Adhyaya 29
Viṣṇv-ekapūjya-nirṇaya; Gaṅgā-Viṣṇupadī-māhātmya; Kali-yuga doṣa; Puṣkara-dharma of Viṣṇu-smaraṇa
ဂရုဍအား ဗိဿနု-ဘက္တိသို့ ဦးတည်သည့် ဓမ္မသင်ကြားမှုကို ဆက်လက်ဖော်ပြရာတွင်၊ ဗိဿနုတစ်ပါးတည်းကိုသာ ပူဇော်ရမည်ဟူသော အဓိပ္ပါယ်ကို သတ်မှတ်ခြင်းဖြင့် စတင်သည်။ ဓမ္မနှင့် ယမတို့ကို ကမ္ဘာလောကအာဏာရှင်များအဖြစ်ထားသော်လည်း အမှန်တရား၏ ဉာဏ်ကို ပေးသူမှာ ဗိဿနုဖြစ်ကြောင်း အသိအမှတ်ပြုသည်။ ထို့နောက် ဂင်္ဂါကို Viṣṇupadī ဟု မြှောက်တင်ကာ တြိဝိက్రమ၏ ခြေလှမ်းမှ ပေါ်ပေါက်လာပုံနှင့် သူမ၏ ရေစီးကို ထိတွေ့ခြင်းက ဘက္တိကို နိုးထစေပြီး မုတ်ခ္ခကို ထောက်ပံ့ကြောင်း ဆိုသည်။ အတွင်းစည်းကမ်းနှင့် vairāgya ကို အလေးပေးကာ liṅga-śarīra ကို မပြုစုမိစေရန်၊ Śyāmalā ဟု ပုံဖော်ထားသော စိတ်အပြစ်ကို မကျူးလွန်ရန် သတိပေးသည်။ «ကုသမှု» ဟု အကြောင်းပြ၍ပင် ရက်စက်မှုကို ရှုတ်ချပြီး ဘက္တိမရှိသူများနှင့် ပေါင်းသင်းခြင်းကိုလည်း သတိပေးသည်။ ထို့နောက် ကလိယုဂ၏ ချို့ယွင်းချက်များ—အပြင်ပန်းဘာသာရေး၊ မမှန်ကန်သော ပူဇော်သက္ကာနှင့် လူမှုအပြုအမူကြမ်းတမ်းမှု—ကို ဝေဖန်သည်။ နိဂုံးတွင် နေ့စဉ်လုပ်ရပ်များအတွင်း ဗိဿနုရုပ်သဏ္ဍာန်များကို သတ်မှတ်၍ မှတ်မိပူဇော်ရန် (နိုးထ၊ သန့်စင်၊ နွားစောင့်၊ တိလက၊ စန္ဓျာ၊ ရှရဒ္ဓ၊ စားသောက်၊ သောက်ရေ၊ အိပ်စက်၊ သေဆုံးချိန်) အစီအစဉ်တစ်ရပ်ကို ပေးကာ ဤ Puṣkara-dharma သည် ဟရီကို ပျော်ရွှင်စေ၍ ဘက္တိကို တည်ငြိမ်စေကြောင်း သတ်မှတ်သည်။
Shlokas
Verse 1
विष्णोरेवोपास्यत्वमित्यर्थनिरूपणं नामाष्टाविंशतमोध्यायः प्रवहानन्तरान्वक्ष्ये शृणु पक्षीन्द्रसत्तम / यो धर्मो ब्रह्मणः पुत्रो ह्यादिसृष्टौ त्वगुद्भवः
ယခုနောက်တစ်ဆက်တွဲကို ငါရှင်းလင်းမည်—‘ဗိဿနုတော်တစ်ပါးတည်းကိုသာ ပူဇော်ရမည်ဟူသော အဓိပ္ပါယ်ကို သတ်မှတ်ဖော်ပြခြင်း’ ဟု အမည်ရသော အခန်း။ နားထောင်လော့၊ ငှက်တို့၏ မင်းမြတ်အထက်ဆုံး ပက္ခီန္ဒြသတ္တမ (ဂရုဍာ) ရေ။ ဖန်ဆင်းခြင်းအစဦး၌ ဗြဟ္မာ၏ သားအဖြစ် မွေးဖွားသော ဓမ္မသည် သင်၏ ကိုယ်ခန္ဓာမှပင် ပေါ်ထွန်းလာခဲ့၏။
Verse 2
सज्जनान्सौम्यरूपेण धारणाद्धर्मनामकः / स एव सूर्यपुत्रोभूद्यमसंज्ञामवाप सः / पापिनां शिक्षकत्त्वात्स यम इत्युच्यते बुधैः
သုခသဘောရှိသောရုပ်သဏ္ဌာန်ဖြင့် သာဓုသူတော်ကောင်းတို့ကို ထိန်းသိမ်းကာ ကာကွယ်သောကြောင့် သူကို «ဓမ္မ» ဟု ခေါ်ကြသည်။ ထိုသူသည် နေရောင်ဘုရား၏သားဖြစ်၍ «ယမ» ဟူသောအမည်ကို ရရှိ하였다။ အပြစ်ရှိသူတို့ကို သင်ကြား၍ စည်းကမ်းတကျ ပြုပြင်သဖြင့် ပညာရှိတို့က «ယမ» ဟု ခေါ်ကြသည်။
Verse 3
श्रीकृष्ण उवाच / प्रह्लादानन्तरं गङ्गा भार्या वै वरुणस्य च / प्रह्लादादधमा ज्ञेया महिम्ना वरुणाधिका
သီရိကృష్ణက မိန့်တော်မူသည်— ပရဟ္လာဒနောက်တွင် ဂင်္ဂါမြစ်ရှိသည်။ ဂင်္ဂါသည် အမှန်တကယ် ဝရုဏ၏ မဟာမိဖုရားဖြစ်၏။ ပရဟ္လာဒနောက်တစ်ဆင့်ဟု သိမှတ်ရမည်၊ ထိုမဟာဂုဏ်တော်ကြောင့် ဝရုဏထက်ပင် မြင့်မြတ်လွန်ကဲသည်။
Verse 4
स्वरूपादधमा ज्ञेया नात्र कार्या विचारणा / ज्ञानस्वरूपदं विष्णुं यमो जानाति सर्वदा
မိမိ၏ အစစ်အမှန်သော သဘာဝရূপမှ လွဲချော်သွားသူတို့ကို အနိမ့်ဆုံးဟု သိမှတ်ရမည်—ဤအပေါ် ထပ်မံစဉ်းစားရန် မလို။ ယမသည် အမြဲတမ်း ဉာဏ်၏ရূপကို ပေးတော်မူသော ဗိဿနုကို သိမြင်လျက်ရှိသည်။
Verse 5
अतो गङ्गेति सा ज्ञेया सर्वदा लोकपावनी / भक्त्या विष्णुपदीत्येव कीर्तिता नात्र संशयः
ထို့ကြောင့် သူမကို «ဂင်္ဂါ» ဟု သိမှတ်ရမည်၊ အမြဲတမ်း လောကတို့ကို သန့်စင်ပေးသူဖြစ်၏။ ဘက္တိဖြင့် «ဗိဿနုပဒီ»—ဗိဿနု၏ ခြေတော်မှ ထွက်ပေါ်သော မြစ်—ဟု ချီးမွမ်းကြသည်၊ ဤအပေါ် သံသယမရှိ။
Verse 6
या पूर्वकाले यज्ञलिङ्गस्य विष्णोः साक्षाद्धरेर्विक्रमतः खगेन्द्र / वामस्य पादस्य नखाग्रतश्च निर्भिद्य चोर्ध्वाण्डकटाहखण्डम्
အို ခဂေန္ဒြ (ဂရုဍ)၊ ငှက်တို့၏ အရှင်တော်။ ရှေးကာလ၌ ယဇ္ဉ၏ သဘောတရားကို ကိုယ်တိုင်ဖြစ်သော ဗိဿနု—ဟရိတော်မူသော အကြီးမားဆုံး ကောသမစ်ခြေလှမ်းကို လှမ်းစဉ်—ဘယ်ဘက်ခြေတော်၏ လက်သည်းထိပ်က စကြဝဠာအခွံ (အဏ္ဍကဋာဟ) ၏ အပေါ်ပိုင်းကို ထိုးဖောက်၍ ခွဲကွဲစေ하였다။
Verse 7
तदुदरमतिवेगात्सम्प्रविश्यावहन्तीं जगदघततिहन्तुः पादकिञ्जल्कशुद्धाम् / निखिलमलनिहन्त्रीं दर्शनात्स्पर्शनाच्च सकृदवगहनाद्वा भक्तिदां विष्णुपादे / शशिकरवरगौरां मीननेत्रां सुपूज्यां स्मरति हरिपदोत्थां मोक्षमेति क्रमेण
အလွန်လျင်မြန်စွာ သူမ၏စီးကြောင်းထဲသို့ ဝင်ရောက်ကာ စီးဆင်းသယ်ဆောင်ခံရသော်—ကမ္ဘာ၏အပြစ်အစုအဝေးကို ဖျက်ဆီးသူ၏ ခြေတော်မှ ပန်းမှုန်ဖြင့် သန့်စင်ထားသော ဤမြစ်သည် အညစ်အကြေးအားလုံးကို ဖယ်ရှားသည်။ မြင်ရုံ၊ ထိရုံ သို့မဟုတ် တစ်ကြိမ်ရေချိုးရုံဖြင့်ပင် ဗိဿနု၏ ခြေတော်၌ ဘက္တိကို ပေးတတ်သည်။ လကဲ့သို့ ဖြူဝင်း၍ ငါးမျက်လုံးကဲ့သို့သော၊ ဟရီ၏ ခြေတော်မှ မွေးဖွားလာသည့် အလွန်ပူဇော်ထိုက်သော ဤမြစ်ကို သတိရသူသည် အဆင့်ဆင့် မောက္ခသို့ ရောက်သည်။
Verse 8
इन्द्रोपि वायुकरमर्दितवायुकूटबिन्दुं च प्राश्य शिरसि ह्यसहिष्णुमानः / भागीरथी हरिपदाङ्कमिति स्म नित्यं जानन्महापरमभागवतप्रधानः / भक्त्या च खिन्नहृदयः परमादरेण धृत्वा स्वमूर्ध्नि परमो ह्यशिवः शिवो ऽभूत्
အင်ဒြာတောင်လည်း လေ၏အားကြောင့် ခေါင်းပေါ်တွင် တိုက်ခတ်နှိပ်စက်ခံရသော (ဂင်္ဂါ၏) တစ်စက်ကို မခံနိုင်သဖြင့် သောက်လိုက်သည်။ ဘာဂီရသီ (ဂင်္ဂါ) သည် ဟရီ၏ ခြေတော်အမှတ်အသားကို ဆောင်ထားသည်ဟု အမြဲသိနေသော မဟာပရမဘဂဝတ်တ အဓိကဘက္တသည်—ဘက္တိကြောင့် နှလုံးသားပျော်လဲ၍—အလွန်အမင်းရိုသေစွာ သူမကို မိမိခေါင်းပေါ်တွင် ထမ်းဆောင်ခဲ့သည်; ထို့ကြောင့် «အရှီဝ» ဟုခေါ်သူတောင် «ရှီဝ» (မင်္ဂလာရှိသူ) ဖြစ်လာ하였다။
Verse 9
भागीरथ्याश्च चत्वारि रूपाण्यासन्खगेश्वर / महाभिषग्जनेन्द्रस्य भार्या तु ह्यभिषेचनी
အို ငှက်တို့၏အရှင် (ဂရုဍ)၊ ဘာဂီရသီ (ဂင်္ဂါ) တွင် ရုပ်သဏ္ဌာန် လေးမျိုးရှိသည်။ ထို့ပြင် အဘိသေချနီသည် ဆရာဝန်တို့အကြား အရှင်ဖြစ်သော မဟာဘိသဇ်၏ ဇနီးဖြစ်သည်။
Verse 10
द्वितीयेनैव रूपेण गङ्गा भार्या च शन्तनोः / सुषेणा वै सुषेणस्य भार्या सा वानरी स्मृता
ဒုတိယရုပ်သဏ္ဌာန်ဖြင့် ဂင်္ဂါသည် ဘုရင် ရှန္တနု၏ ဇနီးဖြစ်လာသည်။ ထို့ပြင် “ဝါနရီ” (မျောက်မိန်းမ) ဟု မှတ်ယူကြသော စုသေဏာသည် စုသေဏ၏ ဇနီးဖြစ်ခဲ့သည်။
Verse 11
मण्डूकभार्या गङ्गा तु सैव मण्डूकिनी स्मृता / एवं चत्वारी रूपाणि गङ्गाया इति किर्तितमम्
မဏ္ဍူက၏ ဇနီးဟု သိကြသော ဂင်္ဂါကို “မာဏ္ဍူကိနီ” ဟူသော အမည်ဖြင့်ပင် မှတ်မိကြသည်။ ထို့ကြောင့် ဂင်္ဂါတွင် ရုပ်သဏ္ဌာန် လေးမျိုးရှိသည်ဟု ဤသို့ ကြေညာဖော်ပြထားသည်။
Verse 12
आदित्याच्चैव गङ्गातः पर्जन्यः समुदाहृतः / प्रवर्षति सुवैराग्यं ह्यतः पर्जन्यनामकम्
နေမင်းနှင့် ဂင်္ဂါမြစ်မှလည်း «ပရဇညာ» ဟူသော မိုးဆောင်အင်အားကို ဆိုကြသည်။ အလွန်ကောင်းမြတ်သော ဝိုင်ရာဂျျ (ကမ္မတဏှာကင်းခြင်း) ကို သွန်းလောင်းပေးသဖြင့် ထို့ကြောင့် ပရဇညာ ဟု ခေါ်သည်။
Verse 13
शरंवराय पञ्चजन्याच्च पञ्च हित्वा जग्ध्वा गर्वकं षट्क्रमेण / स्वबाणस्य स्वहृदि संस्थितस्य भजेत्सदा नैव भक्तिं विषं च
အာရုံဝတ္ထု ငါးပါးကို စွန့်လွှတ်၍ အင်္ဂါအာရုံ ငါးပါးကို ထိန်းချုပ်ကာ၊ ခြောက်မျိုးသော စည်းကမ်းတရားဖြင့် အဆင့်ဆင့် အဟင်္ကာရ၏ မာနကို စားသောက်ဖျက်ဆီးပြီးနောက်၊ မိမိနှလုံး၌ တည်နေသော မိမိ၏ အတွင်းမြှားကဲ့သို့သော သခင်ကို အမြဲတမ်း ဘဂ္တိဖြင့် ပူဇော်ရမည်။ ထို့ကြောင့် ဘဂ္တိသည် အဆိပ်မဖြစ်၊ အဆိပ်လည်း ဘဂ္တိကို မအနိုင်ယူနိုင်။
Verse 14
लिङ्गं पुष्टं नैव कार्यं सदैव लिङ्गं पुष्टं कार्यमेवं सदापि / योनौ सक्तिर्नैव कार्या सदापि योनौ मुक्ते ऽसंगतो याति मुक्तिम्
လိင်္ဂ-ရှရီရ (သိမ်မွေ့ခန္ဓာ) ကို အမြဲတမ်း အာဟာရပေး၍ မပြုလုပ်သင့်။ ထိုအစား မှန်ကန်သည့်နည်းဖြင့် သန့်စင်၍ ခိုင်မာလာစေရန် အစဉ်မပြတ် ကြိုးပမ်းလုပ်ဆောင်သင့်သည်။ ယောနိ (ကိုယ်ခန္ဓာဖြင့် မွေးဖွားနေခြင်း) ကိုလည်း အမြဲမကပ်ငြိသင့်။ ယောနိမှ လွတ်မြောက်သော် မကပ်ငြိဘဲ မုက္ခသို့ ရောက်သည်။
Verse 15
वैराग्यमेवं प्रकारोत्येव नित्यमतः पर्जन्यस्त्वन्तकः पक्षिवर्य / एतावता शरभाख्यो महात्मा स चान्तरो स तु पर्जन्य एव
ဤသို့ ဝိုင်ရာဂျျသည် ဤသဘောသဘာဝအတိုင်း ဖြစ်၍ အမြဲတမ်း ယုံကြည်ချက်အဖြစ် ထိန်းထားရမည်။ အကောင်းဆုံး ငှက်တော် ဂရုဍာ၊ ပရဇညာသည် အန္တက (အဆုံးသတ်သူ—သေမင်း) ဖြစ်သည်။ ဤမျှဖြင့်ပင် «ရှရဘ» ဟု ခေါ်သော မဟာအတ္တမသည် သိမြင်ရသည်—သူသည် အတွင်း၌ လျှို့ဝှက်နေသူ၊ အမှန်တကယ် ပရဇညာ ကိုယ်တိုင်ပင် ဖြစ်သည်။
Verse 16
शश्वत्केशा यस्य गात्रे खगेन्द्र प्रभास्यन्ते शरभाख्यो पयोतः / यमस्य भार्या श्यामला या खगेन्द्र यस्मात्सदा कलिभार्यापिया च
အို ငှက်ဘုရင် ဂရုဍာ၊ မည်သူ၏ ကိုယ်ခန္ဓာပေါ်၌ ဆံပင်များသည် အမြဲတမ်း ထောင်လျက် တောက်ပနေသနည်း—သူကို «ရှရဘ» ဟု ခေါ်ကြသည်။ ထို့ပြင် ယမ၏ ဇနီးသည် «ရှျာမလာ» ဖြစ်ပြီး၊ အို ငှက်ဘုရင်၊ သူမကို ကလိ၏ ဇနီးဟူ၍လည်း ဆိုကြသည်။
Verse 17
मत्वा सम्यक् मानसं या करोति ह्यतश्च सा श्यामलासंज्ञकाभूत् / मलं वक्ष्ये हरिभक्तेर्विरोधी सुलोहपात्रे सन्निधानं च तस्य
မှန်ကန်စွာ နားလည်ပြီးနောက် စိတ်အတွင်း၌ ရည်ရွယ်ကာ အပြစ်ကို ပြုလုပ်သူအတွက် ထိုအညစ်အကြေးကို «ရှျာမလာ» ဟု ခေါ်ကြသည်။ ယခု ငါသည် ဟရီဘက္တိကို ဆန့်ကျင်သော အညစ်အကြေးနှင့် ၎င်းကို သံအိုးအတွင်း တည်စေသည့် နည်းကို ဖော်ပြမည်။
Verse 18
चिकित्सितं परदुः खं खगेन्द्र दरेर्भक्तैस्त्याज्यमेवं सदैव
အို ခဂေန္ဒြ (ဂရုဍ)၊ ဘုရားသခင်၏ ဘက္တများအတွက် အခြားသူ၏ ဒုက္ခကို ဖြစ်စေခြင်းသည်—ကုသမှုဟု အကြောင်းပြနိုင်သော်လည်း—စွန့်ပစ်ရမည်။ ထို့ကြောင့် အမြဲတမ်း လက်လွှတ်ရမည်။
Verse 19
नोच्चाश्च ते हरिभक्तेर्विहीनास्तेषां संगो नैव कार्यः सदापि / पुराणसंपर्कविसर्जिनं च पुराणतालं च पुराणवस्त्रम्
မြင့်မြတ်သကဲ့သို့ ထင်ရသော်လည်း ဟရီဘက္တိ မရှိသူတို့သည် အမှန်တကယ် မြင့်မြတ်သူ မဟုတ်ကြ။ ထိုသူတို့နှင့် မည်သည့်အချိန်တွင်မျှ ပေါင်းသင်းမလုပ်ရ။ ထို့ပြင် ဟောင်းနွမ်းသော ဆက်နွယ်မှုများကိုလည်း စွန့်ပစ်ရမည်—ဟောင်းသော အပေါင်းအသင်း၊ အလွတ်သဘော အချိန်ကိုက်လက်ခုပ်တီးခြင်း၊ နှင့် ဟောင်းသော အဝတ်အစားတို့ကိုပါ။
Verse 20
सुजीर्णकन्थाजिनमेखलं च यज्ञोपवीतं च कलिप्रियं च / प्रियं गृहं चोर्णविता नकं च समित्कुशैः पूरितं कुत्सितं च
ကလိယုဂ်ခေတ်၌ လူတို့သည် အပြင်ပန်းအမှတ်အသားများကို ချစ်မြတ်နိုးကြသည်—အဝတ်အစားဟောင်းနွမ်း၊ သမင်အရေ၊ ခါးပတ်နှင့် ယဇ္ဈနိုးပဝီတ (သန့်ရှင်းကြိုး) ကိုပါ ဝတ်ဆင်ကြသော်လည်း—မိမိချစ်ရာဖြစ်သော အိမ်ထောင်ရေးနှင့် သိုးမွှေးအဖုံးကို မလွှတ်နိုင်ကြ။ လက်ထဲတွင် မီးဖိုတုတ်များနှင့် ကုရှမြက်ကို ကိုင်ထားသော်လည်း အကျင့်အကြံသည် နိမ့်ကျ၍ ရှုတ်ချဖွယ် ဖြစ်နေသည်။
Verse 21
सर्वं चेत्कलिभार्याप्रियं च नैव प्रियं शार्ङ्गपाणेः कदाचित् / कांस्ये सुपक्वं यावनालस्य चान्नं तुषः पिण्याकं तुम्बबिल्वे पलाण्डुः
ကလိယုဂ်၏ မိန်းမတို့အကြိုက်ဖြစ်သော်လည်း၊ ရှာရင်္ဂပာဏိ (ဗိဿနုဘုရား) အတွက် မည်သည့်အခါမျှ မချစ်မြတ်နိုးရာ မဟုတ်။ ကြေးအိုး (ကာံသျ) ဖြင့်ကောင်းကောင်းချက်ထားသော အစာ၊ ယဝနာလ စပါးမျိုးချက်ထားသော အစာနှင့် ကန့်တက်၊ ဆီကိတ်၊ လှော်သီး/လုံးပင်မျိုး၊ ဘိလွဖူး၊ ကြက်သွန်နီတို့ကဲ့သို့သော အရာများသည် ဘုရားထံ ပူဇော်ရာတွင် မနှစ်သက်ဖွယ် ဖြစ်သည်။
Verse 22
दीर्घं तक्रं स्वादुहीनं कडूष्टणमेते सर्वे कलिभार्याप्रियाश्च / सुदुर्मुखं निन्दनं चार्यजानां सतोवमत्यात्मजानां प्रसह्य
ကလိယုဂ်တွင် လူတို့သည် အချိန်ကြာကြာထားသော ချဉ်တက်ရည် (တက္ကရ) ကို နှစ်သက်လာကြသည်—အရသာမရှိ၊ ခါး၍ စပ်ပြင်းသည်။ ထို့ပြင် ကြမ်းတမ်းမှုကိုလည်း ပျော်ရွှင်ကြသည်—ရုပ်ဆိုး၍ မယဉ်ကျေးသော စိတ်သဘော၊ အရိယာတို့ကို အပြစ်တင်ကဲ့ရဲ့ခြင်း၊ မိမိ၏ ဆွေမျိုးနှင့် သားသမီးတို့ကို မရှက်မကြောက် အတင်းအကျပ် ဆဲဆိုရှုတ်ချခြင်းတို့ပင် ဖြစ်သည်။
Verse 23
सुपीडनं सर्वदा भर्तृवर्गे गृहस्थितव्रीहिवस्त्रादिचौर्यात् / प्रकीर्णभूतान्मूर्धजान्संदधानं करैर्युतं देवकलिप्रियं च
ခင်ပွန်းဘက် မိသားစုကို အမြဲတမ်း နှိပ်စက်ညှဉ်းပန်းခြင်းနှင့် အိမ်တွင်းထားသော ဆန်၊ အဝတ်အထည်နှင့် အခြားပစ္စည်းများကို ခိုးယူခြင်းကြောင့်၊ အပြစ်ရှိသူသည် ခေါင်းပေါ်မှ ပြန့်ကျဲနေသော ဆံပင်များကို စုဆောင်းကာ လက်ဖြင့် ချုပ်ဆက်ရသော ဒဏ်ခတ်မှုကို ခံရသည်—ယမ (သေမင်း) ၏ တမန်တို့နှစ်သက်သော စမ်းသပ်ဒုက္ခတည်း။
Verse 24
इत्यादि सर्वं कलिभार्याप्रियञ्च सुनिर्मलं प्रिकरोत्येव सर्वम् / अतश्च सा श्यामलेति स्वसंज्ञामवाप सा देवकी संबभूव
ဤသို့ဖြင့် နတ်ကလိ၏ ဇနီးမနှစ်သက်သော အရာများအပါအဝင် အရာအားလုံးကို သန့်ရှင်းစင်ကြယ်၍ စနစ်တကျ ဖြစ်အောင် ပြုလုပ်하였다။ ထို့ကြောင့် သူမသည် «ရှျာမလာ» ဟူသော အမည်ကို ရရှိကာ «ဒေဝကီ» ဟုလည်း ခေါ်ဝေါ်ခံရသည်။
Verse 25
युधिष्ठिरस्यैव बभूव पत्नीसंभाविता तत्र च देवकी सा / चन्द्रस्य भार्या रोहिणी वै तदेयमश्विन्यादिभ्यो ऽह्यधिका सर्वदैव
ထိုနေရာ၌ ဂုဏ်ပြုခံရသော ဒေဝကီသည် ယုဓိဋ္ဌိရ၏ ဇနီးအဖြစ် အမှန်တကယ် ဖြစ်လာ하였다။ သူမသည် လ၏ ဇနီး ရိုဟိဏီ ဟုလည်း ခေါ်ကြပြီး၊ အရှွိနီ စသည့် နက္ခတ်များထက်ပင် အမြဲတမ်း မြင့်မြတ်သည့်သူဟု သတ်မှတ်ခံရသည်။
Verse 26
रोणीं धृत्वा रोहति योग्यस्थानं तस्माच्च सा रोहिणीति प्रसिद्धा / आदित्यभार्या नाम संज्ञा खगेन्द्र ज्ञेया सा नारायणस्य स्वरूपा
«ရောဏီ» ဟူသောနာမကို ကိုင်ဆောင်၍ သင့်တော်သောအဆင့်သို့ တက်ရောက်သဖြင့် ထို့ကြောင့် «ရောဟိဏီ» ဟူ၍ ထင်ရှားလာ၏။ အို ငှက်တို့၏အရှင်၊ သူမ၏အမည်သတ်မှတ်ချက်မှာ «အာဒိတျယ၏ ဇနီး» ဖြစ်ကြောင်း သိလော့၊ သူမသည် နာရာယဏ၏ ပုံသဏ္ဍာန်တစ်ရပ် ဖြစ်၏။
Verse 27
संजानातीत्येव संज्ञामवाप संज्ञेति लोके सूर्य भार्या खगेन्द्र / ब्रह्मण्डस्य ह्यभिमानी तु देवो विराडिति ह्यभिधामाप तेन
အို ခဂေန္ဒြ၊ «သိခြင်း» (saṃjānāt) ကြောင့်ပင် သူမသည် «သံဇ္ဉာ» ဟူသောနာမကို ရရှိခဲ့၏။ ထို့ကြောင့် လောက၌ သူမကို နေ၏ ဇနီး «သံဇ္ဉာ» ဟူ၍ ခေါ်ကြ၏။ ထို့ပြင် ဘြဟ္မာဏ္ဍ (ကမ္ဘာဥ) ၏ အတွင်းသဘော-အတ္တသိမြင်မှုကို အုပ်စိုးသော ထိုဒေဝတည်းဟူသောသူသည် သူမကြောင့် «ဝိရာဋ္» ဟူသောအမည်ကို ရရှိခဲ့၏။
Verse 28
गङ्गादिषट्कं सममेव नित्यं परस्परं नोत्तमं नाधमं च / प्रधानाग्नेः पाविकान्यैव गङ्गा सदा शुभा नात्र विचार्यमस्ति
ဂင်္ဂါစသည့် သန့်ရှင်းသော ရေခြောက်မျိုးသည် အမြဲတမ်း ကုသိုလ်အကျိုး၌ တူညီကြ၍ အချင်းချင်း အမြင့်မရှိ အနိမ့်မရှိ။ သို့ရာတွင် မူလအဂ္နိမှ ပေါ်ထွန်း၍ သန့်စင်စေသော သဘာဝရှိသည့် ဂင်္ဂါသည် အစဉ်မပြတ် မင်္ဂလာဖြစ်၏; ဤအကြောင်းကို အငြင်းပွားရန် မလို။
Verse 29
आसां ज्ञानत्पुण्यमाप्नोति नित्यं सदा हरिः प्रीयते केशवोलम् / गङ्गादिभ्यो ह्यवराह्यग्निजाया स्वाहासंज्ञाधिगुणा नैव हीना
ဤအရာတို့ကို သိမြင်ခြင်းဖြင့် လူသည် အမြဲတမ်း ကုသိုလ်ကို ရရှိပြီး ဟရီ—ကေရှဝ—သည် အစဉ်ပင် ပျော်ရွှင်တော်မူ၏။ အမှန်တကယ် ဂင်္ဂါစသည့် သန့်ရှင်းသော မြစ်များထက် “နိမ့်” ဟု ထင်မြင်ကြသော်လည်း၊ အဂ္နိ၏ ဇနီးဖြစ်၍ «စွာဟာ» ဟူသောနာမဖြင့် ထင်ရှားကာ အထူးကောင်းမြတ်သော ဂုဏ်တော်များဖြင့် ပြည့်စုံသဖြင့် မည်သို့မျှ မလျော့နည်း။
Verse 30
स्वाहाकारो मन्त्ररूपाभिमानी स्वाहेति संज्ञामाप सदैव वीन्द्र / अग्नेर्भार्यातो बुद्धिमान् संबभूव ब्रह्माभिमानी चन्द्रपुत्रो बुधश्च
အို အိန္ဒြ၊ မန္တရပုံသဏ္ဍာန်ကို အုပ်စိုးသော «စွာဟာ» ဟူသော အာဟုတိအသံတော်သည် အစဉ်မပြတ် «စွာဟာ» ဟူသောနာမဖြင့်ပင် သိရှိလာ၏။ အဂ္နိ၏ ဇနီး စွာဟာမှ လမင်း၏ သားတော် ဗုဓ (Budha) ဟူသော ပညာရှိသည် မွေးဖွားလာပြီး၊ ဖန်တီးဉာဏ်ဖြစ်သော ဘြဟ္မာတတ္တဝါနှင့် ဆက်စပ်သတ်မှတ်ခံရ၏။
Verse 31
बुद्ध्याहरद्वै राष्ट्रजातं च सर्वं धृतं त्वतो बुधसंज्ञामवाप / एवं चाभूदभिमन्युर्महात्मा सुभद्राया जठरे ह्यर्जुनाच्च
ဉာဏ်ပညာအားဖြင့် ရာဋ္ဌရမျိုးနွယ်တစ်ရပ်လုံးကို အမှန်တကယ် အနိုင်ယူ၍ ထိန်းသိမ်းစောင့်ရှောက်ခဲ့သဖြင့် «ဗုဓ» (ပညာရှိ) ဟူသော အမည်ကို ရရှိ하였다။ ထိုနည်းတူပင် မဟာအတ္တမန် အဘိမန်ယူသည် စုဘဒြာ၏ ဝမ်း၌ အర్జုနမှ မွေးဖွားလာ하였다။
Verse 32
कृष्णस्य चन्द्रस्य यमस्य चांशैः स संयुतस्त्वश्विनोर्वै हरस्य / स्वाहाधमश्चन्द्रपुत्रो बुधस्तु पादारविन्दे विष्णुदेवस्य भक्तः
လ၏သား ဗုဓ (မေခရု) သည် ကృష్ణ၊ လ၊ ယမ တို့၏ အংশများဖြင့် ဖွဲ့စည်းထားပြီး အရှွင်နှစ်ပါးနှင့် ဟရ (ရှီဝ) နှင့်လည်း ဆက်နွယ်သည်ဟု ဆိုကြသည်။ စွာဟာမှ မွေးဖွားသော ထိုဗုဓသည် သခင် ဗိဿနု၏ ကြာပန်းခြေတော်၌ ဘက္တိရှိသူ ဖြစ်သည်။
Verse 33
नामात्मिका त्वश्विभार्या उषा नाम प्रकीर्तिता / बुधाधमा सा विज्ञेया स्वाहा दशगुणाधमा
«နာမာတ္မိကာ» ဟုခေါ်သော မန္တရဖော်မြူလာကို အရှွင်နှစ်ပါး၏ ဇနီး «ဥရှာ» ဟု ကြေညာထားသည်။ ထိုဥရှာသည် «ဗုဓာ» ထက် နိမ့်သည်ဟု သိမှတ်လော့; «စွာဟာ» သည် ထို့ထက်ပင် ဆယ်ဆ နိမ့်သည်ဟု ဆိုကြသည်။
Verse 34
नकुलस्य भार्या मागधस्यैव पुत्री शल्यात्मजा सहदेवस्य भार्या / उभे ह्येते अश्विभार्या ह्युषापि उपासते षड्गुणं विष्णुमाद्यम् / अतो ऽप्युषासंज्ञका सा खगेन्द्र अनन्तराञ्छृणु वक्ष्ये महात्मन्
နကူလ၏ ဇနီးသည် မာဂဓဘုရင်၏ သမီးဖြစ်ပြီး၊ စဟဒေဝ၏ ဇနီးသည် ရှလျမှ မွေးဖွားသူ ဖြစ်သည်။ ထိုနှစ်ဦးစလုံးသည် အရှွင်မျိုးရိုးနှင့် ဆက်နွယ်ကြပြီး၊ ဥရှာလည်း သတ္တိခြောက်ပါးပြည့်စုံသော အာဒိ ဗိဿနုကို ပူဇော်ကိုးကွယ်သည်။ ထို့ကြောင့် သူမကိုလည်း «ဥရှာ» ဟု ခေါ်ကြသည်။ အို ခဂေန္ဒြ (ဂရုဍ)၊ နောက်ထပ်ကို နားထောင်လော့; ယခု မဟာအတ္တမန်၊ နောက်တစ်ဆင့်ကို ငါ ပြောမည်။
Verse 35
ततः शक्तिः पृथिव्यात्मा शनैश्चरति सर्वदा / अतः शनैश्चरो नाम उषायाश्च दशाधमाः
ထို့နောက် မြေဓာတ်သဘောရှိသော ထိုစွမ်းအားသည် အမြဲတမ်း နှေးကွေးစွာ လှုပ်ရှားလေသည်။ ထို့ကြောင့် သူကို «ရှနိုင်းရှ္စရ» (နှေးနှေးသွားသူ) ဟု ခေါ်ကြသည်။ ထို့ပြင် ဥရှာ၏ အနိမ့်ဆုံး သားဆယ်ဦးကိုလည်း ဖော်ပြထားသည်။
Verse 36
कर्मात्मा पुष्करो ज्ञेयः शनरथ यमो मतः / नयाभिमानी पुरुषः किञ्चिन्नम्नो दशावरः
«ပုဿကရ» ကို ကမ္မ၏သဘာဝတည်းဟူသော ကံအုပ်ချုပ်သူဟု သိမှတ်လော့။ «ရှနရထ» ကို ယမ (ယမရာဇာ) ဟု မှတ်ယူကြသည်။ လောကီနည်းလမ်းနှင့် အကျင့်အကြံကို မာန်တက်သူကို «ကိဉ္စိန္နာမာ» ဟု ခေါ်ကြပြီး၊ အခြားတစ်ဦးကို «ဒသာဝရ» ဟု သိကြသည်။
Verse 37
हरिप्रीतिकरो नित्यं पुष्करे क्रीडते यतः / अतस्तु पुष्कलो नाम लोके स परिकीर्तितः
ဟရီအား အမြဲပျော်ရွှင်စေသူဖြစ်၍ «ပုဿကရ» တွင် အစဉ်ကစားမြူးတမ်းသောကြောင့်၊ ထိုသူကို လောက၌ «ပုဿကလ» ဟူသော နာမဖြင့် ချီးကျူးခေါ်ဝေါ်ကြသည်။
Verse 38
हरि प्रीतिकरान्धर्मान्वक्ष्ये शृणु खगाधिप / प्रातः काले समुत्थाय स्मरेन्नारायणं हरिम्
ဟရီကို ပီတိဖြစ်စေသော ဓမ္မများကို ငါကြေညာမည်—နားထောင်လော့၊ ငှက်တို့၏အရှင် (ဂရုဍ) ရေ။ နံနက်အစောပိုင်းတွင် ထ၍ နာရာယဏ ဟရီကို သတိရလော့။
Verse 39
तुलसीवन्दनं कुर्याच्छ्रीविष्णुं संस्मरेत्खग / विण्मूत्रोत्सर्गकाले च ह्यपानात्मककेशवम्
ငှက်တော် (ဂရုဍ) ရေ၊ တုလစီကို ဝတ်ပြုကန်တော့၍ သီရိဗိဿနုကို သတိရလော့။ ထို့ပြင် ဝမ်းနှင့် ဆီး စွန့်ချိန်တွင် အပာန (apāna) ပရాణ၏ အုပ်ချုပ်သဘောတရားဖြစ်သော ကေရှဝ (Keśava) ကို သတိရလော့။
Verse 40
त्रिविक्रमं शौचकाले गङ्गापानकरं हरिम् / दन्तधावनकाले तु चन्द्रान्तर्यामिणं हरिम्
ကိုယ်ခန္ဓာသန့်ရှင်းရေးလုပ်ချိန်တွင် ဟရီကို တြိဝိက్రమ (Trivikrama) အဖြစ်လည်းကောင်း၊ ဂင်္ဂါရေ သန့်စင်သောက်ခွင့် ပေးတော်မူသူအဖြစ်လည်းကောင်း သတိရလော့။ သွားတိုက်ချိန်တွင်တော့ လအတွင်းတည်သော အန္တర్యာမိန် (အတွင်းအုပ်စိုးရှင်) ဟရီကို သတိရလော့။
Verse 41
मुखप्रक्षालने काले माधवं संस्मरेत्खग / गवां कण्डूयने चैव स्मरेद्गोवर्धनं हरिम्
အို ငှက်မင်း ဂရုဍ၊ မျက်နှာဆေးကြောချိန်၌ မာဓဝကို သတိရပါစေ။ နွားတို့၏ ယားယံကို ကုတ်ပေးခြင်း သို့မဟုတ် ပြုစုစောင့်ရှောက်ချိန်၌လည်း ဟရီကို «ဂోవර්ဓန» ဟူ၍ သတိရပါစေ။
Verse 42
सदा गोदोहने काले स्मरेद्गोपालवल्लभम् / अनन्तपुण्यार्जितजन्मकर्मणां सुपक्वकाले च खगेन्द्रसत्तम
နွားနို့ညှစ်ချိန်တိုင်း၌ အမြဲတမ်း နွားကျောင်းသားတို့၏ ချစ်မြတ်နိုးရာ (သရီ ဝိෂ္ဏု/ကృష్ణ) ကို သတိရပါစေ။ အို ငှက်မင်းတို့အနက် အမြတ်ဆုံး၊ အဆုံးမရှိသော ကုသိုလ်ကြောင့် ရရှိလာသော မွေးဖွားခြင်းနှင့် ကర్మတို့ရှိသူများအတွက် ဤသတိရခြင်းသည် အချိန်ပြည့်ဝ၍ ရင့်မှည့်သောအခါ အကျိုးသီးပွင့်လိမ့်မည်။
Verse 43
स्पर्शे गवां चैव सदा नृणां वै भवत्यतो नात्र विचार्यमस्ति / यस्मिन् गृहे नास्ति सदोत्तमा च गौर्यङ्गणे श्रीतुलसी च नास्ति
နွားတို့ကို ထိတွေ့ခြင်းကြောင့် လူတို့သည် အမြဲ မင်္ဂလာကောင်းကို ရရှိကြသည်—ဤအကြောင်း၌ စဉ်းစားသံသယ မလို။ သို့ရာတွင် အိမ်ရှင်မ အကျင့်သီလကောင်းမြတ်သူ မရှိသကဲ့သို့ အိမ်ဝင်းအတွင်း သန့်ရှင်းသော တုလစီလည်း မရှိသော အိမ်သည် အမြင့်ဆုံး ကောင်းချီးမင်္ဂလာမှ ကင်းလွတ်နေသည်။
Verse 44
यस्मिन् गृहे देवमहोत्सवश्च यस्मिन् गृहे श्रवणं नास्ति विष्णोः / तत्संसर्गाद्याति दुः खादिकं च तस्य स्पर्शो नैव कार्यः कदापि
အိမ်တစ်အိမ်၌ ဝိෂ္ဏု၏ သန့်ရှင်းသော နာကြားခြင်း (श्रवण) မရှိလျှင်—ဘုရားများအတွက် မဟာပွဲတော်ကြီးများ ကျင်းပနေသော်လည်း—ထိုအိမ်နှင့် ပေါင်းသင်းဆက်ဆံခြင်းက ဒုက္ခဝေဒနာနှင့် အလားတူအရာများကိုသာ ဆောင်ကြဉ်းလာသည်။ ထို့ကြောင့် မည်သည့်အခါမျှ ထိုနေရာကို ထိတွေ့မဆက်ဆံသင့်။
Verse 45
गोस्पर्शनविहीनस्य गोदोहनमजानतः / गोपोषणविहीनस्य प्राहुर्जन्म निरर्थकम्
နွားကို မထိတွေ့ဖူးသူ၊ နွားနို့ညှစ်နည်း မသိသူ၊ နွားကို မပြုစုမပျိုးထောင်သူ၏ ဘဝကို အကျိုးမဲ့ဟု ဆိုကြသည်။
Verse 46
गोग्रासमप्रदातुश्च गोपुष्टिं चाप्यकुर्वतः / गतिर्नास्त्येव नास्त्येव ग्रामचाण्डालवत्स्मृतः
နွားကို အစာတစ်လုတ်တောင် မလှူသူ၊ နွားကို မစောင့်ရှောက် မပျိုးထောင်သူအတွက် ကောင်းသောဂတိ မရှိပါ—လုံးဝမရှိပါ။ ထိုသူကို ရွာ၏ ချန်ဍာလကဲ့သို့ဟု မှတ်ယူကြသည်။
Verse 47
वत्स्यस्य स्तनपाने च बालकृष्णं तु संस्मरेत् / दधिनिर्मन्थने चैव मन्थाधारं स्मरेद्धरिम्
နွားကလေး နို့စို့နေချိန်တွင် ကလေးကృష్ణကို သတိရစေ။ ဒဟိ (နို့ချဉ်) ကို မွှေချိန်တွင်လည်း မွှေတံကို ထောက်မထားသော ဟရီကို သတိရစေ။
Verse 48
मृत्तिकास्नान काले तु वराहं संस्मरेद्धरिम् / पुण्ड्राणां धारणे चैव केशवादींश्च द्वादश
မတ္တိကာ (သန့်မြေ/ကလေး) ဖြင့် ရေချိုးချိန်တွင် ဟရီကို ဝရာဟ (ဝက်တောအဝတား) အဖြစ် သတိရစေ။ ထို့ပြင် ပုဏ္ဍရ (တီလက) လိမ်းချိန်တွင် ကေရှဝမှ စသော နာမတော် ၁၂ ပါးကိုလည်း ရွတ်ဆိုစေ။
Verse 49
मुद्राणां धारणे चैव शङ्खचक्रगदाधरम् / पद्मं नारायणीं मुद्रां क्रुद्धोल्कादींश्च संस्मरेत्
သန့်ရှင်းသော မုဒြာများကို ဆောင်ယူ/ပြုလုပ်ချိန်တွင် သင်္ခ၊ စက္ကရ၊ ဂဒါ ကိုင်ဆောင်သော ဘုရားရှင်ကို သတိရစေ။ ထို့ပြင် ပဒ္မ (ကြာပန်း)၊ နာရာယဏီ မုဒြာနှင့် ကရုဒ္ဓောလ္ကာမှ စသော ပြင်းထန်ကာကွယ်သော ရုပ်သဏ္ဍာန်များကိုလည်း သတိရစေ။
Verse 50
श्रीरामसंस्मृतिं चैव संध्याकाले खगोत्तम / अच्युतानन्तगोविन्दाञ्छ्राद्धकाले च संस्मरेत्
အို ငှက်တို့အထွဋ်အမြတ် ဂရုဍာ၊ သန္ဓျာ (မိုးလင်း/မိုးချုပ်) အချိန်တွင် သီရိရာမကို သတိရစေ။ ထို့ပြင် ရှရဒ္ဓ (ပိတೃကရိယာ) အချိန်တွင်လည်း အချျုတ၊ အနန္တ၊ ဂိုဝိန္ဒ ကို သတိရစေ။
Verse 51
प्राणादिकपञ्चहोमेचानिरूद्धादींश्च संस्मरेत् / अन्नाद्यर्पणकाले तु वासुदेवं च संस्मरेत्
ပရာဏာပူဇာဖြင့်အစပြုသော ဟောမပူဇာ ငါးမျိုးပြုစဉ် အနိရုဒ္ဓနှင့် အခြားဗျူဟာရုပ်များကို သတိရစေ။ အစာနှင့် အခြားပူဇာပစ္စည်းများ ဆက်ကပ်ချိန်တွင်လည်း ဝါစုဒေဝကို သတိရစေ။
Verse 52
अपोशनस्य काले तु वायोरन्तर्गतं हरिम् / बस्त्रधारणकाकाले तु उपेन्द्रं संस्मरेद्धरिम्
အညစ်အကြေးရှင်းလင်းသည့်အချိန်တွင် ဝါယု (အသက်လေ) အတွင်းတည်နေသော ဟရီကို သတိရစေ။ အဝတ်အစားဝတ်ဆင်သည့်အချိန်တွင်လည်း ဥပေန္ဒြ (Upendra) အဖြစ်ရှိသော ဟရီကို သတိရစေ။
Verse 53
यज्ञोपवीतस्य च धारणे तु नारायणं वामनाख्यं स्मरेत्तु / आर्तिक्यकाले च तथैव विष्णोः सम्यक् स्मरेत्पर्शुरामाख्यविष्णुम्
ယဇ္ဉောပဝီတ (သန့်ရှင်းသောကြိုး) ကို ဝတ်ဆင်သည့်အခါ နာရာယဏကို ဝါမန (Vāmana) အဖြစ် သတိရစေ။ ထိုနည်းတူ ဗိဿဏုအာရတီ ပြုသည့်အခါလည်း ပရရှုရာမ (Paraśurāma) အဖြစ်ရှိသော ဗိဿဏုကို မှန်ကန်စွာ သတိရစေ။
Verse 54
अपोशनेवैश्वदेवस्य काले तदन्यहोमादिषु भस्मधारणे / स्मरेत्तु भक्त्या परमादरेण नारायणं जामदग्न्याख्यरामम्
ဝိုင်ရှဝဒေဝ (Vaiśvadeva) ပူဇာအချိန်၊ အာစမန (ရေစုပ်သောက်၍ သန့်စင်ခြင်း) အချိန်၊ ထို့အပြင် အခြားဟောမကర్మများနှင့် သန့်ရှင်းသောပြာ (ဘသ္မ) ကို ဝတ်ဆင်သည့်အချိန်တို့တွင်လည်း—ဘက်တိနှင့် အမြင့်ဆုံးရိုသေမှုဖြင့်—နာရာယဏ၊ အမည်အားဖြင့် ဂျာမဒဂ္နျ (Jāmadagnya) ဟုကျော်ကြားသော ရာမ (ပရရှုရာမ) ကို သတိရစေ။
Verse 55
त्रिवारतीर्थग्रहणस्य काले कृष्णं रामं व्यासदेवं क्रमेण / शङ्खोदकस्योद्धरणे चैव काले मुकुन्दरूपं संस्मरेत्सर्वदैव
သုံးကြိမ်တီရ္ထဂြဟဏ (သန့်ရှင်းသောရေဖြင့် သုံးဆင့်ရေချိုး) ပြုသည့်အချိန်တွင် အစဉ်လိုက် ကృష్ణ၊ ရာမ၊ ဗျာသဒေဝကို သတိရစေ။ သင်္ခရေကို ဆွဲယူထုတ်ယူသည့်အချိန်တွင်လည်း မုကုန္ဒ (Mukunda) ရုပ်ကို အမြဲတမ်း ဓ്യာနပြုစေ။
Verse 56
ग्रासेग्रासे स्मरणं चैव कार्यं गोविन्दसंज्ञस्य विशुद्धमन्नम् / एकैकभक्ष्यग्रहणस्य काले सम्यक् स्मरेदच्युतं वै खगेन्द्र
တစ်ကိုက်တစ်ကိုက်တိုင်း၌ သတိပဋ္ဌာန်ဖြင့် သတိရခြင်းကို ပြုရမည်၊ ဂోవိန္ဒ အမည်ဖြင့် ပူဇော်ထားသော သန့်ရှင်းသော အစာကို စားသုံးလျက်။ အစာတစ်မျိုးချင်းယူသည့်အခါတိုင်း၌ မပျက်မယွင်းသော အရှင် အချျုတ (Acyuta) ကို မှန်ကန်စွာ သတိရပါ၊ အို ခဂေန္ဒြ (ဂရုဍ)။
Verse 57
शाकादीनां भक्षणे चैव काले धन्वन्तरिं स्मरेच्चैव नित्यम् / तथा परान्नस्य च भोगकाले स्मरेच्च सम्यक् पाण्डुरङ्गं च विष्णुम्
ဟင်းသီးဟင်းရွက်နှင့် ထိုကဲ့သို့သော အစာများကို စားသုံးချိန်၌ ဓနွန္တရီ (Dhanvantari) ကို အမြဲသတိရပါ။ ထို့အတူ အခြားသူတို့ ပြင်ဆင်ထားသော အစာကို ခံစားသုံးစွဲချိန်၌ ပাণ্ডုရင်္ဂ (Pāṇḍuraṅga) အဖြစ်သော သခင် ဗိဿနု (Viṣṇu) ကို မှန်ကန်စွာ သတိရပါ။
Verse 58
हैयङ्गवीनस्य च भक्षणे वै सम्यक् स्मरेत्ताण्डवाख्यं च कृष्णम् / दध्यन्नभक्षे परमं पुराणं गोपालकृष्णं संस्मरेच्चैव नित्यम्
ဟဲယင်္ဂဝီန (အသစ်ထုတ်ထားသော ထောပတ်) ကို စားသုံးချိန်၌ တाण्डဝ အမည်ရှိသော ကృష్ణ (Kṛṣṇa) ကို မှန်ကန်စွာ သတိရပါ။ ဒဓျန္န (ဒိန်ချဉ်-ထမင်း) ကို စားသုံးရာ၌လည်း အလွန်ရှေးဦးသော အရှင် ဂိုပါလ-ကృష్ణ (Gopāla-Kṛṣṇa) ကို အမြဲ သတိရပါ။
Verse 59
दुग्धान्नभोगे च तथैव काले सम्यक् स्मरेच्छ्रीनिवासं हरिं च / सुतैलसर्पिः षु विपक्वभक्षसंभोजने संस्मरेद्व्यङ्कटेशम्
နို့ထမင်းကို ခံစားသုံးစွဲချိန်၌လည်း သင့်တော်သောအခါ၌လည်း ဟရီ (Hari) အဖြစ်သော ရှရီနိဝာသ (Śrīnivāsa) ကို မှန်ကန်စွာ သတိရပါ။ ထို့ပြင် ကောင်းသော ဆီနှင့် ဂျီ (ghee) ဖြင့် ကောင်းကောင်းချက်ထားသော အစာများကို စားသုံးရာ၌ ဗျင်္ကတေရှ (Vyaṅkaṭeśa/Veṅkaṭeśvara) ကို သတိရပါ။
Verse 60
द्राक्षासुजम्बूकदलीरसालनारिङ्गदाडिम्बफलानि चारु / स्मरेत्तु रम्भोत्तमनारिकेलधात्रीसुभोगे खलु बालकृष्णम्
စပျစ်သီး၊ ဂျမ္ဗုသီး၊ ငှက်ပျောသီး၊ သရက်သီး၊ လိမ္မော်သီး၊ သလဲသီးတို့—လှပသော အသီးအနှံများ။ ထို့ပြင် ငှက်ပျောမျိုးကောင်းများ၊ အကောင်းဆုံး ငှက်ပျော၊ အုန်းသီး၊ အာမလကီ (āmalakī) စသည့် ချိုမြိန်သော အရသာခံစားမှုများအတွင်း၌လည်း ကလေးကృష్ణ ဘာလ-ကృష్ణ (Bāla-Kṛṣṇa) ကို မလွဲမသွေ သတိရပါ။
Verse 61
सुपानकस्यैव च पानकाले सम्यक् स्मरेन्नारसिंहाख्यविष्णुम् / गङ्गामृतस्यैव च पानकाले गङ्गातातं संस्मरेद्विष्णुमेव
သုပာနက (သန့်ရှင်းသော သောက်ရည်) သောက်ချိန်၌ နရာစിംဟဟု ခေါ်သော ဗိဿဏုကို မှန်ကန်စွာ သတိရစေ။ ဂင်္ဂါရေ သောက်ချိန်၌လည်း ဂင်္ဂါ၏ အဖကဲ့သို့ ကာကွယ်ရှင်ဖြစ်သော ဗိဿဏုတစ်ပါးတည်းကိုသာ သတိရစေ။
Verse 62
प्रयाणकाले संस्मरेत्तार्क्ष्यवाहं नारायणं निर्गुणं विश्वमूर्तिम् / पुत्रादीनां चुंबने चैव काले सुवेणुहस्तं संस्मरेत्कृष्णमेव
ခန္ဓာမှ ထွက်ခွာသည့် အချိန်၌ ဂရုဍာစီးသော နာရာယဏ—ဂုဏသုံးပါးကို ကျော်လွန်၍ ကမ္ဘာလုံးဆိုင်ရာ ရုပ်သဏ္ဌာန်တော်ရှိသော အရှင်—ကို သတိရစေ။ သားသမီးတို့နှင့် အခြားသူတို့က နမ်းရှိုက်နေသည့် ခဏ၌ပင် လက်၌ ပုလွေကိုင်ထားသော ကృష్ణကိုသာ သတိရစေ။
Verse 63
सुखङ्गकाले स्वस्त्रियश्चैव नित्यं गोपि कुचद्वन्द्वविलासिनं हरिम् / तांबूलकाले संस्मरैच्चैव नित्यं प्रद्युम्नाख्यं वासुदेवं हरिं च
အနီးကပ် သာယာမှု၏ အချိန်၌ နိစ္စတမ်း ဂိုပီ၏ ရင်သားနှစ်ဖက်နှင့် ကစားပျော်ရွှင်သော ဟရီကို သတိရစေ။ တမ်းဘူလ (ဘီတယ်) ယူသည့် အချိန်၌လည်း နိစ္စတမ်း ပရဒျုမ္နဟု ခေါ်သော ဝါစုဒေဝ ဟရီကို သတိရစေ။
Verse 64
शय्याकाले संस्मरेच्चैव नित्यं संकर्षणाख्यं विष्णुरूपं हरिं च / निद्राकाले संस्मरेत्पद्मनामं कथाकाले व्यासरूपं हरिं च
အိပ်ရာပေါ် လဲလျောင်းချိန်၌ နိစ္စတမ်း သင်္ကර්ရှဏဟု ခေါ်သော ဗိဿဏုရূপ ဟရီကို သတိရစေ။ အိပ်ပျော်ဝင်ချိန်၌ ပဒ္မနာမကို သတိရစေ။ သာသနာတော် ကထာပြောဆိုချိန်၌လည်း ဗျာသရূপ ဟရီကို သတိရစေ။
Verse 65
सुगानकाले संस्मरेद्वेणुगीतं हरिं हरिं प्रवदेत्सर्वदैव / श्रीमत्तुलस्याश्छेदने चैव काले श्रीरामरामेति च संस्मरेत्तु
မင်္ဂလာသီချင်းဆိုချိန်၌ ပုလွေသံတော် (ဝေဏုဂီတ) ကို သတိရ၍ အမြဲတမ်း “ဟရီ၊ ဟရီ” ဟု ဆိုကြားစေ။ သန့်ရှင်းသော တုလစီကို ဖြတ်တောက်ချိန်၌လည်း “သရီ ရာမ၊ ရာမ” ဟု သတိရ၍ ထပ်ခါတလဲလဲ ရွတ်ဆိုစေ။
Verse 66
पुष्पादीनां छेदने चैव काले सम्यक स्मरेदेत्कपिलाख्यं हरिं च / प्रदक्षिणेगारुडान्तर्गतं च हरिं स्मरेत्सर्वदा वै खगेन्द्र
ပန်းများနှင့် ထိုကဲ့သို့သောအရာတို့ကို ခူးယူ သို့မဟုတ် ဖြတ်တောက်သည့်အခါ သေချာစွာ ကပိလာဟု ခေါ်သော ဟရီကို သတိရပါ; ပရဒက္ခိဏာ လှည့်ပတ်ရာတွင်လည်း ဂရုဍအတွင်း တည်ရှိသော ဟရီကို သတိရပါ—ထို့ကြောင့် ငှက်မင်း ခဂေန္ဒြာ၊ ဟရီကို အမြဲသတိရပါ။
Verse 67
प्रणमकाले देवदेवस्य विष्णोः शेषान्तस्थं संस्मरेच्चैव विष्णुम् / सुनीतिकाले संस्मरेन्नारसिंहं नारायणं संसंमरेत्सर्वदापि
ဦးညွှတ်ပူဇော်သည့်အခါ နတ်တို့၏နတ်ဖြစ်သော ဗိဿနုကို—ရှေရှာပေါ်၌ တည်ရှိတော်မူသော ဗိဿနုကို—သတိရပါ၊ ထို့အပြင် ဗိဿနုကို စိတ်ထဲတွင် တရားသဘောဖြင့် တည်စေပါ။ သာသနာတရားနှင့် ကောင်းမွန်သော အကြံဉာဏ်အချိန်တွင် နရစിംဟကို သတိရပါ; အချိန်တိုင်းတွင် နာရာယဏကို အမြဲသတိရပါ။
Verse 68
पूर्तिर्यदा क्रियते कर्मणां च सम्यक् स्मरेद्वासुदेवं हरिं च / एवं कृतानि कर्माणि हरिप्रीतिकराणि च
ပူရ္တိ (ကောင်းမှုဖြည့်ဆည်းခြင်းနှင့် အများအကျိုးပြုမှု) နှင့် လုပ်ငန်းကောင်းများကို မှန်ကန်စွာ ဆောင်ရွက်သည့်အခါ ဝါစုဒေဝ—ဟရီကိုလည်း သတိရပါ။ ဤသို့ ဆောင်ရွက်သော ကုသိုလ်ကံများသည် ဟရီ၏ ပီတိကို ဖြစ်စေသည်။
Verse 69
सम्यक् प्रकुर्वन्नेतानि पुष्करो हरिवल्लभः
ဤအရာတို့ကို မှန်ကန်စွာ ဆောင်ရွက်ခြင်းအားဖြင့် ဟရီ၏ ချစ်မြတ်နိုးသူ ပုဿ္ကရသည် ရည်မှန်းသော အကျိုးကို ရရှိသည်။
Verse 70
एतस्मादेव पक्षीश कर्म यत्समुदाहृतम् पुष्कराख्यानमतुलं शृणोति श्रद्धयान्वितः / हरिप्रीतिकरे धर्मे प्रीतियुक्तो भवेत्सदा
ထို့ကြောင့် ငှက်တို့၏အရှင် ဂရုဍရေ၊ ယုံကြည်ခြင်းနှင့်အတူ «ပုဿ္ကရ» ဟု ခေါ်သော မနှိုင်းယှဉ်နိုင်သည့် အကြောင်းအရာကို—ကြေညာထားသော ကర్మ (ပူဇော်ပွဲနှင့် ရိတိ) များနှင့်တကွ—နားထောင်သူသည် ဟရီ (ဗိဿနု) ကို ပီတိဖြစ်စေသော ဓမ္မ၌ အမြဲ ဝမ်းမြောက်စွာ ဆည်းကပ်သူ ဖြစ်လာမည်။
Frequently Asked Questions
Gaṅgā is described as purified by contact with Hari’s feet and as removing stains of sin; even a single act of seeing, touching, or bathing is said to bestow devotion at Viṣṇu’s feet, and sustained remembrance of her as Viṣṇupadī supports gradual attainment of mokṣa.
Śyāmalā is presented as the impurity that arises when a person knowingly commits inner (mental) wrongdoing. Because bhakti depends on purified intention and right discernment, deliberate inner transgression is framed as a defilement that obstructs devotion and must be abandoned through restraint and purification.
It provides a structured devotional routine: remembering specific forms/names of Viṣṇu during ordinary actions (morning rising, cleansing, cow-care, tilaka, sandhyā, śrāddha, eating/drinking, sleep, and the moment of death). The teaching is that continuous smaraṇa transforms daily karma into dharma pleasing to Hari.