Adhyaya 24

Verse 1

प्रेतकृतितदुक्तितच्चिह्नतद्विमुक्त्युपायनिरूपणं नाम त्रयोविंशो ऽध्यायः गरुड उवाच / नाकाले म्रियते कश्चिदिति वेदानुशासनम् / कस्मान्मृत्युमवाप्नोति राजा वा श्रोत्रियोपि वा

ဂရုဍက ပြောသည်—“ဝေဒက ‘အချိန်မတိုင်မီ မည်သူမျှ မသေ’ ဟု သင်ကြားသည်။ ထိုသို့ဆိုလျှင် ဘာကြောင့် မရဏသည် ဘုရင်ပင်ဖြစ်စေ၊ ဝေဒပညာရှင် စိုထရိယပင်ဖြစ်စေ ထိရောက်လာသနည်း?”

Verse 2

यदुक्तं ब्राह्मणा पूर्वमनृतं तद्धि दृश्यते / वेदैरुक्तं तु यद्वाक्यं शतं जीवति मानुषे

အရင်က ဗြာဟ္မဏများက မမှန်ကန်စွာ ပြောခဲ့သမျှသည် အမှန်တကယ် ပျောက်ကွယ်သွားသည်ကို မြင်ရ၏။ သို့သော် ဝေဒနှင့်ကိုက်ညီ၍ ပြောသော စကားသည် လူလောက၌ နှစ်တစ်ရာတိုင်တိုင် တည်မြဲနေသည်။

Verse 3

जीवन्ति मानुषे लोके सर्वे वर्णा द्विजातयः / अन्त्यजाम्लेच्छजाश्चैव खण्डे भारतसंज्ञके

လူ့လောက၌ အမျိုးအစားအားလုံး နေထိုင်ကြသည်—ဝဏ္ဏာတို့၊ ဒွိဇတို့သာမက အန္တျဇတို့နှင့် မလေစ္ဆမျိုးဖွားတို့ပါ—‘ဘာရတ’ ဟုခေါ်သော ဒေသအပိုင်း၌ ဖြစ်သည်။

Verse 4

न दृश्यते कलौ तच्च कस्माद्देव समादिश / (आधानान्मृत्युमाप्नोति बालो वा स्थविरो युबा

“ကလိယုဂ၌ ထိုအကျင့်ကို မမြင်ရတော့သည်မှာ ဘာကြောင့်နည်း၊ အရှင်ဘုရား သင်ကြားပါ။ အာဓာန (သန့်ရှင်းသော မီးပူဇော်ကို တည်ထောင်ခြင်း) ကို စတင်လုပ်ဆောင်ရာမှ ကလေးဖြစ်စေ၊ အိုမင်းသူဖြစ်စေ၊ လူငယ်ဖြစ်စေ မရဏက ရောက်လာနိုင်သည်” ဟု ဆို၏။

Verse 5

सधनो निर्धनो वापि सुकुमारः सुरूपवान् / अविद्वांश्चैव विद्वांश्च ब्राह्मणस्त्वितरो जनः

ချမ်းသာသူဖြစ်စေ ဆင်းရဲသူဖြစ်စေ၊ နူးညံ့သူဖြစ်စေ ရုပ်ရည်လှသူဖြစ်စေ၊ မသိသူဖြစ်စေ သိပညာရှိသူဖြစ်စေ—ဗြာဟ္မဏဖြစ်စေ အခြားလူဖြစ်စေ၊ သေပြီးနောက် အမိန့်တရားတစ်မျိုးတည်းအောက်တွင် တူညီစွာ ရောက်ရသည်။

Verse 6

तपोरतो योगशीलो महाज्ञानी च यो नरः / सर्वज्ञानरतः श्रीमान्धर्मात्मातुलविक्रमः

တပဿာကို အားထုတ်၍ ယောဂ၌ တည်မြဲပြီး ပညာကြီးမားသော ထိုသူသည်၊ သာသနာပညာအလုံးစုံကို နှစ်သက်ကာ ဂုဏ်သတင်းထင်ရှား၍ ဓမ္မစိတ်ရှိပြီး မနှိုင်းယှဉ်နိုင်သော သတ္တိဗလရှိသူ ဖြစ်၏။

Verse 7

) सर्वमेतदशषेण जायते वसुधातले / कस्मान्मृत्युमवाप्नोति राजा वा श्रोत्रियो ऽपि वा

ဤအရာအားလုံးသည် ခြွင်းချက်မရှိ မြေပြင်ပေါ်၌ မွေးဖွားလာကြသည်။ ထိုသို့ဖြစ်လျှင် မည်ကြောင့် သေခြင်းကို တွေ့ရသနည်း—ဘုရင်ဖြစ်စေ၊ ဝေဒပညာတတ်သော ရှရောတရိယဖြစ်စေ?

Verse 8

श्रीभगवानुवाच / साधुसाधु महाप्राज्ञ यस्त्वं भक्तो ऽसि मे प्रियः / श्रूयतां वचनं गुह्यं नानादेशविनाशनम्

ဘုရားသခင်က မိန့်တော်မူသည်—“ကောင်းလှ၏၊ ကောင်းလှ၏၊ မဟာပညာရှိရေ။ သင်သည် ငါ၏ ဘက္တိရှိသူ၊ ငါ့အချစ်တော်ဖြစ်၏။ ယခု နေရာနေနေရာ အခြေအနေအမျိုးမျိုး၌ ကျရောက်သော မကောင်းမှုအမျိုးမျိုးကို ဖျက်ဆီးပေးသော လျှို့ဝှက်သင်ခန်းစာကို နားထောင်လော့။”

Verse 9

विधातृविहितो मृत्युः शीघ्रमादाय गच्छति / ततो वक्ष्यामि पक्षीन्द्र काश्यपेय महाद्युते

ဖန်ဆင်းရှင် ဗိဓာတೃက သတ်မှတ်ထားသော သေခြင်းသည် သတ္တဝါကို လျင်မြန်စွာ ဖမ်းယူကာ ထွက်ခွာသွားသည်။ ထို့ကြောင့် ငှက်တို့၏ဘုရင်၊ ကာရှျပ၏ တောက်ပသောသားတော်ရေ—ယခု ငါ ဆက်လက်ရှင်းပြမည်။

Verse 10

मानुषः शतजीवीति पुरा वेदेन भाषितम् / विकर्मणः प्रभावेण शीघ्रं चापि विनश्यति

ဝေဒက ရှေးကတည်းက လူသည် နှစ်တစ်ရာ အသက်ရှင်ရန် သင့်တော်သည်ဟု ဆိုခဲ့သည်။ သို့ရာတွင် ဝိကမ္မ (မသင့်တော်သော အပြစ်လုပ်ရပ်) ၏ အာနုဘော်ကြောင့် လျင်မြန်စွာ ပျက်စီးသေဆုံးတတ်သည်။

Verse 11

वेदानभ्यसनेनैव कुलाचारं न सेवते / आलस्यात्कर्मणां त्यागो निषिद्धे ऽप्यादरः सदा

ဝေဒကို မလေ့လာလျှင် မိမိမျိုးရိုး၏ ကူလာချာရ (မျိုးရိုးဓလေ့နှင့် တာဝန်) ကို မလိုက်နာနိုင်။ ပျင်းရိမှုကြောင့် သတ်မှတ်ထားသော ကర్మနှင့် ရိတု (ပူဇော်ပွဲ၊ တာဝန်) ကို စွန့်လွှတ်ပြီး၊ တားမြစ်ထားသည့်အရာများကိုသာ အမြဲတမ်း စိတ်ဝင်စားတတ်သည်။

Verse 12

यत्र तत्र गृहे ऽश्राति परक्षेत्ररतस्तथा / एतैरन्यैर्महादोषैर्जायते चायुषः क्षयः

အိမ်မရွေး အိမ်တိုင်းတွင် မခွဲခြားဘဲ စားသောက်သူနှင့်၊ အခြားသူ၏ ဇနီးကို လိုလားစွဲလမ်းသူတို့သည်—ဤကြီးမားသော အပြစ်များနှင့် အခြားအပြစ်များကြောင့် အသက်တာ လျော့နည်းခြင်း အမှန်တကယ် ဖြစ်ပေါ်သည်။

Verse 13

अश्रद्दधानमशुचिं नास्तिकं त्यक्तमङ्गलम् / परद्रोहानृतरं ब्राह्मणं यत (म) मन्दिरम्

ယုံကြည်မှုမရှိ၊ မသန့်ရှင်း၊ နာස්တိက (ဘုရားဓမ္မမယုံ) ဖြစ်ပြီး မင်္ဂလာကျင့်ဝတ်များကို စွန့်လွှတ်ကာ အခြားသူကို ထိခိုက်စေခြင်းနှင့် မုသားပြောခြင်းကို လိုက်စားသော ဘြာဟ္မဏ၏ အိမ်သည် သန့်ရှင်းသော ကုသိုလ်ကိစ္စများအတွက် မသင့်လျော်သည့် အညစ်အကြေးနေရာဟု မှတ်ယူရမည်။

Verse 14

अरक्षितारं राजानं नित्यं धर्मविवर्जितम् / क्रूरं व्यसनिनं मूर्खं वेदवादबहिष्कृतम् / प्रजापीडनकर्तारं राजानं यमशासनम्

ကာကွယ်စောင့်ရှောက်မှု မပေးသော မင်း၊ အမြဲတမ်း ဓမ္မကင်းမဲ့သော မင်း၊ ကြမ်းတမ်း၍ အကျင့်ဆိုးများတွင် စွဲလမ်းကာ မိုက်မဲပြီး ဝေဒဝါဒ (ဝေဒ၏ အကြံဉာဏ်) မှ ပယ်ချခံရသော မင်း၊ ပြည်သူကို ဖိနှိပ်နှောင့်ယှက်သူ မင်း—ထိုသို့သော မင်းသည် ယမ၏ အမိန့်တော်အောက်၌ အပြစ်ဒဏ်ခံရသည်။

Verse 15

प्रापयन्ति वशं मृत्योस्ततो याति च यातनाम् / स्वकर्माणि परित्यज्य मुख्यवृत्तानि यानि च

သူတို့သည် သူ့ကို မရဏ၏ အာဏာအောက်သို့ ချုပ်ကိုင်စေပြီး၊ ထို့နောက် ယာတနာဒဏ်များသို့ သွားရသည်။ မိမိ၏ ကမ္မနှင့် လောက၌ အသက်မွေးဝမ်းကျောင်းခဲ့သော အဓိကလုပ်ငန်းများကိုပင် စွန့်လွှတ်ကာ မရဏနှင့် ကမ္မ၏ အင်အားကြောင့် ရှေ့သို့ ဆွဲခေါ်ခံရသည်။

Verse 16

परकर्मरतो नित्यं यमलोकं स गच्छति / शूद्रः करोतिः यत्किञ्चिद्विजशुश्रूषणं विना

အခြားသူ၏ (မသင့်လျော်သော) အလုပ်ကို အမြဲတမ်း လုပ်ကိုင်နေသူသည် ယမလောကသို့ သွားရသည်။ ထို့အတူ၊ ရှူဒြာသည် ဒွိဇ (နှစ်ကြိမ်မွေး) တို့အား သဒ္ဓါဖြင့် ဝန်ဆောင်မှုမရှိဘဲ မည်သည့်လုပ်ရပ်မဆို ပြုလုပ်လျှင် ယမလောကသို့ ဦးတည်သော လမ်းကို ခံယူရသည်။

Verse 17

उत्तमाधममध्ये वा यमलोके स पच्यते / स्नानं दानं जपो होमो स्वाध्यायो दवर्ताच्चनम्

အမြင့်အနိမ့်အလယ် မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ ယမလောက၌ သူသည် ကမ္မဖလကြောင့် “ချက်ပြုတ်” ခံရသည်။ သန့်စင်ရေချိုးခြင်း၊ ဒါနပြုခြင်း၊ မန္တရရွတ်ဆိုခြင်း၊ ဟောမ (မီးပူဇော်)၊ သာသနာစာတော်ကို ကိုယ်တိုင်လေ့လာခြင်း၊ နှင့် သမ္မာအကျင့်—ဤတို့သည် သန့်စင်ကာ ကာကွယ်ပေးသော နည်းလမ်းများ ဖြစ်သည်။

Verse 18

यस्मिन्दिने न सेव्यन्ते स वृथा दिवसो नृणाम् / अनित्यमध्रुवं देहमनाधारं रसोद्भवम्

ဝိညာဉ်ရေးရာ ဝန်ဆောင်မှု (သေဝါ) မပြုသောနေ့သည် လူတို့အတွက် အလဟသနေ့ ဖြစ်သည်။ အကြောင်းမှာ ကိုယ်ခန္ဓာသည် မတည်မြဲ မခိုင်မြဲ၊ တည်တံ့သော အားထားရာမရှိ၊ အနှစ်သာရရည်များမှ ပေါ်ပေါက်လာသော အရာသာ ဖြစ်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

Verse 19

अन्नोदकमये देहे गुणानेतान्वदाम्यहम् / यत्प्रातः संस्कृतं सायं नूनमन्नं विनश्यति

အစာနှင့် ရေဖြင့် ဖွဲ့စည်းထားသော ဤကိုယ်ခန္ဓာအတွင်း၌ ဤဂုဏ်သတ္တိများကို ငါဆို၏။ မနက်တွင် ပြင်ဆင်ထားသော အစာသည် ညနေတွင် မလွဲမသွေ ပျက်စီးသွားသည်။

Verse 20

तदीयरससम्पुष्टकाये का बत नित्यता / गतं ज्ञात्वा तु पक्षीन्द्र वपुरर्धं स्वकर्मभिः

ကိုယ်ခန္ဓာသည် မိမိ၏ရည်နှင့် အနှစ်သာရတို့ဖြင့်သာ အားဖြည့်ထားလျှင် အမြဲတည်နိုင်မှု ဘာရှိမည်နည်း။ ပျက်စီးသွားမည်ကို သိပြီးနောက်၊ ငှက်တို့၏အရှင်တော်၊ ကိုယ်ခန္ဓာသည် မိမိ၏ကမ္မကြောင့် တစ်ဝက်တစ်ပျက်ကဲ့သို့ ဆက်လက်သယ်ဆောင်သွားသည်။

Verse 21

नरः पापविनाशाय कुर्वीत परमौषधम् / देहः किमन्नदातुः स्विन्निषेक्तुर्मातुरेव वा

အပြစ်ကိုဖျက်ဆီးရန် လူသည် အမြင့်မြတ်ဆုံးသော ဆေးဝါးကို အသုံးပြုသင့်သည်။ အမှန်တကယ် ဤကိုယ်ခန္ဓာသည် အစာပေးသူ၏လား၊ မျိုးစေ့ချသူ အဖ၏လား၊ သို့မဟုတ် မွေးဖွားပေးသော မိခင်၏သာလား။

Verse 22

उभयोर्वा प्रभोर्वापि बालनोग्नेः शुनो ऽपि वा / कस्तत्र परमो यज्ञः कृमिविड्भस्मसंज्ञके

နှစ်ဦးစလုံးအတွက်ဖြစ်စေ၊ သခင်အတွက်ဖြစ်စေ၊ ကလေးအတွက်ဖြစ်စေ၊ အောက်တန်းစားအတွက်ဖြစ်စေ၊ မီးအတွက်ဖြစ်စေ၊ ခွေးအတွက်တောင်ဖြစ်စေ—ကိုယ်ခန္ဓာသည် “ပိုး၊ အညစ်အကြေး၊ ပြာ” ဟုခေါ်သည့်အရာသို့ ကျဆင်းသွားသောအခါ၊ ထိုနေရာတွင် အမြင့်ဆုံး ယဇ్ఞ ဆိုသည်မှာ အဘယ်နည်း။

Verse 23

कर्तव्यः परमो यत्नः पातकस्य विनाशने / अनेकभवसम्भूतं पातकं तु त्रिधा कृतम्

အပြစ်ကိုဖျက်ဆီးရာတွင် အမြင့်ဆုံးသော ကြိုးပမ်းအားထုတ်မှုကို ပြုရမည်။ မျိုးစုံသောဘဝများအတွင်း စုဆောင်းလာသော အပြစ်သည် အမှန်တကယ် သုံးမျိုးအဖြစ် ခွဲခြားထားသည်။

Verse 24

यदा प्राप्नोति मानुष्यं तदा सर्वं तपत्यपि / सर्वजन्मानि संस्मृत्य विषादी कृतचेतनः

ကွယ်လွန်သူသည် လူ့အခြေအနေ (လူ့သိမြင်မှု) ကို ရရှိလာသောအခါ အရာအားလုံးက သူ့ကို အမှန်တကယ် လောင်ကျွမ်းစေသည်။ မွေးဖွားခဲ့သမျှ ဘဝအားလုံးကို မှတ်မိလျက် ဝမ်းနည်းကြေကွဲကာ မိမိပြုခဲ့သမျှကို သိမြင်သတိပြည့်ဝသော စိတ်ဖြစ်လာသည်။

Verse 25

अवेक्ष्य गर्भवासांश्च कर्मजा गतयस्तथा / मानुषोदरवासी चेत्तदा भवति पातकी

ဝမ်းတွင်းနေထိုင်ရသော အိမ်ရာများစွာနှင့် ကမ္မကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာသော ပြန်လည်မွေးဖွားရာ လမ်းကြောင်းများကို စဉ်းစားပြီးနောက်တောင် လူဝမ်းတွင်းသို့ ပြန်ဝင်နေထိုင်လိုသေးလျှင် ထိုသူသည် အပြစ်ရှိသူ ဖြစ်လာသည်။

Verse 26

अण्डजादिषु भूतेषु यत्रयत्र प्रसर्पति / आधयो व्याधयः क्लेशा जरारूपविपर्ययः

ဥမှပေါက်သောအရာတို့နှင့် အခြားနည်းလမ်းမျိုးစုံဖြင့် မွေးဖွားသော သတ္တဝါများအတွင်း၌ ကိုယ်ခန္ဓာရှိသောဘဝသည် မည်သည့်နေရာသို့ ပျံ့နှံ့သွားသော်လည်း ထိုနေရာ၌ စိတ်ပူပန်မှု၊ ကိုယ်ရောဂါ၊ ဒုက္ခဆင်းရဲမှုနှင့် အိုမင်းခြင်းကြောင့် ရုပ်သဏ္ဌာန်ပျက်ယွင်းမှုတို့လည်း ပျံ့နှံ့လာသည်။

Verse 27

गर्भवासाद्विनिर्मुक्तस्त्वज्ञानतिमिरावृतः / न जानातिः खगश्रेष्ठ बालभावं समाश्रितः

ဝမ်းတွင်းအကျဉ်းမှ လွတ်မြောက်လာသော်လည်း အဝိဇ္ဇာ၏ အမှောင်ကာလွှမ်းမိုးနေသဖြင့် မသိနားမလည်နိုင်၊ ငှက်တို့အထွဋ်အမြတ် ဂရုဍာရေ—ကလေးဘဝကို အားကိုးကာ မသိမြင်သေးသည်။

Verse 28

यौवने तिमिरान्धश्च यः पश्यति स मुक्तिभाक् / आधानान्मृत्युमाप्नोति बालो वा स्थविरो युवा

ယောဝန၏ အမှောင်ကြောင့် မျက်ကန်းကဲ့သို့ ဖြစ်နေသော်လည်း အမှန်တရားကို မြင်လာသူ မည်သူမဆို မုတ်တိ (လွတ်မြောက်ခြင်း) ကို ခံယူထိုက်သည်။ အကြောင်းမူ မရဏသည် ချက်ချင်းရောက်လာနိုင်၍ ကလေးဖြစ်စေ၊ အိုသူဖြစ်စေ၊ လူငယ်ဖြစ်စေ မည်သူမဆို ဖမ်းဆီးနိုင်သည်။

Verse 29

सधनो निर्धनश्चैव सुकुमारः कुरूपवान् / अविद्वांश्चैव विद्वांश्च ब्राह्मणास्त्वितरो जनः

ချမ်းသာသူဖြစ်စေ ဆင်းရဲသူဖြစ်စေ၊ နူးညံ့သိမ်မွေ့သူဖြစ်စေ ရုပ်ဆိုးသူဖြစ်စေ၊ မသိသူဖြစ်စေ သိပညာရှိသူဖြစ်စေ—ဗြာဟ္မဏဖြစ်စေ အခြားလူဖြစ်စေ—အားလုံးသည် သေပြီးနောက် ဇီဝအတ္တမ၏ ခရီးလမ်းကို စီမံသော တရားတော်တစ်ရပ်တည်းအောက်တွင် ရှိကြသည်။

Verse 30

तपोरतो योगशीलो महाज्ञानी च यो नरः / महादानरतः श्रीमान्धर्मात्मातुलविक्रमः / विना मानुपदेहं तु सुखं दुः खं न विन्दति

တပဿာကိုချစ်မြတ်နိုး၍ ယောဂကျင့်စည်းကမ်းရှိ၊ ပညာကြီးမား၍ မဟာဒါနကိုနှစ်သက်၊ စည်းစိမ်ရှိ၊ ဓမ္မသဘောရှိ၊ အနိုင်မရှိသောဗီရိယရှိသူပင်—လူ့ကိုယ်ခန္ဓာမရှိလျှင် သုခလည်း မခံစား၊ ဒုက္ခလည်း မခံစားနိုင်။

Verse 31

प्राकृतैः कर्मपाशैस्तु मृत्युमाप्नोति मानवः / आधानात्पञ्च वर्षाणि स्वल्पपापैर्विपच्यते

လူသည် သာမန်ကမ္မချည်နှောင်မှုများကြောင့် သေခြင်းသို့ရောက်၏။ ထို့ပြင် သန္ဓေတည်ချိန်မှစ၍ ငါးနှစ်တိုင်တိုင် အပြစ်နည်းနည်းပင် ရင့်မှည့်လာသည့်အကျိုးကို ခံရ၏။

Verse 32

पञ्चवर्षाधिको भूत्वा महापापैर्विपच्यते / योनिं पूरयते यस्मान्मृतो ऽप्यायाति याति च

ငါးနှစ်ကျော်လွန်သွားလျှင် မဟာအပြစ်များကြောင့် “ချက်ပြုတ်သကဲ့သို့” ဒုက္ခခံရ၏။ အကြောင်းမှာ ယောနိကိုဖြည့်တင်း၍ (ထပ်မံသန္ဓေတည်ကာ) ဝင်ရောက်သဖြင့် သေပြီးနောက်တောင် လာလည်းလာ၊ သွားလည်းသွားကာ မွေးသေစက်ဝိုင်း၌ ထပ်ခါထပ်ခါ ပြန်လည်လှည့်လည်၏။

Verse 33

मृतो दानप्रभावेण जीवन्मर्त्यश्चिरं भुवि / सूत उवाच / इति कृष्णवचः श्रुत्वा गरुडो वाक्यमब्रवीत्

ဒါန၏အာနုဘော်ကြောင့် သေသူပင် အသက်ရှင်သကဲ့သို့ အကျိုးသက်ရောက်နိုင်ပြီး၊ မော်တယ်လူသားလည်း မြေပြင်ပေါ်၌ ကြာရှည်အသက်ရှင်နိုင်၏။ စူတက ပြောသည်—ဤသို့ ကృష్ణ၏စကားကို ကြားပြီးနောက် ဂရုဍက စကားပြန်ဆို၏။

Verse 34

गरुड उवाच / मृते बाले कथं कुर्यात्पिण्डदानादिकाः क्रियाः / गर्भेषु च विपन्नानामाचूडाकरणाच्छिशोः

ဂရုဍက ပြောသည်—“ကလေးသေသွားလျှင် ပိဏ္ဍဒါန စသည့် အခမ်းအနားများကို မည်သို့ပြုရမည်နည်း။ ထို့ပြင် ဝမ်းတွင်း၌ သေဆုံးသူများနှင့် စူဍာကရဏ (ဆံတုံးမင်္ဂလာ) မပြုမီ သေဆုံးသည့် ကလေးအတွက် မည်သို့လုပ်ဆောင်ရမည်နည်း။”

Verse 35

कथं किं केन दातव्यं मृतान्ते को विधिः स्मृतः / गरुडोक्तमिति श्रुत्वा विष्णुर्वाक्यमथाब्रवीत्

«သေဆုံးချိန်၌ အလှူကို မည်သို့၊ မည်သည်ကို၊ မည်သူက ပေးရမည်နည်း။ သတ်မှတ်ထားသော နည်းလမ်းသည် အဘယ်နည်း» ဟု ဂရုဍက ပြောကြားသည့်စကားကို ကြားပြီးနောက် သခင် ဗိဿနုသည် ပြန်လည်ဖြေကြားတော်မူ၏။

Verse 36

श्रीविष्णुरुवाच / यदि गर्भो विपद्यते स्त्रवते वापि योषितः / यावन्मासं स्थितो गर्भस्तावद्दिनमशौचकम्

သီရိ ဗိဿနု မိန့်တော်မူသည်— ကိုယ်ဝန်ပျက်ကွက်သွားလျှင်၊ သို့မဟုတ် မိန်းမသည် ကိုယ်ဝန်ကျ၍ သွေးရည်ယိုထွက်လျှင်၊ အရှောစ (အညစ်အကြေးကာလ) သည် သန္ဓေက သားအိမ်၌ နေခဲ့သည့် လအရေအတွက်နှင့် တူညီသော ရက်အရေအတွက်တိုင်အောင် ဖြစ်၏။

Verse 37

तस्य किञ्चिन्न कर्तव्यमात्मनः श्रेय इच्छता / ततो जाते विपन्ने तु आ चूडाकरणाच्छिशोः

ကိုယ့်အကျိုးအမြတ်အမြင့်ဆုံးကို လိုလားသူအတွက် ထိုကိစ္စနှင့်ပတ်သက်၍ မည်သည့်အရာမျှ မပြုလုပ်သင့်။ သို့သော် ထို့နောက် ကလေးမွေးဖွားပြီး သေဆုံးသွားလျှင်၊ ကလေး၏ ခေါင်းမွေးပထမဆုံးဖြတ်သည့် စူဍာကရဏ (cūḍākaraṇa) အထိ သတ်မှတ်ထားသော အကျင့်အထုံးများကို လိုက်နာရမည်။

Verse 38

दुग्धं भोज्यं ताशक्ति बालानां च प्रदीयते / आ चूडात्पञ्चवर्षे तु देहदाहो विधीयते

ကလေးများအတွက် ကိုယ့်စွမ်းအားအတိုင်း နို့နှင့် သင့်လျော်သော အစားအစာကို ပူဇော်ပေးရမည်။ သို့သော် စူဍာ-ကမ္မ (ခေါင်းမွေးဖြတ်ပွဲ) ပြီးနောက်မှ အသက်ငါးနှစ်အထိ သေဆုံးလျှင် ကိုယ်ခန္ဓာကို မီးသင်္ဂြိုဟ်ခြင်းကို သတ်မှတ်ထားသည်။

Verse 39

दुग्धं तस्य प्रदेयं स्याद्बालानां भोजनं शुभम् / पञ्चवर्षाधिके प्रेते स्वजातिविहितानि च

ထိုကွယ်လွန်သည့်ကလေးအတွက် နို့ကို ပူဇော်ပေးရမည်။ ကလေးများအတွက် အစားအစာပူဇော်ခြင်းသည် မင်္ဂလာဖြစ်၏။ သို့သော် အသက်ငါးနှစ်ကျော်ပြီး သေဆုံးလျှင် မိမိ၏ ဇာတိ (jāti) အလိုက် သတ်မှတ်ထားသော အခမ်းအနားနှင့် ပူဇော်မှုများကိုလည်း ဆောင်ရွက်ရမည်။

Verse 40

कुर्यात्कर्माणि सर्वाणि चोदकुम्भादि पायसम् / दातव्यं तु खगश्रेष्ठ ऋणसम्बन्धकस्तु सः

သတ်မှတ်ထားသော ကုသိုလ်ကံအခမ်းအနားများအားလုံးကို ပြုလုပ်ရမည်၊ ထို့ပြင် ရေခွက်အိုးနှင့် ပာယာသ (ချိုမြိန်နို့ဆန်ပြုတ်) ကဲ့သို့သော အရာများကိုလည်း ဒါနပြုရမည်။ ငှက်တို့၏အမြတ်ဆုံး ဂရုဍာရေ၊ ဤဒါနသည် အကြွေး(ṛṇa) ပြန်ဆပ်ရန် ဆက်နွယ်မှုဖြစ်လာသည်။

Verse 41

जातस्य हि ध्रुवो मृत्युर्ध्रुवं जन्म मृतस्य च / कर्तव्यं पक्षिशार्दूल पुनर्देहक्षयाय वै

မွေးဖွားလာသူအတွက် သေခြင်းသည် မလွဲမသွေ၊ သေဆုံးသူအတွက်လည်း ပြန်လည်မွေးဖွားခြင်းသည် မလွဲမသွေ ဖြစ်၏။ ထို့ကြောင့် ငှက်တို့အတွင်း ကျားသဖွယ်သူ (ဂရုဍာ) ရေ၊ ကိုယ်ခန္ဓာပြန်လည်ရရှိခြင်းကို အဆုံးသတ်စေရန် လုပ်ဆောင်သင့်သောအရာကို ဆောင်ရွက်ရမည်။

Verse 42

तस्मै यद्रोचते देयमदत्त्वा निर्धने कुले / स्वल्पायुर्निर्धनो भूत्वा रतिभक्तिविवर्जितः

ထို့ကြောင့် ထိုသူအတွက် သင့်လျော်၍ နှစ်သက်ဖွယ်ရာကို ပေးလှူရမည်။ မပေးလှူဘဲနေလျှင် ဆင်းရဲသော မိသားစုတွင် မွေးဖွားကာ အသက်တို၊ ဆင်းရဲခက်ခဲ၍ ချစ်ခြင်းနှင့် ဘက္တိ (bhakti) ကင်းမဲ့သွားမည်။

Verse 43

पुनर्जन्माप्नुयान्मर्त्यस्तस्माद्देयमृते शिशोः / पुराणे गीयते गाथा सर्वथा प्रतिभाति मे

လူသားသည် ပြန်လည်မွေးဖွားခြင်းကို ရနိုင်သည်။ ထို့ကြောင့် ကလေးငယ်ကို မပါဝင်စေဘဲ သေပြီးနောက် ပြုရမည့် ပူဇော်ဒါနကို သတ်မှတ်ချက်အတိုင်း ပေးအပ်ရမည်။ ပုရာဏတွင် သီချင်းဂါထာတစ်ပုဒ်ကို သီဆိုကြသည်ဟု ဆိုထားပြီး၊ အရာအားလုံးသည် ကျွန်ုပ်အတွက် ထင်ရှားလှသည်။

Verse 44

मिष्टान्नं भोजनं देयं दाने शक्तिस्तु दुर्लभा / भोज्ये भोजनशक्तिश्च रतिशक्तिर्वरस्त्रियः

ချိုမြိန်သော အစာနှင့် သင့်လျော်သော ထမင်းဟင်းကို ဒါနပြုသင့်၏။ သို့သော် ပေးလှူနိုင်စွမ်း (နှင့် ပေးလိုစိတ်) သည် ရှားပါး၏။ ထို့အတူ စားသောက်နိုင်စွမ်းနှင့် ကာမရတိကို ခံစားနိုင်စွမ်းလည်း ရှားပါးသော အလှူတော်များဖြစ်ပြီး၊ အထူးသဖြင့် မြတ်သော မိန်းမတို့မှတဆင့် ရရှိလာသည်။

Verse 45

विभवे दानशक्तिश्च नाल्पस्य तपसः फलम् / दानाद्भोगानवाप्नोति सौख्यं तीर्थस्य सेवनात् / सुभाषणान्मृतो यस्तु स विद्वान्धर्मवित्तमः

စွမ်းအားရှိသော် လှူဒါန်းနိုင်စွမ်းရှိရမည်။ တပဿ (အာသီသ) ၏ အကျိုးသည် မသေးငယ်။ လှူဒါန်းခြင်းမှ ဘောဂ (အပျော်အပါး/အကျိုးခံစားမှု) ကိုရပြီး၊ တီရ္ထ (သန့်ရှင်းသော ဘုရားဖူးနေရာ) ကိုဝန်ဆောင်ခြင်းမှ သုခကိုရသည်။ သို့ရာတွင် သုဘာသဏ (ကောင်းမွန်သောစကား) ဖြင့် အသက်ဆုံးသူသည် အမှန်တကယ် ပညာရှိ—ဓမ္မကို အကောင်းဆုံးသိသူ ဖြစ်သည်။

Verse 46

अदत्तदानाच्च भवेद्दरिद्रो दरिद्रभावाच्च करोतिपापम् / पापप्रभावान्नरकं प्रयाति पुनर्दरिद्रः पुनरेव पापी

လှူဒါန်းခြင်းမရှိလျှင် ဆင်းရဲလာသည်။ ဆင်းရဲမှုကြောင့် အပြစ်ကို ကျူးလွန်တတ်သည်။ အပြစ်၏ အာနုဘော်ကြောင့် နရက (ငရဲ) သို့ သွားရပြီး၊ ထို့နောက် ပြန်လည် ဆင်းရဲလာကာ ထပ်မံ အပြစ်ရှိသူ ဖြစ်လာသည်။