Adhyaya 14

Verse 1

सूत उवाच ततस्तस्मिन्गते कल्पे पीतवर्णे स्वयंभुवः पुनरन्यः प्रवृत्तस्तु कल्पो नाम्नासितस्तु सः

စူတက ပြော၏—ကိုယ်တိုင်ပေါ်ထွန်းသူ (စွဝယမ္ဘူ) ဗြဟ္မာ၏ ရွှေရောင်လက္ခဏာရှိသော ထိုကပ္ပာ ကုန်လွန်သွားပြီးနောက်၊ အခြားကပ္ပာတစ်ခု ထပ်မံစတင်လာကာ အမည်သီးသန့်ဖြင့် ခေါ်ဝေါ်ခံရ၏။

Verse 2

एकार्णवे तदा वृत्ते दिव्ये वर्षसहस्रके स्रष्टुकामः प्रजा ब्रह्मा चिन्तयामास दुःखितः

အရာအားလုံး တစ်စင်းတည်းသော မဟာသမုဒ္ဒရာ (ဧကာဏ္ဏဝ) ဖြစ်သွားချိန်တွင်၊ ဒေဝနှစ်တစ်ထောင် ကုန်လွန်ပြီးနောက်၊ ဗြဟ္မာသည် သတ္တဝါများကို ဖန်ဆင်းလိုသဖြင့် ဝမ်းနည်းစိတ်ဖြင့် စဉ်းစားတွေးခေါ်နေ၏။

Verse 3

तस्य चिन्तयमानस्य पुत्रकामस्य वै प्रभोः कृष्णः समभवद्वर्णो ध्यायतः परमेष्ठिनः

ထိုပရမေဋ္ဌင် (ဗြဟ္မာ) သခင်သည် သားတော်များကို လိုလား၍ စဉ်းစားနေစဉ်၊ သမာဓိ၌ စူးစိုက်နေသောအခါ၌ပင် အတွင်း၌ ကృష్ణ (အမဲရောင်) အရောင်သဏ္ဌာန် ပေါ်ထွန်းလာ၏။

Verse 4

अथापश्यन्महातेजाः प्रादुर्भूतं कुमारकम् कृष्णवर्णं महावीर्यं दीप्यमानं स्वतेजसा

ထို့နောက် မဟာတေဇရှိသူသည် ရုတ်တရက် ပေါ်ထွန်းလာသော ဒေဝကလေးတစ်ပါးကို မြင်၏—အမဲရောင်၊ အင်အားမဟာ၊ မိမိ၏ သဘာဝတေဇဖြင့် တောက်ပလင်းလက်နေ၏။ ရှိုင်ဝအမြင်၌ ဤသို့ ကိုယ်တိုင်တောက်ပပေါ်ထွန်းခြင်းသည် ပတိ၏ ရှိနေမှုကို ညွှန်ပြသည်—အင်အားသည် အခြားမှ မယူဘဲ ကိုယ်တိုင်တည်မြဲ၍ ဖန်ဆင်းထားသော အလင်းအားလုံးကို ကျော်လွန်သည်။

Verse 5

कृष्णांबरधरोष्णीषं कृष्णयज्ञोपवीतिनम् कृष्णेन मौलिना युक्तं कृष्णस्रगनुलेपनम्

သူသည် အမဲရောင်အဝတ်ကို ဝတ်ဆင်၍ အမဲရောင်ဦးထုပ် (ဥရှ္ဏီရှ) ကို ဆောင်းကာ၊ အမဲရောင် ယဇ္ဉောပဝီတ (သန့်ကြိုး) ကို ချိတ်ထား၏။ ခေါင်းပေါ်တွင် အမဲရောင် မౌလိ ကို တင်ဆင်ပြီး၊ အမဲရောင် ပန်းကုံးနှင့် လိမ်းဆေးတို့ဖြင့် အလှဆင်ထား၏—ဤသည်မှာ ပတိ၏ သဘောတရားကို ဖော်ပြသည်၊ အရောင်နှင့် ဂုဏ်အားလုံးကို စုပ်ယူကာ ကျော်လွန်သော်လည်း သတ္တဝါတို့ (ပశု) ၏ အတွင်းအုပ်စိုးရှင်အဖြစ် တည်ရှိနေသည်။

Verse 6

स तं दृष्ट्वा महात्मानम् अघोरं घोरविक्रमम् ववन्दे देवदेवेशम् अद्भुतं कृष्णपिङ्गलम्

ထိုမဟာအတ္တမကို မြင်လျှင်—အဃောရ (အကြမ်းမဟုတ်သော သဘော) ဖြစ်သော်လည်း ကြောက်မက်ဖွယ် ဗီက్రమအားကြီး—သူသည် ဒေဝတို့၏ ဒေဝဧရှ (Devadeveśa) အရှင်ထံ ဦးညွှတ်ပူဇော်၏၊ အံ့ဩဖွယ်သူ၊ အမဲရောင်ဖြစ်သော်လည်း ရွှေရောင်တောက်ပမှု ပါဝင်သူကို။

Verse 7

प्राणायामपरः श्रीमान् हृदि कृत्वा महेश्वरम् मनसा ध्यानुयुक्तेन प्रपन्नस्तु तमीश्वरम्

ထိုသီလဝါသီလရှိသူသည် ပရာဏာယာမ၌ တည်ကြည်ကာ မဟေရှ္ဝရကို နှလုံးအတွင်း တင်ထား၏။ စိတ်ကို ဓျာနနှင့် ချိတ်ဆက်ထားပြီး ထိုအီရှ္ဝရ (ပတိ) ထံ အလုံးစုံ အပ်နှံဆည်းကပ်၏။

Verse 8

अघोरं तु ततो ब्रह्मा ब्रह्मरूपं व्यचिन्तयत् तथा वै ध्यायमानस्य ब्रह्मणः परमेष्ठिनः

ထို့နောက် ဘြဟ္မာသည် အဃောရကို—ရှီဝ၏ ကြောက်မက်ဖွယ်မဟုတ်သော မင်္ဂလာသဘောတရားကို—ဘြဟ္မန်၏ ရုပ်သဘောအဖြစ် စဉ်းစားတော်မူ၏။ ထို့ကြောင့် ပရမေဋ္ဌိန် ဘြဟ္မာသည် ဓျာန၌ နစ်မြုပ်နေစဉ်၊ သတိဉာဏ်သည် ကြောက်ရွံ့ခြင်းနှင့် ချည်နှောင်မှုကို ကျော်လွန်သော အမြင့်ဆုံး အမှန်တရား၌ တည်ငြိမ်သွား၏။

Verse 9

प्रददौ दर्शनं देवो ह्य् अघोरो घोरविक्रमः अथास्य पार्श्वतः कृष्णाः कृष्णस्रगनुलेपनाः

ထို့နောက် အဃောရ၊ ကြောက်မက်ဖွယ်သတ္တိရှိသော ဘုရားသည် မိမိ၏ သာသနာမြင်ကွင်းကို ပေးတော်မူ၏။ ထို့ပြင် ဘုရား၏ ဘေးနှစ်ဖက်တွင် အမဲရောင်သဏ္ဍာန်ရှိသော သာကတိသတ္တိများ ပေါ်ထွန်းလာ၍ အမဲရောင်ပန်းကွင်းများ ဆင်ယင်ကာ အမဲရောင်အနံ့ဆီဖြင့် လိမ်းတော်မူကြ၏။

Verse 10

चत्वारस्तु महात्मानः संबभूवुः कुमारकाः कृष्णः कृष्णशिखश्चैव कृष्णास्यः कृष्णवस्त्रधृक्

ထို့နောက် မဟာစိတ်ရှိသော ကုမာရလေးပါး ပေါ်ထွန်းလာ၏—တစ်ပါးမှာ အမဲရောင်၊ တစ်ပါးမှာ အမဲရောင်ဆံထုံး၊ တစ်ပါးမှာ မျက်နှာအမဲရောင်၊ တစ်ပါးမှာ အမဲရောင်ဝတ်ရုံဝတ်ဆင်သူ—ဤသည်မှာ ပတိ (သီဝ) က လွတ်မြောက်စေသော ဉာဏ်ကို ဖွင့်ပြမီအထိ ပာရှု (တစ်ဦးချင်းဝိညာဉ်) ကို ပာရှ (ချည်နှောင်မှု) ဖြင့် ချည်တုပ်ထားသော ဘုရား၏ ဖုံးကွယ်သတ္တိကို ညွှန်ပြခြင်းဖြစ်၏။

Verse 11

ततो वर्षसहस्रं तु योगतः परमेश्वरम् उपासित्वा महायोगं शिष्येभ्यः प्रददुः पुनः

ထို့နောက် သူတို့သည် ယောဂဖြင့် ပရမေရှ္ဝရကို နှစ်တစ်ထောင်ကြာ ပူဇော်အာရాధနာပြုကြ၏။ မဟာယောဂကို ရရှိပြီးနောက် ထိုမဟာယောဂကို သင်တန်းသားများထံ ထပ်မံ လက်ဆင့်ကမ်းပေးကြ၏။

Verse 12

योगेन योगसम्पन्नाः प्रविश्य मनसा शिवम् अमलं निर्गुणं स्थानं प्रविष्टा विश्वमीश्वरम्

ယောဂဖြင့် ပြည့်စုံလာသူတို့သည် စိတ်ဖြင့် သီဝထံ ဝင်ရောက်ကြ၏—အညစ်အကြေးကင်း၍ ဂုဏ်သတ္တိမရှိသော အခြေအနေထဲသို့ ဝင်ရောက်ကာ—ထို့ကြောင့် စကြဝဠာတစ်လုံးလုံး၏ အရှင်ဖြစ်သော အီရှ္ဝရထံ ဝင်ရောက်ကြ၏။

Verse 13

एवमेतेन योगेन ये ऽपि चान्ये मनीषिणः चिन्तयन्ति महादेवं गन्तारो रुद्रमव्ययम्

ထိုယောဂတည်းဟူသော နည်းဖြင့်ပင် အခြားသော ပညာရှိသမားများလည်း မဟာဒေဝကို စိတ်တည်၍ ဆင်ခြင်ကြ၏။ ထိုသို့ ဆင်ခြင်ပြီးနောက် သူတို့သည် ပျက်စီးမသွားသော အရှင် ရုဒ္ဒရ—ပတိထံ ရောက်ကြ၏။