं शिवसायुज्यमाप्नुयात्
ဘေး၌ ရပ်နေ၍ လက်အုပ်ချီကာ အနုနယပြုနေသော အန္ဓကကို မြင်တော်မူသဖြင့်၊ သခင်သည် သာသနာစည်းကမ်းအတိုင်း သင့်လျော်သော ရုပ်သဏ္ဌာန်ကို ခံယူတော်မူ၏။ ထို့ကြောင့် အန္ဓကသည် ရှိဝနှင့် «သာယုဇ္ယ»—တစ်လုံးတစ်ဝတည်း ပေါင်းစည်းခြင်း—ကို ပာရှမှ လွတ်မြောက်စေသော ပတိ၏ အနုဂြဟ (ကရုဏာ) ဖြင့် ရရှိ၏။
Verse 52
यः कुर्याद्देवदेवेशं त्रिपुरान्तकमीश्वरम् धनुर्बाणसमायुक्तं सोमं सोमार्धभूषणम्
မည်သူမဆို ဒေဝတို့၏ ဒေဝေရှ (Devadeveśa) အမြင့်ဆုံး အီရှဝရ—တိပုရာန္တက (Tripurāntaka) သုံးမြို့ဖျက်သမား—ကို ဓနုနှင့် မြားဖြင့် လက်နက်တပ်ဆင်ထားသကဲ့သို့၊ စောမ (Soma) ကဲ့သို့ တောက်ပ၍ လဝက် (အဓ္ဓစန္ဒ) ကို အလှဆင်အဖြစ် ဆောင်ထားတော်မူသော ရုပ်ကို ဖန်တီး သို့မဟုတ် စိတ်၌ တရားသဘောဖြင့် ဆင်ခြင်သူသည် ရှိဝဘက္တိ၏ အကျိုးကို ရရှိမည်။
Verse 53
रथे सुसंस्थितं देवं चतुराननसारथिम् तदाकारतया सो ऽपि गत्वा शिवपुरं सुखी
လှည်းပေါ်တွင် တည်ငြိမ်စွာ ထိုင်နေသော ဘုရားသခင်ကို မြင်၍ မျက်နှာလေးပါး ဘြဟ္မာသည် လှည်းမောင်းဖြစ်သကဲ့သို့၊ သူလည်း ထိုပုံသဏ္ဍာန်ကို ယူဆောင်ကာ ရှိဝ၏ သုခမြို့တော်သို့ သွားရောက်ပြီး ပသုကို ချုပ်နှောင်သည့် ချည်နှောင်မှုများမှ လွတ်ကင်း၍ အာနန္ဒဖြစ်၏။
Verse 54
क्रीडते नात्र संदेहो द्वितीय इव शङ्करः तत्र भुक्त्वा महाभोगान् यावद् इच्छा द्विजोत्तमाः
သံသယမရှိ—အဲဒီမှာ သင်္ကရသည် ဒုတိယမြင်သာသော ရှိဝကဲ့သို့ ကစားပျော်ရွှင်တော်မူ၏။ ထိုနေရာ၌ မဟာအပျော်အပါးများကို မိမိအလိုရှိသမျှကာလတိုင်အောင် ခံစားတော်မူ၏၊ အို နှစ်ကြိမ်မွေးမြတ်သူတို့အနက် အကောင်းဆုံးတို့။
Verse 55
ज्ञानं विचारितं लब्ध्वा तत्रैव स विमुच्यते
မှန်ကန်သော စူးစမ်းဆင်ခြင်မှုဖြင့် သန့်စင်ထားသော ဉာဏ်ကို ရရှိပြီးနောက်၊ ထိုနေရာ၌ပင် ချုပ်နှောင်ခံဝိညာဉ်သည်—ထိုသဘောပေါက်မှုအတွင်းတင်—ပတိဖြစ်သော အရှင်၏ ကရုဏာတော်ကြောင့် လွတ်မြောက်၏။
Verse 56
गङ्गाधरं सुखासीनं चन्द्रशेखरमेव च
ရှင်ဗ္ဗကို စိတ်ဓာတ်ဖြင့် ဆင်ခြင်ပါ—သန့်ရှင်းသော ဂင်္ဂါမြစ်ကို ဆောင်ထားသော ဂင်္ဂါဓရ၊ သုခအနေအထားဖြင့် ငြိမ်းချမ်းစွာ ထိုင်တော်မူသူ၊ နှင့် မကွတ်ပေါ်တွင် လကို ဆင်မြန်းသော စန္ဒြရှေခရကို။
Verse 57
गङ्गया सहितं चैव वामोत्सङ्गे ऽंबिकान्वितम् विनायकं तथा स्कन्दं ज्येष्ठं दुर्गां सुशोभनाम्
ထို့နောက် (အရှင်ကို) ဂင်္ဂါနှင့်အတူ မြင်ရ၏။ အမ်ဗိကာသည် ဘယ်ဘက်ပေါင်ပေါ်တွင် ထိုင်လျက်၊ ဗိနာယကနှင့် စကန္ဒ၊ ထို့ပြင် ဂျေဋ္ဌာနှင့် တောက်ပလှပသော ဒုရ္ဂါတို့လည်း ပါဝင်၏။ ဤသည်မှာ ပတိဖြစ်သော ရှိဝ၏ ဒർശနဖြစ်ပြီး၊ သူ၏ သက္တိများနှင့် အဖော်အပါးတို့၏ မိသားစုက ကမ္ဘာလောကတို့ကို ထိန်းသိမ်းသော အာဏာတော်ကို ထင်ရှားစေသည်။
Verse 58
भास्करं च तथा सोमं ब्रह्माणीं च महेश्वरीम् कौमारीं वैष्णवीं देवीं वाराहीं वरदां तथा
ဘက္စကရ (နေမင်း) နှင့် ဆိုမ (လမင်း) ကိုလည်း ပူဇော်ဖိတ်ခေါ်၍၊ မိခင်ဒေဝီများဖြစ်သော ဘြဟ္မာဏီ၊ မဟေရှဝရီ၊ ကೌमारी၊ ဝိုင်ෂ္ဏဝီ ဒေဝီ၊ ဝါရာဟီ နှင့် ပေးကမ်းကောင်းချီးပေးသူ ဝရဒါ ကိုပါ အတူ ဖိတ်ခေါ်ရမည်။
Verse 59
इन्द्राणीं चैव चामुण्डां वीरभद्रसमन्विताम् विघ्नेशेन च यो धीमान् शिवसायुज्यमाप्नुयात्
ဉာဏ်ရှိသော ဘက္တိကာသည် အင်ဒြာဏီနှင့် ချာမုဏ္ဍာ ကို ဗီရဘဒြနှင့် ဝိဃ္နေးရှ (ဂဏေရှ) တို့နှင့်အတူ ရိုသေစွာ စိတ်တွင်တည်စေပါက၊ သီဝ၏ စာယုဇျ (အပြည့်အဝ ပေါင်းစည်းခြင်း) ကို ရရှိမည်။
Verse 60
लिङ्गमूर्तिं महाज्वालामालासंवृतम् अव्ययम् लिङ्गस्य मध्ये वै कृत्वा चन्द्रशेखरमीश्वरम्
လိင်္ဂမూర్తိကို မပျက်မယွင်းသော အဗျယ အဖြစ်၊ မဟာမီးလောင်ပန်းကုံးဖြင့် ဝန်းရံထားသကဲ့သို့ စိတ်၌ တည်စေ၍၊ ထိုလိင်္ဂ၏ အလယ်ဗဟို၌ လမင်းကို ဆောင်ထားသော ချန္ဒြရှေခရ အီရှဝရကို တင်ထားကာ ပတိ—ပာရှ (ချည်နှောင်မှု) မှ ပာရှု (ချည်နှောင်ခံဝိညာဉ်) ကို လွတ်မြောက်စေသော အမြင့်ဆုံး အရှင်—ကို သမားတော်မူရမည်။
Verse 61
व्योम्नि कुर्यात् तथा लिङ्गं ब्रह्माणं हंसरूपिणम् विष्णुं वराहरूपेण लिङ्गस्याधस्त्वधोमुखम्
အသိဉာဏ်၏ ကောင်းကင် (ဗျောမ) အတွင်း၌ လိင်္ဂကို မြင်ယောင်စေ၍၊ အပေါ်ဘက်တွင် ဟံသာရূপ ဘြဟ္မာကို ထားကာ၊ အောက်ဘက်တွင် ဝါရာဟရূপ ဗိෂ္ဏုကို—လိင်္ဂအောက်၌ မျက်နှာအောက်သို့—ထားရမည်။ ထိုသို့ လိင်္ဂကို အလယ်ဗဟိုဖြစ်သော ပတိ (သီဝ) အဖြစ်၊ ဖန်ဆင်းခြင်းနှင့် ထိန်းသိမ်းခြင်း၏ လုပ်ငန်းများကို ပတ်လည်စီစဉ်ထားသကဲ့သို့ သမားတော်မူသည်။
Verse 62
ब्रह्माणं दक्षिणे तस्य कृताञ्जलिपुटं स्थितम् मध्ये लिङ्गं महाघोरं महाम्भसि च संस्थितम्
ထို၏ တောင်ဘက်တွင် ဘြဟ္မာသည် လက်အုပ်ချီ၍ ရိုသေစွာ ရပ်နေ၏။ အလယ်တွင် မဟာဃောရ လိင်္ဂသည် မဟာရေပြင်အတွင်း တည်ထား၏—ပတိ (သီဝ) သည် ကြောက်မက်ဖွယ် သင်္ကေတအဖြစ် ပေါ်ထွန်းကာ၊ ပာရှုတို့ကို ပာရှ (ချည်နှောင်မှု) မှ လှည့်ကာ ပူဇော်ခြင်းသို့ ဦးတည်စေသည်။
Verse 63
कृत्वा भक्त्या प्रतिष्ठाप्य शिवसायुज्यमाप्नुयात् क्षेत्रसंरक्षकं देवं तथा पाशुपतं प्रभुम्
ဘက်တိဖြင့် အခမ်းအနားကို ပြုလုပ်ကာ (သီဝကို) ပရတိဋ္ဌာပနာတင်မြှောက်လျှင်၊ က္ရှေတရကို ကာကွယ်သော ဒေဝတားနှင့် ပာရှုပတ အရှင်မြတ်ကို တည်ထောင်ခြင်းအားဖြင့် သီဝနှင့် စာယုဇျ—ပေါင်းစည်းခြင်းကို ရရှိမည်။
Verse 64
कृत्वा भक्त्या यथान्यायं शिवलोके महीयते
ဘက်တိဖြင့် စည်းကမ်းတကျ၊ သတ်မှတ်ထားသည့်နည်းလမ်းအတိုင်း ပူဇော်အခမ်းအနားကို ပြုလုပ်လျှင်၊ သီဝလောက (Śivaloka) တွင် ဂုဏ်ပြုချီးမြှောက်ခံရမည်။
Frequently Asked Questions
That faithful, rule-based consecration (pratiṣṭhā) of Shiva in specific forms—supported by pūjā and mantra—yields graded loka-phala and culminates in Shiva-sāyujya (mokṣa).
It presents a tattva-and-element emanation mapped onto Shiva’s body: from Shiva arise prakṛti, buddhi, ahaṅkāra, tanmātras and indriyas, and the elements (pṛthivī, jala, vahni, etc.), framing the cosmos as Shiva’s līlā.
“Oṁ namo nīlakaṇṭhāya” is praised as a meritorious eight-syllable formula; reciting it even once is said to free one from sins, and worship with it leads to honor in Shiva-loka.
Lakulīśvara appears as a teaching form of Shiva surrounded by disciples, linking iconography with jñāna-yoga and the Pāśupata-oriented ideal of liberation through instruction and practice.
They function as mythic-ritual archetypes: installing these victorious forms symbolizes the destruction of inner obstacles and demonic forces, promising Shiva-loka enjoyment and eventual liberation.