Adhyaya 62

Verse 1

इति श्रीलिङ्गमहापुराणे पूर्वभागे ग्रहसंख्यावर्णनं नामैकषष्टितमो ऽध्यायः ऋषय ऊचुः कथं विष्णोः प्रसादाद्वै ध्रुवो बुद्धिमतां वरः मेढीभूतो ग्राहाणां वै वक्तुमर्हसि सांप्रतम्

ဤသို့ဖြင့် «သရီလင်္ဂ မဟာပုရာဏ» ပူရဝဘားဂတွင် «ဂြိုဟ်များကို ရေတွက်ဖော်ပြခြင်း» ဟူသော အခန်း စတင်လေ၏။ ရှိများက ဆိုကြသည်— «ယခု သင်က ပြောပြပါလော့။ ဗိဿဏု၏ ကျေးဇူးတော်ကြောင့် ဉာဏ်ပညာရှိသူတို့အနက် အမြတ်ဆုံး ဒြုဝသည် ဂြိုဟ်တို့အတွက် တည်ငြိမ်သော တိုင်တန်း (ကမ္ဘာလုံးဆိုင်ရာ အ축) အဖြစ် မည်သို့ ဖြစ်လာသနည်း?»

Verse 2

सूत उवाच एतमर्थं मया पृष्टो नानाशास्त्रविशारदः मार्कण्डेयः पुरा प्राह मह्यं शुश्रूषवे द्विजाः

သုတက ပြော၏။ ဤအကြောင်းကို ငါမေးမြန်းသောအခါ၊ သာသနာကျမ်းများစွာ၌ ကျွမ်းကျင်သော မာရ္ကဏ္ဍေယ ရှင်သီလရှင်သည် ယခင်က ငါ့အား ရှင်းလင်းဟောကြားခဲ့၏၊ အို ဒွိဇာ ရှင်ပညာရှိတို့၊ ငါသည် ဘက္တိဖြင့် ဂရုတစိုက် နားထောင်လျက်ရှိစဉ်။

Verse 3

मार्कण्डेय उवाच सार्वभौमो महातेजाः सर्वशस्त्रभृतां वरः उत्तानपादो राजा वै पालयामास मेदिनीम्

မာရ္ကဏ္ဍေယ ပြော၏။ အာဏာအပြည့်ရှိသော မဟာတေဇာရှင်၊ လက်နက်ကိုင်သူတို့အနက် အမြတ်ဆုံးဖြစ်သော ဥတ္တာနပါဒ မင်းကြီးသည် မြေကြီးကို အမှန်တကယ် ကာကွယ်ထိန်းသိမ်း၍ အုပ်ချုပ်ခဲ့၏။

Verse 4

तस्य भार्याद्वयम् अभूत् सुनीतिः सुरुचिस् तथा अग्रजायामभूत्पुत्रः सुनीत्यां तु महायशाः

ထိုမင်းကြီး၌ မဟာမိဖုရား နှစ်ပါးရှိ၏—သုနီတိနှင့် သုရုချိ။ အကြီးမိဖုရားထံမှ သားတော်တစ်ပါး မွေးဖွားခဲ့ပြီး၊ သုနီတိထံမှလည်း ဂုဏ်သတင်းကြီးသော သားတော်တစ်ပါး မွေးဖွားခဲ့၏။

Verse 5

ध्रुवो नाम महाप्राज्ञः कुलदीपो महामतिः कदाचित् सप्तवर्षे ऽपि पितुरङ्कम् उपाविशत्

ဓြုဝ ဟူသော ကလေးတစ်ဦးရှိ၏—အလွန်ပညာရှိ၊ မျိုးရိုး၏ မီးအလင်းဖြစ်၍ စိတ်ဓာတ်ခိုင်မာသူ။ တစ်ခါတစ်ရံ၊ အသက် ခုနှစ်နှစ်သာရှိသော်လည်း ဖခင်၏ ပေါင်ပေါ်သို့ သွားထိုင်ခဲ့၏။

Verse 6

सुरुचिस्तं विनिर्धूय स्वपुत्रं प्रीतिमानसा न्यवेशयत्तं विप्रेन्द्रा ह्य् अङ्कं रूपेण मानिता

သုရုချိသည် ဓြုဝကို ဖယ်ရှားပစ်ပြီး စိတ်ပျော်ရွှင်လျက် မိမိသားတော်ကို မိမိပေါင်ပေါ်တွင် ထိုင်စေ၏။ အို ဒွိဇာအကြီးအကဲတို့၊ ရုပ်ရည်အလှကြောင့် ဂုဏ်ပြုခံရသော ထိုမိဖုရားသည် အလွန်လေးစားခံရ၏။

Verse 7

अलब्ध्वा स पितुर्धीमान् अङ्कं दुःखितमानसः मातुः समीपमागम्य रुरोद स पुनः पुनः

ပညာရှိသောဖခင်၏ရင်ခွင်ကို မရနိုင်သဖြင့် စိတ်နှလုံးသည် ဝမ်းနည်းပူဆွေးကာ မိခင်အနီးသို့ သွားပြီး ထပ်ထပ်လဲလဲ ငိုကြွေးလေ၏။

Verse 8

रुदन्तं पुत्रमाहेदं माता शोकपरिप्लुता सुरुचिर्दयिता भर्तुस् तस्याः पुत्रो ऽपि तादृशः

ဝမ်းနည်းပူဆွေးမှုဖြင့် လွှမ်းမိုးနေသော မိခင်သည် ငိုနေသောသားကို ဤသို့ ပြောလေ၏။ သူမသည် ခင်ပွန်း၏ချစ်မြတ်နိုးရာ စုရုချိ ဖြစ်ပြီး၊ သူမ၏သားလည်း သူမကဲ့သို့ သဘောသဘာဝတူလေ၏။

Verse 9

मम त्वं मन्दभाग्याया जातः पुत्रो ऽप्यभाग्यवान् किं शोचसि किमर्थं त्वं रोदमानः पुनः पुनः

အမိ၏ကံမကောင်းသောကိုယ်မှ မွေးဖွားလာသော သားရေ၊ သင်လည်း ကံမကောင်းသူပင် ဖြစ်၏။ အဘယ်ကြောင့် ဝမ်းနည်းသနည်း၊ အဘယ်အကြောင်းကြောင့် ထပ်ထပ် ငိုကြွေးနေရသနည်း။

Verse 10

संतप्तहृदयो भूत्वा मम शोकं करिष्यसि स्वस्थस्थानं ध्रुवं पुत्र स्वशक्त्या त्वं समाप्नुयाः

စိတ်နှလုံး ပူလောင်နာကျင်ကာ နေမည်ဆိုလျှင် သင်သည် အမိ၏ဝမ်းနည်းမှုကို ဖြစ်စေမည်။ သို့သော် သားရေ၊ သင်၏ကိုယ်ပိုင် အတွင်းစွမ်းအားဖြင့် မိမိ၏တည်မြဲသင့်ရာ အနေအထား၊ တည်ငြိမ်သောအိမ်ရာကို မလွဲမသွေ ရောက်ရှိလိမ့်မည်။

Verse 11

इत्युक्तः स तु मात्रा वै निर्जगाम तदा वनम् विश्वामित्रं ततो दृष्ट्वा प्रणिपत्य यथाविधि

မိခင်၏အမိန့်ညွှန်ကြားချက်ကို ခံယူပြီးနောက် သူသည် တောသို့ ထွက်ခွာလေ၏။ ထို့နောက် ဝိශ්ဝာမိတ္တရကို မြင်သော် သင့်တော်သောနည်းအတိုင်း အပြည့်အဝ ပဏိပတ်ပြု၍ ဂုရုကိုလည်းကောင်း၊ ပသု (paśu) ကို ဝိနယကျင့်စဉ်ဖြင့် သန့်စင်ပေးသော သာသနာဓမ္မကိုလည်းကောင်း ရိုသေကန်တော့လေ၏။

Verse 12

उवाच प्राञ्जलिर्भूत्वा भगवन् वक्तुमर्हसि सर्वेषामुपरिस्थानं केन प्राप्स्यामि सत्तम

လက်အုပ်ချီ၍ ရိုသေစွာ ပြောလေ၏— «အို ဘဂဝန်၊ ကျွန်ုပ်အား မေတ္တာဖြင့် ပြောကြားပေးပါ။ သတ္တမ၊ သီလကောင်းသူတို့အထဲ အမြတ်ဆုံးအို၊ အားလုံးထက် မြင့်သော အထက်တန်းအနေအထားကို မည်သို့သော နည်းဖြင့် ကျွန်ုပ် ရောက်နိုင်ပါမည်နည်း?»

Verse 13

पितुरङ्के समासीनं माता मां सुरुचिर्मुने व्यधूनयत्स तं राजा पिता नोवाच किंचन

အို မုနိ၊ ကျွန်ုပ်သည် ဖခင်၏ ပေါင်ပေါ်တွင် ထိုင်နေစဉ် မိခင် ဆုရုချီက ကျွန်ုပ်ကို တွန်းဖယ်လေ၏။ ထိုအခါ ဘုရင်ဖြစ်သော ဖခင်သည် သူမအား မည်သည့်စကားမျှ မပြောခဲ့ပါ။

Verse 14

एतस्मात् कारणाद् ब्रह्मंस् त्रस्तो ऽहं मातरं गतः सुनीतिराह मे माता मा कृथाः शोकमुत्तमम्

ဤအကြောင်းကြောင့်ပင် အို ဘြာဟ္မဏ၊ ကျွန်ုပ် ကြောက်လန့်၍ မိခင်ထံ သွားလေ၏။ မိခင် ဆုနီတီက ကျွန်ုပ်အား— «သားရေ၊ အလွန်အမင်းသော ဝမ်းနည်းခြင်းထဲ မကျရောက်စေနှင့်» ဟု ပြောလေ၏။

Verse 15

स्वकर्मणा परं स्थानं प्राप्तुमर्हसि पुत्रक तस्या हि वचनं श्रुत्वा स्थानं तव महामुने

«မိမိ၏ ကုသိုလ်ကံနှင့် သီလကောင်းသော လုပ်ရပ်ကြောင့်ပင် သားရေ၊ အမြင့်ဆုံး အဘိဓမ္မအနေအထားကို ရောက်ထိုက်သည်။ အို မဟာမုနိ၊ သူမ၏ စကားကို ကြားပြီးနောက် သင့်အတွက် သတ်မှတ်ထားသော ထိုအနေအထားသည် သင့်၏ ဖြစ်လာလိမ့်မည်»။

Verse 16

प्राप्तो वनमिदं ब्रह्मन्न् अद्य त्वां दृष्टवान्प्रभो तव प्रसादात् प्राप्स्ये ऽहं स्थानमद्भुतमुत्तमम्

အို ဘြာဟ္မဏ၊ ယနေ့ ဤတောသို့ ကျွန်ုပ် ရောက်လာ၍ အရှင်ကို တွေ့မြင်ရပါပြီ၊ အို प्रभု။ အရှင်၏ ကရုဏာတော်ကြောင့်ပင် ကျွန်ုပ်သည် အံ့ဖွယ်ကောင်းသော အမြင့်ဆုံး အဘိဓမ္မအနေအထားကို ရောက်မည်ဖြစ်ပါသည်။

Verse 17

इत्युक्तः स मुनिः श्रीमान् प्रहसन्न् इदम् अब्रवीत् राजपुत्र शृणुष्वेदं स्थानमुत्तममाप्स्यसि

ဤသို့ ပြောဆိုခံရသော ဂုဏ်သရေရှိ မုနိသည် အပြုံးနူးညံ့စွာဖြင့် ဤသို့ မိန့်ကြား၏— «အို မင်းသား၊ ဤအကြောင်းကို နားထောင်လော့။ ဤအရာကြောင့် သင်သည် အမြင့်မြတ်ဆုံး အဘောဒ်သို့ ရောက်လိမ့်မည်»။

Verse 18

आराध्य जगतामीशं केशवं क्लेशनाशनम् दक्षिणाङ्गभवं शंभोर् महादेवस्य धीमतः

ကမ္ဘာလောကတို့၏ အရှင်၊ ဒုက္ခကလေးရှာကို ဖျက်ဆီးတော်မူသော ကေရှဝကို အာရాధနာပြု၍—ရှမ္ဘု၏ ညာဘက်အင်္ဂါအဖြစ် ပေါ်ထွန်းတော်မူသော—ဉာဏ်ပြည့် မဟာဒေဝသည် ကရုဏာတော်ကို ပေးတော်မူ၏။

Verse 19

जप नित्यं महाप्राज्ञ सर्वपापविनाशनम् इष्टदं परमं शुद्धं पवित्रममलं परम्

အို ဉာဏ်ကြီးမားသူ၊ နေ့စဉ် မပြတ် ဂျပကို ရွတ်ဆိုလော့။ ဤဂျပသည် အပြစ်အားလုံးကို ဖျက်သိမ်း၍ ချစ်မြတ်နိုးသမျှကို ပေးစွမ်းကာ အလွန်သန့်ရှင်းသည်—အလွန်ပဝိတ্ৰ၊ အညစ်အကြေးကင်း၊ အထက်မြတ်ဆုံး ဖြစ်၏။

Verse 20

ब्रूहि मन्त्रमिमं दिव्यं प्रणवेन समन्वितम् नमो ऽस्तु वासुदेवाय इत्येवं नियतेन्द्रियः

အာရုံများကို ထိန်းချုပ်ထား၍ ပ္ရဏဝ (အိုမ်) နှင့် ပေါင်းစည်းသော ဤဒိဗ္ဗမန်တရကို ရွတ်ဆိုရမည်— «အိုမ်၊ ဝာစုဒေဝအား နမော အစ্তু» ဟူ၍။ ဤသို့ စည်းကမ်းတည်ကြည်လျက်၊ ပာရှု (ချည်နှောင်ခံဝိညာဉ်) သည် ဘက္တိအတွက် ပြင်ဆင်ခံရကာ နောက်ဆုံးတွင် အထွတ်အမြတ် အရှင် (ပတိ) ကို သိမြင်အသိအမှတ်ပြုခြင်းသို့ ရောက်စေသည်။

Verse 21

ध्यायन्सनातनं विष्णुं जपहोमपरायणः इत्युक्तः प्रणिपत्यैनं विश्वामित्रं महायशाः

ထာဝရသော ဗိဿဏုကို စိတ်တွင် သမาธိထား၍ ဂျပနှင့် ဟိုးမ (မီးပူဇော်) ကို အားထုတ်သူ အယဉ်အကျေးကြီးမားသူသည် ဤသို့ ပြောပြီးနောက် မဟာစိတ်ရှိသော ဝိශ්ဝာမိတ္တရကို ဦးချကန်တော့၏။

Verse 22

प्राङ्मुखो नियतो भूत्वा जजाप प्रीतमानसः शाकमूलफलाहारः संवत्सरमतन्द्रितः

အရှေ့ဘက်သို့မျက်နှာမူ၍ စည်းကမ်းတကျ၊ ကိုယ်ကိုထိန်းချုပ်ကာ ဘက္တိပြည့်ဝသောစိတ်ဖြင့် ဇပကိုပြုလေ၏။ ဟင်းသီးဟင်းရွက်၊ အမြစ်နှင့် အသီးအနှံသာစားသုံးကာ တစ်နှစ်ပတ်လုံး မပျက်မကွက် အလေးအနက်ဖြင့် ဆက်လက်ကျင့်သုံး၍ ပရှု (တစ်ကိုယ်ရည်ဝိညာဉ်) ကို ပတိ—သီဝဘုရားထံသို့ ဦးတည်စေ하였다။

Verse 23

जजाप मन्त्रमनिशम् अजस्रं स पुनः पुनः वेताला राक्षसा घोराः सिंहाद्याश् च महामृगाः

သူသည် မန္တရကို မပြတ်မတောက် နေ့ညမရွေး ထပ်ခါထပ်ခါ ဇပပြုလေ၏။ ထို့နောက် ကြောက်မက်ဖွယ် ဝေတාලများ၊ ရက္ခသများနှင့် စင်္ဟာတို့ကဲ့သို့ မဟာတိရစ္ဆာန်ကြီးများသည် အတားအဆီးအဖြစ် ပေါ်ထွက်လာသော်လည်း မန္တရကျင့်သုံးမှု၏ တည်ကြည်မှုရှေ့တွင် အင်အားမရှိသကဲ့သို့ ဖြစ်သွားသည်။

Verse 24

तमभ्ययुर्महात्मानं बुद्धिमोहाय भीषणाः जपन् स वासुदेवेति न किंचित् प्रत्यपद्यत

ကြောက်မက်ဖွယ်သူတို့သည် ထိုမဟာစိတ်ရှိသူထံသို့ ပြေးဝင်လာကာ ဉာဏ်ခွဲခြားမှုကို မိုဟ်ဖြစ်စေရန် ကြိုးစားကြသည်။ သို့သော် သူသည် «ဝါစုဒေဝ» ဟု ဇပထပ်ဆိုလျက် အနည်းငယ်မျှပင် မလျော့မရဲ မတုန်လှုပ်ခဲ့။

Verse 25

सुनीतिर् अस्य या माता तस्या रूपेण संवृता पिशाचि समनुप्राप्ता रुरोद भृशदुःखिता

ထို့နောက် ပိသာချီတစ်ယောက်သည် စုနီတီ—သူ၏မိခင်—၏ပုံစံကို ဖုံးကွယ်ယူကာ ရောက်လာပြီး အလွန်အမင်း ဝမ်းနည်းကြေကွဲသဖြင့် အသံကျယ်ကျယ် ငိုကြွေးလေ၏။

Verse 26

मम त्वमेकः पुत्रो ऽसि किमर्थं क्लिश्यते भवान् मामनाथामपहाय तप आस्थितवानसि

«သင်သည် ငါ၏တစ်ဦးတည်းသောသားဖြစ်သည်။ အဘယ်ကြောင့် ဤသို့ ကိုယ့်ကိုယ်ကို ပင်ပန်းစေသနည်း။ ငါကို အားကိုးရာမဲ့ထား၍ တပ (tapas) ကို လက်ခံကျင့်သုံးသွားသလော» ဟု ဆို၏။

Verse 27

एवमादीनि वाक्यानि भाषमाणां महातपाः अनिरीक्ष्यैव हृष्टात्मा हरेर्नाम जजाप सः

ထိုစကားများ ပြောဆိုနေစဉ် တပဿာကြီးမားသော ရသီသည် နောက်မလှည့်ကြည့်ဘဲ စိတ်နှလုံး ပျော်ရွှင်လွန်ကဲ၍ «ဟရီ»၏ နာမတော်ကို စတင် ဂျပ်ပ (japa) လုပ်하였다။

Verse 28

ततः प्रशेमुः सर्वत्र विघ्नरूपाणि तत्र वै ततो गरुडमारुह्य कालमेघसमद्युतिः

ထို့နောက် ထိုနေရာ၌ အနှံ့အပြားရှိ အတားအဆီးပုံစံများသည် ငြိမ်းချမ်းသွားကြသည်။ ထို့နောက် မိုးတိမ်မည်းရောင်ကဲ့သို့ တောက်ပသော သခင်သည် ဂရုဍာပေါ် တက်စီး၍ ထွက်ခွာသွားသည်—ပတိ (သခင်) ကို ပူဇော်နှစ်သက်စေသော် ဗိဃ္နအဖြစ် ပေါ်လာသော ပာသ (ချည်နှောင်မှု) များသည် အလိုအလျောက် လျော့ပါးသွားကြောင်းကို ပြသသည်။

Verse 29

सर्वदेवैः परिवृतः स्तूयमानो महर्षिभिः आययौ भगवान्विष्णुः ध्रुवान्तिकम् अरातिहा

ဘုရားတို့အားလုံး ဝန်းရံလျက် မဟာရသီတို့က ချီးမွမ်းနေကြသဖြင့် ရန်သူဖျက်သိမ်းသူ ကရုဏာတော်ရှင် ဗိဿနုဘဂဝန်သည် ဓြုဝ၏ အနီးသို့ ရောက်လာ하였다။ ရှိုင်ဝအမြင်အရ ထိုကဲ့သို့သော သာမန်မဟုတ်သည့် ဆင်းသက်ခြင်းများပင် ပတိ (ရှီဝ) ၏ အလိုတော်ဖြင့် ဖြစ်ပေါ်ပြီး၊ ပာသချည်နှောင်မှုကို ဖြေလျော့ကာ ပသု (ဝိညာဉ်) အား တည်ကြည်မှု ပေးသူမှာ ထိုပတိတစ်ပါးတည်း ဖြစ်သည်။

Verse 30

समागतं विलोक्याथ को ऽसावित्येव चिन्तयन् पिबन्निव हृषीकेशं नयनाभ्यां जगत्पतिम्

ထို့နောက် သခင်ရောက်လာသည်ကို မြင်၍ «ဤသူကား မည်သူနည်း» ဟု စဉ်းစားလျက်၊ မျက်စိနှစ်လုံးဖြင့် သောက်သုံးသကဲ့သို့ ဟృషီကေရှ (လောကပတိ) ကို ကြည့်ရှုမြင်တော်မူ하였다။ ထိုမြင်ခြင်းအတွင်း၌ပင် ချည်နှောင်ခံ ပသု (ဝိညာဉ်) သည် ပတိ (အမြင့်ဆုံးသခင်) ထံသို့ ဆွဲငင်ခံရကာ အာရုံများ အတွင်းသို့ ပြန်လှည့်၍ အသိအမှတ်ပြုခြင်း နိုးထလာသည်။

Verse 31

जपन् स वासुदेवेति ध्रुवस्तस्थौ महाद्युतिः शङ्खप्रान्तेन गोविन्दः पस्पर्शास्यं हि तस्य वै

ဓြုဝသည် အလင်းရောင်ကြီးမားစွာ တောက်ပလျက် «ဝာစုဒေဝ» ဟု မန္တရကို ဂျပ်ပလုပ်ကာ ရပ်တည်နေ하였다။ ဂိုဝိန္ဒသည် မိမိ၏ သင်္ခါ၏ အဖျားဖြင့် ဓြုဝ၏ ပါးစပ်ကို ထိတွေ့ကာ သန့်ရှင်းသော စကားနှင့် သိမြင်ခြင်း၏ အင်အားကို ပေးတော်မူ하였다။ ရှိုင်ဝသိဒ္ဓာန္တအရ ဤသည်မှာ ပတိ၏ အနုဂ္ရဟ (anugraha) ဆင်းသက်ခြင်းဖြစ်၍ ပသု၏ ပာသချည်နှောင်မှုကို ဖြေလျော့ကာ ဂျပ်ပကို လွတ်မြောက်စေသော ဉာဏ်အဖြစ် ပြောင်းလဲစေသည်။

Verse 32

ततः स परमं ज्ञानम् अवाप्य पुरुषोत्तमम् तुष्टाव प्राञ्जलिर्भूत्वा सर्वलोकेश्वरं हरिम्

ထို့နောက် သူသည် အမြင့်မြတ်ဆုံးသော ပုရုရှိုတ္တမ (Purushottama) အကြောင်း အမြင့်ဆုံး ဉာဏ်ကို ရရှိပြီး လက်အုပ်ချီကာ စကြဝဠာအားလုံး၏ အရှင် ဟရီ (Hari) ကို ချီးမွမ်းတော်မူ၏။

Verse 33

प्रसीद देवदेवेश शङ्खचक्रगदाधर लोकात्मन् वेदगुह्यात्मन् त्वां प्रपन्नो ऽस्मि केशव

ကျေးဇူးပြုပါ၊ ဒေဝဒေဝေရှ (Devadeveśa) — သံခါ၊ စက်ရ၊ ဂဒါ ကိုင်ဆောင်တော်မူသော အရှင်။ လောကတို့၏ အတ္တမ (Lokātman)၊ ဝေဒ၏ လျှို့ဝှက်အနှစ်သာရဖြစ်သော အတ္တမ (Vedaguhyātman) ဖြစ်တော်မူသောအရှင်၊ ကေရှဝ (Keśava) အရှင်ထံသို့ ကျွန်ုပ် ခိုလှုံပါ၏။

Verse 34

न विदुस्त्वां महात्मानं सनकाद्या महर्षयः तत्कथं त्वामहं विद्यां नमस्ते भुवनेश्वर

မဟာရိရှီများဖြစ်သော သနကာတို့နှင့် အခြားသူတို့တောင် အရှင်ကို အမှန်တကယ် မသိကြပါ၊ အို မဟာအတ္တမရှိသောအရှင်။ ထို့ကြောင့် ကျွန်ုပ်က အရှင်ကို ဘယ်လို သိနိုင်မည်နည်း။ လောကအရှင်၊ အရှင်ထံ နမස්ကာရပါ၏။

Verse 35

तमाह प्रहसन्विष्णुर् एहि वत्स ध्रुवो भवान् स्थानं ध्रुवं समासाद्य ज्योतिषाम् अग्रभुग् भव

ဗိဿနုသည် ပြုံးရယ်ကာ သူ့အား မိန့်တော်မူသည်—“လာပါ သားငယ်ရေ။ သင်သည် အမှန်တကယ် ဓြုဝ (Dhruva) ဖြစ်လိမ့်မည်။ တည်မြဲသော အနေအထားကို ရောက်ရှိပြီး ကြယ်အလင်းတို့အနက် အရှေ့ဆုံးဖြစ်လော့။”

Verse 36

मात्रा त्वं सहितस्तत्र ज्योतिषां स्थानमाप्नुहि मत्स्थानमेतत्परमं ध्रुवं नित्यं सुशोभनम्

မိခင်နှင့်အတူ ထိုနေရာသို့ သွားကာ ကြယ်အလင်းတို့အတွင်း အနေအထားကို ရယူလော့။ ဤသည်မှာ ငါ၏ ကိုယ်ပိုင် အမြင့်မြတ်ဆုံး နေရာ—ဓြုဝ (Dhruva) ဟူသော တည်မြဲသော၊ အနန္တကာလတည်သော၊ အလွန်တောက်ပသော အဘိဓာန်ဖြစ်၏။

Verse 37

तपसाराध्य देवेशं पुरा लब्धं हि शङ्करात् वासुदेवेति यो नित्यं प्रणवेन समन्वितम्

တပသ (အာစတေရ) ဖြင့် ဒေဝတို့၏အရှင်ကို ပူဇော်ကာ၊ အရင်က ရှင်ကရာ (Śaṅkara) ထံမှ ပရဏဝ «အိုမ်» နှင့် ပေါင်းစည်းထားသော အမြဲတမ်း ရွတ်ဆိုသည့် မန္တရ «ဝာစုဒေဝ» ကို ရရှိခဲ့သည်။

Verse 38

नमस्कारसमायुक्तं भगवच्छब्दसंयुतम् जपेदेवं हि यो विद्वान् ध्रुवं स्थानं प्रपद्यते

ဉာဏ်ရှိသူသည် ဤသို့ပင် ဂျပ (japa) ကို ပြုလုပ်လျှင်—နမஸ్కာရ (အလေးပြုလဲကျ) နှင့် တွဲဖက်၍ «ဘဂဝါန်» ဟူသော စကားဖြင့် အတူတကွ ရွတ်ဆိုလျှင်—မပြောင်းလဲသော တည်မြဲရာ အခြေအနေသို့ မလွဲမသွေ ရောက်သည်။

Verse 39

ततो देवाः सगन्धर्वाः सिद्धाश् च परमर्षयः मात्रा सह ध्रुवं सर्वे तस्मिन् स्थाने न्यवेशयन्

ထို့နောက် ဒေဝတို့သည် ဂန္ဓဗ္ဗများ၊ စိဒ္ဓများနှင့် အမြင့်မားသော ရှိများနှင့်အတူ၊ မိခင်နှင့်တကွ ဓြုဝကို ထိုနေရာ၌ တည်စေ၍ သဘောတူညီသော ဒေဝီယ အမိန့်ဖြင့် အတည်ပြုခဲ့ကြသည်။

Verse 40

विष्णोराज्ञां पुरस्कृत्य ज्योतिषां स्थानमाप्तवान् एवं ध्रुवो महातेजा द्वादशाक्षरविद्यया

ဗိဿ္ဏု၏ အမိန့်ကို ဦးစားပေး၍ ဂုဏ်ပြုကာ၊ ဓြုဝသည် ကြယ်မိုးအလင်းရောင်တို့အတွင်းရှိ အနေအထားကို ရောက်ရှိ하였다။ ထို့ကြောင့် အလွန်တောက်ပသော ဓြုဝသည် ဒွါဒသအက္ခရာ မန္တရ-ဝိဒျာ (၁၂ အက္ခရာ မန္တရ) ဖြင့် မြင့်မြတ်သော အခြေအနေသို့ ရောက်ခဲ့သည်။

Verse 41

अवाप महतीं सिद्धिम् एतत्ते कथितं मया

သူသည် ကြီးမြတ်သော စိဒ္ဓိ (အာధ్యात्मिक အောင်မြင်မှု) ကို ရရှိ하였다။ ဤအကြောင်းကို ငါက သင်အား ပြောပြပြီးဖြစ်သည်။

Verse 42

सूत उवाच तस्माद्यो वासुदेवाय प्रणामं कुरुते नरः स याति ध्रुवसालोक्यं ध्रुवत्वं तस्य तत्तथा

သုတက ပြောသည်။ ထို့ကြောင့် ဝါစုဒေဝအား ရိုသေစွာ ဦးညွှတ်ပူဇော်သော လူသည် ဓြုဝ၏ လောက (သာလောက്യ) သို့ ရောက်ပြီး တည်ကြည်မပြတ်သော အခြေအနေ (ဓြုဝတ္ဝ) ကိုလည်း အမှန်တကယ် ရရှိ၏။