Adhyaya 30

Verse 1

और्ध्वदेहिककर्मणि पुत्रदर्भतिलतुलसीगोभूलेपताम्रपात्रदाना दीनामावश्यकत्वनिरूपणं नामैकोनत्रिशो ऽध्यायः श्रीकृष्ण उवाच / शृणु तार्क्ष्य परं गुह्यं दानानां दानमुत्तमम् / परमं सर्वदानानां परं गोप्यं दिवौकसाम्

ဤသည်မှာ သေပြီးနောက်ပြုလုပ်သော အော်ဓ္ဝဒေဟိက ကర్మများတွင် လိုအပ်သော လှူဒါန်းပစ္စည်းများ—အထူးသဖြင့် အခမ်းအနားပြုရန် သား၊ ဒರ್ಭမြက်၊ နှမ်း၊ တုလစီ၊ နွား၊ သန့်စင်ရေးအတွက် မြေကပ်လိမ်းခြင်းနှင့် ကြေးအိုးပန်းကန် လှူဒါန်းခြင်းတို့၏ လိုအပ်ချက်ကို ရှင်းလင်းဖော်ပြသော အခန်းဖြစ်၏။ သီရိကృష్ణက မိန့်တော်မူသည်– «နားထောင်လော့၊ တာရ္က္ရှျ (ဂရုဍ) ရေ၊ ဤအမြင့်မြတ်ဆုံး လျှို့ဝှက်ချက်ကို—လှူဒါန်းတို့အနက် အကောင်းဆုံးသော လှူဒါန်း၊ အလှူအတန်းအားလုံးထက် အမြင့်ဆုံး၊ ကောင်းကင်နေသူတို့အကြား အလွန်လျှို့ဝှက်ထားသော သင်ခန်းစာကို»။

Verse 2

देयमेकं महादानं कार्पासं चोत्तमोत्तमम् / येन दत्तेन प्रीयन्ते भूर्भुवः स्वरिति क्रमात्

အမြင့်မြတ်သော မဟာဒါန တစ်ပါးကို လှူသင့်၏—ကပ္ပာသ (ဝါ) သည် အကောင်းဆုံးထဲမှ အကောင်းဆုံးဖြစ်၏။ ထိုကို လှူခြင်းဖြင့် ဘူရ်၊ ဘူဝဟ်၊ စွဝဟ် ဟူသော လောကသုံးပါးသည် အစဉ်လိုက် ပီတိဖြစ်ကြ၏။

Verse 3

ब्रह्माद्या देवताः सर्वाः कार्याच्च प्रीतिमाप्नुयुः / देयमेतन्महादानं प्रेतोद्धरणहेतवे

ဗြဟ္မာမှ စ၍ နတ်ဒေဝတားအားလုံးသည် ဤကర్మဖြင့်လည်း ပီတိရကြ၏။ ထို့ကြောင့် ပရေတ (သေဆုံးသူ၏ ဝိညာဉ်) ကို ဒုက္ခအခြေအနေမှ ကယ်တင်ရန်အတွက် ဤမဟာဒါနကို လှူသင့်၏။

Verse 4

चिरं वसेद्रुद्रलोके ततो राजा भवेदिह / रूपवान्सुभगो वाग्मी श्रीमानतुल विक्रमः / यमलोकं विनिर्जित्य स्वर्गं ताक्ष्य स गच्छति

သူသည် ရုဒ္ဒရ၏ လောက၌ အချိန်ကြာမြင့်စွာ နေထိုင်ပြီးနောက်၊ ဤလောက၌ မင်းအဖြစ် မွေးဖွားလာသည်—ရုပ်ရည်လှပ၊ ကံကောင်း၊ စကားပြောချောမွေ့၊ ဂုဏ်သိက္ခာနှင့် စည်းစိမ်ပြည့်စုံ၊ သတ္တိဗလ မနှိုင်းယှဉ်နိုင်။ ယမလောကကို အနိုင်ယူပြီးနောက်၊ အို တာක්ෂျ (ဂရုဍ)၊ သူသည် သုဂ္ဂတိသို့၊ ကောင်းကင်သုခသို့ သွားရောက်သည်။

Verse 5

गां तिलांश्च क्षितं हेम यो ददाति द्विजन्मने / तस्य जन्मार्जिर्त पापं तत्क्षणादेवनश्यति

နှစ်ကြိမ်မွေး (ဗြာဟ္မဏ) ထံသို့ နွား၊ နှမ်းစေ့၊ မြေယာနှင့် ရွှေကို လှူဒါန်းသူ၏ ဘဝတစ်လျှောက် စုဆောင်းလာသော အပြစ်သည် ထိုခဏတည်းက ပျက်စီးသွားသည်။

Verse 6

तिला गावो महादानं महापातकनाशनम् / तद्द्वयं दीयते विप्रे नान्यवर्णे कदाचन

နှမ်းစေ့နှင့် နွားသည် မဟာဒါန ဖြစ်၍ အလွန်ကြီးမားသော အပြစ်များကိုပါ ဖျက်ဆီးနိုင်သည်။ ထိုနှစ်မျိုးကို ဗြာဟ္မဏထံသို့သာ လှူရမည်၊ အခြားဝဏ္ဏသို့ မည်သည့်အခါမျှ မပေးရ။

Verse 7

कल्पितं दीयते दानं तिला गावश्चमेदिनी / अन्येषु नैव वर्णेषु पोष्यवर्गे कदाचन

သတ်မှတ်ထားသည့် နည်းလမ်းအတိုင်း ဒါနကို ပေးလှူရမည်—နှမ်းစေ့၊ နွားနှင့် မြေယာ။ ထိုလှူဒါန်းမှုများကို အခြားဝဏ္ဏများသို့လည်းကောင်း၊ ထောက်ပံ့ခံ၍သာ အသက်မွေးသူများ (ပို့ရှဝర్గ) သို့လည်းကောင်း မည်သည့်အခါမျှ မပေးရ။

Verse 8

पोष्यवर्गे तथा स्त्रीषु दानं देयमकल्पितम् / आतुरे वोपरागे च द्वयं दानं विशिष्यते / आतुरे दीयते दानं तत्काले चोपतिष्ठति

ထောက်ပံ့ရမည့်သူများနှင့် မိန်းမများထံသို့ ဒါနကို မลังမလတ်ဘဲ ပေးလှူရမည်။ ဒါနအမျိုးမျိုးအနက် အထူးကောင်းမြတ်စေသော အခါနှစ်ခါရှိသည်—နာမကျန်းသူထံ ပေးသည့်အခါနှင့် နေ/လ ကြတ်ချိန်။ နာမကျန်းသူထံ ပေးသော ဒါနသည် ချက်ချင်း အကျိုးသက်ရောက်၍ ထိုအချိန်တည်းက ကူညီထောက်မပေးသည်။

Verse 9

जीवतस्तु पुनर्दत्तमुपतिष्ठत्यसंस्कृतम् / सत्यंसत्यं पुनः सत्यं यद्दत्तं विकलेन्द्रिये

အသက်ရှင်နေစဉ် ပြန်လည်ပေးသောအရာသည် သံস্কာရ မပြည့်စုံသဖြင့် «မသန့်စင်သေးသော» အဖြစ်သာ တည်နေသည်။ သစ္စာ—သစ္စာ၊ ထပ်မံသစ္စာ—အင်္ဒြိယများ ချို့ယွင်းလာချိန်၌ ပူဇော်သော ဒါနသာ မျှော်မှန်းသည့် အကျိုးကို ပေးတတ်သည်။

Verse 10

यच्चानु मोदते पुत्रस्तच्च दानमनन्तकम् / अतो दद्यात् स पुत्रो वा यावज्जीवत्ससौ चिरम् / अतिवाहस्तथा प्रेतो भोगांश्च लभते यतः

သားက အနုမောဒနာပြု၍ သဘောတူသော ဒါနသည် မကုန်ခန်းသော ကုသိုလ် (အနန္တက) ဖြစ်လာသည်။ ထို့ကြောင့် သားသည် အသက်ရှည်စွာ ရှိနေသမျှ အဖေကပေးစေ သို့မဟုတ် သားကပေးစေ။ ထိုကုသိုလ်ကြောင့် အတိဝါဟိက အခြေအနေဖြင့် ဆက်လက်သယ်ဆောင်သွားသော ပရေတသည် ခံစားစရာများကို ရရှိသည်။

Verse 11

अस्वस्था तुरकाले तु देहपाते क्षितिस्थिते / देहे तथातिवाहस्य परतः प्रीणनं भवेत्

သေချိန်၌ မကျန်းမာဘဲ ကိုယ်ခန္ဓာကျသွား၍ မြေပေါ်တွင် တည်နေသော်၊ ထို့နောက် ပြုလုပ်သော ပူဇော်သက္ကာနှင့် ဒါနတို့သည် အတိဝါဟိက ကိုယ်လုံးဖြင့် ထွက်ခွာသွားသူအတွက် တကယ့်အားဖြည့်ခြင်းနှင့် စိတ်ကျေနပ်စေခြင်း ဖြစ်လာသည်။

Verse 12

पङ्गावन्धे च काणे च ह्यर्धोन्मीलितलोचने / तिलेषु दर्भान्संस्तीर्य दानमुक्तं तदक्षयम्

ခြေမသန်၊ ကိုယ်အင်္ဂါချို့ယွင်း၊ မျက်စိတစ်ဖက်ကန်း၊ သို့မဟုတ် မျက်လုံးတစ်ဝက်သာဖွင့်နိုင်သူတို့အတွက်၊ နှမ်းပေါ်တွင် ဒರ್ಭမြက်ကို ခင်း၍ ပြုသော ဒါနသည် မပျက်မယွင်းသော (အက္ခယ) ဒါနဟု သင်ကြားထားသည်။

Verse 13

तिला लौहं हिरण्यञ्च कार्पासं लवणं तथा / सप्तधान्यं क्षितिर्गाव एकैकं पावनं स्मृतम्

နှမ်း၊ သံ၊ ရွှေ၊ ဝါချည်၊ ဆား၊ ထို့ပြင် သတ္တဓာန (စပါးမျိုးခုနစ်ပါး)၊ မြေယာနှင့် နွား—ဤတစ်ခုချင်းစီကို ပူဇော်ဒါနအဖြစ် ပေးလှူလျှင် သန့်စင်ပေးသော အရာဟု မှတ်သားထားသည်။

Verse 14

लोहदानाद्यमस्तुष्येद्धर्म राजस्तिलार्पणात् / लवणे दीयमाने तु न भयं विद्यते यमात्

သံကို လှူဒါန်းလျှင် ယမမင်းသည် ပျော်ရွှင်တော်မူ၏။ သီလ (နှမ်း) ကို ဓမ္မရာဇထံ ပူဇော်လျှင်လည်း အကျိုးကျေးဇူးနှင့် အလိုတော်ရ၏။ ဆားကို ဒါနပြုလျှင် ယမထံမှ ကြောက်ရွံ့ခြင်း မရှိတော့။

Verse 15

कर्पासस्य तु दानेन न भूतेभ्यो भयं भवेत् / तारयन्ति नरं गावस्त्रिविधाश्चैव पातकात्

ကော်ပတ် (ချည်) ကို လှူဒါန်းလျှင် အန္တရာယ်ပြုသော ဘူတများထံမှ ကြောက်ရွံ့ခြင်း မဖြစ်။ ထို့အတူ အမျိုးသုံးပါးသော နွားတို့သည် လူကို အပြစ်မှ ကယ်တင်ပေးကြ၏။

Verse 16

हेमदानात्सुखं स्वर्गे भूमिदानान्नृपो भवेत् / हेमभूमिप्रदानाच्च न पीडा नरके भवेत्

ရွှေကို လှူဒါန်းလျှင် ကောင်းကင်ဘုံ၌ သုခကို ခံစားရ၏။ မြေကို လှူဒါန်းလျှင် မင်းဖြစ်၏။ ရွှေနှင့် မြေ နှစ်မျိုးလုံးကို ပေးလှူလျှင် နရက၌ ညှဉ်းပန်းခြင်း မရှိတော့။

Verse 17

सर्वे ऽपि यमदूताश्च यमरूपा विभीषणाः / सर्वे ते वरदा यान्ति सप्तधान्येन प्रीणिताः

ယမ၏ တမန်တော်များ အားလုံးသည် ယမကဲ့သို့ပင် ကြောက်မက်ဖွယ် ရုပ်သဏ္ဌာန်ရှိကြ၏။ သို့သော် သတ္တဓာန്യ (စပါးသီးနှံ ခုနစ်မျိုး) ကို ပူဇော်၍ စိတ်ကျေနပ်စေသော် သူတို့အားလုံးသည် ကောင်းချီးပေးသူများဖြစ်ကာ ထွက်ခွာသွားကြ၏။

Verse 18

विष्णोः स्मरणमात्रेण प्राप्यते परमा गतिः / एतत्ते सर्वमाख्यातं मर्त्यैर्या गतिराप्यते

ဗိဿနုဘုရားကို သတိရခြင်းတစ်မျိုးတည်းဖြင့်ပင် အမြင့်မြတ်ဆုံးသော ဂတိကို ရရှိနိုင်၏။ ထို့ကြောင့် မရဏသတ္တဝါတို့ ရောက်နိုင်သော အဆုံးသတ်ဂတိကို သင်အား အပြည့်အစုံ ငါရှင်းပြပြီးပြီ။

Verse 19

तस्मात् पुत्रं प्रशंसन्ति ददाति पितुराज्ञया / भूमिष्ठं पितरं दृष्ट्वा ह्यर्धोन्मीलितलोचनम्

ထို့ကြောင့် သားကို ချီးမွမ်းကြသည်။ အဖ၏အမိန့်ကို လိုက်နာ၍ သတ်မှတ်ထားသော ဒါနနှင့် ကర్మများကို ပေးလှူဆောင်ရွက်သဖြင့် ဖြစ်သည်။ မြေပြင်ပေါ်တွင် အဖကို မြင်ရ၍ မျက်လုံးတစ်ဝက်သာ ဖွင့်ထားသည်။

Verse 20

तस्मिन् काले सुतो यस्तु सर्वदानानि दापयेत् / गयाश्राद्धाद्विशिष्येत स पुत्रः कुलनन्दनः

ထိုအချိန်၌ သတ်မှတ်ထားသော ဒါနအားလုံးကို မှန်ကန်စွာ ပေးလှူစေသော သားသည် ဂယာ-ရှရဒ္ဓ ပြုလုပ်ခြင်း၏ ကုသိုလ်ထက်ပင် ထူးမြတ်သည်။ ထိုသို့သော သားသည် မျိုးရိုး၏ ပျော်ရွှင်ခြင်း ဖြစ်၏။

Verse 21

स्वस्थानाच्चलितश्चासौ विकलस्य पितुस्तदा / पुत्रैर्यत्नेन कर्तव्या पितरं तारयन्ति ते

ထိုအခါ အဖသည် မိမိ၏သင့်တော်သောအခြေအနေမှ လှုပ်ရှားကာ ဖျော့နွမ်းအကူအညီမဲ့ ဖြစ်လာသည်။ သားတို့သည် ကြိုးစား၍ လိုအပ်သော ကర్మ/ပူဇာများကို ဆောင်ရွက်ရမည်။ ထိုကြိုးပမ်းမှုဖြင့် အဖကို ကယ်တင်ကြသည်။

Verse 22

किं दत्तैर्बहुभिर्दानैः पितुरन्त्येष्टिमाचरेत् / अश्वमेधो महायज्ञः कलां नार्हति षोडशीम्

အမျိုးမျိုးသော ဒါနများကို များစွာပေးလှူခြင်းသည် အဖ၏ အန္တျေဋ္ဌိ (နောက်ဆုံးမင်္ဂလာ/သင်္ဂြိုဟ်) ကို မဆောင်ရွက်လျှင် ဘာအကျိုးရှိမည်နည်း။ မဟာယဇ్ఞ အရှွမေဓပင်လျှင် ထို၏ ဆယ့်ခြောက်ပုံတစ်ပုံကိုတောင် မမီနိုင်။

Verse 23

धर्मात्मा स नु पुत्रो वैदेवैरपि सुपूज्यते / दापयेद्यस्तु दानानि ह्यातुरं पितरं भुवि

အမှန်တကယ် ထိုသားသည် ဓမ္မရှိသူ ဖြစ်၍ ဒေဝတားတို့ကပင် ကောင်းစွာ ပူဇော်ချီးမြှောက်ကြသည်။ အဖသည် နာမကျန်းနေသော်လည်း မြေပြင်ပေါ်တွင် အသက်ရှင်စဉ် ဒါနများကို ပေးလှူစေသူ ဖြစ်သောကြောင့်ပင်။

Verse 24

लोहदानञ्च दातव्यं भूमियुक्तेन पाणिना / यमं भीमञ्च नाप्नोति न गच्छेत् तस्य वेश्मनि

မြေကိုထိထားသောလက်ဖြင့် သံကိုလည်း ဒါနပြုသင့်သည်။ ထိုကောင်းမှုကြောင့် ယမမင်းနှင့် ယမလောက၏ ကြောက်မက်ဖွယ်ဘေးများကို မတွေ့ရ၊ ယမမင်း၏ အိမ်တော်သို့လည်း မသွားရ။

Verse 25

कुठारो मुसलो दण्डः खड्गश्च च्छुरिका तथा / एतानि यमहस्तेषु दृश्यानि पापकर्मिणाम्

ပုဆိန်၊ မုဆလ (ထောင်းတံ)၊ တုတ်၊ ဓားနှင့် ဓားသေး—ဤအရာတို့သည် အပြစ်ကर्मပြုသူတို့ကို ကိုင်တွယ်ရန် ယမမင်း (နှင့် သူ၏တမန်များ) လက်ထဲတွင် မြင်ရသည်။

Verse 26

तस्माल्लोहस्य दानन्तु ब्राह्मणायातुरो ददेत् / यमायुधानां सन्तुष्ट्यै दानमेतदुदाहृतम्

ထို့ကြောင့် ဝေဒနာခံရချိန် (အထူးသဖြင့် သေခါနီး) တွင် ဗြာဟ္မဏာတစ်ဦးအား သံဒါနပေးသင့်သည်။ ဤဒါနသည် ယမ၏ လက်နက်ကိုင်အမှုထမ်းများကို စိတ်ကျေနပ်စေရန် ဟု ဆိုထားသည်။

Verse 27

गर्भस्थाः शिशवो ये च युवानः स्थविरास्तथा / एभिर्दानविशेषैस्तु निर्दहेयुः स्वपातकम्

မိခင်ဝမ်းထဲရှိသေးသူဖြစ်စေ၊ ကလေးဖြစ်စေ၊ လူငယ်ဖြစ်စေ၊ အိုမင်းသူဖြစ်စေ—ဤသီးသန့်ဒါနများဖြင့် မိမိ၏အပြစ် (ကျဆုံးစေသောဒုက္ခကံ) ကို မီးကဲ့သို့ လောင်ကျွမ်းဖျက်ဆီးသင့်သည်။

Verse 28

छुरिणः श्यामशबलौ षण्डामर्का उदुम्बराः / शबला श्यामदूता ये लोहदानेन प्रीणिताः

ယမ၏တမန်များဖြစ်သော ချူရီဏ (Churiṇa)၊ ရှျာမ-ရှဗလ (Śyāma-Śabala)၊ စဏ္ဍာမရ္က (Ṣaṇḍāmarka) နှင့် ဥဒုမ္ဗရ (Udumbara)—အမဲရောင်နှင့် အစက်အပြောက်ရောင်ရှိသော ထိုတမန်များသည် သံဒါနကြောင့် အထူးပင် ပျော်ရွှင်ကျေနပ်ကြသည်။

Verse 29

पुत्राः पौत्रास्तथा बन्धुः सगोत्राः सुहहृदस्तथा / ददते नातुरे दानं ब्रह्मघ्नैस्तु समा हि ते

သား၊ မြေး၊ ဆွေမျိုး၊ တစ်မျိုးရိုးတစ်စဉ်တည်းသူများနှင့် မေတ္တာရှင်မိတ်ဆွေတို့ပင် နာမကျန်းသူအား ဒါနမပေးကြ; ထိုသူတို့သည် ဗြာဟ္မဏသတ်သူနှင့် တူညီဟု ဆိုကြသည်။

Verse 30

पञ्चत्वे भूमियुक्तस्य शृणु तस्य च या गतिः / अतिवाहः पुनः प्रेतोवर्षोर्ध्वं सुकृतं लभेत्

သေဆုံးချိန်၌ ကိုယ်ခန္ဓာသည် မြေဓာတ်နှင့် ပေါင်းစည်းသွားသူ၏ လမ်းကြောင်းကို နားထောင်လော့။ ထို့နောက် ‘အတိဝါဟ’ ဖြစ်ပြီး ထပ်မံ ‘ပရေတ’ ဖြစ်ကာ တစ်နှစ်ကျော်လွန်သော် ကုသိုလ်၏ အကျိုးကို ရရှိသည်။

Verse 31

अग्नित्रयं त्रयो लोकास्त्रयो वेदास्त्रयो ऽमराः / कालत्रयं त्रिसन्ध्यं च त्रयो वर्णास्त्रिशक्तयः

သန့်ရှင်းသော မီးသုံးပါး၊ လောကသုံးပါး၊ ဝေဒသုံးပါး၊ နတ်အမျိုးသုံးပါး၊ ထို့အတူ ကာလသုံးမျိုးနှင့် သုံးဆန္ဓျာ (ဝတ်ပြုချိန်)၊ ဝဏ္ဏသုံးပါးနှင့် သက္တိသုံးပါး—ဤအရာအားလုံးကို သုံးစု (triad) ဟု ခေါ်ဆိုသည်။

Verse 32

पादादूर्ध्वं कटिं यावत् तावद्ब्रह्याधितिष्ठति / ग्रीवां यावद्धरिर्नाभेः शरीरे मनुजस्य च

လူ့ကိုယ်ခန္ဓာ၌ ခြေမှ စ၍ ခါးတိုင်အောင် ဗြဟ္မာသည် အုပ်စိုးတည်ရှိ၏; နာဘီမှ စ၍ လည်ပင်းတိုင်အောင် ဟရီ (ဗိဿဏု) သည် အုပ်စိုးတည်ရှိ၏။

Verse 33

मस्तके तिष्ठतीशानो व्यक्ताव्यक्तो महेश्वरः / एकमूर्तेस्त्रयो भागा ब्रह्मा विष्णुहेश्वराः

ခေါင်းပေါ်၌ အီရှာန—မဟေရှ္ဝရ—သည် ထင်ရှားသကဲ့သို့ မထင်ရှားသည့် အဖြစ်နှစ်မျိုးဖြင့် တည်ရှိ၏။ တစ်ပါးတည်းသော ദေဝရုပ်၌ အပိုင်းသုံးပါးရှိ၍ ဗြဟ္မာ၊ ဗိဿဏု၊ မဟေရှ္ဝရ တို့ဖြစ်သည်။

Verse 34

अहं प्राणः शरीरस्थो भूतग्रामचतुष्टये / धर्माधर्मे मतिं दद्यात् सुखदुःखे कृताकृते

ငါသည် ကိုယ်ခန္ဓာအတွင်း နေထိုင်သော ပရာဏ (အသက်ရှူသက်) ဖြစ်၏။ သတ္တဝါ/ဓာတ်တစု လေးမျိုးအတွက် ငါသည် ဓမ္မနှင့် အဓမ္မကို ခွဲခြားသိမြင်နိုင်သော ဉာဏ်ကို ပေး၍၊ ချမ်းသာနှင့် ဒုက္ခကို ခံစားစေကာ၊ ပြုလုပ်ပြီးသောအရာနှင့် မပြုလုပ်သေးသောအရာကို သိမြင်စေ၏။

Verse 35

जन्तोर्वुद्धिं समास्थाय पूर्वमर्माधिवासिताम् / अहमेव तथा जीवान्प्रेरयामि च कर्मसु / स्वर्गं च नरकं मोक्षं प्रयान्ति प्राणिनो ध्रुवम्

ယခင်ကံ၏ လျှို့ဝှက်အထင်အမြင်များဖြင့် ပုံသွင်းထားပြီး စိတ်တွင်း၌ နေရာယူထားသော သတ္တဝါ၏ ဉာဏ်ကို ငါက ကိုင်စွဲလျက်၊ ငါတစ်ဦးတည်းကပင် အသက်ရှိသတ္တဝါတို့ကို ကံအလုပ်များသို့ လှုံ့ဆော်ပို့ဆောင်၏။ ထို့ကြောင့် သတ္တဝါတို့သည် မလွဲမသွေ ကောင်းကင်ဘုံ၊ နရက၊ သို့မဟုတ် မောက္ခသို့ ရောက်ကြ၏။

Verse 36

स्वर्गस्थं नरकस्थं वा श्राद्धे वाप्यायनं भवेत् / तस्माच्छ्राद्धानि कुर्वीत त्रिविधानि विचक्षणः

ကွယ်လွန်သူသည် ကောင်းကင်ဘုံ၌ ရှိစေ၊ နရက၌ ရှိစေ၊ Śrāddha (ရှရဒ္ဓ) ပူဇော်ပွဲမှတစ်ဆင့် အာဟာရနှင့် အားဖြည့်ခြင်း ရရှိနိုင်၏။ ထို့ကြောင့် ဉာဏ်ရှိသူသည် သုံးမျိုးသော Śrāddha အခမ်းအနားတို့ကို ပြုလုပ်သင့်၏။

Verse 37

मत्स्यं कर्मं च वाराहं नारसिंहञ्च वामनम् / रामं रामं च कृष्णं च बुद्धं चैव सकल्किनम् / एतानि दश नामानि स्मर्तव्यानि सदा बुधैः

ပညာရှိတို့သည် အမြဲတမ်း ဤနာမတော် ဆယ်ပါးကို သတိရရမည်— မတ္စျ (Matsya)၊ ကုရ္မ (Kurma)၊ ဝါရာဟ (Varaha)၊ နာရသിംဟ (Narasimha)၊ ဝါမန (Vamana)၊ ရာမ (Rama)၊ ရာမ (Rama)၊ ကృష్ణ (Krishna)၊ ဗုဒ္ဓ (Buddha) နှင့် ကလ္ကိန် (Kalkin) တို့ဖြစ်၏။

Verse 38

स्वर्गं जीवाः सुखं यान्ति च्युताः स्वर्गाच्च मानवाः / लब्ध्वा सुखं च वित्तं च दयादाक्षिण्यसंयुताः / पुत्रपौत्रैर्धनैराढ्या जीवेयुः शरदां शतम्

ဝိညာဉ်တို့သည် ချမ်းသာစွာ ကောင်းကင်ဘုံသို့ သွားကြ၏။ လူသားတို့သည် ကောင်းကင်ဘုံမှ ပြန်လည်ကျဆင်းလာသောအခါ၊ ချမ်းသာနှင့် စည်းစိမ်ကို ရရှိပြီး မေတ္တာကရုဏာနှင့် ရက်ရောမှုတို့ဖြင့် ပြည့်စုံလျက်၊ သားသမီးမြေးမြစ်နှင့် ဓနဥစ္စာကြွယ်ဝကာ ဆောင်းဦးတစ်ရာ (နှစ်တစ်ရာ) တိုင်အောင် အသက်ရှင်ကြ၏။

Verse 39

आतुरे च ददेद्दानं विष्णुपूजाञ्च कारयेत् / अष्टाक्षरं तथा मन्त्रं जपेद्वा द्वादशाक्षरम्

လူတစ်ဦး အပြင်းအထန် နာမကျန်းသောအခါ ဒါနပြု၍ သခင်ဗိဿနုကို ပူဇော်ပွဲ စီစဉ်စေ။ အက္ခရာရှစ်လုံး မန္တရကို ဂျပ်ပါ၊ သို့မဟုတ် အက္ခရာတစ်ဆယ်နှစ်လုံး မန္တရကို ရွတ်ဆိုပါ။

Verse 40

पूजयेच्छुक्लपुष्पैश्च नैवेद्यैर्घृतपाचितैः / तथा गन्धैश्च धूपैश्च श्रुतिस्मृतिमनूदितैः

အဖြူရောင်ပန်းများနှင့် ဂhee ဖြင့်ချက်ထားသော နေဝေဒျ (အာဟာရပူဇော်) တို့ဖြင့် ပူဇော်ရမည်။ ထို့အပြင် အနံ့သာနှင့် မီးခိုး (ဓူပ) တို့ကိုလည်း ရှရုတိနှင့် စမෘတိ အမိန့်အတိုင်း ဆောင်ရွက်ရမည်။

Verse 41

विष्णुर्माता पिता विष्णुर्विष्णुः स्वजनबान्धवाः / यत्र विष्णुं न पश्यामि तेन वासेन किं मम

ဗိဿနုသည် ကျွန်ုပ်၏ မိခင်၊ ဗိဿနုသည် ကျွန်ုပ်၏ ဖခင်၊ ဗိဿနုသည် ကျွန်ုပ်၏ ကိုယ်ပိုင် ဆွေမျိုးမိတ်ဆွေများ ဖြစ်သည်။ ဗိဿနုကို မမြင်ရသော နေရာ၌ နေထိုင်ခြင်းသည် ကျွန်ုပ်အတွက် အကျိုးရှိသလော။

Verse 42

जले विष्णुः स्थले विष्णुर्विष्णुः पर्वतमस्तके / ज्वालामालाकुले विष्णुः सर्वं विष्णुमयं जगत्

ရေထဲ၌လည်း ဗိဿနုရှိ၏၊ မြေပြင်ပေါ်၌လည်း ဗိဿနုရှိ၏၊ တောင်ထိပ်ပေါ်၌လည်း ဗိဿနုရှိ၏။ မီးလောင်တောက်ပသော မီးတန်းများအလယ်၌လည်း ဗိဿနုတစ်ပါးတည်း ရှိ၏—အမှန်တကယ် စကြဝဠာတစ်လုံးလုံးသည် ဗိဿနုမယ ဖြစ်၏။

Verse 43

वयमापो वयं पृथ्वी वयं दर्भा वयं तिलाः / वयं गावो वयं राजा वयं वायुर्वयं प्रजाः

“ကျွန်ုပ်တို့သည် ရေဖြစ်၏၊ ကျွန်ုပ်တို့သည် မြေဖြစ်၏၊ ကျွန်ုပ်တို့သည် ဒರ್ಭမြက်ဖြစ်၏၊ ကျွန်ုပ်တို့သည် နှမ်းစေ့ဖြစ်၏။ ကျွန်ုပ်တို့သည် နွားများဖြစ်၏၊ ကျွန်ုပ်တို့သည် ဘုရင်ဖြစ်၏၊ ကျွန်ုပ်တို့သည် လေဖြစ်၏၊ ကျွန်ုပ်တို့သည် သတ္တဝါပေါင်းစုံ (ပြည်သူများ) ဖြစ်၏။”

Verse 44

वयं हेम वयं धान्यं वयं मधु वयं घृतम् / वयं विप्रा वयं देवा वयं शम्भुश्च भूर्भुवः

“ငါတို့သည် ရွှေဖြစ်၏၊ ငါတို့သည် စပါးသီးနှံဖြစ်၏၊ ငါတို့သည် ပျားရည်ဖြစ်၏၊ ငါတို့သည် ဂျီ (ghee) ဖြစ်၏။ ငါတို့သည် ဗြာဟ္မဏများ၊ ငါတို့သည် ဒေဝတားများ၊ ငါတို့သည် သမ္ဘု (ရှီဝ) ဖြစ်၍၊ ငါတို့သည် လောကများ—ဘူနှင့် ဘုဝ—ဖြစ်၏။”

Verse 45

अहं दाता अहं ग्राही अहं यज्वा अहं क्रतुः / अहं हर्ता अहं धर्मो अहं पृथ्वी ह्यहं जलम्

“ငါသည် ပေးသူဖြစ်၏၊ ငါသည် လက်ခံသူဖြစ်၏။ ငါသည် ယဇ္ဉပြုသူဖြစ်၏၊ ယဇ္ဉကိုယ်တိုင်လည်း ငါဖြစ်၏။ ငါသည် ယူဆောင်သွားသူဖြစ်၏၊ ငါသည် ဓမ္မဖြစ်၏။ ငါသည် မြေကြီးဖြစ်၏—အမှန်တကယ် ငါသည် ရေဖြစ်၏။”

Verse 46

धर्माधर्मे मतिं दद्यां कर्मभिस्तु शुभाशुभैः / यत् कर्म क्रियते क्वापि पूर्वजन्मार्जितं खग

“ကောင်းသောနှင့် မကောင်းသော ကမ္မများကြောင့် စိတ်သည် ဓမ္မ သို့မဟုတ် အဓမ္မ သို့ လှည့်ယိမ်းလာ၏။ မည်သည့်နေရာ၌ မည်သည့်အလုပ်ကို ပြုလုပ်စေကာမူ၊ အို ငှက် (ဂရုဍ) ရေ၊ အမှန်တကယ်မှာ ယခင်ဘဝတွင် စုဆောင်းထားသမျှက ပုံဖော်ထားခြင်းဖြစ်၏။”

Verse 47

धर्मे मतिमहं दद्यामधर्मे ऽप्यहमेव च / यातनां कुरुते सो ऽपि धर्मे मुक्तिं ददाम्यहम्

“ဓမ္မသို့ လှည့်ယိမ်းသော ဉာဏ်ကို ငါကိုယ်တိုင် ပေး၏၊ အဓမ္မသို့ လှည့်ယိမ်းခြင်းကိုလည်း ငါတစ်ဦးတည်း ခွင့်ပြု၏။ အပြစ်ရှိသူတို့အား ညှဉ်းပန်းဒဏ်ကို သူလည်း စီမံ၏; သို့သော် ဓမ္မအားဖြင့် လွတ်မြောက်ခြင်းကို ပေးသူမှာ ငါပင်ဖြစ်၏။”

Verse 48

मनुजानां हिता तार्क्ष्य अन्ते वैतरणी स्मृता / तयावमत्य पापौघं विष्णुलोकं स गच्छति

“အို တာရ္ක්ෂျ (ဂရုဍ) ရေ၊ လူသားတို့၏ အကျိုးအတွက် အဆုံးတွင် ဝိုင်တရဏီကို (ဖြတ်ကူးခြင်းကို) သင်ကြားထား၏။ ထိုအရာကို ကျော်လွန်သွားလျှင် အပြစ်အစုအဝေးကြီးကို လွန်ကဲ၍ ဗိဿနုလောကသို့ သွားရ၏။”

Verse 49

बालत्वे यच्च कौमारे यच्च परिणतौ च यत् / सर्वावम्थाकृतं पापं यच्च जन्मान्तरेष्वपि

ကလေးဘဝ၌ ပြုခဲ့သော အပြစ်၊ လူငယ်ဘဝ၌ ပြုခဲ့သော အပြစ်၊ အရွယ်ရောက်ဘဝ၌ ပြုခဲ့သော အပြစ်တို့—ဘဝအခြေအနေ အဆင့်အတန်း မည်သို့မဆို ပြုလုပ်ခဲ့သမျှ အပြစ်အားလုံးနှင့် ယခင်ဘဝများ၌ ပြုခဲ့သော အပြစ်များတိုင်အောင်လည်း အကုန်လုံး စာရင်းသွင်း၍ အကဲဖြတ်ခံရသည်။

Verse 50

यन्निशायां तथा प्रातर्यन्मध्याह्नापराह्नयोः / सन्ध्ययोर्यत् कृतं कर्म कर्मणा मनसा गिरा

ညအချိန်၌ ပြုသော အလုပ်၊ မိုးလင်းချိန်၌ ပြုသော အလုပ်၊ မွန်းတည့်နှင့် မွန်းလွဲ၌ ပြုသော အလုပ်၊ ထို့ပြင် ဆန္ဓျာနှစ်ခါ (အလင်းပြောင်းချိန်) တွင် ပြုသော အလုပ်—ကိုယ်ကာယ၊ စိတ်နှလုံး၊ နှုတ်ကပတ်တို့ဖြင့် ပြုလုပ်သမျှ အမှုအားလုံးသည် ကမ္မအဖြစ် စာရင်းဝင်သည်။

Verse 51

दत्त्वा वरां सकृदपि कपिलां सर्वकामिकाम् / उद्धरेदन्तकाले स आत्मानं पापसञ्चयात्

အလိုရှိရာကို ပြည့်စုံစေသော ရွေးချယ်ကောင်းမွန်သည့် ကပိလာ (အညိုရောင်နွား) ကို—even တစ်ကြိမ်တည်းပင်—လှူဒါန်းပြီးလျှင်၊ သေခါနီးအချိန်၌ ထိုသူသည် စုဆောင်းထားသော အပြစ်အစုအဝေးမှ မိမိကိုယ်ကို မြှောက်တင်ကယ်တင်နိုင်သည်။

Verse 52

गावो ममाग्रतः सन्तु पृष्ठतः पार्श्वतस्तथा / गावो मे हृदये सन्तु गवां मध्ये वसाम्यहम्

နွားတို့သည် ငါ့ရှေ့၌ ရှိပါစေ၊ ငါ့နောက်၌လည်း ရှိပါစေ၊ ငါ့ဘေးနှစ်ဖက်၌လည်း ထိုနည်းတူ ရှိပါစေ။ နွားတို့သည် ငါ့နှလုံးအတွင်း၌ နေပါစေ။ ငါသည် နွားတို့အလယ်၌ နေထိုင်၏။

Verse 53

या लक्ष्मीः सर्वभूतानां या च देवे व्यवस्थिता / धेनुरूपेण सा देवी मम पापं व्यपोहतु

သတ္တဝါအားလုံးအတွင်း၌ တည်ရှိ၍ ဒေဝတို့အကြား၌လည်း တည်ထောင်ထားသော သီဝီ လက္ခမီမယ်တော်သည် ယခု နွားရုပ်ဖြင့် ငါ၏ အပြစ်ကို ဖယ်ရှားပယ်ဖျက်ပါစေ။