Adhyaya 37

Verse 1

इति श्रीलिङ्गमहापुराणे पूर्वभागे क्षुपदधीचिसंवादो नाम षट्त्रिंशो ऽध्यायः सनत्कुमार उवाच भवान्कथमनुप्राप्तो महादेवमुमापतिम् श्रोतुमिच्छामि तत्सर्वं वक्तुमर्हसि मे प्रभो

ဤသို့ဖြစ်၍ သီလင်္ဂမဟာပုရာဏာ၏ ပူရ္ဝဘားဂတွင် «က்ஂရှုပနှင့် ဒဓီချိ၏ ဆွေးနွေးပွဲ» ဟူသော အခန်း (၃၆) ကို စတင်သည်။ စနတ်ကူမာရ မိန့်တော်မူသည်– «အရိုအသေခံရသူရေ၊ သင်သည် ဥမာပတိ မဟာဒေဝကို မည်သို့ ရောက်ရှိတွေ့မြင်၍ သိမြင်ရသနည်း။ ထိုအရာအားလုံးကို ကြားလိုပါသည်၊ အရှင်ဘုရား၊ ကျွန်ုပ်အား ပြောကြားပေးပါ»။

Verse 2

शैलादिरुवाच प्रजाकामः शिलादो ऽभूत् पिता मम महामुने सो ऽप्यन्धः सुचिरं कलं तपस्तेपे सुदुश्चरम्

ရှိုင်လာဒီက ပြောသည်– «အို မဟာရသေ၊ ကျွန်ုပ်၏အဖေ သီလာဒ သည် သားသမီးလိုလား၍ မျက်မမြင်ဖြစ်သော်လည်း အလွန်ကြမ်းတမ်းခက်ခဲသော တပသကို အချိန်ကြာမြင့်စွာ ဆောင်ရွက်ခဲ့သည်»။

Verse 3

तपतस्तस्य तपसा संतुष्टो वज्रधृक् प्रभुः शिलादमाह तुष्टो ऽस्मि वरयस्व वरानिति

သူ၏တပသအပူတောက်ကြောင့် ဝဇ္ရကိုင်ရှင် အင်ဒြာမင်းကြီးသည် ကျေနပ်တော်မူ၍ သီလာဒထံ ချဉ်းကပ်ကာ «ငါကျေနပ်ပြီ၊ မင်းလိုသမျှ အပေးတော်မူမည့် အကျိုးကျေးဇူးများကို ရွေးချယ်လော့» ဟု မိန့်တော်မူ၏။

Verse 4

ततः प्रणम्य देवेशं सहस्राक्षं सहामरैः प्रोवाच मुनिशार्दूल कृताञ्जलिपुटो हरिम्

ထို့နောက် သူသည် ဒေဝတို့၏အရှင်—မျက်စိတစ်ထောင်ရှိသူ—အား အမရတို့နှင့်အတူ ဦးချ၍ နမတ်ပြု၏။ မုနိတို့အတွင်း ကျားကဲ့သို့ ထက်မြက်သူသည် လက်အုပ်ချီကာ ဟရီထံသို့ လျှောက်ထား၏။ ဤအနိမ့်ချမှု၌ ပာရှု (paśu) ဟူသော ချည်နှောင်ခံသတ္တဝါတို့သည် ပာရှ (pāśa) ချည်နှောင်မှုမှ လွတ်မြောက်ရန် ပတိ (pati) အရှင်၏ ကရုဏာတော်ကို အားကိုး၍ အမြင့်ဆုံး အားကိုးရာသို့ မျက်နှာမူကြသည်။

Verse 5

शिलाद उवाच भगवन्देवतारिघ्न सहस्राक्ष वरप्रद अयोनिजं मृत्युहीनं पुत्रमिच्छामि सुव्रत

သီလာဒက လျှောက်သည်– «အို ဘဂဝန်၊ ဒေဝတို့၏ ရန်သူများကို ချေမှုန်းသူ၊ မျက်စိတစ်ထောင်ရှိသူ၊ အကျိုးကျေးဇူးပေးသနားသူ၊ သီလတရားတည်ကြည်သူ၊ ကျွန်ုပ်သည် သားအိမ်မှ မမွေးဖွားသော၊ သေခြင်းကင်းသော သားတစ်ယောက်ကို အလိုရှိပါသည်»။

Verse 6

शक्र उवाच पुत्रं दास्यामि विप्रर्षे योनिजं मृत्युसंयुतम् अन्यथा ते न दास्यामि मृत्युहीना न सन्ति वै

သက္ကရာ (အိန္ဒြာ) မိန့်တော်မူသည်– «ဗြဟ္မဏ ရှင်မြတ်တို့အနက် အကောင်းဆုံးသော ရှင်ရသေ့ရေ၊ သင်အား သားတစ်ပါးကို ပေးမည်။ ထိုသားသည် မိခင်ဝမ်းမှ မွေးဖွား၍ မရဏနှင့် ချည်နှောင်ထားသောသူ ဖြစ်မည်။ ထိုသို့မဟုတ်လျှင် မပေးနိုင်၊ အမှန်တကယ် မရဏကင်းသူ မရှိကြ»။

Verse 7

न दास्यति सुतं ते ऽत्र मृत्युहीनमयोनिजम् पितामहो ऽपि भगवान् किमुतान्ये महामुने

ဤကိစ္စ၌ အလေးအနက်ရှိသော ပိတာမဟာ (ဗြဟ္မာ) တော်တောင်မှ သင်အား မရဏကင်း၍ ဝမ်းမမွေးသော သားကို မပေးနိုင်။ မဟာမုနိရေ၊ အခြားသူတို့က မည်သို့ ပေးနိုင်မည်နည်း။ ကန့်သတ်ချက်တို့ကို ကျော်လွန်သူမှာ ပတိ (ရှင်) တစ်ပါးတည်းသာ ဖြစ်ပြီး၊ ဖန်ဆင်းခံ အင်အားတို့သည် ကမ္မနှင့် မာယာ၏ စည်းကမ်းအောက်၌ ချည်နှောင်နေကြသည်။

Verse 8

सो ऽपि देवः स्वयं ब्रह्मा मृत्युहीनो न चेश्वरः योनिजश् च महातेजाश् चाण्डजः पद्मसंभवः

ထိုဒေဝသည် ဗြဟ္မာတော် ကိုယ်တိုင်ပင် ဖြစ်သည်—မရဏကင်းသော်လည်း အမြင့်ဆုံး အီရှ္ဝရ မဟုတ်။ မဟာတေဇာဖြင့် တောက်ပ၍ ယောနိဇ (ဝမ်းမွေး) အဖြစ်လည်း ရှိပြီး၊ ချန်ဒဇ (ဥမွေး) ဟူ၍လည်း၊ ပဒ္မသမ္ဘဝ (ကြာပန်းမှ ပေါ်ထွန်းသူ) ဟူ၍လည်း ခေါ်ကြသည်။

Verse 9

महेश्वराङ्गजश्चैव भवान्यास्तनयः प्रभुः तस्याप्यायुः समाख्यातं परार्धद्वयसंमितम्

ထို့ပြင် မဟေရှ္ဝရ၏ အင်္ဂဇ (မဟာဒေဝမှ ပေါ်ထွန်းသူ) ဖြစ်၍ ဘဝါနီ၏ သားတော်ဖြစ်သော အရှင်—ထိုအရှင်၏ အသက်ကာလကိုလည်း ပရာအర్ఓဓ နှစ်ဆ (parārdha-dvaya) ဟု တိုင်းတာကြောင်း ကြေညာထားသည်။

Verse 10

कोटिकोटिसहस्राणि अहर्भूतानि यानि वै समतीतानि कल्पानां तावच्छेषापरत्रये

ကုဋိကုဋိနှင့် ထောင်ပေါင်းများစွာ မရေတွက်နိုင်သကဲ့သို့သော ကမ္ဘာ့ «နေ့» များသည် ကလ္ပများအဖြစ် အမှန်တကယ် လွန်ကဲသွားပြီးပြီ။ ထို့အပြင် ကျန်ရှိနေသော နောက်ထပ် သုံးပိုင်းကာလ၌လည်း ထိုမျှတူညီသော အရေအတွက်ကို ပြီးစီးရမည်။ အချိန်၏ အတိုင်းအတာသည် ဤသို့ လှည့်ပတ်စီးဆင်းသော်လည်း၊ ပတိ (ရှီဝ) သည် ကလ္ပနှင့် ပျက်လဲခြင်းတို့က မထိခိုက်နိုင်ဘဲ၊ ပာရှုတို့အားလုံးအပေါ် ချည်နှောင်မှုမရှိသော အရှင်တစ်ပါးတည်းသာ ကျန်ရစ်တော်မူသည်။

Verse 11

तस्मादयोनिजे पुत्रे मृत्युहीने प्रयत्नतः परित्यजाशां विप्रेन्द्र गृहाणात्मसमं सुतम्

ထို့ကြောင့် ဗြဟ္မဏအထွတ်အမြတ်ရေ၊ သားတော်သည် မိခင်ဝမ်းမှ မမွေးဖွားဘဲ အမရဖြစ်လျှင် စိုးရိမ်မျှော်လင့်မှုအားလုံးကို စွန့်လွှတ်၍ ကြိုးပမ်းသင့်သလို ကိုယ့်အတ္တနှင့် တူညီသော သားတော်ကို လက်ခံပါ—ဓမ္မကို ဆက်လက်ထမ်းဆောင်ရန် သင့်တော်သူ။

Verse 12

शैलादिरुवाच तस्य तद्वचनं श्रुत्वा पिता मे लोकविश्रुतः शिलाद इति पुण्यात्मा पुनः प्राह शचीपतिम्

ရှိုင်လာဒီက ပြောသည်—ထိုစကားများကို ကြားပြီးနောက်၊ လောကတစ်လျှောက် နာမည်ကြီးသော အဖေကျွန်ုပ်၊ ပုဏ္ဏာတော် စီလာဒဟု အမည်ရသူသည် စချီ၏ အရှင် (အိန္ဒြာ) ထံသို့ ထပ်မံ မိန့်ကြား하였다။

Verse 13

शिलाद उवाच भगवन्नण्डयोनित्वं पद्मयोनित्वमेव च महेश्वराङ्गयोनित्वं श्रुतं वै ब्रह्मणो मया

စီလာဒက ပြောသည်—“အရှင်ဘုရား၊ ကောင်းကြီးမင်္ဂလာရှိတော်မူသောအရှင်၊ ဗြဟ္မာထံမှ ကျွန်ုပ်ကြားဖူးသည်မှာ (သင်၏) ပေါ်ထွန်းခြင်းသည် ကမ္ဘာ့ဥ (အဏ္ဍ) မှ မွေးဖွားခြင်း၊ ကြာပန်းမှ မွေးဖွားခြင်း၊ မဟေရှ్వర၏ ကိုယ်တော်မှ မွေးဖွားခြင်း ဟူ၍ ဖြစ်ပါသည်။ (ထိုအကြောင်းတို့၏ အဓိပ္ပါယ်အမှန်ကို ကျွန်ုပ်အား သင်ကြားပေးပါ)”。

Verse 14

पुरा महेन्द्रदायादाद् गदतश्चास्य पूर्वजात् नारदाद्वै महाबाहो कथमत्राशु नो वद

အတိတ်ကာလတွင် မဟေန္ဒြာ၏ မျိုးရိုးမှလည်းကောင်း၊ ဤသူ၏ အရင်က မွေးဖွားသော မူလဘိုးဘွားမှလည်းကောင်း၊ လက်မောင်းကြီးသူရေ၊ နာရဒထံမှ အမှန်တကယ် ကြားခဲ့ရပါသည်။ ဤနေရာတွင် အမြန် ပြောပြပါ—ဘယ်လို ဖြစ်လာသနည်း။

Verse 15

दाक्षायणी सा दक्षो ऽपि देवः पद्मोद्भवात्मजः पौत्रीकनकगर्भस्य कथं तस्याः सुतो विभुः

သူမသည် ဒါက္ရှာယဏီ ဖြစ်ပြီး၊ ဒက္ရှာလည်း ပဒ္မမှ ပေါ်ထွန်းသူ (ဗြဟ္မာ) ၏ သားတော်ဖြစ်သော နတ်တစ်ပါးပင် ဖြစ်သည်။ ဒက္ရှာသည် ဟိရဏ္ယဂರ್ಭ၏ မြေးဖြစ်လျှင်၊ အလုံးစုံကို ဖြန့်ကျက်တော်မူသော အရှင် (ဝိဘု) ကို သူမ၏ သားဟု မည်သို့ ဆိုနိုင်သနည်း။

Verse 16

शक्र उवाच स्थाने संशयितुं विप्र तव वक्ष्यामि कारणम् कल्पे तत्पुरुषे वृत्तं ब्रह्मणः परमेष्ठिनः

သက္ကရာ (Śakra) မိန့်တော်မူသည်—«အို ဗြာဟ္မဏ၊ သင်၏ သံသယသည် သင့်လျော်၏။ ထိုအကြောင်းရင်းကို ငါပြောမည်—တတ္ပုရုရှ ကလ္ပ၌ ပရမေဋ္ဌင် ဘြဟ္မာနှင့် ပတ်သက်၍ ဖြစ်ပွားခဲ့သမျှကို»။

Verse 17

ससर्ज सकलं ध्यात्वा ब्रह्माणं परमेश्वरः जनार्दनो जगन्नाथः कल्पे वै मेघवाहने

မေဃဝါဟန ကလ္ပ၌၊ ဇနာရ္ဒန (Janārdana) သည် လောက၏ အရှင် (Jagannātha) ဖြစ်၍ ဘြဟ္မာကို သမาธိဖြင့် ဓ్యာနပြုကာ စကြဝဠာ၏ ပေါ်ထွန်းသမျှ အစုံလင်ကို ထွက်ပေါ်စေတော်မူ၏။

Verse 18

दिव्यं वर्षसहस्रं तु मेघो भूत्वावहद्धरम् नारायणो महादेवं बहुमानेन सादरम्

ဒိဗ္ဗနှစ်တစ်ထောင်ကြာလျှင် နာရာယဏ (Nārāyaṇa) သည် မိုးတိမ်အဖြစ် ပြောင်းလဲကာ ရေစီးများကို သွန်းလောင်း၍ မဟာဒေဝ (Mahādeva) အပေါ် အလွန်လေးစားသဒ္ဓါဖြင့် ဘက္တိတရားအပြည့် ဆောင်ရွက်တော်မူ၏။

Verse 19

दृष्ट्वा भावं महादेवो हरेः स्वात्मनि शङ्करः प्रददौ तस्य सकलं स्रष्टुं वै ब्रह्मणा सह

ဟရိ (Hari) ၏ အတွင်း၌ရှိသော စိတ်ရည်ကို မဟာဒေဝ ရှင်ကရ (Śaṅkara) သည် မိမိ၏ အတ္တမန် (Self) အဖြစ် သိမြင်တော်မူ၍၊ ဘြဟ္မာနှင့်အတူ စကြဝဠာကို ဖန်ဆင်းနိုင်ရန် အစုံလင်သော အာနုဘော်/စွမ်းအားကို သူ့အား ပေးတော်မူ၏။

Verse 20

तदा तं कल्पमाहुर्वै मेघवाहनसंज्ञया हिरण्यगर्भस्तं दृष्ट्वा तस्य देहोद्भवस्तदा

ထိုအခါ ထိုကလ္ပကို “မေဃဝါဟန” ဟု ခေါ်ကြ၏။ ဟိရဏ္ယဂರ್ಭ (Hiraṇyagarbha) ဖြစ်သော ဘြဟ္မာသည် ထိုအရာကို မြင်လျှင်၊ ထိုခဏ၌ပင် အရှင်၏ ကိုယ်တော်မှ ထွက်ပေါ်ကာ ပတိ (Pati) အောက်၌ ဖန်ဆင်းမှု၏ သဘောတရားအဖြစ် ပေါ်ထွန်းလာ၏။

Verse 21

जनार्दनसुतः प्राह तपसा प्राप्य शङ्करम् तव वामाङ्गजो विष्णुर् दक्षिणाङ्गभवो ह्यहम्

တပဿာဖြင့် သင်္ကရကို ရောက်ရှိပြီးနောက် ဇနာရ္ဒန၏ သားက ဆိုသည်– «သင်၏ ဘယ်ဘက်မှ ဗိဿဏု မွေးဖွားလာ၏၊ ညာဘက်မှတော့ အမှန်တကယ် ငါ မွေးဖွားလာ၏»။

Verse 22

मया सह जगत्सर्वं तथाप्यसृजदच्युतः जगन्मयो ऽवहद्यस्मान् मेघो भूत्वा दिवानिशम्

ငါနှင့်အတူ ကမ္ဘာလောကအားလုံးရှိသော်လည်း မပျက်မယွင်းသော အချျုတက ထပ်မံဖန်ဆင်းတော်မူ၏။ လောကတို့၏ အနှစ်သာရအဖြစ် အရာရာကို ပြည့်နှံ့နေသော သူသည် နေ့ညမပြတ် မိုးတိမ်ဖြစ်ကာ ငါတို့ကို အစဉ်ထမ်းဆောင်ထိန်းထားတော်မူ၏။

Verse 23

भवन्तमवहद्विष्णुर् देवदेवं जगद्गुरुम् नारायणादपि विभो भक्तो ऽहं तव शङ्कर

ဗိဿဏုသည် သင်ကို ချီးမွမ်းတော်မူ၏—ဒေဝတို့၏ ဒေဝ၊ လောက၏ ဂုရု။ အလုံးစုံကို ပြည့်နှံ့သော အရှင်၊ သင်္ကရရေ၊ နာရာယဏဟူသော အမည်အထက်တောင် ငါသည် သင်၏ ဘက္တိဖြစ်၏။

Verse 24

प्रसीद देहि मे सर्वं सर्वात्मत्वं तव प्रभो तदाथ लब्ध्वा भगवान् भवात्सर्वात्मतां क्षणात्

ကျေးဇူးပြုပါ၊ အရှင်—ငါ့အား အရာအားလုံးကို ပေးတော်မူပါ၊ သင်၏ အလုံးစုံအတ္တမဖြစ်ခြင်းကို သိမြင်ရသော အလင်းကို ပေးတော်မူပါ။ ထိုအရာကို ရရှိသော် ဘုရားသခင်ကဲ့သို့ ကောင်းမြတ်သူသည် ခဏချင်းပင် သတ္တဝါအားလုံးနှင့် တစ်ဖြစ်တည်းသော အလုံးစုံအတ္တမအခြေအနေ၌ တည်မြဲလာ၏—ပာရှုကို ပာရှမှ လွတ်မြောက်စေသော ပတိ၏ ကရုဏာကြောင့်။

Verse 25

त्वरमाणो ऽथ संगम्य ददर्श पुरुषोत्तमम् एकार्णवालये शुभ्रे त्व् अन्धकारे सुदारुणे

ထို့နောက် အလျင်အမြန် သွားရောက်နီးကပ်၍ ပုရုရှောတ္တမ—အမြင့်မြတ်ဆုံး ပုရုရှကို မြင်တွေ့၏။ တစ်ခုတည်းသော ကောစ्मिकသမုဒ္ဒရာ၏ အာလယအတွင်း၌၊ မူလသန့်ရှင်းသော အကျယ်ပြန့်မှုဖြစ်သော်လည်း အလွန်ကြောက်မက်ဖွယ် အမှောင်ထုက လွှမ်းမိုးနေ၏။

Verse 26

हेमरत्नचिते दिव्ये मनसा च विनिर्मिते दुष्प्राप्ये दुर्जनैः पुण्यैः सनकाद्यैरगोचरे

ထိုသန့်ရှင်းသော ဒေဝလောကသည်—ရွှေနှင့် ရတနာတို့ဖြင့် ခင်းထား၍ သန့်စင်သော စိတ်တစ်ခုတည်းက ဖန်ဆင်းထားသော—မကောင်းသူတို့ မရောက်နိုင်; ကုသိုလ်ရှိသူတို့သာ ချဉ်းကပ်နိုင်ပြီး စနကာတို့ကဲ့သို့ ရှင်သန်ဉာဏ်ရှိ သာသနာ့ရဟန်းများအတွက်တောင် မမြင်မီ မရောက်နိုင်သော အရာဖြစ်သည်။

Verse 27

जगदावासहृदयं ददर्श पुरुषं त्वजः अनन्तभोगशय्यायां शायिनं पङ्कजेक्षणम्

ထို့နောက် မမွေးဖွားသော အဇ (Ajā) သည်—လောကတို့ကို ထိန်းသိမ်းထားသော အတွင်းနှလုံး (antarhṛdaya) ဖြစ်သည့် အမြင့်မြတ်ဆုံး ပုရုෂကို—အနန္တ၏ ကွင်းကောက်များဖြင့် ဖြစ်သော အိပ်ရာပေါ်၌ လဲလျောင်းနေသည်ကို မြင်တော်မူ၏။ ကြာပန်းမျက်စိ၊ တည်ငြိမ်သက်သာလျက်။ ရှိုင်ဝဒർശန၌ ဤမြင်ကွင်းသည် ပတိ (အရှင်) ကို အတွင်းသိမြင်စိတ်အဖြစ် ဖော်ပြပြီး၊ ပေါ်ထွန်းသော ကောသမိက ရုပ်သဏ္ဍာန်သည် ပာရှ (ချည်နှောင်မှု) အလွန်ကင်းသော အလွန်တော်မူသည့် အရှင်ကို ဖုံးကွယ်သည့် အဝတ်အလွှာတစ်ရပ်ဖြစ်ကြောင်း ညွှန်ပြသည်။

Verse 28

शङ्खचक्रगदापद्मं धारयन्तं चतुर्भुजम् सर्वाभरणसंयुक्तं शशिमण्डलसन्निभम्

ခေါင်းလောင်း (śaṅkha)၊ စက်ဝိုင်းလက်နက် (cakra)၊ ဂဒါ (gada) နှင့် ကြာပန်း (padma) ကို ကိုင်ဆောင်သော လက်လေးဖက်ရှိ အရှင်ကို သာဓကစွာ ဓ്യာနပြုပါ—အလှဆင်အဝတ်အစား အလုံးစုံဖြင့် ပြည့်စုံ၍ လမင်းဝိုင်းကဲ့သို့ တောက်ပတော်မူ၏။ ရှိုင်ဝအမြင်၌ ဤရုပ်သဏ္ဍာန်သည် ဓ്യာနအထောက်အကူ (dhyāna-support) ဖြစ်ပြီး၊ ပတိ (အရှင်) ကို အလင်းရောင်နှင့် မင်္ဂလာရုပ်တော်ဖြင့် စိတ်တည်စေကာ ပရှု (ချည်နှောင်ခံဝိညာဉ်) သည် ပာရှ (ချည်နှောင်မှု) ကို လျော့ပါးစေ၍ ပူဇော်ရာ၌ သတိတည်ကြည်စေသည်။

Verse 29

श्रीवत्सलक्षणं देवं प्रसन्नास्यं जनार्दनम् रमामृदुकराम्भोजस्पर्शरक्तपदाम्बुजम्

ကျွန်ုပ်သည် Śrīvatsa အမှတ်အသားဖြင့် တောက်ပသော ဒေဝ Janārdana ကို ဓ్యာနပြု၏—မျက်နှာတော် သာယာငြိမ်းချမ်းလျက်၊ ရာမာ၏ ကြာပန်းကဲ့သို့ နူးညံ့သော လက်များ ထိတွေ့မှုကြောင့် ပဒမ (ကြာပန်း) ကဲ့သို့သော ခြေတော်များမှာ နီမြန်းတောက်ပနေ၏။

Verse 30

परमात्मानमीशानं तमसा कालरूपिणम् रजसा सर्वलोकानां सर्गलीलाप्रवर्तकम्

သူသည် အမြင့်ဆုံး အတ္တမ (Paramātman) ဖြစ်၍ Īśāna (အရှင်) ဖြစ်သည်။ တမသ (tamas) အားဖြင့် ကာလ (အချိန်) အဖြစ် ရုပ်ယူတော်မူပြီး၊ ရဇသ (rajas) အားဖြင့် လောကအပေါင်းတို့အတွက် ဖန်ဆင်းခြင်း၏ လီလာကို လှုပ်ရှားစေတော်မူ၏—ကမ္ဘာဓာတ် ပေါ်ထွန်းလာခြင်းကို အုပ်စိုးသော ပတိ (အရှင်) ဖြစ်သည်။

Verse 31

सत्त्वेन सर्वभूतानां स्थापकं परमेश्वरम् सर्वात्मानं महात्मानं परमात्मानमीश्वरम्

သတ္တဝါ—သန့်ရှင်းတောက်ပသော အင်အားတော်ဖြင့်—ပရမေရှွရသည် သတ္တဝါအားလုံးကို ထောက်ပံ့တည်မြဲစေ၏။ အရှင်သည် ပတိ (အထွဋ်အမြတ်အရှင်), သတ္တဝါအားလုံးအတွင်းရှိ အတ္တမန် (sarvātman), မဟာအတ္တ, ပရမအတ္တ, အီශ්ဝရ အုပ်စိုးရှင်တော် ဖြစ်၏။

Verse 32

क्षीरार्णवे ऽमृतमये शायिनं योगनिद्रया तं दृष्ट्वा प्राह वै ब्रह्मा भगवन्तं जनार्दनम्

အမృతကဲ့သို့သော နို့ပင်လယ်ပေါ်တွင် ယောဂနိဒ္ဒရာဖြင့် လဲလျောင်းနေသော ဇနာဒန (Janārdana) ကို မြင်သဖြင့် ဘြဟ္မာသည် ထိုဘဂဝန်တော်အား မိန့်ကြားလေ၏။ ရှိုင်ဝဒർശနအရ ကမ္ဘာလောကကို အုပ်စိုးသည့် ဒေဝတော်များပင် ပာရှ (ချည်နှောင်မှု) အတွင်း၌ ရှိနေကြပြီး၊ အမြင့်ဆုံး ပတိ—သီဝ (Śiva)—ထံသို့ မလှည့်မီ ပာရှု (ချည်နှောင်ခံဝိညာဉ်) ကို လွတ်မြောက်စေသူမှာ သီဝတော်တစ်ပါးတည်း ဖြစ်၏။

Verse 33

ग्रसामि त्वां प्रसादेन यथापूर्वं भवानहम् स्मयमानस्तु भगवान् प्रतिबुध्य पितामहम्

«ငါ့ကရုဏာတော်ဖြင့် သင်ကို ငါ့အတွင်းသို့ ပြန်လည်ဆွဲယူမည်၊ သင်သည် ယခင်ကဲ့သို့ ပြန်ဖြစ်လိမ့်မည်» ဟု မိန့်တော်မူ၏။ ထို့နောက် ဘဂဝန်တော်သည် ပြုံးလျက် ပိတာမဟ (ဘြဟ္မာ) ကို နိုးထစေပြီး ယခင်အခြေအနေသို့ ပြန်လည်ထူထောင်ပေးလေ၏။

Verse 34

उदैक्षत महाबाहुः स्मितमीषच्चकार सः विवेश चाण्डजं तं तु ग्रस्तस्तेन महात्मना

လက်မောင်းကြီးသော အရှင်သည် ကြည့်ရှု၍ အနည်းငယ် ပြုံးတော်မူ၏။ ထို့နောက် ဥမှပေါက်ဖွားသူကို ဝင်ရောက်သွားပြီး၊ ထိုမဟာအတ္တသည် အရှင်တော်ကြီး၏ အတွင်းသို့ လုံးဝ စုပ်ယူခံရလေ၏။

Verse 35

ततस्तं चासृजद्ब्रह्मा भ्रुवोर्मध्येन चाच्युतम् सृष्टस्तेन हरिः प्रेक्ष्य स्थितस्तस्याथ संनिधौ

ထို့နောက် ဘြဟ္မာသည် မျက်ခုံးနှစ်ဖက်အကြားမှ မပျက်မယွင်းသော အချျုတ (Acyuta) ကို ဖန်ဆင်းလေ၏။ ဟရီ (Hari) သည် ထိုသို့ ပေါ်ထွန်းလာသောအခါ မိမိဖန်ဆင်းရှင်ကို ကြည့်ရှု၍ သူ၏အနီး၌ ရပ်တည်ကာ အမှုထမ်းလေ၏။

Verse 36

एतस्मिन्नन्तरे रुद्रः सर्वदेवभवोद्भवः विकृतं रूपमास्थाय पुरा दत्तवरस्तयोः

ထိုအချိန်တွင် ရုဒြ—ဒေဝတော်အပေါင်းတို့၏ အာနုဘော်နှင့် အခြေအနေတို့ ပေါ်ပေါက်ရာ အရင်းမြစ်—သည် ယခင်က ထိုနှစ်ဦးအား ပေးအပ်ခဲ့သော ဝရဒာန်နှင့် ကိုက်ညီသကဲ့သို့ အံ့ဖွယ် ပြောင်းလဲသော ရုပ်သဏ္ဍာန်ကို ခံယူတော်မူ၏။

Verse 37

आगच्छद्यत्र वै विष्णुर् विश्वात्मा परमेश्वरः प्रसादमतुलं कर्तुं ब्रह्मणश् च हरेः प्रभुः

ထိုနေရာသို့ပင် ဗိဿနု—ကမ္ဘာလောက၏ အတွင်းအတ္တဖြစ်သော အမြင့်ဆုံး အရှင်—သည် ဗြဟ္မာအား မနှိုင်းယှဉ်နိုင်သော ကရုဏာတော်ကို ပေးအပ်ရန် ရည်ရွယ်ကာ ရောက်လာ၏။ ထို့ကြောင့် ဟရီ အာနုဘော်ကြီးသော အရှင်သည် ထင်ရှားလာတော်မူ၏။

Verse 38

ततः समेत्य तौ देवौ सर्वदेवभवोद्भवम् अपश्यतां भवं देवं कालाग्निसदृशं प्रभुम्

ထို့နောက် ဒေဝနှစ်ပါးသည် အတူတကွ ဆုံတွေ့ကာ ဒေဝတော်အပေါင်းတို့ ပေါ်ပေါက်ရာ အရင်းမြစ်ဖြစ်သော ဘဝဒေဝ—ရှီဝ အရှင်—ကို မြင်တွေ့ကြ၏။ ထိုအရှင်သည် ကာလ၏ မီး (ကာလာဂ္နိ) ကဲ့သို့ တောက်လောင်တော်မူ၏။

Verse 39

तौ तं तुष्टुवतुश्चैव शर्वमुग्रं कपर्दिनम् प्रणेमतुश् च वरदं बहुमानेन दूरतः

ထို့နောက် ထိုနှစ်ဦးသည် ရှာဝ—ကြမ်းတမ်းသော ကပရ္ဒိန် (ဆံပင်ချည်တော်မူသော အရှင်)—ကို ချီးမွမ်းကြပြီး၊ ဝရဒာန်ပေးတော်မူသော အရှင်ထံသို့ အလွန်လေးစားစွာဖြင့် အဝေးမှပင် ဦးညွှတ်ပူဇော်ကြ၏။

Verse 40

भवो ऽपि भगवान् देवम् अनुगृह्य पितामहम् जनार्दनं जगन्नाथस् तत्रैवान्तरधीयत

ထို့နောက် ဘဝဘဂဝန်—လောကအပေါင်း၏ အရှင်—သည် ပိတာမဟ (ဗြဟ္မာ) နှင့် ဇနာရ္ဒန (ဗိဿနု) တို့ကို ကရုဏာတော်ပြု၍ ထိုနေရာတည်းမှာပင် မျက်နှာပြင်ရုပ်ကို ပြန်လည်သိမ်းဆည်းကာ ပျောက်ကွယ်တော်မူ၏။