Adhyaya 75
Adhyaya 75: Nishkala–Sakala Shiva, Twofold Linga, and the Supremacy of Dhyana-Yajna
ရိသီတို့၏ မေးခွန်း—အစဉ်အမြဲ အပိုင်းမဲ့သော ရှီဝသည် အပိုင်းပါသကဲ့သို့ မည်သို့ ပေါ်ထွန်းသနည်း—ကို ဖြေရာတွင် စူတာက ဉာဏ်အကြောင်း သင်ကြားချက်များ မတူသော်လည်း တစ်နေရာတည်းသို့ ဆုံကြောင်း ဖော်ပြသည်။ တချို့က ပရဏဝ (အိုမ်) ကို အခြေခံသည့် အတည်ပြုသိမြင်မှုကို ဉာဏ်ဟု ဆိုကြပြီး၊ တချို့က အမှားကင်းသော သိမြင်မှုကို ဆိုကြကာ၊ တချို့က ဂုရု၏ အလင်းဖြင့် ထောက်မဲ့ နိရဝိကల్ప သန့်ရှင်းမှုကို ဆိုသည်။ မောက္ခသည် ဉာဏ်နှင့် ဆက်နွယ်ပြီး ပရသာဒ (ကရုဏာကျေးဇူး) ဖြင့် ပြည့်စုံကာ ယောဂဖြင့် တည်ငြိမ်သည်။ ထို့နောက် ရှီဝ၏ ကမ္ဘာကိုယ်တော်မြေပုံ (ကောင်းကင်=ခေါင်း၊ နေ–လ–မီး=မျက်စိ၊ အရပ်များ=နား စသည်) ကို ဖော်ပြ၍ မေတ္တာဗေဒ ညီညွတ်မှုကို ဘက္တိ စိတ်ကူးယဉ်နှင့် ချိတ်ဆက်သည်။ ယဇ္ဉာအဆင့်များ—ကမ္မယဇ္ဉာ < တပေါယဇ္ဉာ < ဇပယဇ္ဉာ < ဓျာနယဇ္ဉာ—ကို သင်ကြားပြီး သမားတော်၏ နီးကပ်မှုကို ဓျာနဖြင့် မြင်စေသည်။ ထို့ပြင် ပူဇော်ပွဲလုပ်သူများအတွက် အပြင်ဘက် ထူထဲသော လင်္ဂနှင့် ဉာဏီတို့အတွက် အတွင်းဘက် သေးသိမ်သော လင်္ဂကို ခွဲပြ၍ အတွင်းသိမြင်မှုမရှိဘဲ အပြင်ဘက်သာ ထင်မြင်ခြင်းကို သတိပေးသည်။ နောက်ဆုံးတွင် မြင်သမျှအားလုံးသည် ရှီဝဖြစ်ပြီး ကွာခြားမှုသည် ပေါ်ထွန်းမှုသာဟု ဖြေရှင်းကာ “ကိုယ်တော်သုံးမျိုး” (နိရှ္ကလ၊ စကလ-နိရှ္ကလ၊ စကလ) ဖြင့် ရုပ်ပုံပူဇော်မှ ဓျာနအဒွိတသို့ ဦးတည်စေပြီး ယန္တရပုံသဏ္ဍာန်များအတွင်း ယောဂမြင်ကွင်းနှင့် ပူဇော်ပုံစံများအကြောင်း နောက်တစ်ခန်းသို့ ပြင်ဆင်ပေးသည်။
Shlokas
Verse 1
इति श्रीलिङ्गमहापुराणे पूर्वभागे शिवलिङ्गभेदसंस्थापनादिवर्णनं नाम चतुःसप्ततितमो ऽध्यायः ऋषय ऊचुः निष्कलो निर्मलो नित्यः सकलत्वं कथं गतः वक्तुमर्हसि चास्माकं यथा पूर्वं यथा श्रुतम्
ဤသို့ဖြင့် «သီလိင်္ဂမဟာပုရာဏ» ပူရ္ဝဘာဂ၌ «ရှီဝလိင်္ဂအမျိုးအစားများနှင့် တည်ထောင်နည်းစည်းကမ်းဖော်ပြချက်» ဟူသော အခန်း ၇၅ စတင်၏။ ရှိသီတို့က ဆိုကြသည်– «အစိတ်အပိုင်းမရှိ၊ အညစ်အကြေးကင်း၊ နိစ္စတည်သော အရှင်သည် မည်သို့ “စကလ” (အစိတ်အပိုင်းရှိ) အဖြစ်သို့ ရောက်သနည်း။ ယခင်က ပြောခဲ့သကဲ့သို့၊ ကျွန်ုပ်တို့ ကြားနာခဲ့သကဲ့သို့ အတိအကျ ရှင်းပြပါ»။
Verse 2
सूत उवाच परमार्थविदः केचिद् ऊचुः प्रणवरूपिणम् विज्ञानमिति विप्रेन्द्राः श्रुत्वा श्रुतिशिरस्यजम्
သုတက ပြောသည်။ အို ဗြာဟ္မဏတို့အနက် အမြတ်ဆုံးတို့၊ ဝေဒ၏ ထိပ်ဖျားမှ ပေါ်ထွန်းလာသော အရှင်ကို ကြားသိပြီးနောက်၊ အမြင့်ဆုံး အတ္ထသိမြင်သူ အချို့က “လွတ်မြောက်စေသော အမြတ်ဆုံး ဗိဇ္ဇာသည် ပရဏဝ (အိုမ်) ၏ ပုံသဏ္ဍာန်တည်း” ဟု ကြေညာကြ၏။ ထိုသည်မှာ ဥပနိရှဒ်၏ ထိပ်တန်းအနှစ်သာရအဖြစ် ပတိ (သခင်) ထင်ရှားခြင်း ဖြစ်သည်။
Verse 3
शब्दादिविषयं ज्ञानं ज्ञानमित्यभिधीयते तज्ज्ञानं भ्रान्तिरहितम् इत्यन्ये नेति चापरे
အသံစသည်တို့ဖြစ်သော အာရုံဝတ္ထုများကို နယ်ပယ်အဖြစ်ထားသော သိမြင်မှုကို “ဗဟုသုတ/အသိပညာ” ဟု ခေါ်ကြသည်။ အချို့က “မ भ्रम (မမှားယွင်းမှု) ကင်းသောအရာသည်ပင် အသိပညာ” ဟု ဆိုကြသော်လည်း၊ အခြားသူတို့ကတော့ ထိုသို့သာဖြင့် မပြည့်စုံဟု ငြင်းဆိုကြသည်။
Verse 4
यज्ज्ञानं निर्मलं शुद्धं निर्विकल्पं निराश्रयम् गुरुप्रकाशकं ज्ञानम् इत्यन्ये मुनयो द्विजाः
အညစ်အကြေးကင်း၍ သန့်ရှင်းစင်ကြယ်ကာ အယူအဆခွဲခြားမှုမရှိ၊ အပြင်အထောက်အပံ့မလိုသော ဗိဇ္ဇာ—ပတိ ရှိဝကို ဖော်ပြပေးသော ဂုရုကိုပင် ထွန်းလင်းစေသည့် ဗိဇ္ဇာကို “စစ်မှန်သော အသိပညာ” ဟု အခြား မုနိများနှင့် ဒွိဇတို့က ဆိုကြသည်။
Verse 5
ज्ञानेनैव भवेन्मुक्तिः प्रसादो ज्ञानसिद्धये उभाभ्यां मुच्यते योगी तत्रानन्दमयो भवेत्
လွတ်မြောက်ခြင်းသည် ဗိဇ္ဇာဖြင့်သာ ဖြစ်ပေါ်သည်။ သို့သော် သခင်၏ ပရသာဒ (ကရုဏာတော်) သည် ဗိဇ္ဇာကို ပြည့်စုံအောင် ပြုစေသည်။ နှစ်ပါးလုံး (ဗိဇ္ဇာနှင့် ပရသာဒ) ရှိသော ယောဂီသည် ချည်နှောင်မှုမှ လွတ်ကင်း၍ ထိုအခြေအနေ၌ အာနန္ဒဖြင့် ပြည့်ဝလာသည်။
Verse 6
वदन्ति मुनयः केचित् कर्मणा तस्य संगतिम् कल्पनाकल्पितं रूपं संहृत्य स्वेच्छयैव हि
မုနိအချို့က သူ၏ (ရုပ်ခန္ဓာရှိဘဝနှင့်) ဆက်နွယ်မှုသည် ကမ္မကြောင့်ဟု ဆိုကြသည်။ သို့သော် အယူအဆစိတ်ကူးဖြင့် ဖန်တီးထားသော ရုပ်သဏ္ဍာန်ကို သူသည် မိမိဆန္ဒဖြင့်ပင် ပြန်လည်သိမ်းဆည်း၍ မိမိ၏ လွတ်လပ်သော အလိုတော်တည်းဖြင့်သာ တည်ရှိကာ လုပ်ဆောင်သည်။ ထို့ကြောင့် ပတိ (သခင်) သည် ချည်နှောင်မှုမထိခိုက်ဘဲ ပေါ်ထွန်းသည့် အထင်အမြင်များကို ယူဆောင်ကာ ပြန်လည်ပျောက်ကွယ်စေသော်လည်း ၎င်းတို့ကြောင့် မကန့်သတ်ခံရ။
Verse 7
द्यौर्मूर्धा तु विभोस्तस्य खं नाभिः परमेष्ठिनः सोमसूर्याग्नयो नेत्रे दिशः श्रोत्रं महात्मनः
ကောင်းကင်သည် အလုံးစုံပြည့်ဝသော သခင်၏ ဦးခေါင်းဖြစ်၏။ အာကာသကျယ်ပြန့်မှုသည် အမြင့်မြတ်ဆုံး ဖန်ဆင်းရှင်၏ နာဗီဖြစ်၏။ လ၊ နေ၊ မီးသည် သူ၏ မျက်စိများဖြစ်၍၊ အရပ်အနှံ့တို့သည် မဟာအတ္တမန်၏ နားများဖြစ်၏။
Verse 8
चरणौ चैव पातालं समुद्रस्तस्य चांबरम् देवास्तस्य भुजाः सर्वे नक्षत्राणि च भूषणम्
ပာတාලလောကများသည် သူ၏ ခြေတော်များဖြစ်၏။ သမုဒ္ဒရာသည် သူ၏ ဝတ်ရုံဖြစ်၏။ ဒေဝတားအားလုံးသည် သူ၏ လက်မောင်းများဖြစ်ပြီး၊ နက္ခတ်စုများသည် သူ၏ အလှဆင်တန်ဆာဖြစ်၏။ ထိုသို့ပင် စကြဝဠာ၏ အတွင်းအတ္တဖြစ်သော အလုံးစုံပြည့်ဝသော ပတိကို လိင်္ဂပုရာဏ၏ ရှိုင်ဝမြင်ကွင်း၌ ရှုမြင်ကြ၏။
Verse 9
प्रकृतिस्तस्य पत्नी च पुरुषो लिङ्गमुच्यते वक्त्राद्वै ब्राह्मणाः सर्वे ब्रह्मा च भगवान्प्रभुः
ပရကృతိသည် သူ၏ မဟာမိဖုရားဟု ကြေညာထားပြီး၊ ပုရုෂသည် လိင်္ဂ—အမြင့်မြတ်ဆုံး သင်္ကေတဟု ခေါ်ဆို၏။ သူ၏ ပါးစပ်မှပင် ဗြာဟ္မဏများအားလုံး ပေါ်ထွန်းလာ၍၊ ဘဂဝန် ပရဘုဖြစ်သော ဘြဟ္မာလည်း ထိုနေရာမှပင် မွေးဖွား၏။
Verse 10
इन्द्रोपेन्द्रौ भुजाभ्यां तु क्षत्रियाश् च महात्मनः वैश्याश्चोरुप्रदेशात्तु शूद्राः पादात्पिनाकिनः
သူ၏ လက်မောင်းများမှ အိန္ဒြနှင့် ဥပေန္ဒြ ပေါ်ထွန်းလာပြီး၊ က္ଷတ္တရိယများလည်း ပေါ်ထွန်း၏၊ အို မဟာအတ္တမန်။ သူ၏ တင်ပါးဒေသမှ ဝိုင်ရှျများ ပေါ်လာ၍၊ သူ၏ ခြေတော်များမှ ရှူဒြများ ပေါ်လာ၏—ဤသို့ ပင်ာကင်၊ မြားတံကိုင်သခင်ထံမှ အားလုံး ထွက်ပေါ်လာကြ၏။
Verse 11
पुष्करावर्तकाद्यास्तु केशास्तस्य प्रकीर्तिताः वायवो घ्राणजास्तस्य गतिः श्रौतं स्मृतिस् तथा
သူ၏ ဆံပင်များကို ပုရှ္ကရာ-အာဝရ္တက စသည့် ရေဝဲများဟု ချီးကျူးကြ၏။ သူ၏ အနံ့အာရုံမှ လေများ ပေါ်ထွန်းလာ၏။ သူ၏ လှုပ်ရှားမှုသည် ရှရောတ (ဝေဒယဇ္ဈ) အစဉ်အလာနှင့် ကိုက်ညီပြီး၊ မှတ်မိထားသော သင်္ကေတကျမ်း (စမృతိ) လည်း ထိုနည်းတူပင် ဖြစ်၏။
Verse 12
अथानेनैव कर्मात्मा प्रकृतेस्तु प्रवर्तकः पुंसां तु पुरुषः श्रीमान् ज्ञानगम्यो न चान्यथा
ထို့ကြောင့် ထိုအရှင်တစ်ပါးတည်း—ကမ္မ၏ အတ္တ—ဖြစ်၍ ပရကృతိ၏ လှုပ်ရှားမှုကို လှုံ့ဆော်စေသည်။ ကိုယ်ခန္ဓာရှိ သတ္တဝါတို့အတွက် မင်္ဂလာရှိသော ပုရုෂ (အရှင်၊ ပတိ) ကို စစ်မှန်သော ဉာဏ်ဖြင့်သာ ရောက်နိုင်ပြီး အခြားနည်းမရှိ။
Verse 13
कर्मयज्ञसहस्रेभ्यस् तपोयज्ञो विशिष्यते तपोयज्ञसहस्रेभ्यो जपयज्ञो विशिष्यते
ကမ္မဖြင့် ပြုသော ယဇ္ဉ် တစ်ထောင်ထက် တပေါယဇ္ဉ် (အတိအကျ သည်းခံပင်ပန်းခြင်း၏ ယဇ္ဉ်) သာလွန်သည်။ တပေါယဇ္ဉ် တစ်ထောင်ထက်လည်း ဇပယဇ္ဉ်—အထူးသဖြင့် ရှိဝ၏ နာမတော်ကို မန္တရဖြင့် ထပ်ခါထပ်ခါ ရွတ်ဆိုခြင်း—က ပိုမိုမြင့်မြတ်သည်။ ထို့ကြောင့် ပာရှု (paśu) အတွက် မန္တရဖြင့် အတွင်းဘက်ပူဇော်ခြင်းသည် ရှိဝ (ပတိ) ထံသို့ တိုက်ရိုက်လမ်းဖြစ်သည်။
Verse 14
जपयज्ञसहस्रेभ्यो ध्यानयज्ञो विशिष्यते ध्यानयज्ञात्परो नास्ति ध्यानं ज्ञानस्य साधनम्
ဇပယဇ္ဉ် တစ်ထောင်ထက် သာလွန်သည်မှာ ဓျာနယဇ္ဉ် (တရားထိုင်သမาธိ၏ ယဇ္ဉ်) ဖြစ်သည်။ ဓျာနယဇ္ဉ်ထက် မြင့်မားသည့်အရာ မရှိ၊ ဓျာနသည် လွတ်မြောက်စေသော ဉာဏ်သို့ တိုက်ရိုက်ရောက်စေသည့် साधနာ ဖြစ်၍ ပာရှု (paśu) သည် ပာရှ (pāśa) ချည်နှောင်မှုအားလုံးကို ကျော်လွန်သော ပတိ (အရှင်) ကို သိမြင်လာသည်။
Verse 15
यदा समरसे निष्ठो योगी ध्यानेन पश्यति ध्यानयज्ञरतस्यास्य तदा संनिहितः शिवः
ယောဂီသည် သမရသ (samarasa) အညီအမျှ အရသာတစ်ရပ်၌ တည်ကြည်၍ ဓျာနဖြင့် မြင်သည့်အခါ၊ ဓျာနယဇ္ဉ်၌ အလွန်နှစ်သက်သော ထိုသူအတွက် ရှိဝသည် တိုက်ရိုက် နီးကပ်စွာ တည်ရှိလာသည်။
Verse 16
नास्ति विज्ञानिनां शौचं प्रायश्चित्तादि चोदना विशुद्धा विद्यया सर्वे ब्रह्मविद्याविदो जनाः
စစ်မှန်သော ဗိဇ္ဉာ (ဝိညာဉ်ရေး ဉာဏ်) တွင် တည်နေသူတို့အတွက် သန့်ရှင်းမှုဆိုင်ရာ အမိန့်ညွှန်ကြားချက်များ သို့မဟုတ် ပြစ်ဒဏ်လျော့ချရေး အပြစ်ဖြေကာယကံများ မလိုအပ်။ ဘြဟ္မဝိဒျာကို သိသူအားလုံးသည် ဉာဏ်တော်ကိုယ်တိုင်ဖြင့် သန့်စင်ကြသည်။
Verse 17
नास्ति क्रिया च लोकेषु सुखं दुःखं विचारतः धर्माधर्मौ जपो होमो ध्यानिनां संनिधिः सदा
ပညာဖြင့် စိစစ်သုံးသပ်လျှင် လောကများ၌ လုပ်ရပ်တစ်ခုတစ်လေက မူလတန်းအားဖြင့် ပျော်ရွှင်မှု သို့မဟုတ် ဒုက္ခ မဟုတ်ပါ။ ထိုနည်းတူ ဓမ္မနှင့် အဓမ္မ၊ ဂျပ (မန်တရရွတ်) နှင့် ဟောမ (မီးပူဇော်) တို့သည် သမาธိရှိသူတို့အနီး၌ အမြဲတည်ရှိသည်။ အတွင်းတရားစူးစိုက်မှုကြောင့် အခမ်းအနားအားလုံးသည် ပတိ (ရှီဝ) ၏နီးကပ်ရာသို့ စုဝေးလာသည်။
Verse 18
परानन्दात्मकं लिङ्गं विशुद्धं शिवमक्षरम् निष्कलं सर्वगं ज्ञेयं योगिनां हृदि संस्थितम्
လင်္ဂကို အမြင့်ဆုံး အာနန္ဒ၏ အနှစ်သာရဟူ၍ သိကြလော့—အလွန်သန့်ရှင်း၍ ရှီဝကိုယ်တိုင်၊ မပျက်မယွင်းသော အက္ခရာတရား။ အစိတ်အပိုင်းမရှိ (ခွဲခြားမှုလွန်) သာလွန်စွာ အနှံ့အပြားဖြစ်၍ ယောဂီတို့၏ နှလုံး၌ တည်နေသည်။
Verse 19
लिङ्गं तु द्विविधं प्राहुर् बाह्यमाभ्यन्तरं द्विजाः बाह्यं स्थूलं मुनिश्रेष्ठाः सूक्ष्ममाभ्यन्तरं द्विजाः
ဒွိဇတို့က လင်္ဂသည် နှစ်မျိုးရှိသည်ဟု ဆိုကြသည်—အပြင်လင်္ဂနှင့် အတွင်းလင်္ဂ။ အပြင်လင်္ဂသည် ထင်ရှားကြမ်းတမ်းသော (သထူလ) ရုပ်ဖြစ်သည်၊ အို မုနိတို့အထွတ်အမြတ်။ အတွင်းလင်္ဂသည် ဒွိဇတို့အို၊ နူးညံ့သိမ်မွေ့သော (သုက္ခမ) ဖြစ်၍ အတွင်းသိမြင်ခြင်းဖြင့် သိရသည်။
Verse 20
कर्मयज्ञरताः स्थूलाः स्थूललिङ्गार्चने रताः असतां भावनार्थाय नान्यथा स्थूलविग्रहः
ကမ္မနှင့် ယဇ္ဉာတွင် စိတ်ဝင်စားသူများ၊ အမြင်အာရုံက အပြင်ဘက်ကြမ်းတမ်းနေသူများသည် ထင်ရှားကြမ်းတမ်းသော (သထူလ) လင်္ဂကို ပူဇော်ရာ၌ ပျော်မွေ့ကြသည်။ မသန့်ရှင်းသေးသော စိတ်များတွင် ဘက္တိနှင့် မှန်ကန်သော အာရုံစူးစိုက်မှုကို မွေးမြူရန်အတွက် သထူလရုပ်သဏ္ဌာန်ကို သတ်မှတ်ထားသည်—အခြားနည်းမရှိ။
Verse 21
आध्यात्मिकं च यल्लिङ्गं प्रत्यक्षं यस्य नो भवेत् असौ मूढो बहिः सर्वं कल्पयित्वैव नान्यथा
အတွင်းပိုင်း ဝိညာဉ်ရေး လင်္ဂကို မိမိအတွက် တိုက်ရိုက်မမြင်ရသူသည် မောဟဖြစ်၏—စိတ်ကူးယဉ်ခြင်းဖြင့် အရာအားလုံးကို အပြင်ဘက်တွင်သာ ထင်မြင်တည်ဆောက်ပြီး အခြားနည်းမရှိ။
Verse 22
ज्ञानिनां सूक्ष्मममलं भवेत्प्रत्यक्षमव्ययम् यथा स्थूलमयुक्तानां मृत्काष्ठाद्यैः प्रकल्पितम्
ဉာဏရှိသူတို့အတွက် သေးငယ်သိမ်မွေ့၍ အညစ်အကြေးကင်း၊ မပျက်မယွင်းသော တတ္တဝါသည် တိုက်ရိုက်ထင်ရှားလာ၏။ သို့ရာတွင် ယောဂမချိတ်ဆက် မသင့်တော်မစည်းကမ်းသူတို့အတွက်တော့ မြေ၊ သစ် စသည့် အကြမ်းထည်ပစ္စည်းများဖြင့် ပြုလုပ်ထားသကဲ့သို့သာ စိတ်ကူးယဉ်မြင်ယူကြသည်။
Verse 23
अर्थो विचारतो नास्तीत्य् अन्ये तत्त्वार्थवेदिनः निष्कलः सकलश्चेति सर्वं शिवमयं ततः
တတ္တဝါ၏ အဓိပ္ပါယ်မှန်ကို သိသူအချို့က «အဆုံးစွန်သော ခွဲခြားသိမြင်မှုဖြင့် စိစစ်လျှင် သီးခြား ‘အရာဝတ္ထု’ ဟူ၍ မရှိ» ဟု ဆိုကြသည်။ ထို့ကြောင့် အပိုင်းမဲ့ (နိစ္ကလ) ဖြစ်စေ အပိုင်းပါ၍ ထင်ရှားသော (စကလ) ဖြစ်စေ အရာအားလုံးသည် ရှိဝတည်းဟူသော သီဝမယ ဖြစ်၏။
Verse 24
व्योमैकमपि दृष्टं हि शरावं प्रति सुव्रताः पृथक्त्वं चापृथक्त्वं च शङ्करस्येति चापरे
သီလတည်ကြည်သူတို့ရေ၊ တစ်ခုတည်းသော ကောင်းကင်သည် ပန်းကန်နှင့် ဆက်စပ်၍ ကြည့်လျှင် ခွဲကွာသကဲ့သို့ မြင်ရသကဲ့သို့ပင်၊ အချို့က သင်္ကရ (ရှင်ဝ) ကို ကွဲပြားခြင်းနှင့် မကွဲပြားခြင်း နှစ်မျိုးလုံးဟု ဆိုကြသည်။ ထင်ရှားမှုအတွက်သာ ခွဲခြားသကဲ့သို့ ပေါ်လာသော်လည်း၊ အမြင့်ဆုံးအဖြစ် ပတိတော်၏ သဘောတရား၌ မကွဲပြားတည်း။
Verse 25
प्रत्ययार्थं हि जगताम् एकस्थो ऽपि दिवाकरः एको ऽपि बहुधा दृष्टो जलाधारेषु सुव्रताः
သီလကောင်းသူတို့ရေ၊ လောကရှိ သတ္တဝါတို့အတွက် ယုံကြည်ချက်တည်မြဲစေရန် နေမင်းသည် တစ်နေရာတည်း၌ ရှိနေသော်လည်း ရေထည့်ထားသော အိုးခွက်များ၌ အများအပြားအဖြစ် ထင်မြင်ရသည်။ ထိုနည်းတူ ပတိတော် (ရှင်ဝ) တစ်ပါးတည်းကိုလည်း ပရှုတို့၏ ဥပာဓိများကြောင့် များစွာအဖြစ် မြင်ရသော်လည်း အနှစ်သာရ၌ မဒွိတဖြစ်တည်သည်။
Verse 26
जन्तवो दिवि भूमौ च सर्वे वै पाञ्चभौतिकाः तथापि बहुला दृष्टा जातिव्यक्तिविभेदतः
ကောင်းကင်၌ဖြစ်စေ မြေပြင်၌ဖြစ်စေ သတ္တဝါအားလုံးသည် မဟာဘူတ ငါးပါးဖြင့် ဖွဲ့စည်းထားကြသည်။ သို့သော်လည်း မျိုးရိုး (ဇာတိ) နှင့် တစ်ဦးချင်း ကိုယ်ထည် (ဗျက္တိ) ကွဲပြားမှုကြောင့် များစွာကွဲပြားသကဲ့သို့ မြင်ရသည်။
Verse 27
दृश्यते श्रूयते यद्यत् तत्तद्विद्धि शिवात्मकम् भेदो जनानां लोके ऽस्मिन् प्रतिभासो विचारतः
မြင်ရသမျှ၊ ကြားရသမျှကို—အားလုံးသည် သီဝ၏ သဘာဝတည်းဟူ၍ သိလော့။ ဤလောက၌ လူတို့အကြား ကွဲပြားမှုဟူသည် အမှန်တကယ် စိစစ်သုံးသပ်လျှင် ပေါ်ထွန်းသည့် အမြင်သာ ဖြစ်၏။
Verse 28
स्वप्ने च विपुलान् भोगान् भुक्त्वा मर्त्यः सुखी भवेत् दुःखी च भोगं दुःखं च नानुभूतं विचारतः
အိပ်မက်ထဲ၌ပင် ပျော်ရွှင်မှုကြီးမားသော အာနန္ဒများကို “ခံစား” လိုက်သော်လည်း လူသားသည် ပျော်နိုင်၏၊ ထိုနည်းတူ ဝမ်းနည်းနိုင်၏။ သို့ရာတွင် မှန်ကန်သော ခွဲခြားသိမြင်မှုဖြင့် စိစစ်လျှင် ပျော်ခြင်းလည်း မဟုတ်၊ နာကျင်ခြင်းလည်း မဟုတ်—စိတ်၏ ပုံဖော်မှုသာ ဖြစ်ပြီး ပြောင်းလဲမှုကင်းသော ပတိ (အရှင်) ၏ အမှန်တရား မဟုတ်ကြောင်း သိရ၏။
Verse 29
एवमाहुस्तथान्ये च सर्वे वेदार्थतत्त्वगाः हृदि संसारिणां साक्षात् सकलः परमेश्वरः
ဤသို့ဟောကြားကြ၏—အခြားသူတို့လည်း ထိုနည်းတူ—ဝေဒအဓိပ္ပါယ်၏ တတ္တဝကို သိမြင်ရောက်ရှိသူ အားလုံးက။ သံသရာ၌ ချည်နှောင်ခံရသော ကိုယ်ရှိသတ္တဝါတို့၏ နှလုံးအတွင်း၌ ပရမေရှဝရသည် တိုက်ရိုက် တည်ရှိနေပြီး၊ အပြည့်အစုံသော (စကလ) ရုပ်သဘောဖြင့် ထင်ရှားတော်မူ၏။
Verse 30
योगिनां निष्कलो देवो ज्ञानिनां च जगन्मयः त्रिविधं परमेशस्य वपुर्लोके प्रशस्यते
ယောဂီတို့အတွက် ဒေဝသည် အစိတ်အပိုင်းကင်းသော (နိစ္ကလ) အလွန်မြင့်မြတ်တော်မူ၏။ ဉာဏ်ရှိသူတို့အတွက်မူ ထိုအရှင်သည် ကမ္ဘာလောကတစ်လျှောက် ပြန့်နှံ့၍ စကြဝဠာ၏ ကိုယ်တော်တည်းဟူ၍ ထင်ရှား၏။ ထို့ကြောင့် လောက၌ ပရမေရှဝရ၏ ရုပ်သဘောသည် သုံးမျိုးရှိသည်ဟု ချီးမွမ်းကြ၏။
Verse 31
निष्कलं प्रथमं चैकं ततः सकलनिष्कलम् तृतीयं सकलं चैव नान्यथेति द्विजोत्तमाः
အို ဒွိဇိုတ္တမတို့၊ ပထမသည် တစ်ပါးတည်းသော အစိတ်အပိုင်းကင်း (နိစ္ကလ) အမှန်တရားဖြစ်၏။ ထို့နောက် ရုပ်ရှိလည်း ရုပ်မဲ့လည်း ဖြစ်သော (စကလ–နိစ္ကလ) သဘောရှိ၏။ တတိယသည် ရုပ်ရှိအပြည့်အစုံ (စကလ) ဖြစ်၏။ ဤသို့သာ ဖြစ်ပြီး အခြားမရှိ။
Verse 32
अर्चयन्ति मुहुः केचित् सदा सकलनिष्कलम् सर्वज्ञं हृदये केचिच् छिवलिङ्गे विभावसौ
အချို့သည် အမြဲတမ်း ရုပ်ရှိ (စကလ) နှင့် ရုပ်မဲ့ (နိစ္ကလ) နှစ်မျိုးလုံးဖြစ်သော အလုံးစုံသိရှင် သခင်ကို မကြာခဏ ပူဇော်ကြသည်။ အချို့သည် နှလုံးအတွင်းရှိ အလုံးစုံသိသော ရှိဝကို သမာဓိဖြင့် စူးစမ်းကြပြီး၊ အချို့သည် သန့်ရှင်းသော မီး (အဂ္နိ) ထဲ၌ ရှိဝလင်္ဂအဖြစ် ပူဇော်ကြသည်။
Verse 33
सकलं मुनयः केचित् सदा संसारवर्तिनः एवमभ्यर्चयन्त्येव सदाराः ससुता नराः
အို မုနိတို့၊ သံသရာဝိုင်းအတွင်း အမြဲလှည့်လည်နေကြသော်လည်း ပညာရှိအချို့သည် ဤနည်းအတိုင်းပင် ပူဇော်ကြ၏။ ထိုနည်းတူ အိမ်ထောင်ရှင်တို့လည်း မယားနှင့် သားသမီးတို့နှင့်အတူ လင်္ဂအဖြစ် သခင်ကို အမြဲတမ်း ရိုသေစွာ ပူဇော်ကြ၏။
Verse 34
यथा शिवस् तथा देवी यथा देवी तथा शिवः तस्मादभेदबुद्ध्यैव सप्तविंशत्प्रभेदतः
ရှီဝသည် မည်သို့ဖြစ်သနည်း၊ ဒေဝီလည်း ထိုသို့ပင်ဖြစ်၏။ ဒေဝီသည် မည်သို့ဖြစ်သနည်း၊ ရှီဝလည်း ထိုသို့ပင်ဖြစ်၏။ ထို့ကြောင့် ၂၇ မျိုးခွဲခြား၍ ဆိုကြသော်လည်း၊ မခွဲမခြားတစ်တည်းဟူသော ဉာဏ်သဘောကို ထိန်းထားရမည်။
Verse 35
यजन्ति देहे बाह्ये च चतुष्कोणे षडस्रके दशारे द्वादशारे च षोडशारे त्रिरस्रके
သူတို့သည် ကိုယ်ခန္ဓာအတွင်း၌လည်း၊ အပြင်ဘက်၌လည်း ရှီဝကို ပူဇော်ကြသည်—လေးထောင့် (စတုရံ) မဏ္ဍလ၊ ခြောက်ထောင့်ပုံ၊ ဆယ်ထောင့်ပုံ၊ တစ်ဆယ်နှစ်ထောင့်ပုံ၊ တစ်ဆယ်ခြောက်ထောင့်ပုံ၊ နှင့် သုံးထောင့်ပုံ မဏ္ဍလတို့တွင် သန့်ရှင်းသော ပုံသဏ္ဍာန်ကို တည်စေ၍ ပူဇော်ကြသည်။
Verse 36
स स्वेच्छया शिवः साक्षाद् देव्या सार्धं स्थितः प्रभुः संतारणार्थं च शिवः सदसद्व्यक्तिवर्जितः
မိမိအလိုတော်အတိုင်း ရှီဝသည်—သခင်တော်ကိုယ်တိုင်—ဒေဝီနှင့်အတူ ထင်ရှားစွာ တည်ရှိလာ၏။ ထို့ပြင် သတ္တဝါတို့ကို ချုပ်နှောင်မှုမှ ကူးမြောက်စေရန် ရှီဝသည် ရှိခြင်း/မရှိခြင်း၏ အမျိုးအစားများကိုလည်းကောင်း၊ ထင်ရှား/မထင်ရှား၏ ကန့်သတ်ချက်များကိုလည်းကောင်း ကျော်လွန်၍ တည်နေ၏။
Verse 37
तमेकमाहुर्द्विगुणं च केचित् केचित्तमाहुस्त्रिगुणात्मकं च ऊचुस् तथा तं च शिवं तथान्ये संसारिणं वेदविदो वदन्ति
ဝေဒကို သိမြင်သူတို့သည် ထိုအရှင်ကို နည်းလမ်းမျိုးစုံဖြင့် ဆိုကြသည်။ အချို့က တစ်ပါးတည်းသော အရှင်ဟု ဆိုကြပြီး၊ အချို့က နှစ်မျိုးသော အင်အားတော်ရှိသူဟု ဆိုကြသည်။ အခြားသူတို့က သုံးဂုဏ်၏ သဘာဝတော်ဟု ခေါ်ကြသည်။ အချို့က ထိုအရှင်ကို ရှီဝ (Śiva) ဟု ကြေညာကြသော်လည်း၊ အချို့က စံသရာအတွင်း လှုပ်ရှားသူဟုတောင် ဖော်ပြကြသည်—ဤသို့ပင် ပညာရှိတို့သည် မိမိတို့၏ အမြင်အလိုက် ပြောဆိုကြသည်။
Verse 38
भक्त्या च योगेन शुभेन युक्ता विप्राः सदा धर्मरता विशिष्टाः यजन्ति योगेशम् अशेषमूर्तिं षडस्रमध्ये भगवन्तमेव
ဘက္တိနှင့် မင်္ဂလာယောဂဖြင့် ပြည့်စုံသော၊ ဓမ္မ၌ အမြဲတမ်း စွဲမြဲသည့် ထူးမြတ်သော ဗြာဟ္မဏ ရှင်ပညာရှိတို့သည်၊ ခြောက်ထောင့် ယန္တရ (ṣaḍ-asra) အတွင်း၌ အကန့်အသတ်မရှိသော ရုပ်သဏ္ဌာန်တော်များဖြင့် အရာရာကို ပြည့်နှံ့တော်မူသော ယောဂ၏ အရှင်—ဘဂဝန်တော်ကိုသာ ပူဇော်ကြသည်။
Verse 39
ये तत्र पश्यन्ति शिवं त्रिरस्रे त्रितत्त्वमध्ये त्रिगुणं त्रियक्षम् ते यान्ति चैनं न च योगिनो ऽन्ये तया च देव्या पुरुषं पुराणम्
ထိုယောဂသဘောတည်ရာ၌ ရှီဝကို မြင်တွေ့သူတို့—သုံးထောင့်သဘော (သုံးပါးတရားအားဖြင့် သိမြင်ရသော အလွန်မြင့်မားသည့် အမှန်တရား)၊ သုံးတတ္တဝအလယ်၌ တည်ရှိသူ၊ သုံးဂုဏ်အားဖြင့် ပေါ်လွင်သူ၊ သုံးမျက်စိရှင်—တို့သည် ထိုအရှင်ထံ ရောက်ကြသည်။ ထိုဒေဝီ (Śakti) ၏ ဦးဆောင်မှုမရှိလျှင် အခြားယောဂီတို့သည် ထာဝရ ပုရုရှ ပုရာဏကို မရောက်နိုင်ကြ။
Frequently Asked Questions
It presents Shiva as fundamentally niṣkala (partless, pure) while also approachable as sakala through manifestation and worship; the ‘sakala-niṣkala’ mode bridges ritual form and inner realization without denying transcendence.
Because dhyāna is explicitly called the direct sādhana of jñāna; when the yogin abides in one-flavor absorption (samarasa), Shiva is said to be immediately present (sannihitaḥ).
The gross external liṅga supports embodied practitioners by giving a stable focus for bhāvanā and devotion; it is a compassionate aid for those not yet able to perceive the subtle inner liṅga directly.