Adhyaya 1
Garuḍa’s Return to Vaikuṇṭha and the Comprehensive Inquiry into Death-Rites and the Preta’s Journey
ဤအဓျာယတွင် နိုင်မိသာရဏ္ယ၌ စူတာက ရှောနက မုနိတို့၏ မေးခွန်းကို ဖြေကြားကာ၊ ဇီဝသည် အခြားကိုယ်ခန္ဓာသို့ မည်သို့ရောက်သနည်း—ချက်ချင်းလား၊ ယမ၏ဒဏ်ခတ်မှုများနောက်လား၊ သို့မဟုတ် အခြားသဘောတရားများဖြင့်လား—ဟူသော သံသယကို ဖယ်ရှားမည်ဟု ဆိုသည်။ သင်ကြားချက်ကို ကృష్ణ–ဂရုဍ စကားဝိုင်းအပေါ် အခြေခံထားသည်။ ဟရီနာမကို ရွတ်ဆိုကာ ပာတාල၊ မြေပြင်၊ ကောင်းကင်တို့တွင် လှည့်လည်ခဲ့သော ဂရုဍသည် တည်မြဲသောငြိမ်းချမ်းမှု မတွေ့သဖြင့် ရဇသ်၊ တမသ်ကို ကျော်လွန်ပြီး ဝိષ્ણု၏ တောက်ပသော အမှုထမ်းများနှင့် သရီ၏ ပူဇော်မှုဖြင့် ပြည့်စုံသော ဝိုင်ကుంఠသို့ ပြန်လာသည်။ ဝိષ્ણုကို တွေ့မြင်ပြီးနောက် ဂရုဍသည် သင်္ချိုင်းပွဲအကြောင်း အကျယ်တဝင့် မေးမြန်းသည်—အလောင်းတင်ခုံ၊ ခြေကို တောင်ဘက်သို့ မျက်နှာမူစေခြင်း၊ ပဉ္စရတန၊ ဒರ್ಭမြက်၊ ဒါန (နွား၊ ရွှေ၊ သံ၊ နှမ်း၊ ဆား၊ စပါး၊ မြေ) ၏ အကြောင်းရင်း၊ အတိဝါဟ ကိုယ်၏ လှုပ်ရှားပုံ၊ ပိဏ္ဍ ပူဇော်ခြင်း၏ အဓိပ္ပါယ်၊ ဒါဟောဒက ရေ၊ အရိုးစုဆောင်းခြင်း၊ နေ့အလိုက် သန့်စင်မှု (၂၊ ၄၊ ၁၀၊ ၁၁၊ ၁၃) နှင့် တစ်နှစ်တာ ရိတုများ၏ လုပ်ဆောင်နိုင်မှုတို့။ ထို့ပြင် ဇီဝထွက်ခွာပုံ၊ ဓာတ်နှင့် အင်္ဂါစွမ်းရည် ပျက်စီးပုံ၊ ကုသိုလ်/အကုသိုလ်၏ လမ်းကြောင်း၊ စပိဏ္ဍန၏ အခန်းကဏ္ဍကိုလည်း မေးသည်။ အဆုံးတွင် အပြစ်သားတို့၏ အနာဂတ်ကို ကြောက်ရွံ့စေပြီး သတ္တဝါအားလုံး၏ ဒုက္ခအပေါ် ကရုဏာကို တိုးမြှင့်ကာ၊ နောက်အဓျာယများတွင် ဝိષ્ણုက မရဏ၊ စံယမနီသို့ လမ်းနှင့် ပရေတအတွက် ထိရောက်သော ရိတုများကို စနစ်တကျ ဖြေကြားမည်ဟု ပြင်ဆင်ပေးသည်။
Shlokas
Verse 1
धर्मन्दृढबद्धमूलो वेदस्कन्धः पुराणशाखाढ्यः / क्रतुकुसुमो मोक्षफलो मधुसूदनपादपो जयति
အောင်မြင်တော်မူစေသော မဓုသူဒန၏ သစ်ပင်သည်—အမြစ်သည် ဓမ္မ၌ ခိုင်မြဲစွာ ချည်နှောင်တည်မြဲ၍၊ ကိုယ်ထည်သည် ဝေဒဖြစ်ကာ၊ ပုရာဏာတို့၏ ကိုင်းခက်များဖြင့် ပြည့်စုံသည်။ ပန်းသည် ယဇ္ဉကရိယာများ၊ အသီးသည် မောက္ခဖြစ်၏။
Verse 2
नैमिषे ऽनिमिषक्षेत्रे शौनकाद्या मुनीश्वराः / कर्मणामन्तरे सूतं स्वासीनमिदमब्रुवन्
နိုင်မိဿ၏ အနိမိဿကွင်းမြေသန့်၌ ရှောနကတို့ ဦးဆောင်သော မဟာမုနိများသည် မိမိတို့၏ ကရိယာများအကြား အနားယူချိန်တွင် ထိုင်နေသော စူတာကို ဤသို့ စကားဆိုကြ၏။
Verse 3
सूत जानासि सकलं वस्तु व्यासप्रसादतः / तेन नः सन्दिहानानां सन्देहं छेत्तुमर्हसि
အို စူတာ၊ ဗျာသ၏ ကျေးဇူးတော်ကြောင့် သင်သည် အကြောင်းအရာအားလုံးကို သိရှိ၏။ ထို့ကြောင့် သံသယရှိနေသော ကျွန်ုပ်တို့အတွက် သံသယကို ဖြတ်တောက်ဖယ်ရှားပေးရန် သင်သည် ထိုက်တန်၏။
Verse 4
यथा तृणजलौकेति न्यायमा श्रित्य कञ्चन / देहिनो ऽन्यतनुप्राप्तिं केचित्त्वेवं वदन्ति हि
«မြက်တံနှင့် လိပ်ပြာကောင် (လိချ်)» ဟူသော နျာယကို အားကိုး၍၊ ကိုယ်ခန္ဓာရှိသော အတ္တသည် ဤသဘောအတိုင်း အခြားကိုယ်ခန္ဓာတစ်ခုကို ရရှိသွားသည်ဟု အချို့က အမှန်တကယ် ဆိုကြ၏။
Verse 5
केचित्पुनर्यातनानां यामीनामुपभोगतः / पश्चाद्देहान्तरप्राप्तिं वदन्ति किमु तत्रसत्
အချို့က ယမမင်း၏ ညအခါဆိုင်ရာ ဒဏ်ခတ်နှိပ်စက်မှုများကို ခံစား၍ ကုန်ဆုံးပြီးနောက် ကိုယ်ခန္ဓာအသစ်တစ်ခုကို ရရှိသည်ဟု ဆိုကြသည်။ ထိုအကြောင်း၌ အမှန်တရားသည် အဘယ်နည်း?
Verse 6
सूत उवाच / साधु पृष्टं महाभागाः शृणुध्वं भवतां पुनः / सन्देहो नोपपद्येत लोकार्थं किल पृच्छताम्
စူတက ပြောသည်– “မဟာဘဂါတို့၊ မေးမြန်းခြင်းသည် ကောင်းလှ၏။ ထပ်မံနားထောင်ကြလော့။ လောကအကျိုးအတွက် မေးမြန်းသူတို့၌ သံသယ မဖြစ်သင့်”။
Verse 7
तदहं कृष्णगरुडसंवादद्वारकं द्विजाः / अपाकरिष्ये सन्देहं भवतां भावितात्मनाम्
ထို့ကြောင့်၊ ဒွိဇပညာရှိတို့၊ ကృష్ణနှင့် ဂရုဍ၏ ဆွေးနွေးပွဲကို အကြောင်းပြု၍ စိတ်သန့်စင်၍ တည်ကြည်သူတို့၏ သံသယကို ငါ ဖယ်ရှားပေးမည်။
Verse 8
नमः कृष्णाय मुनये य एनं समुपाश्रिताः / अञ्जस्तरन्ति संसारसागरं कुनदीमिव
မုနိ ကృష్ణအား နမောတော်တင်၏။ သူ့ထံ ခိုလှုံသူတို့သည် သံသရာသမုဒ္ဒရာကို လျင်မြန်စွာ ကူးလွန်ကြပြီး၊ သေးငယ်သော ချောင်းတစ်စင်းကို ကူးသကဲ့သို့ ဖြစ်၏။
Verse 9
एकदा वैनतेयस्य लोकानां लोकनस्पृहा / बभूव सो ऽथ बभ्राम तेषु नाम हरेर्गृणन्
တစ်ခါတုန်းက ဝိုင်နတေယ (ဂရုဍ) သည် လောကအမျိုးမျိုးကို မြင်လိုသော ဆန္ဒပြင်းထန်လာ၏။ ထို့နောက် သူသည် ဟရိ၏ နာမကို အစဉ်မပြတ် ရွတ်ဆိုကာ ထိုလောကများအတွင်း လှည့်လည်သွားလာ하였다။
Verse 10
स पातालं भुवं स्वर्गं भ्रान्त्वालब्धशमाशयः / लोकदुः खेनातिदुः खी पुनर्वैकुण्ठमागमत्
သူသည် ပာတားလ (Pātāla)၊ လူ့လောကနှင့် ကောင်းကင်ဘုံတို့ကို လှည့်လည်သွားလာခဲ့သော်လည်း စိတ်ငြိမ်းချမ်းရာ အနားယူစရာ မတွေ့ခဲ့။ လောကတို့၏ ဒုက္ခကြောင့် အလွန်ပင်နာကျင်ကာ နောက်တဖန် ဝိုင်ကුණ္ဌ (Vaikuṇṭha) သို့ ပြန်လည်ရောက်လာ၏။
Verse 11
न रजो न तमश्चैव सत्त्वं ताभ्यां च मिश्रितम् / यत्र प्रवर्तते नैव सत्त्वमेव प्रवर्तते
ထိုနေရာ၌ ရာဇသ (rajas) မရှိ၊ တမသ (tamas) လည်း မရှိ၊ စတ္တဝ (sattva) သည်လည်း ထိုနှစ်ပါးနှင့် မရောနှော။ ထိုနေရာ၌ အခြားအရာ မည်သို့မျှ မလှုပ်ရှားနိုင်ဘဲ စတ္တဝ တစ်ပါးတည်းသာ အာဏာတည်၏ဟု ဆိုကြသည်။
Verse 12
न यत्र माया नाशश्च न चै रागादयो मलाः / श्यामावदाताः सुरुचः शतपत्रविलोचनाः
ထိုနေရာ၌ မာယာ (māyā) မရှိ၊ ပျက်စီးခြင်းလည်း မရှိ၊ ရာဂ (rāga) စသည့် အညစ်အကြေးတို့လည်း မတည်ရှိ။ ထိုနေရာ၌ အလင်းရောင်တောက်ပသော သတ္တဝါများ နက်နှင့်ဖြူရောင်ပေါင်းစပ်သကဲ့သို့ လှပ၍ ကြာပန်းရွက်ကဲ့သို့ မျက်လုံးများဖြင့် နေထိုင်ကြသည်။
Verse 13
सुरासुरार्चिता यत्र गणा विष्णोः सुपेशसः / पिशङ्गवस्त्राभारणा मणियुङ्निष्कभूषिताः
ထိုနေရာ၌ ဒေဝနှင့် အသူရတို့ကပါ ပူဇော်လေးစားကြသော ဗိෂ္ဏု (Viṣṇu) ၏ အလွန်လှပသည့် အဖွဲ့အစည်းများ ရှိကြသည်။ သူတို့သည် ရွှေရောင်တောက်ပသော အဝတ်အစားနှင့် အလှဆင်ပစ္စည်းများ ဝတ်ဆင်ကာ မဏိလည်ဆွဲနှင့် ရွှေပြားပန်းကန်ကဲ့သို့ ပန်ဒန်များဖြင့် တန်ဆာဆင်ထားကြသည်။
Verse 14
चतुर्भुजाः कुण्डलिनो मौलिनो मालिनस्तथा / भ्राजिष्णुभिर्विमानानां पङ्किभिर्ये महात्मनाम्
ထိုနေရာ၌ မဟာတ္မာများသည် လက်လေးဖက်ရှိ၍ နားကပ်ဝတ်ဆင်ကာ မကူဋ်ဆောင်း၍ ပန်းမော်လည်း ဆင်ယင်ထားကြသည်။ သူတို့သည် တောက်ပလင်းလက်သော အတန်းအစားများဖြင့် ရွှင်လန်းစွာ လှုပ်ရှားကြပြီး ရောင်ပြန်တောက်ပသော ဗိမာန်ယာဉ်များနှင့်အတူ သွားလာကြသည်။
Verse 15
द्योतन्ते द्योतमानानां प्रमदानां च पङ्क्तिभिः / श्रीर्यत्र नानाविभवैर्हरेः पादौ मुदार्चति
ထိုနေရာ၌ တောက်ပသော မိန်းမပျိုများ၏ အတန်းအလိုက် တောက်လက်လက် ထင်ရှားလျက်ရှိ၏။ ထို့ပြင် များစွာသော ဂုဏ်သိက္ခာနှင့် အလှအပ အပေါင်းတို့ဖြင့် ပြည့်စုံသော သရီ (လက္ရှ္မီ) သည် ဟရီ (ဗိෂ္ဏု) ၏ ခြေတော်ကို ဝမ်းမြောက်စွာ ပူဇော်လျက်ရှိ၏။
Verse 16
हरिं गायति दोलास्थं गीयमानालिभिः स्वयम् / ददर्श श्रीहरिं तत्र श्रीपतिं सात्वतां पतिम्
ဟရီကို သီဆိုလျက်—အလှုပ်ခတ်ပေါ်၌ ထိုင်တော်မူသော ဟရီကို၊ ပျားများတောင် ကိုယ်တိုင် သီချင်းလိုက်သီဆိုသကဲ့သို့ ဖြစ်နေစဉ်—ထိုနေရာ၌ သရီဟရီကို မြင်တွေ့၏။ သရီ (လက္ရှ္မီ) ၏ အရှင်၊ စာတ္ဝတများ (ဘက္တများ) ၏ အထွဋ်အမြတ် အရှင်တော်ကို တွေ့မြင်လေ၏။
Verse 17
जगत्पतिं यज्ञपतिं पार्षदैः परिषेवितम् / सुनन्दनन्दप्रबलार्हणमुख्यैर्निरन्तरम्
ကမ္ဘာလောက၏ အရှင်၊ ယဇ္ဉ၏ အရှင်တော်သည် မိမိ၏ ပရိဝါရများက အမြဲတမ်း ဝန်းရံပူဇော်လျက်ရှိ၏။ ထို့ပြင် စုနန္ဒ၊ နန္ဒ၊ ပရဗလ၊ အရ္ဟဏ စသည့် အထူးမြတ်သော အမှုထမ်းများက မပြတ်မလပ် ဆောင်ရွက်ပူဇော်ကြ၏။
Verse 18
भृत्यप्रसादसुमुखमायतारुणलोचनम् / किरीटिनं कुण्डलिनं श्रिया वक्षसि लक्षितम्
အမှုထမ်းတို့အား ကရုဏာပေးသည့် ကြည်နူးဖွယ် မျက်နှာတော်ရှိပြီး၊ လူငယ်သဏ္ဌာန် ရှည်လျားတောက်ပသော မျက်စိတော်တို့ ထင်ရှား၏။ မကူဋ်ဆောင်း၍ နားကပ်တန်ဆာဆင်ကာ၊ ရင်ဘတ်ပေါ်၌ သရီ (လက္ရှ္မီ) ၏ အမှတ်တံဆိပ်—ဘုရားသခင့် တေဇောဓာတ်၏ လက္ခဏာ—ဖြင့် ထင်ရှားလျက်ရှိ၏။
Verse 19
पीतांशुकं चतुर्बाहुं प्रसन्नहसिताननम् / अभ्यर्हणासनासीनं ताभिः शक्तिभिरावृतम्
အဝါရောင် ဝတ်စုံတော်ကို ဆင်မြန်း၍ လက်တော်လေးဖက်ရှိကာ၊ နူးညံ့သော အပြုံးဖြင့် တည်ငြိမ်ကြည်လင်သော မျက်နှာတော်ကို ထင်ရှားစေ၏။ ဂုဏ်ပြုထိုက်သော အာသနပေါ်၌ ထိုင်တော်မူပြီး၊ ထိုသတ္တိများ (ရှက္တိများ) က ဝန်းရံလျက်ရှိ၏။
Verse 20
प्रधानपुरुषाभ्यां च महता चाहमा तथा / एकादशोन्द्रियैश्चैव पञ्चभूतैस्तथैव च
ပဓာန (မူလသဘာဝ) နှင့် ပုရုရှ (သိမြင်စိတ်) တို့မှလည်းကောင်း၊ မဟတ် (ကမ္ဘာလုံးဆိုင်ရာ ဉာဏ်) နှင့် အဟံကာရ ( “ငါ” ဟူသော အတ္တ) တို့မှလည်းကောင်း၊ အင်ဒြိယ ၁၁ ပါးနှင့် မဟာဘူတ ၅ ပါးတို့မှလည်းကောင်း—ကိုယ်ခန္ဓာရှိသတ္တဝါသည် ဖွဲ့စည်းလာသည်။
Verse 21
स्वरूपेरममाणं तमीश्वरं विनतासुतः / तद्दर्शनाह्लादयुतस्वान्तो हृष्यत्तनूरुहः
ဝိနတာ၏သား ဂရုဍသည် မိမိ၏ သာသနာတော်သဘော (ဒိဗ္ဗသဘာဝ) အတွင်း ပျော်မြူးနေသော အရှင်ကို မြင်တော်မူ၏။ ထိုဒರ್ಶನကြောင့် အတွင်းစိတ် ပီတိဖြစ်ကာ ကိုယ်အမွှေးများ ထောင်လျက် တုန်လှုပ်သွား၏။
Verse 22
लोचनाभ्यामश्रु मुञ्चन्प्रेममग्नो ननाम ह / नमागतं नतं स्वीय वाहनं विष्णुरब्रवीत् / भूमिः का लङ्घिता पक्षिंस्त्वयेयन्तमनेहसम्
မေတ္တာပီတိလွန်ကဲ၍ မျက်လုံးနှစ်ဖက်မှ မျက်ရည်ကျလျက် သူသည် ဦးချတော်မူ၏။ မိမိ၏ ယာဉ်တော် ရောက်လာ၍ ဦးချနေသည်ကို မြင်သော် ဗိဿဏုဘုရားက မိန့်တော်မူသည်—“အို ငှက်ရေ၊ ပင်ပန်းခြင်းမရှိဘဲ အလွန်လျင်မြန်စွာ လာရာတွင် မည်သည့် မြေပြင်တို့ကို ကျော်လွန်ခဲ့သနည်း?”
Verse 23
गरुड उवाच / तव प्रसादाद्वैकुण्ठ त्रैलोक्यं सचराचरम्
ဂရုဍက ဆို၏—အို ဝိုင်ကుంఠ၊ သင်၏ ကရုဏာတော်ကြောင့် သုံးလောကလုံး—လှုပ်ရှားသည့်အရာနှင့် မလှုပ်ရှားသည့်အရာ အားလုံး—တည်ရှိနိုင်ပြီး ထောက်ပံ့ခံရသည်။
Verse 24
मया विलोकितं सर्वं जगत्स्थावरजङ्गमम् / भूर्लोकात्सत्यपर्यन्तं पुरं याम्यं विना प्रभो
အို प्रभो၊ ကျွန်ုပ်သည် လောကအပေါင်း—တည်ငြိမ်သည့်အရာနှင့် လှုပ်ရှားသည့်အရာ အားလုံးကို—ဘူရ္လောကမှ စတျလောကအထိ မြင်တွေ့ခဲ့ပါ၏။ သို့သော် ယမ၏ မြို့တော်ကိုသာ မမြင်ရသေးပါ၊ အရှင်။
Verse 25
भूर्लोकः सर्वलोकानां प्रचुरः सर्वजन्तुषु / मानुष्यं सर्वभूतानां भुक्तिमुक्त्यालयं शुभम्
လောကအားလုံးအနက် ဘူရ္လောက (မြေပြင်လောက) သည် သတ္တဝါများ အများဆုံးရှိ၏။ သတ္တဝါအားလုံးအနက် လူဖြစ်ခြင်းသည် ကောင်းမြတ်သော အာသရမဖြစ်၍ သင့်လျော်သော လောကီအပျော်နှင့် မောက္ခကိုပါ ရရှိနိုင်၏။
Verse 26
अतः सुकृतिनां लोको न भूतो न भविष्यति
ထို့ကြောင့် ကုသိုလ်ရှိသူတို့ ရောက်သည့် လောကသည် မယှဉ်နိုင်အောင် ထူးမြတ်၏—အတိတ်၌ မရှိခဲ့၊ အနာဂတ်၌လည်း ထပ်မံ မပေါ်လာနိုင်။
Verse 27
गायन्ति देवाः किल गीतकानि धन्यास्तु ये भारतभूमिभागे / स्वर्गापवर्गस्य फलार्जनाय भवन्ति भूयः पुरुषाः सुरत्वात्
ဆိုကြသည်မှာ ဒေဝတားတို့သည် သီချင်းများကို သီဆိုကာ ချီးမွမ်းကြ၏—“ဘာရတမြေ၏ အစိတ်အပိုင်းတစ်ခု၌ လူဖြစ်ကံရသူတို့သည် အလွန်ပင် ကံကောင်းမြတ်၏။ ကောင်းကင်ဘုံ၏ फल နှင့် မောက္ခ၏ फल ကို ရယူရန်အတွက်၊ ဒေဝဘဝမှ ကျဆင်းပြီးနောက် လူဘဝသို့ ထပ်မံ လာရောက်ကြသည်” ဟု။
Verse 28
प्रेतः कौक्षिप्यते कस्मात्पञ्चरत्नं मुखे कथम् / अधस्ताच्चालिता दर्भाः पादौ याम्यां व्यवस्थितौ
ဂရုဍက မေးလျက်—“ပရేత (သေသူ) ကို အဘယ်ကြောင့် သင်္ချိုင်းတင်ခုံပေါ်၌ လှဲထားသနည်း။ အဘယ်ကြောင့် ရတနာငါးပါးကို ပါးစပ်တွင် ထည့်သနည်း။ အောက်ဘက်၌ ဒರ್ಭမြက်ကို အဘယ်ကြောင့် စီစဉ်၍ ရွှေ့လျားထားသနည်း။ ထို့ပြင် ခြေထောက်တို့ကို ယမ၏ တောင်ဘက်သို့ မျက်နှာမူအောင် အဘယ်ကြောင့် ထားသနည်း” ဟု။
Verse 29
किमर्थं पुत्रपौत्राश्च तस्य तिष्ठन्ति चाग्रतः / किमर्थं दीयते दानं गोदानमपि केशव
သူ၏ သားနှင့် မြေးတို့သည် အဘယ်ကြောင့် သူ့ရှေ့တွင် ရပ်နေကြသနည်း။ အဘယ်ကြောင့် ဒါနကို ပေးကြသနည်း—အထူးသဖြင့် ဂိုဒါန (နွားလှူ) ကိုပါ၊ ဟေ ကေရှဝ။
Verse 30
बन्धुमित्राण्यमित्राश्च क्षमापयन्ति तत्कथम् / तिलालोहं हिरण्यं च कर्पासं लवणं तथा
ဆွေမျိုးမိတ်ဆွေများနှင့် ရန်သူများတောင် မည်သို့ ခွင့်လွှတ်စေသနည်း။ လင်းစေ့၊ သံ၊ ရွှေ၊ ဝါချည်နှင့် ဆားတို့ကို ပူဇော်လှူဒါန်းခြင်းဖြင့် ဖြစ်သည်။
Verse 31
सप्तधान्यं क्षितिर्गावो दीयन्ते केनहेतुना / कथं हि म्रियते जन्तुर्मृतो वै कुत्र गच्छति
အဘယ်ကြောင့် သတ္တုဓာတ်ခုနစ်မျိုးသော စပါးမျိုးစုံ၊ မြေယာနှင့် နွားတို့ကို ဒါနအဖြစ် ပေးလှူသနည်း။ သတ္တဝါသည် မည်သို့ သေဆုံးသနည်း၊ သေပြီးနောက် အမှန်တကယ် ဘယ်သို့ သွားသနည်း။
Verse 32
अतिवाहशरीरं च कथं हि श्रयते तदा / शवं स्कन्धे वहेत्पुत्रो अग्निदाता च पौत्रकः
ထိုအခါ အတိဝါဟ (သိမ်မွေ့၍ သယ်ဆောင်သည့်) ကိုယ်ခန္ဓာသည် မည်သို့ အားကိုးတည်မှီသနည်း။ သားသည် အလောင်းကို ပခုံးပေါ်တင်သယ်၍ မြေးသည် မီးပူဇော် (သင်္ဂြိုဟ်မီး) ပေးသူ ဖြစ်သည်။
Verse 33
आज्येनाभ्यञ्जनं कस्मात्कुत एकाहुतिक्रिया / वसुन्धरा किमर्थं च कुतः स्त्रीशब्दकीर्तनम्
အဘယ်ကြောင့် ဂီ (ghee) ဖြင့် လိမ်းပွတ်သနည်း။ အဘယ်ကြောင့် တစ်ကြိမ်တည်း အာဟုတိပူဇော်ပွဲကို ပြုလုပ်သနည်း။ မြေမိခင်ကို “ဝಸುန္ဓရာ” ဟု ခေါ်ဆိုရခြင်း၏ အဓိပ္ပါယ်က ဘာနည်း။ ထို့ပြင် “စตรี” (မိန်းမ) ဟူသော စကားကို အဘယ်ကြောင့် ရွတ်ဆိုသနည်း။
Verse 34
यमसूक्तं किमर्थं च उदीच्या दिशमाहरेत् / पानीयमेकवस्त्रेण सूर्यबिम्बनिरीक्षणम्
ယမသုတ် (ယမကို ရည်ညွှန်းသော သီချင်းတော်) ကို အဘယ်ကြောင့် ရွတ်ဆိုသနည်း။ ထို့ပြင် အဘယ်ကြောင့် မြောက်ဘက်သို့ မျက်နှာမူ၍ (သို့) စိတ်ကို မြောက်ဘက်သို့ ဦးတည်စေကာ ပွဲတော်ကို ပြုလုပ်သနည်း။ ထို့အပြင် ရေဖြင့် ပူဇော်ခြင်း၊ အဝတ်တစ်ထည်တည်း ဝတ်ဆင်ခြင်းနှင့် နေမင်း၏ ဝိုင်းပြားကို ကြည့်ရှုခြင်းတို့ကို အဘယ်ကြောင့် သတ်မှတ်ထားသနည်း။
Verse 35
यवसर्षपदूर्वास्तु पाषाणे निम्बपत्रकम् / वस्त्रं नरश्च नारी च विदध्यादधरोत्तरम्
ကျောက်ပေါ်တွင် ဂျုံ (barley)၊ မုန်ညင်းစေ့နှင့် သန့်ရှင်းသော ဒူರ್ವာမြက်ကို နိမ်ရွက်နှင့်အတူ ထားရမည်။ ထို့နောက် အဝတ်အလှူကို စီစဉ်ရာတွင် ယောက်ျားနှင့် မိန်းမ၏ အဝတ်ကို လျော်ကန်သည့် အစီအစဉ်အတိုင်း အောက်မှစ၍ အပေါ်သို့ တင်ရမည်။
Verse 36
अन्नाद्यं गृहमागत्य न भोक्तव्यं जनैः सह / नवकांश्चैव पिण्डांश्च किमर्थं ददते सुताः
အစားအစာကို အိမ်ထဲသို့ ယူလာပြီးနောက် လူအများနှင့်အတူ မစားသင့်။ သားတို့သည် ကွယ်လွန်သူအတွက် ကိုးပိုင်းနှင့် ပိဏ္ဍ (ဆန်လုံး) များကို အဘယ်ရည်ရွယ်ချက်ဖြင့် ပူဇော်ကြသနည်း။
Verse 37
किमर्थं चत्वरे दुग्धं यात्रे पक्वे च मृन्मये / काष्ठत्रयं गणाबद्धं कृत्वा रात्रौ चतुष्पथे
လမ်းဆုံတွင် နို့ကို ပူဇော်ခြင်းသည် အဘယ်ရည်ရွယ်ချက်နည်း။ ခရီးအတွက် အစားအစာကို မြေအိုးဖြင့် ချက်ရခြင်းသည် အဘယ်ကြောင့်နည်း။ ထို့ပြင် ညအခါ လမ်းလေးခွတွင် သစ်တုံးသုံးတုံးကို ချည်နှောင်ကာ တင်ထားခြင်းသည် အဘယ်ကြောင့်နည်း။
Verse 38
निशायां दीयते दीपो यावदब्दं दिनेदिन / दाहोदकं किमर्थं च किमर्थं च जनैः सह
ညအခါ မီးအလင်းကို နေ့စဉ်နေ့တိုင်း တစ်နှစ်ပတ်လုံး ပူဇော်ကြသည်။ မီးသင်္ဂြိုဟ်ပြီးနောက် ရေကန့်ကွက်ပူဇော်ခြင်း (ဒာဟိုဒက) ကို အဘယ်ကြောင့် ပြုလုပ်သနည်း၊ ထို့ပြင် အဘယ်ကြောင့် လူအစုအဝေးနှင့်အတူ ပြုလုပ်သနည်း။
Verse 39
भगवन्नाति वाहश्च नव पिण्डाः प्रदापयेत् / कथं देयं पितृभ्यश्च वाहस्यावाहनं कथम्
ဂရုဍက ပြောသည်— «အရှင်ဘုရားမြတ်၊ ကိုးပိဏ္ဍကို ပူဇော်ရမည်၊ ထို့ပြင် သယ်ယူပို့ဆောင်ရေး (ယာဉ်) ကိုလည်း စီမံရမည်ဟု ဆိုပါသည်။ ဤပူဇော်မှုများကို ပိတೃများ (Pitṛs) ထံ မည်သို့ ပေးအပ်ရမည်နည်း၊ ထို့အပြင် ကွယ်လွန်သူအတွက် ယာဉ်ကို မည်သို့ ဖိတ်ခေါ်ရမည်နည်း။»
Verse 40
इदञ्चेत्क्रियते देव कस्मात्पिण्डं प्रदापयेत् / किं तत्प्रदीयते तस्य पिण्डदानाद्यनन्तरम्
ဤအရာကို ပြုလုပ်ရမည်ဆိုလျှင်၊ အရှင်ဘုရား၊ အဘယ်ကြောင့် ပိဏ္ဍ (သင်္ဂြိုဟ်ပူဇော် ဆန်လုံး) ကို ပူဇော်ရသနည်း။ ပိဏ္ဍပူဇော်ခြင်းနှင့် ဆက်စပ်သော ကရိယာများပြီးချင်း ကွယ်လွန်သူအား အမှန်တကယ် ဘာကို ပေးအပ်သနည်း။
Verse 41
अस्थिसञ्चयनं चैव घटस्फोटं तथैव च / द्वितीये ऽह्नि कुतः स्नानं चतुर्थे साग्निके द्विजे
အရိုးစုဆောင်းခြင်းနှင့် ရေခွက် (ဂဋ) ခွဲဖောက်ခြင်းတို့လည်း သတ်မှတ်ထားသည်။ သို့ရာတွင် ဒုတိယနေ့တွင် ရေချိုးခြင်းသည် မည်သို့ဖြစ်နိုင်သနည်း၊ ထို့ပြင် မီးသန့်ပူဇော်ပွဲကို စတုတ္ထနေ့တွင် မည်သို့ပြုနိုင်သနည်း—မီးသင်္ဂြိုဟ်ပြီးသား ဒွိဇအတွက်?
Verse 42
दशमे किं मलस्नानं कार्यं सर्वजनैः सह / कस्मात्तैलोद्वर्तनं च स्कन्धवाहगृहं नयेत्
ဒသမနေ့တွင် အညစ်အကြေးကာလပြီးနောက် သန့်စင်ရေချိုးခြင်းကို လူအားလုံးနှင့်အတူ အဘယ်ကြောင့် ပြုလုပ်ရသနည်း။ ထို့ပြင် အဘယ်ကြောင့် ဆီလိမ်းနှိပ်နယ်ခြင်းကို ပြု၍ ကိုယ်ခန္ဓာကို ပခုံးပေါ်တင်ကာ အိမ်သို့ သယ်ဆောင်သနည်း။
Verse 43
तैलोद्वर्तनकं चापि दधुः स्थूलजलाशये / दशमे ऽहनि यत्पिण्डं तद्दद्या दामिषेण तु
သူတို့သည် ဆီလိမ်းနှိပ်နယ်ခြင်းကိုလည်း ပြု၍ ရေကျယ်အိုင်ထဲတွင် ဒဓိ (နို့ချဉ်) ကို ထားကြသည်။ ထို့ပြင် ဒသမနေ့တွင် ပူဇော်ရမည့် ပိဏ္ဍကိုတော့ အသားနှင့်အတူ (အဖော်အဖြစ်) ပူဇော်ရမည်ဟု ဆိုသည်။
Verse 44
पिणाञ्चैकादशे कस्माद्वृषोत्सर्गादिपूर्वकम् / भाजनोपानहौ च्छत्रं वासांसि त्वङ्गुलीयकम्
အယ်ကာဒသမနေ့တွင် အဘယ်ကြောင့် ပိဏ္ဍပူဇော်ခြင်းကို နွားထုတ်လှူခြင်း (ဝೃષોત్సರ್ಗ) စသည့် အကြိုကရိယာများနှင့်အတူ ပြုလုပ်ရသနည်း။ ထို့ပြင် အိုးခွက်၊ ဖိနပ်၊ ထီး၊ အဝတ်အစားနှင့် လက်စွပ်တို့ကိုလည်း ဒါနအဖြစ် ပေးလှူရန် သတ်မှတ်ထားသည်။
Verse 45
त्रयोदशे ऽह्नि देयं स्यात्पददानं किमर्थकम् / श्राद्धानि षोडशैतानि अब्दं यावत्कुतो घटः
တစ်ဆယ့်သုံးရက်မြောက်နေ့တွင် «ပဒဒါန» (ခြေတန်) ဟုခေါ်သော ပူဇော်သဒ္ဓါတန်ခိုးရှိသော ဒါနကို ပေးအပ်ရမည်—၎င်း၏ ရည်ရွယ်ချက်သည် အဘယ်နည်း? ထို့ပြင် ဤ ဆရာဒ္ဓ (śrāddha) အခမ်းအနား ဆယ့်ခြောက်မျိုးကို တစ်နှစ်ပြည့်အထိ ဆောင်ရွက်ရမည်ဆိုလျှင် အခမ်းအနားအတွက် အိုးထဲရေကို ဘယ်ကနေ ရယူရမည်နည်း။
Verse 46
अन्नाद्येनोदकेनैव षष्ट्याधिकशतत्रयम् / दिनेदिने च दातव्यं घटान्नं प्रेततृप्तये
အစားအစာနှင့် ရေတင်ဖြင့်သာ ပူဇော်ဒါန သုံးရာခြောက်ဆယ် ကြိမ် ပေးအပ်ရမည်။ နေ့စဉ်နေ့တိုင်း ပရေတ (ကွယ်လွန်သူ၏ ဝိညာဉ်) ကို ကျေနပ်စေဖို့ အိုးတစ်အိုးစာ ချက်ထားသော ထမင်းကို ဆက်ကပ်ရမည်။
Verse 47
प्राप्ते काले वै म्रियते अनित्या मानवाः प्रभो
ကံသတ်မှတ်ထားသော အချိန် ရောက်လာသော် လူသားတို့သည် မလွဲမသွေ သေကြရသည်။ အရှင်ဘုရား၊ မနုဿတို့သည် အနိစ္စ ဖြစ်ကြ၏။
Verse 48
छिद्रं तु नैव पश्यामि कुतो जीवः स निर्गतः / कुतो गच्छन्ति भूतानि पृथिव्यापो मनस्तथा / तेजो वदस्व मे नाथ वायुराकाशमेव च
«အပေါက်တစ်ခုတောင် မမြင်ရပါ—ဒါဆို ဂျီဝ (ကိုယ်ပိုင်ဝိညာဉ်) က ဘယ်ကနေ ထွက်သွားသလဲ? ထို့ပြင် အစိတ်အပိုင်းများ—မြေ၊ ရေ၊ ထို့အတူ စိတ်—တို့သည် ဘယ်သို့ သွားကြသနည်း? အရှင်နာထ၊ မီး၊ လေ၊ ထို့ပြင် အာကာသအကြောင်းကိုလည်း ကျွန်ုပ်အား မိန့်ကြားပါ»။
Verse 49
कुतः कर्मेन्द्रियाणीह पञ्चबुद्धीन्द्रियाणि च / वायवश्चैव पञ्चैते कथं गच्छन्ति चात्ययम्
ဤလောက၌ ကမ္မအင်္ဂါများ (လုပ်ဆောင်ရေး အင်္ဂါ) သည် ဘယ်ကနေ ပေါ်လာသနည်း၊ ထို့ပြင် ဗုဒ္ဓိအင်္ဂါ ငါးပါး (ခံယူသိမြင်ရေး အင်္ဂါ) လည်း ဘယ်ကနေ ဖြစ်လာသနည်း။ ထို့အပြင် ဤ ပဉ္စပရာဏ (အသက်လေ ငါးပါး) တို့သည် သေဆုံးချိန်တွင် မည်သို့ ထွက်ခွာသနည်း။
Verse 50
लोभमोहादयः पञ्च शरीरे चैव तस्कराः / तृष्णा कामो ह्यहङ्कारः कुतो यान्ति जनार्दना
လောဘ၊ မောဟ စသည်တို့—ငါးပါးသည် ကိုယ်ခန္ဓာအတွင်း နေထိုင်သော သူခိုးအမှန်တကယ် ဖြစ်၏။ ထို့ပြင် တဏှာ၊ ကာမ၊ အဟင်္ကာရတို့နှင့်တကွ—အို ဇနာရဒန—သူတို့သည် ကိုယ်ရှိသူနှင့် မကွာဘဲ ဘယ်သို့ သွားနိုင်မည်နည်း။
Verse 51
पुण्यं वाप्यथवापुण्यं यत्किञ्चित्सुकृतं तथा / नष्टे देहे कुतो यान्ति दानानि विविधानि च
ကုသိုလ်ဖြစ်စေ အကုသိုလ်ဖြစ်စေ—ပြုခဲ့သမျှ ကောင်းမှုတစ်စုံတစ်ရာနှင့် ထို့အတူ အမျိုးမျိုးသော ဒါနများလည်း—ကိုယ်ခန္ဓာ ပျက်စီးသွားသောအခါ ဘယ်သို့ သွားကြမည်နည်း။
Verse 52
सपिण्डनं किमर्थं च पूर्णे संवत्सरे ऽपि वा / प्रेतस्य मेलनं केषां किंविधं तत्र कारयेत्
စပိဏ္ဍန (sapiṇḍana) အခမ်းအနားကို ဘာရည်ရွယ်ချက်ဖြင့် ပြုလုပ်သနည်း။ တစ်နှစ်ပြည့်ပြီးနောက်တောင် ပြုလုပ်ရမည်လား။ ပရေတာ (preta) သေသူကို မည်သူတို့နှင့် ပူဇော်ရေးရာအရ ပေါင်းစည်းရမည်နည်း၊ ထိုပေါင်းစည်းခြင်းကို မည်သို့ ဆောင်ရွက်ရမည်နည်း။
Verse 53
मूर्छनात्पननाद्वापि विपत्तिर्यदि जायते / ये दग्धा ये त्वदग्धाश्च पतिता ये नरा भुवि
မူးမေ့ခြင်း သို့မဟုတ် ငိုကြွေးအော်ဟစ်ခြင်းကြောင့် အန္တရာယ်တစ်ရပ် ပေါ်ပေါက်လာလျှင်—ကမ္ဘာပေါ်ရှိ လူတို့အနက် မီးသင်္ဂြိုဟ်ခံရသူများ၊ မီးမသင်္ဂြိုဟ်ခံရသူများ၊ နှင့် ကျဆုံးနေသူများအားလုံးသည် ထိုအခြေအနေတွင် ပါဝင်သက်ရောက်ကြ၏။
Verse 54
यानि चान्यानि भूतानि तेषामन्ते भवेच्च किम् / पापिनो ये दुराचारा ये चान्ये गतबुद्धयः
ထို့ပြင် အခြားသော သတ္တဝါတို့သည် အဆုံးတွင် မည်သို့ ဖြစ်ကြမည်နည်း။ အပြစ်ရှိသူများ—အကျင့်ပျက်သူများ—နှင့် ဉာဏ်သိမြင်မှု ကျဆင်းသွားသူ အခြားသူတို့၏ နောက်ဆုံးအကျိုးသည် မည်သို့နည်း။
Verse 55
आत्मघाती ब्रह्महा च स्तेयी विश्वासघातकः / कपिलायाः पिबेच्छूद्रो यः पठेदिदमक्षरम्
ကိုယ့်ကိုယ်ကို သတ်သူ၊ ဗြာဟ္မဏကို သတ်သူ၊ ခိုးသူ၊ ယုံကြည်မှုကို ဖောက်ဖျက်သူ—အပြာရောင်မဟုတ်သော ကပိလာနွား၏ နို့ကို သောက်သော ရှုဒ္ဒရပင် ဖြစ်စေကာမူ—ဤသက္ကရာအက္ခရာပါသော ပုဏ္ဏစာကို ရွတ်ဖတ်သူသည် ထိုအပြစ်များမှ လွတ်မြောက်ခြင်းနှင့် ဆက်စပ်၍ ဆိုကြသည်။
Verse 56
धारयेद्ब्रह्मसूत्रं वा का गतिस्तस्य माधव / शूद्रस्य ब्राह्मणी भार्या संगृहीता यदा भवेत्
«ဗြဟ္မစူတရ (သန့်ကြိုး) ကို ဝတ်ထားသော်လည်း၊ အို မာဓဝ၊ ရှုဒ္ဒရတစ်ဦးက ဗြာဟ္မဏီမိန်းမကို ဇနီး/ဖော်အဖြစ် ထိန်းသိမ်းထားသောအခါ သူ၏ကံကြမ္မာသည် မည်သို့ဖြစ်မည်နည်း?»
Verse 57
भीतो ऽहं पापिनस्तस्मात्तन्मे वद जगत्प्रभो / अन्यच्च शृणु विश्वात्मन्मया कौतुकिना रयात्
အပြစ်ရှိသူတို့၏ အဆုံးအဖြတ်ကို ကြောက်ရွံ့သဖြင့်၊ အို လောက၏အရှင်၊ ထိုအကြောင်းကို ကျွန်ုပ်အား ပြောကြားပါ။ ထို့ပြင် အို စကြဝဠာ၏အတ္တမ၊ ကျွန်ုပ်က စူးစမ်းလိုစိတ်ဖြင့် အလျင်အမြန် မေးမြန်းသမျှကို နားထောင်ပါ။
Verse 58
लोकांल्लोकयता लोके जगाहे विश्वमण्डलम् / तत्राजनि जनान्दृष्ट्वा दुः खेष्वेव निमज्जतः
လောကအတွင်း လှည့်လည်ကြည့်ရှုကာ အမျိုးမျိုးသော လောကများကို မြင်တွေ့ရင်း၊ သူသည် စကြဝဠာမဏ္ဍလထဲသို့ ဝင်ရောက်하였다။ ထိုနေရာတွင် လူတို့ကို မြင်သောအခါ၊ သူတို့သည် ဒုက္ခထဲသို့သာ နစ်မြုပ်နေကြသည်ကို တွေ့မြင်ရသည်။
Verse 59
स्वान्ते मे दुर्धरा पीडा तत्पीडातो गरीयसी / त्रिदिवे दितिजातेभ्यो भूमौ मृत्युरुगादिभिः
ကျွန်ုပ်၏နှလုံးအတွင်း မခံနိုင်သော နာကျင်မှုတစ်ရပ် ရှိသည်—ထိုနာကျင်မှုထက်ပင် ပိုမိုကြီးမားသောအရာလည်း ရှိ၏။ သုံးလောကကောင်းကင်၌ ဒိတိမှ မွေးဖွားသော ဒೈတျများကြောင့် ဖြစ်ပြီး၊ မြေပြင်၌ မရဏ၊ ရောဂါ စသဖြင့် ဖြစ်ပေါ်သည်။
Verse 60
इष्टवस्तुवियो गैश्च पाताले मामकं भयम् / एवं न निर्भयं स्थानमन्यदीश भवत्पदात्
ချစ်မြတ်နိုးရာတို့နှင့် ခွဲခွာရခြင်းကြောင့်လည်း၊ ပာတာလာ (Pātāla) အောက်လောက၏ ကြောက်မက်ဖွယ်ရာများကြောင့်လည်း ငါကြောက်ရွံ့၏။ ထို့ကြောင့် အရှင်ဘုရား၊ သင်၏ ခြေတော်မှတပါး အကြောက်ကင်းသော အားကိုးရာ အခြားမရှိ။
Verse 61
असत्यं स्वप्नमायावत्कालेन कवलीकृतम् / तत्रापि भारते वर्षे बहुदुः खस्य भागिनः
ဤအရာအားလုံးသည် မမှန်ကန်သောအရာ—အိပ်မက် သို့မဟုတ် မာယာကဲ့သို့—ကာလ (အချိန်) က မျိုသိမ်းသွား၏။ သို့ရာတွင်ပင် Bhārata-varṣa တွင် လူတို့သည် ဒုက္ခအလွန်များ၏ အစုဝေခံများ ဖြစ်လာကြ၏။
Verse 62
जना दृष्टा मया रागद्वेषमोहादिविप्लुताः / केचिदन्धाः केकराक्षास्खलद्वाचस्तु पङ्गवः
ရाग၊ ဒွေသ၊ မောဟ စသည့်အရာများကြောင့် လှုပ်ခတ်လွှမ်းမိုးခံရသော လူတို့ကို ငါမြင်ခဲ့၏။ အချို့မှာ မျက်ကန်း၊ အချို့မှာ မျက်စောင်း၊ အချို့မှာ စကားပြောရာတွင် တုန့်တုန့်တားတား၊ အချို့မှာ ခြေမသန်။
Verse 63
खञ्जाः काणाश्च बधिरा मूकाः कुष्ठाश्च लोमशाः / नानारोगपरीताश्च खपुष्पाच्चाभिमानिनः
သူတို့သည် ခြေမသန်၊ မျက်တစ်ဖက်ကန်း၊ နားမကြား၊ စကားမပြောနိုင်၊ ကုဋ္ဌရောဂါဖြစ်၊ အမွှေးအမျှင်အလွန်ထူထပ်လာကြ၏။ ရောဂါမျိုးစုံက ဝိုင်းရံထားပြီး—(အချို့) သည် “ကောင်းကင်ပန်း” ကဲ့သို့ အလွတ်အပျက်ပုံရိပ်ပေါ် မာနထောင်၍ မောဟဖြစ်ကြ၏။
Verse 64
तेषां दोषस्य वैचित्र्यं मृत्योर्गोचरतामपि / दृष्ट्वा प्रसुमनाः प्राप्तः को मृत्युश्चित्रता कथम्
သူတို့၏ အပြစ်အနာအဆာများ၏ မျိုးစုံကွဲပြားမှုကိုလည်း၊ မရဏ၏ လက်လှမ်းမီရာအတွင်း ကျရောက်နေကြသည်ကိုလည်း မြင်၍၊ သူသည် အတွင်းစိတ်၌ အံ့ဩသွားကာ မေးလေ၏—“မရဏဟူသည် မည်သူနည်း။ မရဏသည် အဘယ်ကြောင့် ဤမျှ မျိုးစုံဖြစ်သနည်း။”
Verse 65
मृतिर्यस्य विधानेन मरणादप्यनन्तरम् / विधिनाब्दक्रिया यस्य न स दुर्गतिमाप्नुयात्
သတ်မှတ်ထားသော ဝိဓိပူဇာအတိုင်း သေဆုံးသူအတွက်၊ သေပြီးချင်း အနှစ်စဉ် śrāddha နှင့် ဆက်စပ်သော ကရိယာများကို ဝိဓိအတိုင်း ပြုလုပ်ပေးလျှင် ထိုသူသည် မကောင်းသော ကံကြမ္မာသို့ မကျရောက်ပါ။
Verse 66
ऋषिभ्यस्तु मया पूर्वमिति सामान्यतः श्रुतम् / ज्ञानाय तद्द्विशेषस्य पृच्छामीदमिति प्रभो
«အရင်က ငါသည် ‘ရိရှီတို့ထံမှ’ ဟုသာ အထွေထွေကြားနာခဲ့သည်။ သို့သော် ထိုအကြောင်း၏ အသေးစိတ်ထူးခြားချက်ကို သိလိုသဖြင့်၊ အရှင်ဘုရား၊ ဤအရာကို မေးမြန်းပါ၏»။
Verse 67
म्रियमाणस्य किं कृत्यं किं दानं वासवानुज / वाहमृत्योरन्तराले को विधिर्दहनस्य च
အို ဝာသဝ (အိန္ဒြာ) ၏ ညီတော်၊ သေမည့်သူအတွက် ဘာကို ပြုလုပ်ရမည်နည်း၊ ဘာသော ဒါနကို ပေးရမည်နည်း။ ထို့ပြင် သေဆုံးချိန်မှ မီးသင်္ဂြိုဟ်အထိ အကြားကာလတွင် မီးသင်္ဂြိုဟ်ကရိယာ၏ မှန်ကန်သော ဝိဓိသည် အဘယ်နည်း။
Verse 68
सद्यो विलम्बतो वा किं देहमन्यं प्रपद्यते / संयमन्यां क्रम्यमाणमावर्षं का मृतिक्रिया
ချက်ချင်းဖြစ်စေ နောက်ကျပြီးမှဖြစ်စေ၊ ထွက်ခွာသွားသောသူသည် အခြားကိုယ်ခန္ဓာတစ်ခုကို ယူဆောင်သလား။ ထို့ပြင် သံယမနီသို့ သွားရာလမ်းတွင် ဦးဆောင်ခံရစဉ် တစ်နှစ်အထိ၊ အမှန်တကယ် အကျိုးရှိသော သေဆုံးပူဇာကရိယာသည် မည်သည့်အရာနည်း။
Verse 69
प्रायश्चित्तं दुर्मतेः किं पञ्चकादिमृतस्य च / प्रसादं कुरु मे मोहं छेत्तुमर्हस्यशेषतः
စိတ်ဆိုးယုတ်သူအတွက် ဘာသော ပရాయရှ္စိတ္တ (အပြစ်လျှော့) ရှိသနည်း၊ ထို့ပြင် ပထမငါးရက်အတွင်း သေဆုံးသူအတွက်လည်း မည်သို့နည်း။ ကျေးဇူးတော်ပြု၍ ငါ၏ မောဟကို အဆုံးတိုင် ဖြတ်တောက်ပေးပါ၊ အရှင်။
Verse 70
सर्वमन्तेमया पृष्टं ब्रूहि लोकहिताय वै
အဆုံးတွင် အရာအားလုံးကို ကျွန်ုပ်မေးမြန်းပြီးပြီ; လောကအကျိုးအတွက် ယခုမှန်ကန်စွာ မိန့်ကြားပါ။
Frequently Asked Questions
The southward orientation symbolically aligns the departed with Yama’s direction (dakṣiṇa-dik) and the prescribed route of post-mortem passage, while the bier functions as a ritually marked, transitional support for the body during the liminal interval before cremation and subsequent preta-oriented rites.
By describing embodiment as constituted from Pradhāna/Puruṣa through Mahat, Ahaṃkāra, the sense-faculties, and the mahābhūtas, the text frames death as a disaggregation and transfer problem: rites, gifts, and piṇḍa offerings are then questioned as dharmic instruments meant to aid the jīva’s transition through that subtle-physical interface (ativāha-śarīra and karmic continuity).