Adhyaya 32

Verse 1

इति श्रीलिङ्गमहापुराणे पूर्वभागे एकत्रिंशो ऽध्यायः ऋषय ऊचुः नमो दिग्वाससे नित्यं कृतान्ताय त्रिशूलिने विकटाय करालाय करालवदनाय च

ဤသို့ သီလင်္ဂမဟာပုရာဏ ပူရ္ဝဘာဂ၌ အခန်းသုံးဆယ်တစ်—မုနိတို့က ဆိုကြသည်– «အမြဲတမ်း ဦးညွှတ်ပါ၏၊ အရပ်ဒిశများကို ဝတ်ဆင်တော်မူသော ဒိဂ္ဝာသ (Digvāsa) သို့၊ အချိန်နှင့် သေမင်းကို စီမံသတ်မှတ်သော ကృతान्त (Kṛtānta) သို့၊ သုံးချွန်လှံကို ကိုင်ဆောင်သော သုံးရှူးလိန် (Triśūlin) သို့၊ ကြီးမား၍ ကြောက်မက်ဖွယ်သော ဝိကဋ (Vikaṭa) သို့၊ ကြမ်းတမ်း၍ ကြောက်လန့်ဖွယ်သော ကရာလ (Karāla) သို့၊ မျက်နှာတော် ကြမ်းတမ်းသည့် ကရာလဝဒန (Karālavādana) သို့» ဟု။

Verse 2

अरूपाय सुरूपाय विश्वरूपाय ते नमः कटङ्कटाय रुद्राय स्वाहाकाराय वै नमः

ရုပ်မရှိသော သို့သော် အလွန်လှပသော ရုပ်သဏ္ဍာန်ရှိတော်မူသော သင့်အား နမောပါ၏။ ကမ္ဘာလောကတစ်လုံးလုံးကို ရုပ်သဏ္ဍာန်အဖြစ် ထမ်းဆောင်သော သင့်အားလည်း နမောပါ၏။ ကြောက်မက်ဖွယ် ရုဒြ (Rudra) သို့ နမောပါ၏၊ ယဇ္ဉာ၌ ပူဇော်သက္ကာကို သယ်ဆောင်စေသော «ဆွာဟာ» (Svāhā) ၏ အင်အားတော်ဖြစ်သော သင့်အားလည်း နမောပါ၏။

Verse 3

सर्वप्रणतदेहाय स्वयं च प्रणतात्मने नित्यं नीलशिखण्डाय श्रीकण्ठाय नमोनमः

အလုံးစုံသောသတ္တဝါတို့က ကိုယ်တော်၏ရূপကို ဦးညွှတ်ကန်တော့ကြသကဲ့သို့၊ ကိုယ်တော်တိုင်လည်း နှိမ့်ချမှု၏ အနှစ်သာရဖြစ်တော်မူသော သီရိကဏ္ဍ (Śrīkaṇṭha) ထံသို့ အကြိမ်ကြိမ် နမස්ကာရပြုပါ၏။ အမြဲတမ်း အပြာမဲသော မယုရတောင်ပံဖြင့် တန်ဆာဆင်၍ မင်္ဂလာအပြာလည်ပင်းကို ဆောင်ထားသော ပတိ—ပာရှုကို ပာရှမှ လွတ်မြောက်စေသော အရှင်တော်။

Verse 4

नीलकण्ठाय देवाय चिताभस्माङ्गधारिणे त्वं ब्रह्मा सर्वदेवानां रुद्राणां नीललोहितः

မီးသင်္ချိုင်းပြာကို ကိုယ်အင်္ဂါများပေါ်တွင် ဆောင်ထားသော နတ်တော် နီလကဏ္ဍ (Nīlakaṇṭha) ထံသို့ နမස්ကာရပြုပါ၏။ သင်သည် နတ်အားလုံးအတွက် ဗြဟ္မာဖြစ်တော်မူပြီး၊ ရုဒ္ဒရတို့အနက် နီလလိုဟိတ—အပြာနှင့် အနီရောင်တို့ ပေါင်းစည်းသည့် အမြင့်ဆုံး ပတိ၊ အလုံးစုံကို ကျော်လွန်သော အရှင်တော်ဖြစ်တော်မူ၏။

Verse 5

आत्मा च सर्वभूतानां सांख्यैः पुरुष उच्यते पर्वतानां महामेरुर् नक्षत्राणां च चन्द्रमाः

သတ္တဝါအားလုံး၏ အတ္တမန် (Ātman) သည် ကိုယ်တော်ပင်ဖြစ်တော်မူ၏။ စာṅခယ ပညာရှင်တို့က ကိုယ်တော်ကို ပုရုရှ (Puruṣa) ဟု ခေါ်ကြ၏။ တောင်တန်းတို့အနက် မဟာမေရု ဖြစ်တော်မူပြီး၊ ကြယ်တို့အနက် လဖြစ်တော်မူ၏။

Verse 6

ऋषीणां च वसिष्ठस् त्वं देवानां वासवस् तथा ओङ्कारः सर्ववेदानां श्रेष्ठं साम च सामसु

ရိရှီတို့အနက် သင်သည် ဝသိဋ္ဌ (Vasiṣṭha) ဖြစ်တော်မူ၏။ နတ်တို့အနက် သင်သည် ဝာသဝ (Vāsava—အိန္ဒြ) ဖြစ်တော်မူ၏။ ဝေဒအားလုံးအနက် သင်သည် သန့်ရှင်းသော အိုံကာရ (Oṃ) ဖြစ်တော်မူပြီး၊ စာမန် သီချင်းများအနက် အမြင့်ဆုံး စာမ ဖြစ်တော်မူ၏။ ထို့ကြောင့် သင်သည် ပတိ—မတူညီနိုင်သော အရှင်—အမိန့်စဉ်တိုင်းနှင့် ဗျာဒိတ်တိုင်းအတွင်း အမြင့်ဆုံး အနှစ်သာရအဖြစ် တည်ရှိတော်မူ၏။

Verse 7

आरण्यानां पशूनां च सिंहस्त्वं परमेश्वरः ग्राम्याणामृषभश्चासि भगवांल्लोकपूजितः

အို ပရမေရှဝရ (Parameśvara)၊ တောရိုင်းတိရစ္ဆာန်တို့အနက် သင်သည် ခြင်္သေ့ဖြစ်တော်မူ၏။ အိမ်မွေးတိရစ္ဆာန်တို့အနက် သင်သည် နွားထီး (ṛṣabha) ဖြစ်တော်မူ၏။ အို ဘဂဝန်၊ လောကတို့က ပူဇော်ကန်တော့သော အရှင်၊ သင်သည် အမြင့်ဆုံး ပတိ—သတ္တဝါအားလုံး၏ အုပ်စိုးသူနှင့် ကာကွယ်သူ—အဖြစ် တည်ရှိတော်မူ၏။

Verse 8

सर्वथा वर्तमानो ऽपि यो यो भावो भविष्यति त्वामेव तत्र पश्यामो ब्रह्मणा कथितं तथा

အရှင်သည် အမြဲတမ်းရှိနေသော်လည်း အနာဂတ်တွင် ဖြစ်လာမည့် အခြေအနေ၊ အဖြစ်အပျက် မည်သို့ပင်ရှိစေ ထိုနေရာ၌လည်း ကျွန်ုပ်တို့သည် အရှင်တော်တစ်ပါးတည်းကိုသာ မြင်ရသည်။ ဗြဟ္မာက ထိုသို့ပင် ကြေညာခဲ့သည်—အရှင်တော်တစ်ပါးတည်းသည် အတွင်းသက်သေ (သက္ခီ) ဖြစ်၍ ဖြစ်ပေါ်လာသမျှ၏ ပတိ (အရှင်) ဖြစ်တော်မူသည်။

Verse 9

कामः क्रोधश् च लोभश् च विषादो मद एव च एतद् इच्छामहे बोद्धुं प्रसीद परमेश्वर

ကာမ၊ ကရောဓ၊ လောဘ၊ ဝိသာဒ (စိတ်ညစ်ညမ်းခြင်း) နှင့် မဒ (မူးယစ်သောမာန) —ဤအရာတို့ကို ကျွန်ုပ်တို့ နားလည်လိုပါသည်။ အို ပရမေශ්ဝရ၊ ကျေးဇူးပြု၍ သင်ကြားပေးတော်မူပါ။

Verse 10

महासंहरणे प्राप्ते त्वया देव कृतात्मना करं ललाटे संविध्य वह्निरुत्पादितस्त्वया

မဟာသံဟာရ (အကြီးမားဆုံး ပျက်သုဉ်းခြင်း) နီးကပ်လာသောအခါ၊ အို ဒေဝ၊ ကိုယ်တော်သည် ကိုယ်ကိုထိန်းချုပ်သော အတ္တမန်ဖြင့် တည်ငြိမ်လျက် နဖူးပေါ်သို့ လက်တော်ကို တင်၍ မီးကို ကိုယ်တော်က ထုတ်ဖော်တော်မူ၏။ ထိုသို့ ပတိဖြစ်သော အရှင်သည် သတ်မှတ်ကာလ၌ ပာရှ (ချည်နှောင်မှု) နှင့် လောကတို့ကို ပျော်လျော်စေသော သံဟာရ-ရှက္တိကို ထင်ရှားစေတော်မူသည်။

Verse 11

तेनाग्निना तदा लोका अर्चिर्भिः सर्वतो वृताः तस्मादग्निसमा ह्येते बहवो विकृताग्नयः

ထိုအခါ ထိုမီးကြောင့် လောကတို့သည် မီးလျှံများဖြင့် အရပ်ရပ်မှ ဝိုင်းရံဖုံးလွှမ်းခံရ၏။ ထို့ကြောင့် အဂ္နိနှင့် တူညီသော မီး၏ ပုံသဏ္ဌာန်ပြောင်းလဲမှုများ အများအပြား ပေါ်ထွန်းလာ၍ နေရာအနှံ့ ပြန့်နှံ့သွား၏။

Verse 12

कामः क्रोधश् च लोभश् च मोहो दम्भ उपद्रवः यानि चान्यानि भूतानि स्थावराणि चराणि च

ကာမ၊ ကရောဓ၊ လောဘ၊ မောဟ (မသိမြင်မှု)၊ ဒမ္ဘ (ဟန်ဆောင်မှု) နှင့် ဥပဒြဝ (နှောင့်ယှက်ဒုက္ခ) —ထို့ပြင် မရွေ့မလျားသောအရာများနှင့် ရွေ့လျားသောအရာများ အပါအဝင် သတ္တဝါအမျိုးမျိုးအားလုံး—ဤအရာတို့သည် ပာရှု (တစ်ဦးချင်းဝိညာဉ်) ကို သံသရာ၌ ချည်နှောင်ထားသော အကြောင်းတရားများအဖြစ် ရေတွက်ကြသည်။ ပာရှုသည် ပတိဖြစ်သော သီဝဘုရားနှင့် လွတ်မြောက်ရာလမ်းသို့ မျက်နှာမူသည့်အထိ ဖြစ်သည်။

Verse 13

दह्यन्ते प्राणिनस्ते तु त्वत्समुत्थेन वह्निना अस्माकं दह्यमानानां त्राता भव सुरेश्वर

သတ္တဝါတို့သည် သင်ထံမှ ပေါ်ထွန်းလာသော မီးဖြင့် လောင်ကျွမ်းနေကြပါသည်။ အို နတ်တို့၏ အရှင်၊ မီးလောင်ကျွမ်းနေသော ကျွန်ုပ်တို့ကို ကာကွယ်သူ ဖြစ်ပါ—ကျွန်ုပ်တို့ကို ကယ်တင်ပါ။

Verse 14

त्वं च लोकहितार्थाय भूतानि परिषिञ्चसि महेश्वर महाभाग प्रभो शुभनिरीक्षक

ထို့ပြင် သင်သည် လောကတို့၏ အကျိုးအတွက် သတ္တဝါအားလုံးကို အမြဲတမ်း ကရုဏာရေဖြင့် စိုစွတ်စေ၍ အသက်ရှင်စေပါသည်။ အို မဟေရှ္ဝရ၊ အို ကံကောင်းမြတ်သော အရှင်၊ အို မင်္ဂလာကြည့်ရှုသူ။

Verse 15

आज्ञापय वयं नाथ कर्तारो वचनं तव भूतकोटिसहस्रेषु रूपकोटिशतेषु च

အို နာထ၊ အမိန့်ပေးပါ။ သင်၏ စကားကို ကျွန်ုပ်တို့ ဆောင်ရွက်မည်—သတ္တဝါ ကုဋိထောင်ပေါင်းများစွာအတွင်း၌လည်းကောင်း၊ ရုပ်သဏ္ဌာန် ကုဋိရာပေါင်းများစွာအတွင်း၌လည်းကောင်း။

Verse 16

अन्तं गन्तुं न शक्ताः स्म देवदेव नमो ऽस्तु ते

အို နတ်တို့၏ နတ်၊ သင်၏ အဆုံးသတ်ကို ကျွန်ုပ်တို့ မရောက်နိုင်ပါ။ သင်အား နမസ്കာရ ဖြစ်ပါစေ။