Adhyaya 25

Verse 1

ऽल्पायुर्मरणहे तुबालान्त्येष्ट्योर्निरूपणं नाम चतुर्विशो ऽध्यायः श्रीविष्णुरुवाच / अतः परं प्रवक्ष्यामि पुरुषस्त्री विनिर्णयम् / जीवन्वापि मृतो वापि पञ्चवर्षाधिको ऽपि वा

ဤသည်မှာ “အသက်တို၍ အချိန်မတိုင်မီ သေဆုံးရခြင်း၏ အကြောင်းရင်းများနှင့် ကလေး၏ နောက်ဆုံးကိစ္စ (အန္တျေṣṭိ) ကို ရှင်းလင်းဖော်ပြခြင်း” ဟူသော အမည်ရှိ အခန်း (အဓ္ယာယ) နှစ်ဆယ့်လေး ဖြစ်သည်။ သရီဗိṣṇုက မိန့်တော်မူသည်– “ယခုမှစ၍ ယောကျ်ားကလေးနှင့် မိန်းကလေးအကြောင်း သင့်လျော်သည့် ဆုံးဖြတ်ချက်ကို ငါဟောမည်။ ကလေးသည် အသက်ရှင်နေသော်လည်းကောင်း သေဆုံးသော်လည်းကောင်း၊ ငါးနှစ်ကျော်သော်လည်းကောင်း”။

Verse 2

पूर्णे तु पञ्चमे वर्षे पुमांश्चैव प्रतिष्ठितः / सर्वैन्द्रियाणि जानाति रूपारूपविपर्ययौ

ငါးနှစ်ပြည့်သော် ယောကျ်ားကလေးသည် ကြီးထွားမှု၌ တည်ငြိမ်လာသည်။ အင်္ဒြိယ (အာရုံခံအင်္ဂါ) အားလုံး၏ လုပ်ဆောင်ချက်ကို သိလာပြီး၊ ရုပ်နှင့် အရုပ် (ပုံသဏ္ဌာန်ရှိ/မရှိ) ကို ရှုပ်ထွေးမပြောင်းပြန်ဘဲ ခွဲခြားသိနိုင်သည်။

Verse 3

पूर्वकर्मविपाकेन प्राणिनां वधबन्धनम् / विप्रादीनन्त्यजान्सर्वान्पापं मारयति ध्रुवम्

အတိတ်ကံ၏ အကျိုးပေါက်ရောက်မှုကြောင့် သတ္တဝါတို့သည် သတ်ဖြတ်ခြင်းနှင့် ချုပ်နှောင်ခြင်းကို ကြုံတွေ့ရသည်။ အပြစ်သည် ဗြာဟ္မဏတို့မှစ၍ အခြားသူအားလုံး၊ အနိမ့်ဆုံးမွေးဖွားသူအထိ မလွဲမသွေ ဖျက်ဆီးတတ်သည်။

Verse 4

गर्भे नष्टे क्रिया नास्ति दुग्धं देयं मृते शिशौ / परं च पायसं क्षीरं दद्याद्वलविपत्तितः

သန္ဓေသား ပျက်ဆုံးသွားလျှင် (မီးဖွားမတိုင်မီ ပျက်ကွက်လျှင်) သေမင်္ဂလာကိစ္စ မရှိ။ ကလေးငယ် သေသွားလျှင် နို့ကို ပူဇော်ရမည်၊ ထို့ပြင် နို့နှင့်ချက်သော ဆန်ပူတင်း (ပာယသ) နှင့် နို့ကိုလည်း ကိုယ့်အင်အားအလိုက် ပူဇော်ရမည်။

Verse 5

एकादशाहं द्वादशाहं वृषं वृषविधिं विना / महादानविहीनं च कुमारे कृत्यमादिशेत्

ကလေးယောက်ျား သေးငယ်စဉ် သေဆုံးလျှင်၊ သေပြီးနောက် လိုအပ်သော အခမ်းအနားများ—၁၁ ရက်မြောက်၊ ၁၂ ရက်မြောက် အထိမ်းအမှတ်များ—ကို ညွှန်ကြားရမည်။ သို့သော် နွားထီးပူဇော်ပွဲ (ဝೃષ-ဝိဓိ) နှင့် ၎င်း၏ လုပ်ထုံးလုပ်နည်းကို မပြုရ၊ မဟာဒါန (အလှူကြီး) မပါစေရ။

Verse 6

कुमाराणां चैव बालानां भोजनं वस्त्रवेष्टनम् / बाले वा तरुणे वृद्धे घटो भवति वै मृते

ကလေးယောက်ျားနှင့် ကလေးငယ်များအတွက် အစာကျွေးခြင်းနှင့် အဝတ်အထည်ဖြင့် ပတ်ခြုံခြင်း ရှိသည်။ ထို့အတူ ကလေး၊ လူငယ်၊ အိုမင်းသူ မည်သူမဆို သေဆုံးသည့်အခါ အမှန်တကယ် ‘ဃဋ’ ဟူသော အားကိုးခံရသူ—ပူဇော်ကူညီမှုလိုအပ်သူ—ဖြစ်လာသည်။

Verse 7

भूमौ विनिः क्षिपेद्बालं द्विमासोनं द्विवार्षिकम् / ततः परं खगश्रेष्ठ देहदाहो विधोयते

နှစ်လမပြည့်သေးသော ကလေးနှင့် နှစ်နှစ်အထိရှိသော ကလေးကို မြေတွင် အပ်နှံ (မြေမြှုပ်) ရမည်။ ထို့နောက်မှစ၍၊ ငှက်တို့၏ အမြတ်ဆုံး ဂရုဍာရေ၊ ကိုယ်ခန္ဓာကို မီးသင်္ဂြိုဟ်ခြင်း (မီးသဂြိုဟ်) ကို သတ်မှတ်ထားသည်။

Verse 8

शिशुरा दन्तजननाद्बालः स्याद्यावदाशिखम् / कथ्यते सर्वशास्त्रेषु कुमारो मौञ्जिबन्धनात्

သွားပေါက်လာချိန်မှစ၍ ‘ရှိရှု’ (ကလေးငယ်) ဟု ခေါ်သည်။ ထိုအချိန်မှ စ၍ ဦးခေါင်းပထမဆုံး မုတ်ဆိတ်/ဆံပင်ချွတ် (ပထမဆံချ) အထိ ‘ဗာလ’ (ကလေး) ဟု ခေါ်သည်။ သာသနာစာတမ်းအားလုံးတွင် မုဉ္ဇာခါးပတ် ချည်နှောင်သည့် အုပနယန အခမ်းအနားမှစ၍ ‘ကုမာရ’ (လူငယ်) ဟု ခေါ်ကြသည်။

Verse 9

शूद्रादीनां कथं कुर्यात्संशयो मौञ्जिवर्जनात् / गर्भाच्च नवमं हित्वा शिशुरामासषोडशम्

ရှူဒြာတို့နှင့် အခြားသူတို့အတွက် ဤကర్మကို မည်သို့ ဆောင်ရွက်ရမည်နည်း။ မောဉ္ဇီ (သန့်ရှင်းခါးပတ်) မဝတ်ကြသဖြင့် သံသယ ဖြစ်ပေါ်သည်။ ကိုယ်ဝန်ဆောင်ကာလမှ ကိုးလကို ချန်ထား၍၊ ကလေးအတွက် ရေတွက်ခြင်းသည် ဆယ့်ခြောက်လအထိ ဖြစ်သည်။

Verse 10

बालश्चाथ परञ्ज्ञेय आमाससप्तविंशति / आ पञ्च वर्षात्कौमारः पौगण्डो नवहांयनः

ထို့ပြင် သိထားရမည်မှာ “ဗာလ” (ကလေးငယ်) ဟုခေါ်သောအဆင့်သည် ၂၇ လအထိ ဖြစ်သည်။ ၅ နှစ်အထိကို “ကೌမာရ” (ကလေးဘဝအစ) ဟုခေါ်ပြီး၊ ၉ နှစ်အထိကို “ပေါုဂဏ္ဍ” (ကလေးယောက်ျားလေးဘဝ) ဟုခေါ်သည်။

Verse 11

किशोरः षोडशाब्दः स्यात्ततो यौवनमादिशेत् / मृतो ऽपि पञ्चमे वर्षे अवृतः सवृतो ऽपि वा

ကလေးယောက်ျားကို “ကိရှောရ” ဟု ၁၆ နှစ်အထိ သတ်မှတ်ကြပြီး၊ ထို့နောက် “ယောဝန” (လူငယ်ဘဝ) ဟု ခေါ်ဆိုရမည်။ ၅ နှစ်မြောက်တွင် သေဆုံးသော်လည်း သန့်ရှင်းပွဲ မပြုရသေးသည်ဖြစ်စေ ပြုပြီးသားဖြစ်စေ စည်းကမ်းအတိုင်း သက်ဆိုင်ရာအဖြစ် လိုက်နာရမည်။

Verse 12

पूर्वोक्तमेव कर्तव्यमीहते दशपिण्डकम् / स्वल्पकर्मप्रसङ्गाच्च स्वल्पाद्विषयबन्धनात्

ဤနေရာ၌လည်း ယခင်က ပြောထားသကဲ့သို့ပင်—ပိဏ္ဍ ၁၀ လုံး ပူဇော်သော အခမ်းအနားကို—တိတိကျကျ ဆောင်ရွက်ရမည်။ အကြောင်းမှာ လုပ်ရပ်အနည်းငယ်နှင့်ပင် ပတ်သက်မိခြင်း၊ အာရုံခံအရာဝတ္ထုတို့နှင့် အနည်းငယ်ပင် ချည်နှောင်မိခြင်းကြောင့်လည်း ရှုပ်ထွေးမှု ဖြစ်ပေါ်လာသည်။

Verse 13

स्वल्षाद्वपुषि वस्त्राच्च क्रियां स्वल्पामपीच्छति / यावदुपचयो जन्तुर्यावद्विषयवेष्टितः

ကိုယ်ခန္ဓာသေးငယ်၍ အဝတ်အစားလည်း နည်းပါးသော်လည်း ကိုယ်တည်ရှိသတ္တဝါသည် မိမိအတွက် အနည်းငယ်သော ကရိယာတောင် တောင်းခံသည်။ ၎င်း၏ သေးသိမ်သော ကြီးထွားမှု ဆက်လက်ရှိသမျှနှင့် အာရုံခံအရာဝတ္ထုတို့ဖြင့် ပတ်လည်ချည်နှောင်ထားသမျှ အထိ ဖြစ်သည်။

Verse 14

यद्यद्यस्योपजीव्यं स्यात्तत्तद्देयमिहेच्छति / ब्रह्मबीजोद्भवाः पुत्रा देवर्षोणां च वल्लभाः

သတ္တဝါတစ်ဦးသည် မည်သည့်အရာကို အားထား၍ အသက်ရှင်ခဲ့သနည်း၊ သေပြီးနောက် ဤနေရာ၌လည်း ထိုအရာကိုပင် ပူဇော်ပေးရန် ဆန္ဒရှိသည်။ ဗြဟ္မာ၏ မျိုးစေ့မှ မွေးဖွားသော သားတော်များသည် ဒေဝရ္ဓိများ၏ ချစ်မြတ်နိုးရာဖြစ်၍ ထိုသို့ ပူဇော်သင့်ကြောင်း သင်ကြားသည်။

Verse 15

यमेन यमदूतैश्च शास्यन्ते निश्चितं खग / बालो वृद्धो युबा वापि घटमिच्छन्ति देहिनः

အို ငှက်တော် (ဂရုဍ)၊ သတ္တဝါတို့သည် ယမနှင့် ယမဒူတတို့၏ အမိန့်အောက်တွင် အမှန်တကယ် အပြစ်ပေးခံရသည်။ ကလေးဖြစ်စေ၊ အိုမင်းသူဖြစ်စေ၊ လူငယ်ဖြစ်စေ၊ ကိုယ်ခန္ဓာရှိသော ဝိညာဉ်တို့သည် ကိုယ်ကို မလွှတ်ချင်သော်လည်း ခေါ်ဆောင်ခံရသည်။

Verse 16

सुखं दुः खं सदा वेत्ति देही वै सर्वगस्त्विह / परित्यज्य तदात्मानं जीर्णां त्वचमिवोरगः

ကိုယ်ခန္ဓာရှိသော ဝိညာဉ်သည် ဤလောက၌ အမြဲတမ်း သုခနှင့် ဒုက္ခကို ခံစားသိမြင်ကာ နေရာအနှံ့ သွားလာသည်။ ထိုကိုယ်-အတ္တကို စွန့်ပစ်၍ အိုဟောင်းသည့် အရေပြားကို ပုတ်သွားသော မြွေကဲ့သို့ ထွက်ခွာသွားသည်။

Verse 17

अङ्गुष्ठमात्रः पुरुषो वायुभृतः क्षुधान्वितः / तस्माद्देयानि दानानि मृते बाले सुनिश्चितम्

ကွယ်လွန်သူသည် လက်မအရွယ်သာရှိသည့် ရုပ်သဏ္ဌာန်ဖြစ်လာပြီး အသက်လေဖြင့်သာ ထောက်ပံ့ခံရကာ ဆာလောင်မှုကြောင့် ပင်ပန်းသည်။ ထို့ကြောင့် ကလေးသေဆုံးသော်လည်း သေချာစွာ ဒါနပေးကမ်းရမည်ဟု တိတိကျကျ သင်ကြားထားသည်။

Verse 18

जन्मतः पञ्च वर्षाणि भुङ्क्ते दत्तमसंस्कृतम् / पञ्चवर्षाधिके बाले विपत्तिर्यदि जायते

မွေးဖွားချိန်မှ ငါးနှစ်အထိ ကလေးသည် အပြည့်အဝ သံသရာပူဇော်ပွဲအဆင့်မရှိသော်လည်း ပေးအပ်သော အလှူကို ခံစားရသည်။ သို့သော် ငါးနှစ်ကျော်သော ကလေးတွင် အန္တရာယ် (သေဆုံးခြင်းကဲ့သို့) ဖြစ်ပေါ်လာလျှင် ထိုအတိုင်း အကျိုးဆက်နှင့် လိုအပ်သော ရိတုများ ပေါ်ပေါက်လာသည်။

Verse 19

वृषोत्सर्गादिकं कर्म सपिण्डीकरणं विना / द्वादशे हनि सम्प्राप्ते कुर्याच्छ्राद्धानि षोडश

စပိဏ္ဍီကရဏ (sapiṇḍīkaraṇa) မပြုလုပ်သေးလျှင်ပင်၊ ဝೃṣોત്സರ್ಗ (vṛṣotsarga) စသည့် ကర్మများကို ပြုလုပ်ရမည်။ ဒွါဒသနေ့ ရောက်လာသောအခါ၊ śrāddha ပူဇော်ပွဲ ၁၆ ကြိမ် ပြုလုပ်ရမည်။

Verse 20

पायसेन गुडेनापि पिण्डान्दद्याद्यथाक्रमम् / उदकुम्भप्रदानं च पद (उप) दानानि यानि च

ပိဏ္ဍ (piṇḍa) များကို အစဉ်အတိုင်း ပေးလှူရမည်—ပာယသ (pāyasa) ဆန်နို့ချို သို့မဟုတ် ဂုဍ (guḍa) သကြားညိုဖြင့်ပင် ဖြစ်စေ။ ထို့ပြင် ရေခွက်/ရေအိုး လှူဒါန်းခြင်း (udakumbha-pradāna) နှင့် သတ်မှတ်ထားသော ခြေရာ/အထောက်အကူ လှူဒါန်းမှုများကိုလည်း ပြုလုပ်ရမည်။

Verse 21

भोजनानि द्विजे दद्यान्महादानादि शक्तितः / दीपदानादि यत्किञ्चित्पञ्चवर्षाधिके सदा

ဒွိဇ (dvija) ဘြာဟ္မဏကို အစာအဟာရ ပေးလှူရမည်။ ကိုယ့်စွမ်းအားအတိုင်း မဟာဒါန (mahādāna) စသည့် အလှူကြီးများကိုလည်း ပြုလုပ်ရမည်။ မီးအလှူ (dīpa-dāna) စသည့် လှူဒါန်းနိုင်သမျှကို အမြဲပြုလုပ်ရမည်၊ အထူးသဖြင့် ငါးနှစ်ကျော်ပြီးနောက်။

Verse 22

कर्तव्यं च खगश्रेष्ठ व्रतात्प्राक् प्रेततृप्तये / यदा नक्रियते सर्वं मुद्गलत्वं स गच्छति

အို ငှက်တို့၏ အမြတ်ဆုံး (khaga-śreṣṭha) ရေ၊ ဝရတ (vrata) ကို စတင်မီ ပရေတ (preta) ၏ တင်းတိမ်မှုအတွက် လိုအပ်သမျှကို ပြုလုပ်ရမည်။ အားလုံးကို မပြုလုပ်လျှင် ‘မုဒ္ဂလတ္ဝ’ (mudgalatva) ဟုခေါ်သော အတားအဆီးနှင့် ကျဆင်းသော အခြေအနေသို့ ကျရောက်သည်။

Verse 23

व्रतात्प्राङ्गेव देयं तु ततः पितृगणस्य च / स्वाहाकारेण वै कुर्यादेकोद्दिष्टानि षोडश

ဝရတ (vrata) ပြီးဆုံးမီ အနည်းငယ်ကတည်းက ပူဇော်လှူဒါန်းရမည်။ ထို့နောက် ပိတೃဂဏ (pitṛ-gaṇa) အဘိုးအဘွားတို့၏ အစုအဖွဲ့သို့လည်း ပူဇော်ရမည်။ «svāhā» ဟု ဆိုကာ တစ်ဦးတည်းသော ဘိုးဘွားအတွက် ekoddiṣṭa ပူဇော်မှု ၁၆ ကြိမ် ပြုလုပ်ရမည်။

Verse 24

ऋजुदर्भैस्तिलैः शुक्लैः प्राचीनावीति निश्चितम् / अपसव्यं च कर्तव्यं कृते यान्ति परां गतिम्

ဓမ္မနည်းအတိုင်း «ပရာချီနာဝီတီ» ဖြင့် အတည့်ဒರ್ಭမြက်နှင့် အဖြူနှမ်းကို သုံးကာ ပြုလုပ်ရမည်ဟု တိတိကျကျ သတ်မှတ်ထားသည်။ သန့်ရှင်းသောကြိုးကိုလည်း «အပသဗျ» အနေအထားဖြင့် ဝတ်ရမည်; ထိုသို့ မှန်ကန်စွာ ပြုလျှင် ကွယ်လွန်သူသည် အမြင့်ဆုံးသော အခြေအနေသို့ ရောက်၏။

Verse 25

पुनश्चिरायुषो भूत्वा जायन्ते स्वकुले ध्रुवम् / सर्वसौख्यप्रदः पुत्रः पित्रोः प्रीतिविवर्धनः

ထို့နောက် သူတို့သည် ထပ်မံ အသက်ရှည်သူများ ဖြစ်လာကာ မိမိတို့၏ မျိုးရိုးအတွင်း၌ မလွဲမသွေ မွေးဖွားကြသည်။ သားတစ်ယောက် မွေးဖွားလာ၍ အပျော်အပါးအကျိုးစုံ ပေးကာ အဖနှင့် အမိ၏ ပီတိကို တိုးပွားစေသည်။

Verse 26

आकाशमेकं हि यथा चन्द्रादित्यौ यथैकतः / घटादिषु पृथक् सर्वं पश्य रूपं च तत्समम्

ကောင်းကင်သည် အမှန်တကယ် တစ်ခုတည်းဖြစ်သကဲ့သို့၊ လနှင့် နေသည်လည်း တစ်လုံးတည်းသော အလင်းဝိုင်းဖြစ်သကဲ့သို့၊ အိုးခွက်စသည့် အထုပ်အပိုးများကြောင့် ခွဲခြားသကဲ့သို့ မြင်ရသော်လည်း—အရာအားလုံးသည် တစ်ခုတည်းဖြစ်ကြောင်းနှင့် ၎င်း၏ ပုံသဏ္ဌာန်သည် တူညီကြောင်းကို မြင်လေ။

Verse 27

आत्मा तथैव सर्वेषु पुत्त्रेषु विचरेत्सदा / या यस्य प्रकृतिः पूर्वं शुक्रशोणितसङ्गमे

ထိုနည်းတူပင် အတ္တမန် (အာတ್ಮာ) သည် သားများအားလုံးအတွင်း အမြဲတမ်း လှုပ်ရှားလျက် ရှိသည်။ ထို့ပြင် သက်ရှိတစ်ဦးချင်းစီ၏ အရင်က သဘာဝသည်—သုက်နှင့် သွေး ပေါင်းစည်းသည့် အချိန်၌—ထိုအတိုင်း ပြန်လည် ပေါ်ထွန်းလာသည်။

Verse 28

सा (स) तेन भावयोगेन पुत्त्रास्तत्कर्मकारिणः / पितृरूपं समादाय कस्यचिज्जायते सुतः

ထို «ဘဟာဝ-ယောဂ» ဟူသော စိတ်ရည်နှင့် သေးမွှားသော ချိတ်ဆက်မှု၏ အင်အားကြောင့် သားများသည် ထိုကမ္မအတိုင်း လုပ်ဆောင်ရမည့် အမှုများကို ဆောင်ရွက်လာကြသည်။ ထို့ပြင် အဖ၏ ရုပ်သဏ္ဌာန်ကို ယူဆောင်ကာ တစ်စုံတစ်ယောက်အတွက် သားတစ်ယောက် မွေးဖွားလာသည်။

Verse 29

पितृतः को ऽपि रूपाढ्यो गुणज्ञो दानतत्परः / सदृशः को ऽपि लोके ऽस्मिन्न भूतो न भविष्यति

ဖခင်ဘက်မျိုးရိုးမှ ရုပ်ရည်လှပ၍ ဂုဏ်သတ္တိကို သိမြင်ကာ ဒါနပြုရန် အလွန်စိတ်ဝင်စားသူ တစ်ဦး ပေါ်လာနိုင်သော်လည်း၊ ဤလောက၌ အမှန်တကယ် တူညီနိုင်သူ မရှိ—အတိတ်၌ မရှိခဲ့၊ အနာဂတ်၌လည်း မရှိမည်။

Verse 30

अन्धादन्धो न भवति मूकान्मूको न जायते / बधिराद्बधिरो नैव विद्यावान्विदुषो न हि / अनुरूपा न दृश्यन्ते मदीयं वचनं शृणु

မျက်မမြင်မှ မျက်မမြင်ကလေး မဖြစ်မနေ မွေးလာသည်မဟုတ်၊ စကားမပြောနိုင်သူမှလည်း မဖြစ်မနေ မူကလေး မမွေးလာ။ နားမကြားသူမှလည်း မဖြစ်မနေ နားမကြားသူ မပေါ်လာ၊ ပညာရှိမှလည်း အမြဲတမ်း ပညာရှိကလေး မမွေးလာ။ ကိုက်ညီသင့်တော်သူများကို ရှာဖွေရခက်၏—ငါ့စကားကို နားထောင်လော့။

Verse 31

गरुड उवाच / औरसक्षेत्रजाद्याश्च पुत्त्रा दशविधाः स्मृताः / संगृहीतः सुतो यस्तु दासीपुत्त्रश्च तेन किम्

ဂရုဍက ပြောသည်။ «အော်ရသ (သဘာဝမွေး) နှင့် က్షೇತ್ರဇ (kṣetrajā) စသည်ဖြင့် သားတို့ကို အမျိုးအစား ဆယ်မျိုးဟု မှတ်သားထားကြသည်။ သို့သော် လက်ခံယူထားသော သားနှင့် အစေခံမိန်းမမှ မွေးသော သားကို မည်သို့ သဘောထားရမည်နည်း?»

Verse 32

काङ्कां गतिमवाप्नोति जायो मृत्युवशं गतः / भवेन्न दुहिता यस्य न दौहित्रो न वा सुतः

သေမင်း၏ အာဏာအောက်သို့ ကျရောက်သွားသော ယောက်ျားသည် စိတ်မကောင်းဖွယ် အခြေအနေသို့ ရောက်၏—အထူးသဖြင့် သမီးမရှိ၊ သမီး၏သား (dauhitra) မရှိ၊ သားလည်း မရှိလျှင်။

Verse 33

श्राद्धं तस्य कथं कार्यं विधिना केन तद्भवेत् / श्रीभगवानुवाच / मुखं दृष्ट्वा तु पुत्रस्य मुच्यते पैतृकादृणात्

«သူ၏ ရှရာဒ္ဓ (śrāddha) ကို မည်သို့ ပြုလုပ်ရမည်နည်း၊ မည်သည့် နည်းလမ်းအတိုင်း ပြည့်စုံမည်နည်း» ဟု မေးလျှင်၊ ဘုရားရှင်က ပြောသည်။ «မိမိသား၏ မျက်နှာကို မြင်ရုံဖြင့်ပင် လူသည် ဘိုးဘွားအကြွေး (paitṛka ṛṇa) မှ လွတ်မြောက်သည်»။

Verse 34

पौत्त्रस्य दर्शनाज्जन्तुर्मुच्यते चः ऋणत्रयात् / लोकानन्त्यं दिवः प्राप्तिः पुत्त्रपौत्त्र प्रपौत्त्रकैः

မြေးကို မြင်ရုံမျှဖြင့်ပင် လူသည် အကြွေးသုံးပါးမှ လွတ်မြောက်၏။ သား၊ မြေး၊ မြေးတော်တို့ကြောင့် လောကတို့၌ တည်မြဲသော ကောင်းကျိုးကို ရရှိကာ ကောင်းကင်(သုဂတိ)သို့ ရောက်၏။

Verse 35

अन्यक्षेत्रोद्भवाद्या ये भुक्तिमात्रप्रदाः सुताः / कुर्वीत पार्वणं श्राद्धमारैसो विधिवत्सुतः

အခြားမျိုးရိုး/အခြားကွင်း(ကေတ္တ)မှ မွေးဖွား၍ ပျော်ရွှင်မှုသာ ပေးနိုင်ပြီး သားသမီးတာဝန်ကို မပြည့်စုံသော သားတို့ရှိသော်လည်း—ထိုသို့သောသားသည်ပင် စည်းကမ်းအတိုင်း မလျစ်လျူရှုဘဲ ပါර්ဝဏ-ရှ్రာဒ္ဓ ကို ပြုလုပ်ရမည်။

Verse 36

कुर्वन्त्यन्ये सुताः श्राद्धमे कोद्दिष्टं न पार्वणम् / ब्राह्मोढाजस्तून्नयति संगृहीतस्त्वधो नयेत् / श्राद्धं सांवत्सरं कुर्वञ्जायते नरकाय वै

သားအချို့သည် ဧကောဒ္ဓိဋ္ဌ-ရှြာဒ္ဓ ကိုသာ ပြု၍ ပါර්ဝဏ-ရှြာဒ္ဓ ကို မပြုကြ။ ဗြာဟ္မဏကို မှားယွင်းစွာ ရွေးချယ်လျှင် ထိုကర్మကို အထက်သို့ ဆောင်တင်သော်လည်း၊ ‘ဖမ်းဆီးထားသော’ (မသန့်/မသင့်) ဗြာဟ္မဏဖြစ်လျှင် အောက်သို့ ဆွဲချမည်။ ထို့ပြင် တစ်နှစ်တစ်ကြိမ်သာ ရှြာဒ္ဓ ပြုသူသည် အမှန်တကယ် နရကသို့ သွားရမည့် ကံဖြစ်၏။

Verse 37

सर्वदानानि देयानि ह्यन्न दानादृते खग / संगृहीतः सुतः कुर्यादेकोद्दिष्टं न पार्वणम्

အို ခဂ (ဂရုဍ)၊ အလှူဒါန အမျိုးမျိုးကို ပေးကမ်းသင့်သော်လည်း အစာအလှူနှင့် တူညီမည့်အရာ မရှိ။ မွေးစားသားသည် ဧကောဒ္ဓိဋ္ဌ ကို ပြုသင့်သော်လည်း ပါර්ဝဏ ကို မပြုသင့်။

Verse 38

प्रत्यब्दं पितृमातृभ्यां श्राद्धं दत्त्वा न लिप्यते / एकोद्दिष्टं परित्यज्य पार्वणं कुरुते यदि

နှစ်စဉ် ဖခင်မိခင်တို့အတွက် ရှြာဒ္ဓ ကို ပူဇော်လှူဒါန်းလျှင် အပြစ်အနာအဆာ မကပ်လျက်ရှိ၏။ ထို့ပြင် ဧကောဒ္ဓိဋ္ဌ ကို ချန်လှပ်၍ ပါර්ဝဏ ကို ပြုလုပ်လျှင်လည်း အပြစ်မရှိ။

Verse 39

आत्मानं च पितॄंश्चैव स नयेद्यममन्दिरम् / संगृहीतस्तु यः केचिद्दासीपुत्त्रादयश्च ये

သူသည် မိမိကိုယ်တိုင်နှင့် မိဘဘိုးဘွားပိတೃတို့နှင့်အတူ ယမမင်း၏ နေရာသို့ ခေါ်ဆောင်ခံရ၏။ ထို့ပြင် မိမိက စောင့်ရှောက်လက်ခံထားသူများ—ကျွန်မ၏သားနှင့် အခြားမှီခိုသူများ—လည်း ထိုအကျိုးဆက်ထဲသို့ ဆွဲခေါ်ခံရ၏။

Verse 40

तीर्थे कुर्युः पितृश्राद्धं दानं (मासं) दद्युर्द्विजन्मने / संगृहीतसुतो भूत्वा पाकं वा यः प्रयच्छति

တီर्थ၌ ပိတೃရှ్రာဒ္ဓကို ပြုလုပ်ရမည်၊ ထို့ပြင် ဒွိဇ (ဗြာဟ္မဏ) ထံသို့ လစဉ်တောင်မှ ဒါနပေးရမည်။ ထို့အပြင် လက်ခံသားအဖြစ် ရပ်တည်၍ ချက်ပြုတ်အစာကို ဆက်ကပ်ပူဇော်သူသည်လည်း ကုသိုလ်ရ၏။

Verse 41

वृथा श्राद्धं विजानीयाच्छूद्रान्नेन यथा द्विजः / न प्रीणयति तच्छ्राद्धं पितामहमुखान्पितॄन् / एवं ज्ञात्वा स्वगश्रेष्ठ हीनजातीन्सुतांस्त्यजेत्

ရှုဒြာအစာဖြင့် ဒွိဇက ဆက်ကပ်သကဲ့သို့၊ ထိုသို့သော ရှ్రာဒ္ဓသည် အလဟဿ ဖြစ်ကြောင်း သိမှတ်ရမည်။ ထိုရှ్రာဒ္ဓသည် ဘိုးဘွားတို့၏ မျက်နှာဖြစ်သော ပိတೃတို့ကို မပျော်ရွှင်စေ။ ထို့ကြောင့်၊ ငှက်တို့အထွတ်အမြတ်ရေ၊ ဤအရာကို သိပြီးနောက် နိမ့်ကျသော ဇာတိရှိသည့် သားတို့ကို စွန့်လွှတ်သင့်၏။

Verse 42

(ब्राह्मण्यां ब्राह्मणाज्जातश्चाण्डालादधमः स्मृतः ) / यस्तु प्रव्रजिताज्जातो ब्राह्मण्यां शूद्रतश्च यः

ဗြာဟ္မဏမိန်းမ၌ ဗြာဟ္မဏအဖမှ မွေးဖွားသူကိုပင် ချဏ္ဍာလထက် နိမ့်သည်ဟု ကြေညာထား၏။ ထို့အတူ ပရဝ္ရဇိတ (လောကစွန့်) မှ မွေးဖွားသူနှင့် ဗြာဟ္မဏမိန်းမ၌ ရှုဒြာမှ မွေးဖွားသူလည်း ထိုသို့ပင် သတ်မှတ်၏။

Verse 43

द्वावेतौ विद्धि चाण्डालौ सगोत्राद्यस्तु जायते / स्वर्यातिविहितान्पुत्रः समुत्पाद्य खगेश्वर

ငှက်တို့၏ အရှင်ရေ၊ ဤနှစ်ဦးကို ချဏ္ဍာလဟု သိမှတ်ပါ—ပထမမှာ စဂိုတြ (တူညီသော မျိုးရိုး) အတွင်း တားမြစ်သော ပေါင်းသင်းမှုမှ မွေးဖွားသူ၊ ဒုတိယမှာ တားမြစ်နည်းဖြင့် သားစဉ်မြေးဆက်ကို မွေးထုတ်ပြီးနောက် ကောင်းကင်သို့ ထွက်ခွာသွားသော သားဖြစ်၏။

Verse 44

तैः सुवृत्तैः सुखं प्राप्यं कुवृत्तैर्नरकं व्रजेत् / हीनजातिसमुद्भूतैः सुवृत्तैः सुखमेधते

ကောင်းသောအကျင့်ဖြင့် ချမ်းသာသုခကို ရရှိ၏၊ မကောင်းသောအကျင့်ဖြင့် နရကသို့ သွားရ၏။ နိမ့်သောအမျိုးအစား၌ မွေးဖွားသူပင် ကောင်းသောအကျင့်ရှိလျှင် သုခ၌ တိုးတက်၏။

Verse 45

कलिकलुषविमुक्तः पूजितः सिद्धसङ्घैरमरचमरमालावीज्यमानो ऽप्सरोभिः / पितृशतमपि बन्धून्पुत्त्रपौत्त्रप्रपौत्त्रानपि नरकनिमग्नानुद्धरेदेक एव

ကလိယုဂ၏ အညစ်အကြေးမှ လွတ်မြောက်၍ စိဒ္ဓအဖွဲ့များက ချီးမြှောက်ပူဇော်ကြပြီး၊ အပ္စရာတို့က ကောင်းကင်ချမရ (ယက်-တေးလ်) ချာမရနှင့် ပန်းမော်လားများဖြင့် လေညှင်းပေးကြသကဲ့သို့သောသူသည်၊ တစ်ဦးတည်းဖြစ်စေကာမူ နရက၌ နစ်မြုပ်နေသော ဘိုးဘွားတစ်ရာနှင့် ဆွေမျိုး၊ သား၊ မြေး၊ မြေးတော်တို့ကိုပင် ကယ်တင်ထုတ်မြောက်စေနိုင်၏။