Adhyaya 23
Jāmbavatī’s Vaiṣṇava-Ācāra: Grace, Sense-Consecration, and Pilgrimage to Śrīnivāsa on Veṅkaṭādri
ကရုဏာတော်ရှိသော ကృష్ణသည် ဂရုဍအား ဘက္တိ၏ အဆင့်အတန်းများကို ဆက်လက်ဟောကြားသည်။ လက္ရှမီ၏ အတွင်းပိုင်း သာသနာတော်အင်အား ပြင်းထန်သော် ကေရှဝသည် နာမတော်ကိုသာ ခေါ်ဆိုခြင်းဖြင့်ပင် နှစ်သက်တော်မူပြီး၊ အင်အားလျော့သော် အကျင့်များသည် အကျိုးတူသကဲ့သို့ ထင်ရသော်လည်း လက္ရှမီ၏ တည်မြဲသော ရှိနေမှုကြောင့် အထူးမြတ်မှုတစ်ရပ် မပျောက်ကွယ်။ ဂရုဍက ဇာမ္ဘဝတီ၏ ပူဇော်ပုံနှင့် အဘယ်ကြောင့် ထူးချွန်သနည်းဟု မေးရာ ကృష్ణသည် သူမ၏ အတိတ်ဘဝ—ဆိုမ၏ သမီးအဖြစ်—ပုရာဏနာကြားနာခြင်း၊ ဦးချခြင်း၊ ပတ်လည်လှည့်ခြင်း၊ သတိရခြင်းနှင့် ဝိရာဂျာဖြင့် အလှဆင်ပစ္စည်းနှင့် ပိုင်ဆိုင်မှုများကို စွန့်လွှတ်သည့်အထိ ရှင်းပြသည်။ ထို့နောက် ဝိုင်ရှ္ဏဝ အင်္ဂါရုံစည်းကမ်းအဖြစ် စကား၊ လက်၊ နား၊ မျက်စိ၊ အရေပြား၊ အနံ့၊ အရသာတို့ကို ဟရီထံသို့ ဆေဝါ၊ ကထာ၊ ဒർശန၊ ဝိုင်ရှ္ဏဝ-သင်္ဂ၊ ပါဒ-တီရ္ထ၊ ပရသာဒတို့ဖြင့် ပြန်လည်အပ်နှံစေသည်။ ယာထရာကျင့်ဝတ်တွင် ခရီးစဉ်အတွင်း ဘြဟ္မစရိယ ဝတ္တရားယူခြင်း၊ ဝိုင်ရှ္ဏဝ မိတ်ဖက်ရှာခြင်း၊ လောကီအကျိုးလိုသော ယာထရာသမားများကို ရှောင်ခြင်း၊ ရိတုအလုပ်များတွင် ရှာလာဂရామကို ဦးစွာထားခြင်း၊ မေတ္တာဖြင့် ခြေလျင်သွားလာကာ နေ့စဉ် ဟရီကထာ ပြောဆိုခြင်းတို့ကို ဖော်ပြသည်။ နောက်ဆုံး ဇာမ္ဘဝတီ၏ အလွန်တမ်းတမှုဖြင့် သမားတော်သတိကာရဏာသည် ရှေရှာချလ/ဝေင်္ကဋာဒြိ ဒർശနနှင့် သြရီနိဝါသ ပူဇော်ခြင်းသို့ ရောက်စေပြီး၊ တီရ္ထလုပ်ထုံးလုပ်နည်း—ရေချိုး၊ ဆံပင်ဖြတ်၊ တီရ္ထ-ရှရဒ္ဓ၊ ဒါန—နှင့် ဘာဂဝတ ပာဋ္ဌနာတို့ဖြင့် အတွင်းဘက္တိကို အပြင်တီရ္ထ-အာစာရနှင့် ချိတ်ဆက်ကာ နောက်တစ်ဆင့် ယာထရာကျင့်ဝတ်နှင့် အပြစ်များအကြောင်း သင်ကြားမှုများကို ပြင်ဆင်ပေးသည်။
Shlokas
Verse 1
नाम द्वाविंशोध्यायः श्रीकृष्ण उवाच / सोमस्य पुत्री पूर्वसर्गे बभूव भार्या मदीया जाम्बवती मम प्रिया / तासां मध्ये ह्यधिका वीन्द्र किञ्चिद्रुद्रादिभ्यः पञ्चगुणैर्विहीना
သီရိကృష్ణက မိန့်တော်မူသည်— «အတိတ်က စကြဝဠာတစ်ခါ၌ စိုးမ၏ သမီးသည် ငါ၏ ဇနီးဖြစ်ခဲ့သည်၊ ငါချစ်မြတ်နိုးသော ဂျာမ္ဗဝတီပင် ဖြစ်၏။ ထိုသူတို့အနက် ငှက်တို့၏ အမြတ်ဆုံး ဗီန္ဒြာရေ၊ သူမသည် ရုဒြာတို့နှင့် အခြားနတ်များနှင့် ဆက်စပ်သော ငါးမျိုးသော ဂုဏ်သတ္တိများမှ အချို့အရာ၌ ကင်းလွတ်သဖြင့် အထူးထင်ရှားလေသည်။»
Verse 2
यदावेशो बलवान्स्याद्रमायां तदानामस प्रियते केशवोलम् / यदावेशाद्ध्रासमुपैति काले तदा तासां साम्यमाहुर्महान्तः
ရာမာ (လက္ခ္မီ) အတွင်းရှိ အာဝေသ (အတွင်းက အားထုတ်သည့် သက္တိ) ပြင်းထန်လာသော် ကေရှဝ (ဗိဿနု) သည် နာမတော်တစ်ပါးတည်းကြောင့်ပင် ပျော်မြူးတော်မူ၏။ သို့ရာတွင် အချိန်ကာလအလိုက် ထိုအာဝေသသည် လျော့နည်းလာသော် ပညာရှိကြီးများက ထိုနည်းလမ်းများ၌ အကျိုးရလဒ်တူညီမှု ရှိသည်ဟု ဆိုကြ၏။
Verse 3
लक्ष्म्यावेशः किञ्चिदस्त्येव नित्यमतस्ताभ्यः किञ्चिदाधिक्यमस्ति
လက္ခ္မီ၏ အာဝေသသည် အမြဲတမ်း အနည်းငယ်မက မရှိမဖြစ် ရှိနေသဖြင့် ထိုသူတို့ထက် အနည်းငယ်သာလွန်မှု ရှိလေသည်။
Verse 4
गरुड उवाच / तासां मध्ये जाम्बवन्ती तु कृष्ण आराधनं कीदृशं सा चकार / तन्मे ब्रूहि कृपया विश्वमूर्ते आधिक्ये वै कारणं ताभ्य एव
ဂရုဍက မေးလျှောက်သည်— «သူတို့အနက် ဂျာမ္ဗဝန္တီသည် ကృష్ణကို မည်သို့ အာရာဓနာပြုခဲ့သနည်း၊ သူမ၏ ဘက္တိသည် မည်သို့သော ပုံသဏ္ဌာန်ရှိသနည်း။ အို ဗိශ්ဝမူර්တိ၊ စကြဝဠာ၏ အရှင်၊ ကရုဏာဖြင့် ပြောပြပါ—သူမ အခြားသူများထက် ထူးမြတ်ရခြင်း၏ အကြောင်းရင်းသည် အဘယ်နည်း။»
Verse 5
गरुडेनैवमुक्तस्तु भगवान् देवकीसुतः / मेघगंभीरया वाचा उवाच विनतासुतम्
ဂရုဍာ၏စကားကို ထိုသို့ကြားနာပြီးနောက်၊ ဒေဝကီ၏သားတော် အရှင်ဘုရားသည် ဝိနတာ၏သားတော်အား မိုးတိမ်မိုးကြိုးကဲ့သို့ နက်ရှိုင်းတုန်လှုပ်သောအသံဖြင့် မိန့်တော်မူ၏။
Verse 6
श्रीकृष्ण उवाच / या पूर्वसर्गे सोमपुत्री बभूव पितुर्गृहे वर्तमानापि साध्वी / जन्म स्वकीयं सार्थकं वै चकार पित्रा साकं विष्णुशुश्रूषणे न च
သီရိကృష్ణမိန့်တော်မူသည်—ယခင်ကမ္ဘာစဉ်တစ်ခု၌ စိုးမ၏သမီးအဖြစ် မွေးဖွားခဲ့သောသူမသည် ဖခင်အိမ်၌နေထိုင်သော်လည်း သန့်ရှင်းသီလရှိသောသူမဖြစ်၏။ ဖခင်နှင့်အတူ သခင်ဝိෂ္ဏုအား ဘက်တိဖြင့် ဝန်ဆောင်ကာ မလှည့်မခွာဘဲ ကိုယ်ပိုင်မွေးဖွားခြင်းကို အဓိပ္ပါယ်ပြည့်စုံစေခဲ့၏။
Verse 7
शुश्राव नित्यं सत्पुराणानि चैवं चक्रे सदा विष्णुपादप्रणामम् / चक्रे सदा तारकस्यापि विष्णोः प्रदक्षिणं स्मरणं कुर्वती सा
သူမသည် သန့်ရှင်းသော ပုရာဏာတော်များကို နေ့စဉ်နားထောင်၍ ထိုကြောင့် ဝိෂ္ဏု၏ခြေတော်၌ အမြဲတမ်း ဦးချကန်တော့၏။ ထို့ပြင် ကယ်တင်ရှင် “တာရက” အဖြစ်ရှိသော ဝိෂ္ဏုကို အစဉ်ပြတ်မပြတ် ပရဒက္ခိဏာပြုကာ သတိရခြင်း၌ တည်နေ၏။
Verse 8
पित्रा साकं सा तु कन्या खगेन्द्र वैराग्ययुक्ता श्रवणात्संबभूव / केशं च मित्रं द्विरदादिकं च अनर्घ्यरत्नानि गृहादिकं च
အို ခဂေန္ဒြ (ဂရုဍာ)၊ ထိုမိန်းကလေးသည် ဖခင်နှင့်အတူ ဤသင်ခန်းစာကို ကြားနာရုံဖြင့်ပင် ဝိရာဂျ (မကပ်မငြိ) စိတ်ဖြစ်ပေါ်လာ၏။ သူမသည် ဆံပင်အလှဆင်ခြင်းကိုပါ စွန့်လွှတ်၍ မိတ်ဆွေများ၊ ဆင်တို့ကဲ့သို့ ပိုင်ဆိုင်ရာများ၊ တန်ဖိုးမဖြတ်နိုင်သော ရတနာများ၊ အိမ်အဆောက်အဦးတို့ကိုလည်း စွန့်ပစ်ခဲ့၏။
Verse 9
सर्वं ह्येतन्नश्वरं चैव मेने ममाधीनं हरिणा वै कृतं च / येनैव दत्तं पुत्रमित्रादिकं च तेना हृतं वेदनां नैव चक्रे
သူသည် ဤအရာအားလုံးသည် အနိစ္စဖြစ်ကြောင်း၊ မိမိအာဏာအောက်ရှိသကဲ့သို့ ထင်ရသော်လည်း အမှန်တကယ် ဟရီ (ဝိෂ္ဏု) က စီမံထားခြင်းဖြစ်ကြောင်း သိမြင်၏။ သားသမီး၊ မိတ်ဆွေတို့ကို ပေးတော်မူသော အရှင်တော်တည်းဟူသောသူကပင် ပြန်လည်ယူဆောင်သွားသဖြင့် သူသည် ဝမ်းနည်းပူဆွေးမှု မဖြစ်စေခဲ့။
Verse 10
अद्यैव विष्णुः परमो दयालुः दयां मयि कृतवांस्ते न सुष्ठु / पित्रा साकं कन्यका सा तु वीन्द्र सदात्मनि ह्यमले वासुदेवे
ယနေ့တိုင်အောင်ပင် အမြင့်မြတ်ဆုံးကရုဏာရှင် ဗိဿနုသည် ငါ့အပေါ် ကရုဏာတော်ပြုခဲ့သည်၊ အကြောင်းကောင်းမရှိဘဲ မဟုတ်။ အို မင်းတို့အထဲ အမြတ်ဆုံးသော မင်းကြီး၊ ထိုမိန်းကလေးသည် သူမ၏ဖခင်နှင့်အတူ အညစ်အကြေးကင်းသော ဝါစုဒေဝ—နိစ္စအတ္တမၼာ၌ တည်နေ၏။
Verse 11
एकान्तत्वं सुष्ठु भक्त्या गता सा यदृच्छया सोपपन्नेन देवी / अकल्पयन्त्यात्मनो वीन्द्र वृत्तिं चकार यत्सावधिराधं प्रथैव
ခိုင်မာသော ဘက္တိဖြင့် တစ်ချက်တည်းအာရုံစိုက်သော ဧကန္တတရားကို ရောက်ရှိပြီးနောက်၊ ထိုဒေဝီသည် ကံကြမ္မာ၏စီမံကိန်းအရ သင့်လျော်သော အထောက်အကူများရရှိသဖြင့်၊ မိမိအတွင်းစိတ်ဆုံးဖြတ်ချက် မလှုပ်မယှက်ဘဲ ဘဝလမ်းကြောင်းကို တည်ထောင်하였다။ အစကတည်းကပင် အပြစ်ပြုခြင်းအတွက် ကန့်သတ်ချက်ကို တိတိကျကျ သတ်မှတ်ခဲ့သည်။
Verse 12
सा वै वित्तं विष्णुपादारविन्दे दुः खार्णवात्तराके संचकार / वागीन्द्रिद्रियं खग सम्यक् चकार हरेर्गुणानां वर्णने वा सदैव
သူမသည် မိမိ၏ ဥစ္စာဓနကို ဗိဿနု၏ ကြာပန်းခြေတော်၌ အပ်နှံကာ ဒုက္ခသမုဒ္ဒရာကို ကူးရန် လှေတစ်စင်းကဲ့သို့ ဖြစ်စေ하였다။ အို ငှက်ကြီး ဂရုဍ၊ သူမသည် ဟရိ၏ ဂုဏ်တော်များကို အမြဲတမ်း ချီးမွမ်းဖော်ပြရာ၌ နေထိုင်လျက်၊ စကားအင်္ဂါနှင့် အာရုံအင်္ဂါတို့ကိုလည်း မှန်ကန်စွာ ထိန်းသိမ်းညှိနှိုင်း하였다။
Verse 13
हस्तौ च विष्णोर्गृहसंमार्जनादौ चकार देवी गात्रमलापहारम् / श्रोत्रं च चक्रे हरिसत्कथोदये मोक्षादिमार्गे ह्यमृतोपमे च
ဒေဝီသည် လက်နှစ်ဖက်ကို ဗိဿနုအတွက် စေဝာလုပ်ငန်းများ—အိမ်သန့်ရှင်းရေးကဲ့သို့သော အလုပ်များမှ စ၍—ပြုလုပ်ရန်နှင့် ကိုယ်ခန္ဓာအညစ်အကြေး ဖယ်ရှားရန် အတွက် ဖြစ်စေ하였다။ နားကိုလည်း ဟရိ၏ သန့်ရှင်းသော ကထာများ ပေါ်ထွန်းလာရန်၊ မောက္ခစတင်သော လမ်းကြောင်းအတွက်၊ အမృతကဲ့သို့ ချိုမြိန်ကယ်တင်သော အရာအတွက် သင့်လျော်အောင် ပြုလုပ်하였다။
Verse 14
नेत्रं च चक्रे प्रतिमादिदर्शने अनादिकालीनमलापहरिणी / सद्वैष्णवानां स्पर्शने चैव संगे निर्माल्यगन्धानुविलेपने त्वक्
မျက်စိကို ပုံတော်၊ ရုပ်တော် စသည့် သန့်ရှင်းသော အရာများကို ကြည့်ရှုရန်အတွက် ပြုလုပ်ထားပြီး၊ အနာဒိကာလမှ စုပုံလာသော အညစ်အကြေးကို ဖယ်ရှားပေးသည်။ အရေပြားသည်လည်း စစ်မှန်သော ဝိုင်ရှ္ဏဝများနှင့် ထိတွေ့ပေါင်းသင်းရန်နှင့်၊ ဘုရားထံ အပ်နှံပြီးသော ပန်းကုံး (နိရ္မာလျ) ၏ အနံ့ကို လိမ်းသုတ်ခံရန် အတွက် ဖြစ်သည်။
Verse 15
घ्रार्णेद्रियं सा हरिपादसारे चकार संसारविमुक्तिदे च / जिह्वेन्द्रियं हरिनैवेद्यशेषे श्रीमत्तुलस्यादिविमिश्रिते च
သူမသည် ဟရိ၏ ခြေတော်မှ ထွက်သော အနှစ်သာရဖြင့် အနံ့ခံအင်္ဂါကို သန့်စင်ကာ၊ သံသရာချည်နှောင်မှုမှ လွတ်မြောက်ခြင်းကို ပေးတော်မူ၏။ ထို့ပြင် လျှာ၏ အရသာခံအင်္ဂါကို ဟရိထံ ဆက်ကပ်သော နైవေဒျ၏ ကျန်ရစ်အပိုင်းကို သန့်ရှင်းသော တုလစီရွက် စသည်တို့နှင့် ရောနှော၍ သန့်စင်하였다။
Verse 16
पादौ हरेः क्षेत्रपथानुसर्पणे शिरो हृषीकेशपदाभिवन्दने / कामं हृदास्ये तु हरिदास्यकाम्या तथोत्तमश्लोकजनाश्चरन्ति
အကောင်းဆုံးသော သီချင်းတော်များဖြင့် ချီးမွမ်းခံရသော အရှင်၏ भक्तတို့သည်၊ မိမိတို့၏ ခြေတို့ကို ဟရိ၏ သန့်ရှင်းသော တီर्थများသို့ သွားရာ လမ်းကြောင်းများအတိုင်း လိုက်စေကြသည်။ သူတို့သည် ဟೃಷီကေရှ၏ ခြေတော်တို့၌ ခေါင်းကို ဦးညွှတ်ကန်တော့ကြပြီး၊ နှလုံးနှင့် စကားဖြင့် တစ်ခုတည်းသော ဆန္ဒ—ဟရိကို အစေခံလိုသော ဆန္ဒ—ကိုသာ ထိန်းသိမ်းကြသည်။ ထိုသို့ပင် အမြင့်မြတ်ဆုံး အရှင်ကို ဆည်းကပ်သူတို့သည် အသက်တာကို ဆောင်ရွက်ကြသည်။
Verse 17
निष्कामरूपे च मतिं चकार वागिन्द्रियं स्तवनं स्वीचकार / एवं सदा कार्यसमूहमात्मना समर्पयित्वा परमेशपादयोः
သူသည် ဆန္ဒကင်းသော (ကိုယ်ကျိုးမလိုသော) भक्तိ၌ စိတ်ကို တည်မြဲစေပြီး၊ စကားပြောအင်္ဂါကို အရှင်ကို ချီးမွမ်းရာတွင် အသုံးချ하였다။ ထို့ကြောင့် မိမိ၏ လုပ်ရပ်အားလုံးကို အမြဲတမ်း မိမိအတ္တမှ ထုတ်၍ အမြင့်မြတ်ဆုံး အရှင်၏ ခြေတော်တို့၌ အပ်နှံကာ သစ္စာရှိစွာ တည်နေ하였다။
Verse 18
तीर्थाटनार्थं तु जगाम पित्रा साकं हरेः प्रीणनाद्यर्थमेव / आराधयित्वा ब्राह्मणान्विष्णुभक्तानादौ गृहे वस्त्रसंभूषणाद्यैः
တီर्थယာတရာအတွက် သူသည် ဖခင်နှင့်အတူ ခရီးထွက်ခဲ့ပြီး၊ ဟရိကို ပျော်ရွှင်စေလိုခြင်းသာ ရည်ရွယ်하였다။ အစဉ်အလာအတိုင်း အရင်ဆုံး မိမိအိမ်တွင်ပင် ဗိෂ္ဏု भक्त ဘြာဟ္မဏများကို ဝတ်စုံ၊ အလှဆင်ပစ္စည်းများနှင့် အခြား လှူဒါန်းပစ္စည်းများဖြင့် ဂုဏ်ပြုကာ ပူဇော်하였다။
Verse 19
पश्चात्कल्पं कारयामास देवी विष्णोरग्रे तीर्थयात्रार्थमेव / यावत्कालं तीर्थयात्रा मुकुन्द तावत्कालं तूर्ध्वरेता भवामि
ထို့နောက် ဒေဝီသည် ဗိෂ္ဏု၏ ရှေ့တော်၌ တီर्थယာတရာအတွက်သာ ရည်ရွယ်သော သန့်ရှင်းသော ဝရတ (သစ္စာကတိ) ကို ပြုလုပ်စေ하였다။ «အို မုကុនဒ၊ ဤတီर्थယာတရာ ဆက်လက်နေသမျှ ကာလပတ်လုံး၊ ထိုကာလအတိုင်းပင် ငါသည် ဗီရိယကို ထိန်းချုပ်၍ အထက်သို့ ဦးတည်စေသော (ဗြဟ္မစရိယ) အဖြစ် နေမည်» ဟု ဆို하였다။
Verse 20
यावत्कालं तीर्थयात्रां करिष्ये तावद्दत्ताद्वैष्णवानां च संगम् / हरेः कथाश्रवणं स्यान्मुकुन्द नावैष्णवानां संगिनामङ्गसंगम्
အကျွန်ုပ်သည် သီရ္ထသို့ ဘုရားဖူးခရီးသွားသမျှကာလပတ်လုံး ဝိုင်ရှ္ဏဝတို့၏ သင်္ဂဟကိုလည်း ချီးမြှင့်ပါစေ။ မုကုန္ဒ၊ ဟရိ၏ ကထာကို နားထောင်ခြင်း ရှိပါစေ။ ဝိုင်ရှ္ဏဝမဟုတ်သူတို့နှင့် ပေါင်းသင်းသူများနှင့် ကိုယ်ခန္ဓာဖြင့် မပတ်သက်ပါစေ။
Verse 21
सुहृज्जनैः पुत्रमित्रादिकैश्च दीर्थाटनं नैव कुर्यां मुकुन्द / कुर्वन्ति ये काम्यया तीर्थयात्रां तेषां संगं कुरु दूरे मुकुन्द
မုကုန္ဒ၊ အကျွန်ုပ်သည် သား၊ မိတ်ဆွေ စသည့် ဆွေမျိုးမိတ်ဆွေတို့နှင့်အတူ ဘုရားဖူးလှည့်လည်ခြင်း မပြုလိုပါ။ လောကီအကျိုးလိုလား၍ သီရ္ထယာတရာ ပြုသူတို့၏ သင်္ဂဟကို မုကုန္ဒ၊ ဝေးဝေးထားပါစေ။
Verse 22
शालग्रामं ये विहायैव यात्रां कुर्वन्ति तेषां किं फलं प्राहुरार्याः / यदा तीर्थानां दर्शनं स्यात्तदैव शालग्रामं पुरतः स्थापयित्वा
ရှာလဂြာမကို ချန်ထားပြီး ခရီးယာတရာ ပြုသူတို့အတွက် အာရျာတို့က ဘာအကျိုးရှိမည်ဟု ဆိုကြသနည်း။ သီရ္ထကို မြင်တွေ့သည့်အခါတည်းက ရှာလဂြာမကို ရှေ့တွင် တင်ထားပြီးမှ ပူဇော်ကာ ဆက်လက်ပြုလုပ်ရမည်။
Verse 23
तीर्थाटनं पादचैरैः कृतं चेत्पूर्णं फलं प्राहुरार्याः खगेन्द्र / पादत्राणं पादरक्षां च कृत्वा तीर्थाटनं पादहीनं तदाहुः
ခဂေန္ဒြာ၊ အာရျာတို့က ခြေဖြင့် သီရ္ထလှည့်လည်လျှင် အကျိုးပြည့်စုံသည်ဟု ဆိုကြသည်။ သို့သော် ခြေကာကွယ်ပစ္စည်း ဝတ်ဆင်၍ ခြေကို ကာကွယ်ကာ သီရ္ထလှည့်လည်လျှင် ထိုသို့သော ခရီးကို ‘ခြေမဲ့’ ဟု ခေါ်ကြပြီး ပြည့်စုံသော အကျိုးမှ လျော့နည်းသည်ဟု ဆိုကြသည်။
Verse 24
यो वाहने तुरगे चोपविष्टस्तीर्थाटनं कुरुते चार्धहीनम् / वृषादीनां वाहने पादमाहुः परान्नानां भोजने व्यर्थमाहुः
ယာဉ်ပေါ် သို့မဟုတ် မြင်းပေါ် ထိုင်၍ သီရ္ထလှည့်လည်သူသည် အကျိုး၏ တစ်ဝက်သာ ရသည်။ နွား စသည့် တိရစ္ဆာန်စီးနင်းလျှင် လေးပုံတစ်ပုံသာ ရသည်ဟု ဆိုကြသည်။ ထို့ပြင် အခြားသူပေးသော အစာကို စားသောက်ခြင်းကိုလည်း အကျိုးမဲ့ဟု ကြေညာကြသည်။
Verse 25
महात्मनां वेदविदां यतीनां परान्नानां भोजने नैव दोषः / संकल्पयित्वा परमादरेण जगाम सा तीर्थयात्रार्थमेव
ဝေဒကိုသိသော မဟာတ్మာ ရဟန်းယတီတို့အတွက် အခြားသူပြင်ဆင်သော အစာကို လက်ခံစားသုံးခြင်း၌ အပြစ်မရှိ။ အလွန်အမင်း ရိုသေ敬虔စွာ ဆုံးဖြတ်ချက်ချပြီး၊ သူမသည် တီရ္ထ (သန့်ရှင်းရာ) သို့ ဘုရားဖူးခရီးအတွက်သာ ထွက်ခွာသွား하였다။
Verse 26
आदौ स्नात्वा हरिनिर्मात्यगन्धं विसर्जयित्वा श्रवणं वै चकार / पित्रा साकं भोजनं चापि कृत्वा अग्रे दिने क्रोशमेकं जगाम
အစဦးတွင် ရေချိုးပြီး ဟရိက ပြုလုပ်ထားသော အနံ့အသာကို စွန့်လွှတ်하였다။ ထို့နောက် သရဝဏ (śravaṇa) ဟူသော နားထောင်ပူဇော်မှုကို စည်းကမ်းတကျ ပြုလုပ်하였다။ ဖခင်နှင့်အတူ အစာစားပြီးနောက် နောက်တစ်နေ့တွင် ကရိုးရှ (krośa) တစ်ခုခန့်သာ ရှေ့သို့ ဆက်လက်သွား하였다။
Verse 27
तत्र द्विजान्पूजयित्वान्नपान रात्रौ तत्त्वं श्रावयामास देवी / एवं यात्रां ये प्रकुर्वन्ति नित्यं तेषां यात्रां सफलां प्राहुरार्याः
အဲဒီနေရာတွင် ဒွိဇ (ဗြာဟ္မဏ) များကို အစာနှင့် သောက်စရာဖြင့် ပူဇော်ကာ ညအချိန်တွင် ဒေဝီက တတ္တဝ (tattva) အမှန်တရားကို နားထောင်စေ하였다။ ဤသို့ နေ့စဉ် ဘုရားဖူးခရီးကို ပြုလုပ်သူတို့၏ ခရီးသည် အာရျယတို့က အမှန်တကယ် အကျိုးရှိသည်ဟု ဆိုကြသည်။
Verse 28
विना दयां तीर्थयात्रा खगेन्द्रव्यर्थेत्येवं वीन्द्र चाहुर्महान्तः / दिवा रात्रौ ये न शृण्वन्ति दिव्यां हरेः कथां तीर्थमार्गे खगेन्द्र
ဟေ ဂရုဍာ၊ မဟာပုဂ္ဂိုလ်တို့က မေတ္တာကရုဏာမရှိသော တီရ္ထယာထရာ (ဘုရားဖူးခရီး) သည် အလဟသဖြစ်သည်ဟု ဆိုကြသည်။ ထို့ပြင် တီရ္ထလမ်းခရီးတွင် နေ့ညမပြတ် ဟရိ၏ ဒိဗ္ဗကထာကို မနားထောင်သူတို့—ဟေ ငှက်တို့၏ အရှင်—သူတို့၏ ခရီးလည်း အကျိုးနည်းပါးသည်။
Verse 29
व्यर्थंव्यर्थं तस्य चाहुर्गतं वै अश्वादीनां वाहनानां च विद्धि / अश्वादीनामपराधं वदस्व गङ्गादीनां दर्शनात्पापनाशः
သူတို့က သူ၏ သွားလာမှုသည် အလုံးစုံ အလဟသဟု ဆိုကြသည်။ မြင်းစသည်တို့သော ယာဉ်တင်ဆောင်မှုနှင့် ဆက်စပ်သော အပြစ်အနာအဆာကြောင့်ဟု သိမှတ်ပါ။ မြင်းစသည်တို့နှင့် ပတ်သက်သော အပြစ်ကို ပြောကြားလော့—ဂင်္ဂါမြစ်နှင့် အခြား သန့်ရှင်းမြစ်များကို မြင်ရုံဖြင့်ပင် အပြစ်များ ပျက်စီးသည်။
Verse 30
क्षेत्रस्थविष्णोर्दर्शनात्पापनाशो मार्जारस्याप्यपराधं वदस्व / क्षेत्रस्थविष्णोः पूजनात्पापनाशः पूजावतामपराधं वदस्व
အရှင်၊ သန့်ရှင်းသောကွင်း (က்ஷೇತ್ರ) တွင် တည်ရှိသော ဗိဿနုကို မြင်ရုံဖြင့် အပြစ်များ ပျောက်ကင်းသည်ဟု ဆိုကြသဖြင့်၊ ကြောင်တစ်ကောင်တောင် ကျူးလွန်နိုင်သော အပြစ်ကိုပါ ပြောပြပါ။ ထို့ပြင် သန့်ရှင်းသောကွင်း၌ တည်ရှိသော ဗိဿနုကို ပူဇော်ခြင်းဖြင့် အပြစ်ပျောက်ကင်းသည်ဟု ဆိုကြသဖြင့်၊ ပူဇော်သူတို့၏ အပြစ်ကိုလည်း ပြောပြပါ။
Verse 31
जपादीनां कुर्वतां पापनाशो विष्णोर्ध्यानात्सद्य एवाधनाशः / अनुसंधानाद्रहितं सर्वमेव कृतं व्यर्थमेवेति चाहुः
ဇပာစသည်တို့ကို ကျင့်သုံးသူတို့အတွက် အပြစ်များ ပျောက်ကင်းသည်။ ဗိဿနုကို ဓ്യာနပြုလျှင် ဆင်းရဲခက်ခဲမှုသည် ချက်ချင်းပင် ပျောက်ကွယ်သည်။ သို့သော် အတွင်းစိတ်အာရုံတည်ခြင်း (အနုသန္ဓာန) မရှိဘဲ လုပ်သမျှ အရာအားလုံးသည် အလဟဿ ဖြစ်သည်ဟု ဆိုကြသည်။
Verse 32
अतो हरेः पापविनाशिनीं कथां श्रुत्वा विष्णोर्भक्तिमान्स्यात्वगन्द्र / दृष्ट्वादृष्ट्वा हरिपादाङ्कितं च स्मृत्वास्मृत्वा भक्तिमान्स्यात्खगेन्द्र
ထို့ကြောင့်၊ အို စကား၏အရှင်၊ ဟရီ၏ အပြစ်ဖျက်သန့်စင်သော ပဝါဒကထာကို နားထောင်လျှင် ဗိဿနုအပေါ် ဘက္တိ ဖြစ်လာမည်။ ထို့ပြင်၊ အို ငှက်တို့၏ဘုရင် (ခဂေန္ဒြ)၊ ဟရီ၏ ခြေရာအမှတ်တံဆိပ် ပါရှိသည့်အရာကို ထပ်ခါထပ်ခါ မြင်ကြည့်၍၊ ထပ်ခါထပ်ခါ သတိရလျှင် စစ်မှန်သော ဘက္တ ဖြစ်လာမည်။
Verse 33
पित्रा साकं कन्यका सापि वीन्द्र शेषाचलस्थं श्रीनिवासं च द्रष्टुम् / जगाम सा मार्गमध्ये हरिं च सा चिन्तयामास रमापतिं च
အို ဝိန္ဒြ (အိန္ဒြ)၊ ထိုမိန်းကလေးသည်လည်း ဖခင်နှင့်အတူ သေရှာချလ (Śeṣācala) တွင် တည်ရှိသော သရီနိဝါသ (Śrīnivāsa) ကို မြင်ဖို့ သွားလေ၏။ လမ်းအလယ်တွင်လည်း နာရီ—ရာမာပတိ (Rāmāpati)၊ လက္ခမီ၏ အရှင်—ကို အမြဲတမ်း စိတ်တွင် ဆင်ခြင်နေခဲ့၏။
Verse 34
कदा द्रक्ष्ये श्रीनिवासस्य वक्षः श्रीवत्सरत्नैर्भूषितं विस्तृतं च / कदा द्रक्ष्ये श्रीनिवासस्य तुन्दं वलित्रयेणाङ्कितं सुंदरं च
ဘယ်အခါမှာ သရီနိဝါသ၏ ကျယ်ပြန့်သော ရင်ဘတ်ကို—ရတနာကဲ့သို့ တောက်ပသော သရီဝတ္စ (Śrīvatsa) အမှတ်ဖြင့် အလှဆင်ထားသည့်—မြင်ရမည်နည်း။ ဘယ်အခါမှာ သရီနိဝါသ၏ လှပသော ဝမ်းဗိုက်ကို—မင်္ဂလာသုံးထပ် အရေးကြောင်းဖြင့် အမှတ်တင်ထားသည့်—မြင်ရမည်နည်း။
Verse 35
कदा द्रक्ष्ये श्रीनिवासस्य कण्ठं महर्लोकस्याश्रयं कंबुतुल्यम् / कदा द्रक्ष्ये श्रीनिवासस्य नाभिं सदान्तरिक्षस्याश्रयं वै सुपूर्णम्
ဘယ်အခါမှာ သြရိနိဝာသ၏ လည်ချောင်းကို—သင်္ခကဲ့သို့၊ မဟာရ္လောက၏ အားထားရာ—မြင်ရမည်နည်း။ ဘယ်အခါမှာ သြရိနိဝာသ၏ နာဘိကို—အမြဲပြည့်ဝ၍ အန္တရိက္ခ (အလယ်ကောင်းကင်) ၏ အားထားရာ—မြင်ရမည်နည်း။
Verse 36
कदा द्रक्ष्ये वदनं वै मुरारेर्जनलोकस्याश्रयं सर्वदैव
ဘယ်အခါမှာ မုရာရီ (ဗိဿဏု) ၏ မျက်နှာတော်ကို—သတ္တဝါလောက၏ အမြဲတမ်း ခိုလှုံရာ—မြင်ရမည်နည်း။
Verse 37
शिरः कदा श्रीनिवासस्य द्रक्ष्ये सत्यस्य लोकस्याश्रयं सर्वदैव / कटिं कदा श्रीनिवासस्य द्रक्ष्ये भूर्लोकस्याश्रयं सर्वदैव
ဘယ်အခါမှာ သြရိနိဝာသ၏ ဦးခေါင်းတော်ကို—စတျယလောက (သစ္စာ၏ လောက) ၏ အမြဲတမ်း အားထားရာ—မြင်ရမည်နည်း။ ဘယ်အခါမှာ သြရိနိဝာသ၏ ခါးတော်ကို—ဘူရ္လောက (မြေပြင်လောက) ၏ အမြဲတမ်း အားထားရာ—မြင်ရမည်နည်း။
Verse 38
कदा द्रक्ष्ये श्रीनिवासस्य चोरु तलातलस्याश्रयं सर्वदैव / कदा द्रक्ष्ये श्रीनिवासस्य जानु सुकोमलं सुतलस्याश्रयं च
ဘယ်အခါမှာ သြရိနိဝာသ၏ ပေါင်တော်တို့ကို—တလာတလ၏ အမြဲတမ်း အားထားရာ—မြင်ရမည်နည်း။ ဘယ်အခါမှာ သြရိနိဝာသ၏ နူးညံ့သော ဒူးတော်တို့ကို—သုတလ၏ အားထားရာလည်း ဖြစ်သော—မြင်ရမည်နည်း။
Verse 39
कदा द्रक्ष्ये श्रीनिवासस्य जङ्घे रसातलस्याश्रयेः सर्वदैव / कदा द्रक्ष्ये पादतलं हरेश्च पाताललोकस्याश्रयं सर्वदैव
ဘယ်အခါမှာ သြရိနိဝာသ၏ ခြေထောက်အောက်ပိုင်း (ခြေခေါင်းမှ ဒူးအောက်) ကို—ရသာတလ၏ အမြဲတမ်း အားထားရာ—မြင်ရမည်နည်း။ ဘယ်အခါမှာ ဟရီ (ဗိဿဏု) ၏ ခြေဖဝါးကို—ပါတာလလောကတို့၏ အမြဲတမ်း ခိုလှုံရာနှင့် အခြေခံ—မြင်ရမည်နည်း။
Verse 40
इत्थं मार्गे चिन्तयन्ती च देवी शेषाचले शेषदेवं ददर्श / फणैः सहस्रैः सुविराजमानं नानाद्रुमैर्वानरैर्वानरीभिः
ဤသို့ လမ်းခရီး၌ စဉ်းစားနေစဉ် နတ်မိခင်သည် သေရှာချလ (Śeṣācala) ပေါ်ရှိ သေရှာဒေဝ (Śeṣadeva) ကို မြင်တွေ့၏။ မြွေခေါင်းတစ်ထောင်ဖြင့် တောက်ပလင်းလက်ကာ သစ်ပင်မျိုးစုံအကြား မျောက်နှင့် မျောက်မတို့ ဝန်းရံနေ၏။
Verse 41
अनन्त जन्मार्जितपुण्यसंचयान्मयाद्य दृष्टः परमाचलो हि / तद्दर्शनाद्वाष्पकलाकुलेक्षणा सद्यः समुत्थाय ननाम मूर्ध्ना
အမှန်တကယ် ယနေ့ ငါသည် အနန္တမွေးဖွားမှုများအတွင်း စုဆောင်းခဲ့သော ကုသိုလ်ပုဏ္ဏာကြောင့် ရရှိသည့် အမြင့်မြတ်ဆုံး တောင်တော်ကို မြင်တွေ့ရ၏။ ထိုကိုမြင်သည့်အခါ မျက်ရည်ဖြင့် မျက်စိမိုးတိမ်ကာကွယ်သကဲ့သို့ ဖြစ်လာ၍ ချက်ချင်း ထ၍ ခေါင်းချကန်တော့၏။
Verse 42
मुखं च दृष्ट्वा नमनं च कार्यं पृष्ठादिभागे नमनं न कार्यम् / सापि द्विषट्कं नमनं च चक्रे शालग्रामं स्थापयित्वा पुरो ऽस्य
မျက်နှာတော်ကို ကြည့်ပြီးမှ ကန်တော့နမ့်ခြင်းကို ပြုရမည်၊ ကျောဘက် သို့မဟုတ် နောက်ဘက်သို့ မနမ့်ရ။ ထို့နောက် သူမလည်း သာလဂြာမ (ဗိဿနု၏ သင်္ကေတကျောက်) ကို အရှေ့၌ တင်ထားပြီး တစ်ဆယ့်နှစ်ကြိမ် ပျပ်ဝပ်ကန်တော့하였다။
Verse 43
इत्थं कार्यं वैष्णवैः पर्वतस्य त्वं वैष्णवैर्विपरीतं च कार्यम् / मध्वान्तःस्थः पर्वताग्रेस्ति नित्यं रमाब्रह्माद्यैः पूजितः श्रीनिवासः
ဤသို့ပင် တောင်တော်နှင့်ပတ်သက်၍ ဝိုင်ရှ္ဏဝတို့ ပြုရမည့် တာဝန်ဖြစ်၏။ သို့ရာတွင် သင်သည် ဝိုင်ရှ္ဏဝတို့၏ အကျင့်နှင့် ဆန့်ကျင်စွာ ပြုမိ၏။ “မဓ္ဝ” သန့်ရှင်းဒေသအတွင်းနှင့် တောင်ထိပ်ပေါ်၌ အစဉ်တည်နေသော သခင် Śrīnivāsa ကို ရမာ (လက္ခမီ)၊ ဘြဟ္မာနှင့် အခြားဒေဝတားတို့က အစဉ်ပူဇော်ကြ၏။
Verse 44
सुसत्तमं परमं श्रीनिवासं द्रक्ष्ये ऽथाहं ह्यारुरुक्षे ऽचलञ्च / इत्येवमुक्त्वा कपिलाख्यतीर्थे स्थानं चक्रे सा स्वपित्रा सहैव
“အမြင့်မြတ်ဆုံး၊ အထူးသန့်ရှင်းသော သခင် Śrīnivāsa ကို ငါမြင်တွေ့မည်။ ထို့နောက် ငါသည် တောင်တော်ကို အမှန်တကယ် တက်မည်” ဟု ဆိုပြီး၊ ကပိလာဟု ခေါ်သော တီရ္ထ (Kapilākhya-tīrtha) တွင် သူမသည် မိမိအဖနှင့်အတူ နေရာချ၍ နေထိုင်하였다။
Verse 45
अत्रैवास्ते श्रीनिवासो हरिस्तु द्रव्येण रूपेण न चान्यथेति / आदौस्नात्वा मुण्डनं तत्र कृत्वा तीर्थश्राद्धं कारयित्वा सुतीर्थे
ဤနေရာ၌ပင် သရီနိဝာသ ဟရိဘုရားသည် သန့်ရှင်းသော ပစ္စည်းနှင့် ရုပ်သဏ္ဍာန်အတွင်း အမှန်တကယ် တည်ရှိတော်မူ၏၊ အခြားနည်းဖြင့် မဟုတ်။ ထို့ကြောင့် အရင်ဆုံး ထိုနေရာတွင် ရေချိုးပြီး နောက်တော်တော်ကောင်းကောင်း ဆံပင်ဖြတ် (tonsure) ပြုလုပ်ကာ၊ သုတီရ္ထ၌ တီရ္ထ-ရှရဒ္ဓ (ဘိုးဘွားပူဇော်ပွဲ) ကို စနစ်တကျ ဆောင်ရွက်စေသင့်သည်။
Verse 46
गोभूहिरण्यादिसमस्तदानं दत्त्वा शैलं चारुरोहाथ साध्वी / शालग्रामं स्थापयित्वा स चाग्रे पुनः प्रणामं सापि चक्रे सुभक्त्या
နွား၊ မြေ၊ ရွှေ စသည့် အလှူအတန်း အမျိုးမျိုးကို အကုန်လုံး ပေးလှူပြီးနောက်၊ သီလရှင်မကဲ့သို့ သန့်ရှင်းသော မိန်းမသည် လှပသော တောင်တစ်လုံးကို တက်ရောက်하였다။ ရှာလဂြာမ (Śālagrāma) ကျောက်ကို ရှေ့တွင် တင်ထားပြီး၊ ထပ်မံ ဦးချကန်တော့ကာ စိတ်မှန်သော ဘက္တိဖြင့် ရိုသေပြု하였다။
Verse 47
सोपानानां शतपर्यन्तमेवमारुह्य सा ह्युपविष्टा तु तत्र / शुश्राव सा भागवतं पुराणं शुश्राव वैवेङ्कटाद्रेः प्रशंसाम्
ထို့နောက် လှေကားတစ်ရာတိုင်အောင် တက်ပြီး၊ သူမသည် ထိုနေရာတွင် ထိုင်နေ하였다။ ထိုနေရာ၌ ထိုင်လျက်ပင် ဘာဂဝတ ပုရာဏ (Bhāgavata Purāṇa) ကို ရွတ်ဖတ်ကြားနာခဲ့ပြီး၊ သန့်ရှင်းသော ဝေင်္ကဋာဒြိ (Tirumala တောင်) ၏ ချီးမွမ်းသံကိုလည်း ကြားနာ하였다။
Verse 48
जैगीषव्याद्गुरुपादात्सुभक्त्या सुश्राव तत्त्वं वेङ्कटाद्रेश्च सर्वम्
ဂုရု၏ ခြေတော်အနီး၌ ဘက္တိဖြင့် ယုံကြည်စိတ်ထားကာ၊ ဇိုင်ဂီရှဗျ (Jaigīṣavya) သည် ဝေင်္ကဋာဒြိ (ဝေင်္ကဋေရှဝရ) အကြောင်း အမှန်တရား အလုံးစုံကို ကြားနာ၍ နားလည်သဘောပေါက်하였다။
Frequently Asked Questions
It assigns speech to describing Hari’s virtues, hands to sevā and purity-maintenance, ears to hearing Hari narratives and liberating teachings, eyes to sacred darśana that cleanses beginningless impurities, skin to contact with true Vaiṣṇavas and nirmālya fragrance, smell to Hari’s pāda-tīrtha essence, and taste to prasāda remnants with tulasī—turning embodiment into a devotional instrument.
The text frames bodily hardship and humility (walking) as integral to yātrā’s purificatory intent; protecting the feet or riding is portrayed as diminishing that austerity, hence described as ‘footless’ or partial in fruit. The emphasis is ethical-spiritual orientation rather than travel logistics.
Compassion is stated as a non-negotiable prerequisite: without day-to-day kindness and a softened heart, the journey becomes externally correct yet internally barren, undermining the very purification that tīrtha-yātrā is meant to cultivate.
That their sin-destroying and prosperity-removing promises are realized only when joined to remembrance of Viṣṇu; performed without anusaṃdhāna, they are declared ‘in vain’ despite outward correctness.