Adhyaya 33

Verse 1

इति श्रीलिङ्गमहापुराणे पूर्वभागे द्वात्रिंशो ऽध्यायः नन्द्युवाच ततस्तुतोष भगवान् अनुगृह्य महेश्वरः स्तुतिं श्रुत्वा स्तुतस्तेषाम् इदं वचनमब्रवीत्

ဤသို့ဖြင့် «သီလင်္ဂ မဟာပုရာဏ» (ပူရဝ-ဘာဂ) ၏ သုံးဆယ့်နှစ်မြောက် အခန်း ပြီးဆုံး၏။ နန္ဒီက ပြောသည်– ထို့နောက် ဘဂဝန် မဟေရှ္ဝရသည် ဘက္တများကို ကရုဏာပြု၍ ပျော်ရွှင်တော်မူ၏။ သူတို့၏ စတုတိကို ကြားနာ၍ ချီးမွမ်းခံရပြီးနောက်၊ အရှင်သည် ဤစကားကို မိန့်တော်မူကာ—ပတိ (Pati) အဖြစ် အရှင့်အာဏာဖြင့် ပာရှု (paśu) များအား အနုဂြဟာ ပေးတော်မူ၏။

Verse 2

यः पठेच्छृणुयाद्वापि युष्माभिः कीर्तितं स्तवम् श्रावयेद्वा द्विजान्विप्रो गाणपत्यमवाप्नुयात्

သင်တို့က ချီးမွမ်းထားသော ဤစတုတိကို ရွတ်ဖတ်သူ သို့မဟုတ် နားထောင်သူ၊ ထို့ပြင် ပညာရှိ ဗြာဟ္မဏက ဒွိဇတို့အား နားထောင်စေသူသည်လည်း ဘက္တိ၏ အကျိုးဖြစ်သော ဂဏပတိ၏ ကရုဏာနှင့် အာဏာတော်ကို ရရှိသည့် «ဂဏပတ္ယ» အဆင့်သို့ ရောက်လိမ့်မည်၊ ဤသည်မှာ သီဝ၏ သာသနာတော်အစီအစဉ်နှင့် ကိုက်ညီသော ဘက္တိဖြစ်သည်။

Verse 3

वक्ष्यामि वो हितं पुण्यं भक्तानां मुनिपुङ्गवाः अद्वन्तगेस् ओफ़् थे पाशुपत बेहविओउर् स्त्रीलिङ्गमखिलं देवी प्रकृतिर्मम देहजा

အို မုနိတို့အထဲမှ အမြတ်ဆုံးတို့၊ ဘက္တများအတွက် ကုသိုလ်ကောင်း၍ အကျိုးရှိသော အရာကို သင်တို့အား ငါကြေညာမည်။ မိခင်နတ်မ—ငါ့ကိုယ်ခန္ဓာမှ မွေးဖွားသော ပရကృతိ (Prakṛti)—သည် အမျိုးသမီးသဘောတရား အလုံးစုံ၊ စ္တရီ-လင်္ဂ (strī-liṅga) ဖြစ်၏။

Verse 4

पुंल्लिङ्गं पुरुषो विप्रा मम देहसमुद्भवः उभाभ्यामेव वै सृष्टिर् मम विप्रा न संशयः

အို ဗြာဟ္မဏ မုနိတို့၊ ပုမ္လင်္ဂ (puṃ-liṅga) ဟူသော အမျိုးသားသဘောတရား—ပုရုෂ—သည် ငါ့ကိုယ်ခန္ဓာမှပင် ပေါ်ထွန်းလာ၏။ အမျိုးသားနှင့် အမျိုးသမီး သဘောတရား နှစ်ပါးမှတစ်ဆင့် စကြဝဠာဖန်ဆင်းခြင်းသည် ငါတစ်ပါးတည်းမှ ဖြစ်ပေါ်သည်၊ သံသယမရှိကြ။

Verse 5

न निन्देद्यतिनं तस्माद् दिग्वाससमनुत्तमम् बालोन्मत्तविचेष्टं तु मत्परं ब्रह्मवादिनम्

ထို့ကြောင့် အရပ်အဝတ်ဝတ်ဆင်သူတို့အနက် အမြတ်ဆုံးဖြစ်သော ယတိ (ရဟန်း) ကို မည်သူမျှ မနိမ့်ချ မပြစ်တင်သင့်။ ကလေးကဲ့သို့ သို့မဟုတ် ရူးသွပ်သူကဲ့သို့ ပြုမူသော်လည်း ငါ့ထံသို့ အပြည့်အဝ အပ်နှံထားပြီး ဗြဟ္မကို ဟောကြားသူဖြစ်၏။ ထိုသူသည် ပာသု (paśu) ကို ချည်နှောင်သော ပာရှ (pāśa) ကို ကျော်လွန်သည့် ပတိ (Pati) ကို မျက်နှာမူသော မုနိဖြစ်သည်။

Verse 6

ये हि मां भस्मनिरता भस्मना दग्धकिल्बिषाः यथोक्तकारिणो दान्ता विप्रा ध्यानपरायणाः

ဘသ္မ (သန့်ရှင်းသော ပြာ) ဖြင့် ငါ့ထံသို့ အပ်နှံနေကြသော ဗြာဟ္မဏ ရှင်မြင်သူတို့သည်—ထိုဘသ္မကြောင့် အပြစ်အနာအဆာတို့ မီးလောင်ပျောက်ကွယ်ပြီး—ညွှန်ကြားထားသကဲ့သို့ တိတိကျကျ လုပ်ဆောင်ကြကာ၊ ကိုယ်နှလုံးထိန်းသိမ်း၍ သမာဓိတွင် အမြဲတမ်း အာရုံစိုက်နေကြ၏။ ထိုသူတို့သည် ပာရှ (pāśa) မှ ပာသု (paśu) ကို လွတ်မြောက်စေသော ပတိ (Pati) ဖြစ်သော ငါနှင့် အမှန်တကယ် တစ်သားတည်းညီကြသည်။

Verse 7

महादेवपरा नित्यं चरन्तो ह्यूर्ध्वरेतसः अर्चयन्ति महादेवं वाङ्मनःकायसंयताः

မဟာဒေဝကို အမြဲတမ်းသစ္စာရှိစွာ အထက်သို့ပြောင်းလဲထိန်းသိမ်းသော သက်စွမ်းအားကို ထိန်းကာ စည်းကမ်းတကျနေထိုင်သူတို့သည် စကား၊ စိတ်၊ ကိုယ်ကို တင်းကျပ်စွာထိန်းသိမ်း၍ မဟာဒေဝကို ပူဇော်ကြသည်။

Verse 8

रुद्रलोकमनुप्राप्य न निवर्तन्ति ते पुनः तस्मादेतद्व्रतं दिव्यम् अव्यक्तं व्यक्तलिङ्गिनः

ရုဒ္ရ၏လောကသို့ ရောက်ပြီးနောက် သူတို့သည် ထပ်မံမပြန်လာကြတော့။ ထို့ကြောင့် ဤသိမ်မွေ့သော်လည်း လိင်္ဂအားဖြင့် ထင်ရှားသော ဒိဗ္ဗဝြတသည် ထင်ရှားသောအမှတ်တံဆိပ်ကို ဆောင်ထားသော အရှင်၏ ဝြတဖြစ်ပြီး ချည်နှောင်ခံသတ္တဝါကို ပြန်လည်မွေးဖွားခြင်းမှ လွတ်မြောက်စေသည်။

Verse 9

भस्मव्रताश् च मुण्डाश् च व्रतिनो विश्वरूपिणः न तान्परिवदेद्विद्वान् न चैतान्नाभिलङ्घयेत्

ဘသ္မဝြတ (ပြာဝတ်) ကို လိုက်နာသူများ၊ ခေါင်းပြောင်ထားသူများ၊ နှင့် ရှိဝ၏ အလုံးစုံပုံသဏ္ဌာန်ဆိုင်ရာ အမှတ်အသားများကို ဆောင်ထားသော ဝြတင်အာစကတိများကို ပညာရှိသည် မကဲ့ရဲ့သင့်၊ မစော်ကားသင့်၊ မကျော်လွန်သင့်။

Verse 10

न हसेन्नाप्रियं ब्रूयाद् अमुत्रेह हितार्थवान् यस्तान्निन्दति मूढात्मा महादेवं स निन्दति

ဤလောကနှင့် နောက်လောက၌ အကျိုးစီးပွားအမှန်ကို ရှာလိုသူသည် မလှောင်ပြောင်သင့်၊ ကြမ်းတမ်းသောစကား မပြောသင့်။ ဘက္တများနှင့် ရှိုင်ဝဝတ်ထုံးများကို ကဲ့ရဲ့သော မိုက်မဲသူသည် မဟာဒေဝကိုပင် ကဲ့ရဲ့ခြင်းဖြစ်သည်—အကြောင်းမူကား ပတိဖြစ်သော ရှိဝသည် မိမိ၏ ဘက္တနှင့် ဓမ္မကို ဂုဏ်ပြုရာနေရာ၌ တည်ရှိတော်မူသည်။

Verse 11

यस् त्वेतान् पूजयेन् नित्यं स पूजयति शङ्करम् एवमेष महादेवो लोकानां हितकाम्यया

သို့သော် သူတို့ကို နေ့စဉ်ပူဇော်သူသည် ရှင်ကရ (Śaṅkara) ကိုပင် အမှန်တကယ် ပူဇော်ခြင်းဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် လောကများ၏ အကျိုးကို လိုလားသော မဟာဒေဝသည် ဤသဘောတရားကို ဖော်ပြတော်မူသည်—မှန်ကန်သော ပူဇော်မှုအားဖြင့် ပာရှု (ချည်နှောင်ခံဝိညာဉ်) သည် ပတိ (အရှင်) ထံ ရောက်နိုင်သည်။

Verse 12

युगे युगे महायोगी क्रीडते भस्मगुण्ठितः एवं चरत भद्रं वस् ततः सिद्धिमवाप्स्यथ

ကာလယုဂ်တိုင်းတွင် မဟာယောဂီ (ရှီဝ) သည် သန့်ရှင်းသော ဘတ်စမ (ပြာ) ဖြင့် ကိုယ်တော်ကို ဖုံးလွှမ်းကာ ကစားလှုပ်ရှားတော်မူ၏။ ထိုနည်းအတိုင်း နေထိုင်၍ လေ့ကျင့်ကြ—ကောင်းမြတ်မင်္ဂလာ သင်တို့၌ ရှိပါစေ—ထို့နောက် စိဒ္ဓိ (ဝိညာဉ်ရေး အောင်မြင်မှု) ကို ရရှိကြလိမ့်မည်။

Verse 13

अतुलमिह महाभयप्रणाशहेतुं शिवकथितं परमं पदं विदित्वा व्यपगतभवलोभमोहचित्ताः प्रणिपतिताः सहसा शिरोभिर् उग्रम्

ဤနေရာတွင် ရှီဝတော်မူသင်ကြားတော်မူသော မနှိုင်းယှဉ်နိုင်သည့် အမြင့်ဆုံးအခြေအနေကို—မဟာကြောက်ရွံ့မှု ပျက်စီးစေသော အကြောင်းရင်းကို—သိမြင်ပြီးနောက်၊ လောကီဖြစ်ပေါ်မှု၊ လောဘ၊ မောဟတို့မှ စိတ်ကင်းလွတ်သွားကြသည်။ ထို့နောက် ချက်ချင်းပင် ကြောက်မက်ဖွယ် အရှင်တော်ရှေ့၌ ခေါင်းချ၍ ရိုသေစွာ လဲကျကန်တော့ကြ၏။

Verse 14

ततः प्रमुदिता विप्राः श्रुत्वैवं कथितं तदा गन्धोदकैः सुशुद्धैश् च कुशपुष्पविमिश्रितैः

ထို့နောက် ဗြာဟ္မဏ ရှင်ရဟန်းပညာရှိတို့သည် ထိုသို့ရှင်းလင်းပြောကြားသည်ကို ကြားရသဖြင့် ဝမ်းမြောက်ကြ၏။ ထိုအခါ သူတို့သည် အလွန်သန့်ရှင်း၍ မွှေးကြိုင်သော ရေကို ကုရှမြက်နှင့် ပန်းများရောစပ်ကာ ရှီဝပူဇာအတွက် သန့်စင်အပူဇာကို ပြင်ဆင်ကြ၏။

Verse 15

स्नापयन्ति महाकुम्भैर् अद्भिर् एव महेश्वरम् गायन्ति विविधैर्गुह्यैर् हुंकारैश्चापि सुस्वरैः

သူတို့သည် မဟာကုံဘ (အိုးကြီး) များမှ ရေကို လောင်းချကာ မဟေရှ္ဝရကို အဘိသေက (ရေချိုးပူဇာ) ပြုကြ၏။ ထို့ပြင် လျှို့ဝှက်သဘောရှိသော သီချင်းတော်များကို မျိုးစုံသီဆိုကာ သံညီသံသာဖြင့် “ဟုမ်” ကာရာ (huṃ-kāra) မန္တရသံကိုလည်း ထုတ်ဖော်ကြ၏။

Verse 16

नमो देवाधिदेवाय महादेवाय वै नमः अर्धनारीशरीराय सांख्ययोगप्रवर्तिने

ဒေဝတို့၏ အထက်တော်မူသော ဒေဝတော်အား နမော။ မဟာဒေဝတော်အား အမှန်တကယ် နမော။ ကိုယ်တော်၏ ရုပ်ကာယသည် မိန်းမတစ်ဝက် (အර්ဓနာရီဣශ්ဝရ) ဖြစ်တော်မူ၍ စာံခ္ယနှင့် ယောဂကို ဖော်ပြသင်ကြားကာ တည်ထောင်ပေးတော်မူသော အရှင်အား နမော—ခွဲခြားသိမြင်မှုနှင့် လွတ်မြောက်ရေး လေ့ကျင့်ခန်းတို့ဖြင့် ချည်နှောင်ခံ ပသုကို ပတိ အရှင်ထံသို့ ဦးတည်စေသော အရှင်တော်။

Verse 17

मेघवाहनकृष्णाय गजचर्मनिवासिने कृष्णाजिनोत्तरीयाय व्यालयज्ञोपवीतिने

မိုးတိမ်ကို စီးနင်းသော အမဲရောင်သခင်တော်အား နမောတော်တင်ပါ၏။ ဆင်အရေကို ဝတ်ဆင်တော်မူ၍ အပေါ်ဝတ်အဖြစ် အမဲရောင်ကန့်လန့်အရေကို ထမ်းဆောင်တော်မူကာ မြွေများဖြင့် ဖွဲ့ထားသော ယဇ္ဉောပဝီတ (သန့်ရှင်းကြိုး) ကို ဆောင်တော်မူ၏။

Verse 18

सुरचितसुविचित्रकुण्डलाय सुरचितमाल्यविभूषणाय तुभ्यम् मृगपतिवरचर्मवाससे च प्रथितयशसे नमो ऽस्तु शङ्कराय

အံ့ဖွယ်ကောင်းစွာ ဖန်တီးထားသော နားကပ်များဖြင့် တန်ဆာဆင်တော်မူသော သင့်အား၊ ကောင်းမွန်စွာ ပြုလုပ်ထားသော ပန်းမော်လီနှင့် အလှဆင်ပစ္စည်းများဖြင့် တင့်တယ်တော်မူသော သင့်အား၊ တိရစ္ဆာန်တို့၏ အရှင်၏ မြတ်သော အရေကို ဝတ်ဆင်တော်မူသော သင့်အား၊ အရပ်ရပ်တွင် ကျော်ကြားသော ဂုဏ်သတင်းရှိတော်မူသော သင့်အား—ရှင်ကရာ (Śaṅkara) ထံ နမောတော်တင်ပါ၏။

Verse 19

ततस् तान् स मुनीन् प्रीतः प्रत्युवाच महेश्वरः प्रीतो ऽस्मि तपसा युष्मान् वरं वृणुत सुव्रताः

ထို့နောက် မဟာဒေဝ မဟေရှဝရသည် ပျော်ရွှင်နှစ်သက်၍ ထိုမုနိတို့အား ပြန်လည်မိန့်ကြားတော်မူသည်—“သင်တို့၏ တပස් (tapas) ကြောင့် ငါသည် သင်တို့ကို ကျေနပ်ပြီ။ အကျင့်ကောင်းမြတ်သောသူတို့ရေ၊ ဆုတောင်းတစ်ပါးကို ရွေးချယ်ကြလော့။”

Verse 20

ततस्ते मुनयः सर्वे प्रणिपत्य महेश्वरम् भृग्वङ्गिरा वसिष्ठश् च विश्वामित्रस्तथैव च

ထို့နောက် မုနိအားလုံးသည် မဟေရှဝရထံ ဦးချ၍ ရိုသေစွာ ပဏာမပြုကြသည်—ဘೃဂု (Bhr̥gu)၊ အင်္ဂိရာ (Aṅgirā)၊ ဝသိဋ္ဌ (Vasiṣṭha) နှင့် ထို့အတူ ဝိශ්ဝာမိတ္တရ (Viśvāmitra) တို့ဖြစ်ကြ၏—ပရှု (paśu) များကို ပာရှ (pāśa) ချည်နှောင်မှုမှ လွတ်မြောက်စေသော အထွဋ်အမြတ် ပတိ (Pati) ကို အသိအမှတ်ပြုလျက်။

Verse 21

गौतमो ऽत्रिः सुकेशश् च पुलस्त्यः पुलहः क्रतुः मरीचिः कश्यपः कण्वः संवर्तश् च महातपाः

ဂေါတမ (Gautama)၊ အတြိ (Atri) နှင့် စုကေရှ (Sukeśa)၊ ပုလස්တျ (Pulastya)၊ ပုလဟ (Pulaha) နှင့် ကရတု (Kratu)၊ မရီချိ (Marīci)၊ ကശ്യပ (Kaśyapa)၊ ကဏ္ဝ (Kaṇva) နှင့် သံဝရ್ತ (Saṃvarta)—ဤသူတို့သည် တပස්အားကြီးသော မဟာတပသီများ ဖြစ်ကြ၏။

Verse 22

ते प्रणम्य महादेवम् इदं वचनमब्रुवन् भस्मस्नानं च नग्नत्वं वामत्वं प्रतिलोमता

သူတို့သည် မဟာဒေဝကို ဦးချ၍ ဤစကားကို ပြောကြသည်။ «သန့်ရှင်းသော ဘသ္မ (ပြာ) ဖြင့် ရေချိုးခြင်း၊ အဝတ်မဝတ်ခြင်း၊ ဘယ်ဘက်သို့ လှည့်သော (ပုံမှန်နှင့် ဆန့်ကျင်) အကျင့်၊ နှင့် ပုံမှန်အစဉ်အလာကို ပြန်လှန်ခြင်း—ဤတို့သည် လိုက်နာရမည့် သာဓကများလော?»

Verse 23

सेव्यासेव्यत्वमेवं च ह्य् एतदिच्छाम वेदितुम् ततस्तेषां वचः श्रुत्वा भगवान्परमेश्वरः

«အဘယ်အရာသည် ဆောင်ရွက်ပူဇော်သင့်သနည်း၊ အဘယ်အရာသည် မသင့်သနည်း—ဤခွဲခြားချက်ကို တိတိကျကျ သိလိုပါသည်» ဟု ဆိုကြသည်။ ထိုစကားကို ကြားပြီးနောက် ဘဂဝန် ပရမေရှဝရ (အမြင့်ဆုံး သခင် ရှိဝ) သည် ဖြေကြားရန် ပြင်ဆင်တော်မူ၏။

Verse 24

सस्मितं प्राह सम्प्रेक्ष्य सर्वान्मुनिवरांस्तदा

ထိုအခါ သာသနာ့မုနိအထွတ်အမြတ်တို့အားလုံးကို ကြည့်ရှု၍ အပြုံးနူးညံ့စွာဖြင့် မိန့်တော်မူ၏—ပတိ (သခင်) သည် ပာရှ (ချည်နှောင်မှု) မှ လွတ်မြောက်လိုသော ပရှု (ချည်နှောင်ခံသတ္တဝါ) များအား ကရုဏာဖြင့် သင်ကြားခြင်းဖြစ်သည်။