Adhyaya 42

Verse 1

इति श्रीलिङ्गमहापुराणे पूर्वभागे इन्द्रवाक्यं नामैकचत्वारिंशो ऽध्यायः सूत उवाच गते पुण्ये च वरदे सहस्राक्षे शिलाशनः आराधयन्महादेवं तपसातोषयद्भवम्

ဤသို့ «သီလင်္ဂ မဟာပုရာဏ» ပူရ္ဝဘားဂ၌ «အိန္ဒြဝါကျ» ဟူသော အခန်းတွင် စူတက ဆိုသည်— ကုသိုလ်ပြည့်ဝ၍ ဆုတောင်းပေးနိုင်သော သဟသ္ရာက္ခ (အိန္ဒြ) ထွက်ခွာသွားပြီးနောက်၊ ရှီလာသနသည် မဟာဒေဝကို ဆက်လက်ပူဇော်ကာ တပဿဖြင့် ဘဝ (ရှီဝ)၊ ပသု၏ ပာရှကို ဖြုတ်ပေးသော ပတိကို ပျော်ရွှင်စေ하였다။

Verse 2

अथ तस्यैवमनिशं तत्परस्य द्विजस्य तु दिव्यं वर्षसहस्रं तु गतं क्षणमिवाद्भुतम्

ထို့နောက် ထိုဒွိဇသည် အရှင်ထံ၌ တစ်စိတ်တစ်သဘောဖြင့် မရပ်မနား စူးစိုက်နေသဖြင့်၊ ဒေဝနှစ်တစ်ထောင်သည် အံ့ဖွယ်ကောင်းစွာ ခဏတစ်ခဏကဲ့သို့ပင် လွန်သွား하였다။

Verse 3

वल्मीकेनावृताङ्गश् च लक्ष्यः कीटगणैर्मुनिः वज्रसूचीमुखैश्चान्यै रक्तकीटैश् च सर्वतः

သူ၏ ကိုယ်အင်္ဂါများကို ပုရွက်ဆိတ်တောင်က ဖုံးလွှမ်းသွားပြီး၊ မုနိသည် ပိုးမွှားအုပ်စုများ၏ ပစ်မှတ်ဖြစ်လာသည်—အချို့မှာ စိန်တံကဲ့သို့ ထိုးဖောက်သော ပါးစပ်ရှိ၍၊ အချို့မှာ သွေးနီရောင် ပိုးကောင်များဖြစ်ကာ အရပ်ရပ်မှ ဝိုင်းဝန်းကိုက်ခဲကြသည်။ သို့သော် တပဿ၌ တည်ကြည်သဖြင့် သူသည် ခံနိုင်ရည်ဖြင့် အတိတ်ဒုက္ခ၏ ခန္ဓာချည်နှောင်မှုကို လောင်ကျွမ်းစေကာ ပတိ (ရှီဝ) ထံသို့ သွားရာလမ်း၌ ဆက်လက်တည်နေ하였다။

Verse 4

निर्मांसरुधिरत्वग् वै निर्लेपः कुड्यवत् स्थितः अस्थिशेषो ऽभवत्पश्चात् तममन्यत शङ्करः

အသား၊ သွေး၊ အသားအရေ မရှိတော့ဘဲ၊ အညစ်အကြေးမကပ်သောအနေဖြင့် နံရံကဲ့သို့ မလှုပ်မယှက် ရပ်နေ하였다။ နောက်တစ်ခါ အရိုးအကျန်သာ ကျန်သည့်အခါ၊ သင်္ကရ (ရှီဝ) သည် သူ့ကို မိမိ၏ အမှန်တရားရုပ်သဘော—အဖုံးအကာအားလုံးကို ကျော်လွန်သော—ဟု သိမြင်하였다။

Verse 5

यदा स्पृष्टो मुनिस्तेन करेण च स्मरारिणा तदैव मुनिशार्दूलश् चोत्ससर्ज क्लमं द्विजः

ကာမ၏ ရန်သူ စမရာရီ (ရှီဝ) ၏ လက်ဖြင့် ထိုမုနိကို ထိတွေ့သည့်အခါ၊ ထိုခဏတည်းမှာပင် မုနိတို့အတွင်း ကျားတစ်ကောင်ကဲ့သို့သော ဒွိဇသည် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှုနှင့် ဝေဒနာကို ချန်လှပ်ပစ်하였다။

Verse 6

तपतस्तस्य तपसा प्रभुस्तुष्टाथ शङ्करः तुष्टस्तवेत्यथोवाच सगणश्चोमया सह

သူ၏တပဿာကို ဆက်လက်ကျင့်သုံးနေစဉ်၊ ပတိအရှင် သခင်ရှင်ကာရ ရှင်ကရသည် ထိုတပဿာကြောင့် ကျေနပ်တော်မူ၏။ ထို့နောက် ဂဏများနှင့် အုမာနှင့်အတူ လာရောက်၍ «သင်ကို ငါ ကျေနပ်ပြီ» ဟု မိန့်တော်မူ၏။

Verse 7

तपसानेन किं कार्यं भवतस्ते महामते ददामि पुत्रं सर्वज्ञं सर्वशास्त्रार्थपारगम्

«အမြင်ကြီးသူ မဟာမတေ၊ ဤတပဿာကို ထပ်မံဘာလိုသေးသနည်း။ ငါသည် သင်အား သားတော်တစ်ပါးကို ပေးမည်—အရာအားလုံးကို သိမြင်သောသူ၊ သာသနာစာတမ်း (ရှာစတြ) အားလုံး၏ အဓိပ္ပါယ်ကို ကျွမ်းကျင်သူ» ဟု မိန့်တော်မူ၏။

Verse 8

ततः प्रणम्य देवेशं स्तुत्वोवाच शिलाशनः हर्षगद्गदया वाचा सोमं सोमविभूषणम्

ထို့နောက် ရှီလာသနသည် ဒေဝတို့၏ အရှင်ကို ဦးညွှတ်ပူဇော်၍ ချီးမွမ်းကာ၊ ဝမ်းမြောက်လှုပ်ရှားသံဖြင့် ပြောဆို၏။ သူသည် စိုးမ—လမင်းကို အလှဆင်အဖြစ် ဆောင်ထားသော အမြင့်ဆုံး ပတိအရှင်ကို ရည်ညွှန်း၍ လျှောက်ထား၏။

Verse 9

शिलाद उवाच भगवन्देवदेवेश त्रिपुरार्दन शङ्कर अयोनिजं मृत्युहीनं पुत्रमिच्छामि सत्तम

ရှီလာဒက လျှောက်၏—«ဘုရားရှင်၊ ဒေဝတို့၏ ဒေဝအရှင်၊ တ్రိပုရာရ္ဒန ရှင်ကရ၊ အကောင်းဆုံးသောသူရေ၊ ငါသည် မိခင်ဝမ်းမှ မမွေးဖွားသော၊ သေခြင်းကင်းသော သားတော်တစ်ပါးကို လိုချင်ပါသည်» ဟု။

Verse 10

सूत उवाच पूर्वमाराधितः प्राह तपसा परमेश्वरः शिलादं ब्रह्मणा रुद्रः प्रीत्या परमया पुनः

စူတက ပြော၏—ယခင်က တပဿာဖြင့် ပူဇော်ခံရသော အမြင့်ဆုံး အရှင် ရုဒြသည်၊ ဘြဟ္မာက ချီးမွမ်းထားသော ရှီလာဒအား ထပ်မံ၍ အလွန်မြင့်မားသော ပီတိဖြင့် မိန့်ကြားတော်မူ၏။

Verse 11

श्रीदेवदेव उवाच पूर्वमाराधितो विप्र ब्रह्मणाहं तपोधन तपसा चावतारार्थं मुनिभिश् च सुरोत्तमैः

သီရိ ဒေဝဒေဝ မိန့်တော်မူသည်—အို ဗြာဟ္မဏ၊ တပဿာ၏ ရတနာတော်၊ အရင်က ဗြဟ္မာသည် တပဿာဖြင့် ငါ့ကို ပူဇော်ခဲ့၏။ ထို့ပြင် ငါ့အဝတား ဆင်းသက်ခြင်း၏ ရည်ရွယ်ချက်အတွက် မုနိတို့နှင့် ဒေဝတို့အထွဋ်အမြတ်တို့ကလည်း တပဿာဖြင့် ငါ့ကို ပရိသတ်ပြုခဲ့ကြ၏။

Verse 12

तव पुत्रो भविष्यामि नन्दिनाम्ना त्वयोनिजः पिता भविष्यसि मम पितुर्वै जगतां मुने

“ငါသည် နန္ဒီ ဟူသော အမည်ကို ခံယူ၍ သင်၏ သားဖြစ်လာမည်—ဝမ်းမှ မမွေးဘဲ သင်ထံမှသာ ပေါ်ထွန်းမည်။ ထို့ပြင် လောကတို့၏ မုနိတော်၊ သင်သည် ငါ့အဖ၏ အဖ ဖြစ်လာမည်ဟု အမှန်တကယ် ဖြစ်၏။”

Verse 13

एवमुक्त्वा मुनिं प्रेक्ष्य प्रणिपत्य स्थितं घृणी सोमः सोमोपमः प्रीतस् तत्रैवान्तरधीयत

ဤသို့ မိန့်တော်မူပြီးနောက်၊ ဆိုမသည် ဆိုမကဲ့သို့ တောက်ပလင်းလက်၍ မုနိကို ကြည့်ရှုကာ ဦးညွှတ်ပူဇော်ပြီး၊ ကရုဏာနှင့် ပီတိဖြင့် ထိုနေရာ၌ပင် ရပ်တည်လျက် အဲဒီနေရာတင်ပင် ပျောက်ကွယ်သွား၏။

Verse 14

लब्धपुत्रः पिता रुद्रात् प्रीतो मम महामुने यज्ञाङ्गणं महत्प्राप्य यज्ञार्थं यज्ञवित्तमः

အို မဟာမုနိ၊ ငါ့အဖသည် ရုဒြ၏ ကရုဏာကြောင့် သားကို ရရှိသဖြင့် အလွန်ပီတိဖြစ်၏။ ယဇ္ဉ၏ ဗဟုသုတနှင့် အလှူပစ္စည်းတို့၌ ထူးချွန်သူဖြစ်၍ ယဇ္ဉကို ဆောင်ရွက်ရန် ယဇ္ဉအင်္ဂဏ်ကြီးသို့ ရောက်ရှိခဲ့၏။

Verse 15

तदङ्गणादहं शंभोस् तनुजस्तस्य चाज्ञया संजातः पूर्वमेवाहं युगान्ताग्निसमप्रभः

ထိုယဇ္ဉအင်္ဂဏ်မှပင် ငါသည် သမ္ဘူ၏ သားအဖြစ်၊ သူ၏ အမိန့်တော်ကြောင့် ပေါ်ထွန်းလာ၏။ ငါသည် အရင်ကတည်းက ထင်ရှားပြီး၊ ယုဂအဆုံး မီးကဲ့သို့ တောက်လောင်သော အလင်းရောင်ဖြင့် ပြည့်ဝ၏။

Verse 16

ववर्षुस्तदा पुष्करावर्तकाद्या जगुः खेचराः किन्नराः सिद्धसाध्याः शिलादात्मजत्वं गते मय्युपेन्द्रः ससर्जाथ वृष्टिं सुपुष्पौघमिश्राम्

ထိုအခါ ပုရှ္ကရာဝရ္တကာ စသော မိုးတိမ်အစုတို့သည် မိုးရွာချလိုက်ကြ၏။ ကောင်းကင်လှည့်လည်သတ္တဝါများ—ကိန္နရ၊ စိဒ္ဓ၊ သာဓျတို့က သီချင်းဖြင့် ချီးမွမ်းကြ၏။ ထို့နောက် အုပေန္ဒြ (ဗိဿဏု) သည် ရှိလာဒ၏ သားဖြစ်သည့် အခြေအနေသို့ ဝင်ရောက်သော်လည်းကောင်း၊ ထိုအခါ အလွန်ကောင်းမြတ်သော ပန်းအစုအဝေးများနှင့် ရောနှောသည့် မိုးရေချောင်းကြီးကို ထုတ်လွှတ်တော်မူ၏။

Verse 17

मां दृष्ट्वा कालसूर्याभं जटामुकुटधारिणम् त्र्यक्षं चतुर्भुजं बालं शूलटङ्कगदाधरम्

ငါ့ကို မြင်သောအခါ—ကာလ၏ နေကဲ့သို့ တောက်ပ၍၊ ဇဋာမုကူဋကို ဆောင်းထားကာ၊ မျက်စိသုံးပါး၊ လက်လေးဖက်၊ လူငယ်သဏ္ဌာန်ဖြစ်၍၊ တြိရှူလ၊ တန်က (စစ်ဓား/ပုဆိန်) နှင့် ဂဒါကို ကိုင်ဆောင်တော်မူသော—ပတိ အရှင်ကို၊ ချည်နှောင်မှုအားလုံးကို ကျော်လွန်သည့် အထွဋ်အမြတ် အုပ်စိုးရှင်အဖြစ် မြင်တွေ့ကြ၏။

Verse 18

वज्रिणं वज्रदंष्ट्रं च वज्रिणाराधितं शिशुम् वज्रकुण्डलिनं घोरं नीरदोपमनिःस्वनम्

ငါသည် ဝဇ္ရကိုင်ဆောင်တော်မူသော အရှင်ကို စိတ်၌ သမားတော်မူ၏—ဝဇ္ရကဲ့သို့ သွားစွယ်ရှိတော်မူသော၊ အင်ဒြာက ပူဇော်အာရాధနာပြုသော ကလေးသဏ္ဌာန်အရှင်၊ ဝဇ္ရကဲ့သို့ နားကပ်တန်ဆာ ဆင်မြန်းသော ကြောက်မက်ဖွယ် မဟာသခင်၊ မိုးတိမ်အစုကြီးကဲ့သို့ ဂုဏ်သံတော် ဟိန်းဟောက်တော်မူသော အရှင်ကို။

Verse 19

ब्रह्माद्यास्तुष्टुवुः सर्वे सुरेन्द्रश् च मुनीश्वराः नेदुः समन्ततः सर्वे ननृतुश्चाप्सरोगणाः

ထို့နောက် ဘြဟ္မာမှ စ၍ အားလုံးတို့သည် အရှင်ကို ချီးမွမ်းကြ၏။ အင်ဒြာနှင့် မုနိအရှင်များလည်း စတုတိဂါထာများကို သီဆိုကြ၏။ အရပ်ရပ်မှ အားလုံးက အော်ဟစ်အောင်မြင်သံများ ထွက်ပေါ်လာပြီး အပ်ဆရာအစုတို့သည် ကခုန်အောင်ပွဲကျင်းပကြ၏—ပာရှ (ချည်နှောင်မှု) မှ ပာရှု (ချည်နှောင်ခံသတ္တဝါ) ကို လွတ်မြောက်စေသော ပတိကို ဂုဏ်ပြုလျက်။

Verse 20

ऋषयो मुनिशार्दूल ऋग्यजुःसामसंभवैः मन्त्रैर्माहेश्वरैः स्तुत्वा सम्प्रणेमुर्मुदान्विताः

အို မုနိတို့အနက် ကျားတော်! ရှိသီတို့သည် ရိဂ်၊ ယဇု၊ သာမ ဝေဒတို့မှ ပေါ်ပေါက်လာသော မဟေရှ္ဝရ မန္တရများဖြင့် မဟာဒေဝကို ချီးမွမ်းပြီးနောက်၊ ဝမ်းမြောက်ရွှင်လန်းစွာ အပြည့်အဝ ပရဏာမ (လဲလျောင်းကန်တော့) ပြုကြ၏။

Verse 21

ब्रह्मा हरिश् च रुद्रश् च शक्रः साक्षाच्छिवांबिका जीवश्चेन्दुर्महातेजा भास्करः पवनो ऽनलः

ထိုအရှင်သည် ဗြဟ္မာ၊ ဟရီ (ဗိဿနု) နှင့် ရုဒြ ဖြစ်တော်မူ၏။ ထိုအရှင်သည် စက္ကရ (အိန္ဒြ) လည်း ဖြစ်တော်မူ၏။ ထိုအရှင်သည် အမ္ဗိကာ (ရှက္တိ) နှင့်အတူ ရှိဝကိုယ်တိုင် ဖြစ်တော်မူ၏။ ထိုအရှင်သည် ဇီဝ (ပုဂ္ဂိုလ်ဝိညာဉ်)၊ တောက်ပသော လ၊ နေ၊ လေ နှင့် မီး ဖြစ်တော်မူ၏။

Verse 22

ईशानो निरृतिर्यक्षो यमो वरुण एव च विश्वेदेवास् तथा रुद्रा वसवश् च महाबलाः

ဣသာန၊ နိရ္ရတိ၊ ယက္ခအစုများ၊ ယမ၊ ဝရုဏ—ထို့ပြင် ဝိශ්ဝေဒေဝာများ၊ ရုဒြများနှင့် အင်အားကြီး ဝသုများသည်လည်း အရှင်၏ စကြဝဠာအုပ်ချုပ်မှုအောက်၌ တည်ရှိသော အာဏာကြီး သာသနာတော်ဘုရားတန်ခိုးများ ဖြစ်ကြသည်။

Verse 23

लक्ष्मीः साक्षाच्छची ज्येष्ठा देवी चैव सरस्वती अदितिश् च दितिश्चैव श्रद्धा लज्जा धृतिस् तथा

လက္ရှ္မီကိုယ်တိုင်၊ သချီ၊ ဂျေဋ္ဌာ၊ ဒေဝီ နှင့် စရස්ဝတီ; ထို့အတူ အဒိတိ နှင့် ဒိတိ—အပြင် သဒ္ဓာ (ယုံကြည်ခြင်း)၊ လဇ္ဇာ (ရှက်ကြောက်ခြင်း) နှင့် ဓြတိ (တည်ကြည်ခိုင်မာခြင်း) တို့သည် ထင်ရှားသော သာသနာတော်ဘုရားတန်ခိုးများဟု ဆိုကြသည်။ ရှိုင်ဝအမြင်၌ ဤတို့သည် ပတိ (ရှိဝ) ၏ အုပ်စိုးမှုအောက်တွင် ဖန်ဆင်းခြင်းအတွင်း လှုပ်ရှားသော ရှက္တိ၏ ပုံစံများ ဖြစ်ကြသည်။

Verse 24

नन्दा भद्रा च सुरभी सुशीला सुमनास् तथा वृषेन्द्रश् च महातेजा धर्मो धर्मात्मजस् तथा

နန္ဒာ၊ ဘဒြာ၊ စုရဘီ၊ စုသီလာ နှင့် စုမနာ—ထို့ပြင် တောက်ပကြီးမားသော ဝೃષေန္ဒြ (Vṛṣendra) ကိုလည်း ဖော်ပြသည်။ ထို့အတူ ဓမ္မ နှင့် ဓမ္မကိုယ်တိုင်ကို ကိုယ်စားပြုသော သားတော်လည်း ရှိသည်။

Verse 25

आवृत्य मां तथालिङ्ग्य तुष्टुवुर्मुनिसत्तम शिलादो ऽपि मुनिर्दृष्ट्वा पिता मे तादृशं तदा

အို မုနိတို့အနက် အမြတ်ဆုံးရေ၊ သူတို့သည် ကျွန်ုပ်ကို ဝိုင်းရံကာ ထိုသို့ ဖက်လှုပ်၍ ချီးမွမ်းကြ၏။ ထို့နောက် မုနိ ရှီလာဒ (Śilāda) လည်း—ကျွန်ုပ်၏ ဖခင်—ထိုအချိန်၌ ထိုပုံသဏ္ဌာန်ဖြင့် ကျွန်ုပ်ကို မြင်သော် အံ့ဩခြင်းနှင့် ဘက္တိဖြင့် ပြည့်ဝသွား၏။

Verse 26

प्रीत्या प्रणम्य पुण्यात्मा तुष्टावेष्टप्रदं सुतम् शिलाद उवाच भगवन्देवदेवेश त्रियंबक ममाव्यय

မေတ္တာနှင့် ဘက္တိဖြင့် ဦးညွတ်ပူဇော်ကာ၊ ပုဏ္ဏဝိညာဉ်ရှိသော ရှီလာဒသည် လိုအင်ဆုတောင်းတို့ကို သားကဲ့သို့ ပေးသနားတော်မူသော ဘုရားရှင်ကို ချီးမွမ်းတော်မူ၏။ ထို့နောက် ရှီလာဒက ဆို၏— «ဘဂဝန်၊ ဒေဝတို့၏ ဒေဝအရှင်၊ တြိယမ္ဗက၊ မပျက်မယွင်း အဝျယ ဘုရားရှင်၊ ကျွန်ုပ်၏ ဆုတောင်းကို နားထောင်ပါ»။

Verse 27

पुत्रो ऽसि जगतां यस्मात् त्राता दुःखाद्धि किं पुनः रक्षको जगतां यस्मात् पिता मे पुत्र सर्वग

သင်သည် လောကတို့၏ သားဖြစ်၏၊ အကြောင်းမူကား သင်သည် သူတို့ကို ဒုက္ခမှ ကယ်တင်တော်မူ၏—ထို့ထက် ဘာကို ထပ်ဆိုရမည်နည်း။ လောကတို့ကို ကာကွယ်တော်မူသောကြောင့် သင်သည် ကျွန်ုပ်၏ အဖေတော်လည်း ဖြစ်၏၊ အို ကျွန်ုပ်၏ သား၊ အလုံးစုံသို့ ပျံ့နှံ့တော်မူသော အရှင်။

Verse 28

अयोनिज नमस्तुभ्यं जगद्योने पितामह पिता पुत्र महेशान जगतां च जगद्गुरो

အယောနိဇ—မမွေးဖွားရာမှ မမွေးဖွားသော အရှင်ထံ နမಸ್ಕာရ။ အို စကြဝဠာ၏ ယောနိ၊ အရင်းအမြစ်တော်။ အို ပိတామဟ—ပထမဘိုးဘွား၊ သင်သည် အဖေဖြစ်လည်း သားဖြစ်၏။ အို မဟေရှာန၊ အို လောကဂုရု—သတ္တဝါအပေါင်း၏ ဂုရုတော် ဖြစ်တော်မူ၏။

Verse 29

वत्स वत्स महाभाग पाहि मां परमेश्वर त्वयाहं नन्दितो यस्मान् नन्दी नाम्ना सुरेश्वर

«အို သားရေ၊ သားရေ—အို ကံကောင်းမြတ်သော အရှင်! ပရမေရှ္ဝရ၊ ကျွန်ုပ်ကို ကာကွယ်ပါ။ ဒေဝတို့၏ အရှင်၊ သင်က ကျွန်ုပ်ကို ဝမ်းမြောက်စေ၍ ကောင်းချီးပေးတော်မူသဖြင့် ထို့ကြောင့် ကျွန်ုပ်ကို ‘နန္ဒီ’ ဟု ခေါ်ကြ၏»။

Verse 30

तस्मान्नन्दय मां नन्दिन् नमामि जगदीश्वरम् प्रसीद पितरौ मे ऽद्य रुद्रलोकं गतौ विभो

ထို့ကြောင့် အို နန္ဒင်၊ ကျွန်ုပ်ကို ဝမ်းမြောက်စေပါ။ လောက၏ အရှင် Jagadīśvara ကို ကျွန်ုပ် ဦးညွတ်ပူဇော်ပါ၏။ အို ဗိဘို—အင်အားကြီးသော အရှင်၊ ကရုဏာတော်ထားပါ; ယနေ့ ကျွန်ုပ်၏ မိဘနှစ်ပါးသည် ရုဒ္ရလောကသို့ သွားရောက်ကြပြီ။

Verse 31

पितामहश् च भो नन्दिन् नवतीर्णे महेश्वरे ममैव सफलं लोके जन्म वै जगतां प्रभो

ပိတామဟ (ဗြဟ္မာ) ကဆိုသည်။ «အို နန္ဒင်၊ ယခု မဟာဒေဝ (ရှီဝ) အဝတားဆင်းလာသဖြင့် ဤလောက၌ ငါ၏ မွေးဖွားခြင်းသည် အမှန်တကယ် အကျိုးပြည့်စုံသွားပြီ၊ အို ကမ္ဘာလောက၏ အရှင်»။

Verse 32

अवतीर्णे सुते नन्दिन् रक्षार्थं मह्यमीश्वर तुभ्यं नमः सुरेशान नन्दीश्वर नमो ऽस्तु ते

«အို နန္ဒင်—ငါ့ကို ကာကွယ်ရန် ငါ၏ သားတော် အဝတားဆင်းလာပြီ—အို ဣရှ္ဝရ၊ နတ်တို့၏ အရှင်၊ သင့်အား ငါ ဦးညွှတ်ပါ၏။ အို နန္ဒီဣရှ္ဝရ၊ သင့်ထံ ငါ၏ နမස්ကာရ ဖြစ်ပါစေ»။

Verse 33

पुत्र पाहि महाबाहो देवदेव जगद्गुरो पुत्रत्वमेव नन्दीश मत्वा यत्कीर्तितं मया

«အို သားတော်၊ ငါ့ကို ကာကွယ်ပါ—အို လက်မောင်းကြီးသောသူ၊ နတ်တို့၏ နတ်တော်၊ ကမ္ဘာ၏ ဂုရု။ အို နန္ဒီဣရှ၊ သင့်ကို ငါ၏ သားတော်ဟု ယူဆကာ ငါ ချီးမွမ်း၍ ကြေညာခဲ့သမျှကို ငါ ပြောဆိုခဲ့သည်»။

Verse 34

त्वया तत्क्षम्यतां वत्स स्तवस्तव्य सुरासुरैः यः पठेच्छृणुयाद्वापि मम पुत्रप्रभाषितम्

«အို ချစ်သား၊ ငါ့ကို ခွင့်လွှတ်ပါစေ။ ဤ စတဝ (သီချင်းတော်) သည် ဒေဝနှင့် အသူရတို့ကပါ ချီးမွမ်းထိုက်၏။ မည်သူမဆို ဖတ်ရွတ်သော်လည်းကောင်း၊ ကြားနာသော်လည်းကောင်း—ငါ့သား၏ ဤမိန့်ခွန်းကို—သန့်စင်စေသော ကုသိုလ်အကျိုးကို ရရှိမည်»။

Verse 35

श्रावयेद्वा द्विजान् भक्त्या मया सार्धं स मोदते एवं स्तुत्वा सुतं बालं प्रणम्य बहुमानतः

သို့မဟုတ် စိတ်ယုံကြည်မှုဖြင့် ဒွိဇ (နှစ်ကြိမ်မွေး) တို့အား ကြားနာစေရန် အသံထွက် ရွတ်ဆိုသင့်သည်။ ငါနှင့်အတူ သူသည် ပျော်ရွှင်မြူးတူး၏။ ထို့နောက် ကလေးသားတော်ကို ချီးမွမ်းပြီး အလွန်လေးစားစွာ ဦးချပါသည်။

Verse 36

मुनीश्वरांश् च सम्प्रेक्ष्य शिलाद उवाच सुव्रतः पश्यध्वं मुनयः सर्वे महाभाग्यं ममाव्ययः

မဟာမုနိအရှင်တို့ကို မြင်၍ သီလာဒ—ဝရတကို တည်ကြည်စောင့်ထိန်းသူ—က ဆိုသည်။ «အို မုနိတို့၊ အားလုံးကြည့်ကြပါ၊ ဤသည်ကား မပျက်မယွင်းသော မဟာကံကောင်းခြင်း ငါ၏ပိုင်ဆိုင်ရာပင်»။

Verse 37

नन्दी यज्ञाङ्गणे देवश् चावतीर्णो यतः प्रभुः मत्समः कः पुमांल्लोके देवो वा दानवो ऽपि वा

အရှင်သည် နန္ဒီအဖြစ် ယဇ္ဉာကွင်းသို့ ကိုယ်တိုင် ဆင်းသက်လာသောကြောင့်၊ ဤလောက၌ နတ်ဖြစ်စေ ဒါနဝ (အဆုရ) ဖြစ်စေ ငါနှင့် တူညီနိုင်သူ မည်သူရှိမည်နည်း။

Verse 38

एष नन्दी यतो जातो यज्ञभूमौ हिताय मे

«ဤသူသည် နန္ဒီပင် ဖြစ်၏။ ယဇ္ဉာမြေပြင်၌ မွေးဖွားလာသည်မှာ ငါ၏ အကျိုးချမ်းသာအတွက်နှင့် ဤယဇ္ဉာကို ကာကွယ်စောင့်ရှောက်ရန် ဖြစ်သည်»။