Adhyaya 21

Verse 1

// ५१ // नाम विंशोध्यायः श्रीकृष्ण उवाच / कालिन्द्या अपि चोत्पत्तिं प्रवक्ष्यामि खगेश्वर / विवस्वान्नाम सूर्योभत्तस्य पुत्री व्यजायत

သီရိကృష్ణက မိန့်တော်မူသည်— «အို ခဂေရှဝရ၊ ကာလိန္ဒီ၏ ဖြစ်ပေါ်လာပုံကိုလည်း ငါ ပြောကြားမည်။ “ဝိဝသွာန်” ဟူသော နေဘုရားထံမှ သမီးတစ်ပါး မွေးဖွားလာ၏»။

Verse 2

कालिन्दीसंज्ञका वीन्द्र यमुना यानुजा स्मृता / कृष्णपत्नीत्वकामेन चचार तप उत्तमम्

အို ငှက်တို့၏ အမြတ် (ဂရုဍ)၊ သူမကို “ကာလိန္ဒီ” ဟု ခေါ်ကြပြီး၊ ယမ၏ ညီမဖြစ်သော ယမုနာဟူ၍လည်း မှတ်ယူကြ၏။ ကృష్ణ၏ ဇနီးဖြစ်လိုသော ဆန္ဒကြောင့် အလွန်မြတ်သော တပဿကို ကျင့်ဆောင်ခဲ့၏။

Verse 3

तप आलोचनं प्रोक्तं तत्त्वानां च विनिर्णयः / पूर्वार्जितानां पापानामनुतापस्तपः स्मृतम्

တပ (tapas) ဟူသည် မိမိကိုယ်ကို စိစစ်သုံးသပ်ခြင်းနှင့် သမ္မာတတ္တဝါတို့ကို ခွဲခြားဆုံးဖြတ်ခြင်းဟု ဆိုကြသည်။ အတိတ်က စုဆောင်းခဲ့သော အပြစ်များအပေါ် နောင်တရ၍ ပြန်လည်ဝမ်းနည်းခြင်းလည်း တပဟု မှတ်ယူကြသည်။

Verse 4

प्रायो नाम तपः प्रोक्तं चित्तनिग्रह उच्यते / प्रायश्चित्तमिति प्रोक्तं न तु क्षौरं खगेश्वर

ပရာယရှ္စိတ္တ (prāyaścitta) ဟူသည် တပဟု ဆိုကြပြီး၊ အမှန်တကယ်မှာ စိတ်ကို ထိန်းချုပ်ခြင်းဟု ခေါ်သည်။ ငှက်တို့၏ အရှင်တော်၊ ၎င်းကို ‘ပရာယရှ္စိတ္တ’ ဟု ကြေညာထားပြီး ခေါင်းရိတ်ခြင်းသာ မဟုတ်။

Verse 5

अनुतापयुतं भूतं तच्छणु त्वं खगेश्वर / पूर्वं न जप्तं दिव्यमन्त्रं मुकुन्द तप्तं सदा क्लेशदावानलेन

ငှက်တို့၏ ဘုရင် ခဂေရှ္ဝရ၊ နားထောင်ပါ။ နောင်တဖြင့် လေးလံနေသော သတ္တဝါသည်—အရင်က မုကുന္ဒ (Mukunda) ၏ သာသနာတော် မန္တရကို မဇပ်ခဲ့သဖြင့်—လောကီဒုက္ခကလေးရှ်တို့၏ တောမီးဖြင့် အမြဲလောင်ကျွမ်းနေ၏။

Verse 6

न वै स्मृतं हरिनामामृतं च सदा स्मृतं हरिदोषादिकं च / न तु स्मृतं हरितत्त्वामृतं च सम्यक् श्रुतं लोलवार्तादिकं च

သူတို့သည် ဟရီ၏ နာမအမృతကို မမှတ်မိကြဘဲ၊ အပြစ်အနာအဆာတို့ကိုသာ အမြဲသတိရနေကြသည်။ ဟရီတတ္တဝါ၏ အမృతကိုလည်း မမှတ်မိကြဘဲ၊ လှုပ်လှုပ်ရှားရှား အပြောအဆို၊ အတင်းအဖျင်းတို့ကိုသာ ကောင်းကောင်းနားထောင်ကြသည်။

Verse 7

न पूजितं हरिपादारविन्दं सुपूजिताः पुत्रमित्रादिकाश्च / न वन्दितं हरिपादारविन्दं सुवन्दितो मित्रपादः सुघोरः

သူသည် ဟရီ၏ ကြာပန်းခြေတော်ကို မပူဇော်ခဲ့သော်လည်း သားသမီး၊ မိတ်ဆွေ စသည့်သူတို့ကို အလွန်အကျွံ ဂုဏ်ပြုခဲ့သည်။ ဟရီ၏ ကြာပန်းခြေတော်ကို မဝန္ဒနာပြုခဲ့သော်လည်း မိတ်ဆွေတို့၏ ခြေထောက်ကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် ဦးညွှတ်ခဲ့ရာ၊ ထိုကပ်လှမ်းမှုသည် အလွန်ကြောက်မက်ဖွယ် ဖြစ်လာသည်။

Verse 8

न दृष्टं वै धूपधूम्रैरुपेतं हरेर्वक्रं कुन्तलैः संवृतं च / पुत्रादिकं लालितं वै मुकुन्द न लालितं तव वक्रं मुरारे

အမှန်တကယ်၊ နံ့သာမီးခိုးဖြင့်ဖုံးလွှမ်း၍ ဆံပင်လိမ်များဖြင့်ကာထားသော ဟရီ၏ မျက်နှာတော်ကို ငါမမြင်ဖူး။ သို့ရာတွင် သားသမီးတို့ကိုသာ လက်ကောက်လက်ပတ်ကဲ့သို့ ချစ်ခင်လှုပ်ရှားစွာ ပွေ့ဖက်ထိန်းသိမ်းခဲ့သည်။ အို မုကုန္ဒ၊ အို မုရာရီ—သင်၏ မျက်နှာတော်ကို ငါမချစ်မြတ်နိုးခဲ့။

Verse 9

सुलालितं भूषणैः पुत्रमित्रं न लालितं सर्वपापापहारि / न भुक्तं वै हरिनैरवेद्यशेषं मित्रालये षड्रसान्नं च भुक्तम्

လူတို့သည် သားနှင့် မိတ်ဆွေတို့ကို အလှဆင်ပစ္စည်းများ၊ သက်သာချမ်းသာမှုများဖြင့် ပွေ့ဖက်ပျော်ရွှင်စေသော်လည်း အပြစ်အားလုံးကို ဖယ်ရှားပေးသော အရာကို မချစ်မြတ်နိုးကြ။ ဟရီထံ အပ်နှံထားသော ပူဇော်သကာ၏ သန့်ရှင်းကျန်ရစ်သော ပရသာဒကို မစားဘဲ မိတ်ဆွေအိမ်တွင် အရသာခြောက်မျိုးပြည့်စုံသော အစားအစာကိုသာ စားကြသည်။

Verse 10

सुपुष्पगन्धा नार्पिता ते मुरारे समर्पिताः पुत्रमित्रादिकेभ्यः / सन्तप्तोहं पुत्रमित्रादिकेषु कदा द्रक्ष्ये तव वक्त्रं मुकुन्द

အို မုရာရီ၊ သင်ထံသို့ မွှေးကြိုင်လှပသော ပန်းများကို ငါမပူဇော်ခဲ့။ ထိုအစား ငါသည် ကိုယ်ကိုတိုင်ကို သား၊ မိတ်ဆွေတို့နှင့် အခြားသူတို့ထံ အပ်နှံခဲ့သည်။ သားနှင့် မိတ်ဆွေတို့အပေါ် စွဲလမ်းမှုကြောင့် ပူလောင်နေရသော ငါသည်—အို မုကုန္ဒ—ဘယ်အခါ သင်၏ မျက်နှာတော်ကို မြင်ရမည်နည်း။

Verse 11

अवैष्णवान्नैः शिग्रुशाकादिकैश्च ह्यनर्पितान्नैश्च तथाप्यसंस्कृतैः / तथाप्यभक्ष्यै रसना च दग्धा कदा द्रक्ष्ये तव वक्त्रं मुकुन्द

ဝိုင်ရှ္ဏဝမဟုတ်သူတို့၏ အစားအစာ၊ ထို့ပြင် ရှိဂရု (śigru) စသည့် အရွက်ဟင်းများ၊ သခင်ထံ မပူဇော်မီ စားသောက်သော အစာများ၊ မသန့်စင်/မသင်္ကာရသော အစာများကို စားခဲ့သည်။ ထို့အပြင် မစားသင့်သော အစာတောင် စားမိသဖြင့် ငါ၏ လျှာသည် မီးလောင်သကဲ့သို့ ဖြစ်နေပြီ။ အို မုကုန္ဒ—ဘယ်အခါ သင်၏ မျက်နှာတော်ကို မြင်ရမည်နည်း။

Verse 12

अष्टाक्षरीपूजया दिव्यतीर्थैर्विष्णोः पुरा भ्रामितैः शङ्खतीर्थैः / न पावितं मच्छरीरं मुरारे कदा द्रक्ष्ये तव व क्त्रं मुकुन्द

အဋ္ဌအက္ခရာ မန္တရ (aṣṭākṣarī) ဖြင့် ပူဇော်ခြင်းဖြင့်လည်းကောင်း၊ ဒိဗ္ယ တီရ္ထများ—ဗိṣ္ဏုသည် ရှေးကာလ၌ လှည့်လည်ခဲ့သော သင်္ခမှ ပေါ်လာသည့် သန့်ရှင်းသော တီရ္ထများ—သို့ သွားရောက်ခြင်းဖြင့်လည်းကောင်း၊ ငါ၏ ကိုယ်ခန္ဓာသည် မသန့်စင်သေးပါ၊ အို မုရာရီ။ အို မုကုန္ဒ—ဘယ်အခါ သင်၏ မျက်နှာတော်ကို မြင်ရမည်နည်း။

Verse 13

अनर्पितैर्गन्धपुष्पादिकैश्च अनर्पितैर्भूषणैर्वस्त्रजातैः / अवैष्णवानां दिग्धगन्धादिदोषैर्गात्रं दग्धं कदा ह्युद्धरिष्ये मुकुन्द

မပူဇော်မအပ်နှံခဲ့သော အနံ့သာ၊ ပန်းနှင့် အစရှိသည့်အရာများ၊ မအပ်နှံခဲ့သော အလှဆင်ပစ္စည်းနှင့် အဝတ်အစားတို့ကြောင့်—ဗိဿဏုကို မဘက်တော်မူသူတို့၏ အနံ့ညစ်သည့်အပြစ်တို့ကြောင့်—ကျွန်ုပ်၏ ကိုယ်ခန္ဓာ မီးလောင်သကဲ့သို့ ပူလောင်နေသည်။ မုကုန္ဒာ၊ မည်သည့်အခါ ကျွန်ုပ်ကို ကယ်တင်၍ ထုတ်ယူမည်နည်း။

Verse 14

दग्धौ च पादौ मम वासुदेव न गच्छन्तौ क्षेत्रपथं हरेश्च / नेत्रे च दग्धे मम सर्वदापि नालोकितं तव देव प्रतीकम्

အို ဝါသုဒေဝ၊ ကျွန်ုပ်၏ ခြေထောက်တို့ မီးလောင်ပူလောင်၍ ဟရိ၏ သန့်ရှင်းသော ဘုရားဖူးလမ်းကြောင်းကို မလျှောက်နိုင်ပါ။ မျက်စိတို့လည်း မီးလောင်သဖြင့် မည်သည့်အခါမျှ သင်၏ ဒေဝရုပ်တော်ကို မမြင်နိုင်ခဲ့ပါ။

Verse 15

दग्धौ च हस्तौ मम वासुदेव न पूजितं तव विष्णोः प्रतीकम् / मया कृतं पापजातं मुरारे कदा द्रक्ष्ये तव वक्रं मुकुन्द

အို ဝါသုဒေဝ၊ ကျွန်ုပ်၏ လက်တို့လည်း မီးလောင်နေသည်၊ အကြောင်းမှာ ဗိဿဏု၏ သင်္ကေတတော်ကို မပူဇော်ခဲ့သောကြောင့်ပင်။ မုရာရီ၊ ကျွန်ုပ်သည် အပြစ်အမျိုးမျိုးကို ပြုမိခဲ့သည်—မုကုန္ဒာ၊ မည်သည့်အခါ သင်၏ မျက်နှာတော်ကို မြင်ရမည်နည်း။

Verse 16

मदीयदोषान्गणयन्न पूर्ण दयां कुरु त्वं सुद्धदास्यान्मुकुन्द / यावन्ति लोमानि मदीयगात्रे संति प्रभो सर्वदोर्षर्विदूर

မုကုန္ဒာ၊ ကျွန်ုပ်၏ အပြစ်အနာအဆာတို့ကို မရေတွက်ပါနှင့်။ အပြည့်အဝ ကရုဏာတော်ကို ပြု၍ သန့်ရှင်းသော အစေခံဘဝကို ပေးသနားပါ။ အရှင်၊ အကျွန်ုပ်၏ ကိုယ်ပေါ်ရှိ ဆံပင်အရေအတွက် မည်မျှရှိသနည်း၊ ထိုမျှလောက်ပင် အပြစ်များရှိသော်လည်း သင်သည် အပြစ်အားလုံးမှ ဝေးကွာတော်မူသူ ဖြစ်ပါသည်။

Verse 17

तावन्ति पापानि मदीयगात्रे कदा द्रक्ष्ये तव वक्त्रं मुकुन्द / अनन्तदेहे पतिपुत्रैर्गृहैश्च मित्रैर्धनैः पशुभृत्यादिकैश्च

အပြစ်များသည် ကျွန်ုပ်၏ ကိုယ်ခန္ဓာပေါ်တွင် ထိုမျှလောက်ကပ်လျက်ရှိသည်—မုကုန္ဒာ၊ မည်သည့်အခါ သင်၏ မျက်နှာတော်ကို မြင်ရမည်နည်း။ အနန္တရုပ်သဏ္ဌာန်ရှိသော အရှင်၊ ကျွန်ုပ်သည် ခင်ပွန်းနှင့် သားသမီးတို့၊ အိမ်နှင့် အိမ်ရာတို့၊ မိတ်ဆွေတို့၊ ငွေကြေးဥစ္စာတို့၊ နွားတိရစ္ဆာန်နှင့် အစေခံတို့ စသဖြင့် ချည်နှောင်ခံခဲ့ရပါသည်။

Verse 18

सुखं नाप्तं ह्यपुमात्रं मुकुन्द सेवा मुक्ता तव देवस्य विष्णोः / इतः परं पुत्रमित्रादिकं च यास्ये नाहं तव दासी भवामि

အို မုကုန္ဒ၊ ငါသည် ပျော်ရွှင်မှုကို အနည်းငယ်မျှ မရခဲ့ပါ။ သခင် ဗိဿနု၏ အမှုတော်ကို ငါ လွတ်မြောက်ပြီ။ ယခုမှစ၍ သား၊ မိတ်ဆွေတို့နှင့် အခြားသူတို့ထံ သွားမည်၊ သင်၏ အစေခံမဖြစ်တော့ပါ။

Verse 19

येये ब्रूयुः पुत्रमित्रादिकैश्च सम्यक् सुखं जायते मर्त्यलोके / तेषामास्ये मूत्रविष्ठादिकं च सम्यक् सदा पतितं चेति जाने

လူ့လောက၌ သားသမီး၊ မိတ်ဆွေတို့ကဲ့သို့သောအရာများကြောင့်သာ စစ်မှန်သောပျော်ရွှင်မှု ဖြစ်ပေါ်သည်ဟု ပြောဆိုသူတို့ကို—သူတို့၏ ပါးစပ်ထဲသို့ ဆီး၊ မစင်နှင့် အညစ်အကြေးတို့သည် အမြဲတမ်း ဆက်တိုက် ကျရောက်နေသည်ဟု ငါ သိ၏။

Verse 20

मित्रादीनां यत्कृतं द्रव्यजातं वृथा गतं मलरूपं च जातम् / सद्वैष्णवानां यत्कृतं द्रव्यजातं हरिप्राप्तेः कारणं स्यात्सदैव

မိတ်ဆွေတို့နှင့် အခြားသူတို့အတွက် သုံးစွဲသော ဥစ္စာပစ္စည်းသည် အလဟသ ဖြစ်၍ နောက်ဆုံး အညစ်အကြေးအဖြစ်သာ ပြောင်းလဲသွားသည်။ သို့ရာတွင် စစ်မှန်သော ဝိုင်ရှ္ဏဝတို့အား ဆက်ကပ်သော ဥစ္စာပစ္စည်းသည် ဟရီကို ရရှိရန် အကြောင်းတရားအဖြစ် အမြဲတမ်း ဖြစ်လာသည်။

Verse 21

एतादृशं तत्तु जातं मुकुन्द अलं ह्यलं तेन दुःखं च भुक्तम् / संगं दत्तात्सज्जनानां सदा त्वं विना च त्वं दुर्जनानां च संगात्

အို မုကုန္ဒ၊ အရာအားလုံးသည် ထိုသို့ပင် ဖြစ်လာခဲ့ပြီ—လုံလောက်ပြီ၊ လုံလောက်ပြီ! ထိုပေါင်းသင်းမှုကြောင့် ဒုက္ခကို ခံစားခဲ့ရပြီ။ ထို့ကြောင့် သင်သည် အမြဲတမ်း သုစရိုက်သူကောင်းတို့နှင့် ပေါင်းသင်းပါ၊ မကောင်းသူတို့၏ ပေါင်းသင်းမှုမှ ကိုယ်ကို ကင်းဝေးစေပါ။

Verse 22

संगैः सदा दुर्जनानां मुरारे गात्रं दग्धं न विरागेण युक्तम् / एतादृशाहं कां गातिं वा मुकुन्द यास्ये न जाने दयया मां च पाहि

အို မုရာရီ၊ မကောင်းသူတို့နှင့် အမြဲတမ်း ပေါင်းသင်းနေခြင်းကြောင့် ငါ၏ ကိုယ်တိုင်ပင် မီးလောင်သကဲ့သို့ ခံစားရပြီး၊ ငါတွင် ဝိရာဂ (လောကကင်းစင်မှု) မရှိပါ။ ထိုသို့သော အခြေအနေ၌ အို မုကုန္ဒ၊ ငါသည် မည်သည့် ကံကြမ္မာသို့ သွားရမည်နည်း မသိပါ—ကရုဏာဖြင့် ငါကိုလည်း ကာကွယ်ပါ။

Verse 23

एतादृशो ह्यनुतापः खगेन्द्र प्रायश्चित्तं न च क्षौरादिकं च / भानोः कन्या ह्यनुतापं च कृत्वा विचारयामास हरेः सुतत्त्वम्

အို ငှက်တို့၏ဘုရင် (ခဂေန္ဒရ)၊ ဤသို့နှလုံးသားထဲမှ နောင်တရခြင်းပင် အမှန်တကယ်သော ပရాయశ్చित्त ဖြစ်၏၊ ဆံရိတ်ခြင်းစသည့် အပြင်ပန်းအကျင့်များသာ မဟုတ်။ ထိုသို့ နောင်တပြု၍ နေမင်း၏သမီးသည် ဟရီ (ဗိဿနု) ၏ တရားအမှန်ကို နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း စဉ်းစားတော်မူ၏။

Verse 24

सर्वोत्तमो हरिरेकः सदैव यतः पूर्णः सर्वगुणैस्ततश्च / सृष्टौ यस्माज्जयते विश्वजातमतो हरिः सर्वगुणैश्च पूर्णः

ဟရီတော်တစ်ပါးတည်းသာ အမြဲတမ်း အမြင့်မြတ်ဆုံးဖြစ်တော်မူ၏၊ အကြောင်းမှာ အကျိုးကောင်းသော ဂုဏ်သတ္တိအားလုံးဖြင့် ပြည့်စုံတော်မူသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ဖန်ဆင်းခြင်း၌ စကြဝဠာအပေါင်းတို့သည် ထိုတော်မှ ပေါ်ပေါက်လာသဖြင့်၊ ဟရီတော်သည် ဂုဏ်သတ္တိအားလုံးဖြင့် အပြည့်အဝ ပြည့်စုံတော်မူ၏။

Verse 25

यो देवानामाद्य अकार एव यतो ब्रह्माद्या नैव पूर्णाः समस्ताः / लक्ष्मीप्रसादाच्चिरपुण्येन जातो यथायोग्यं पूर्णगुणो विरिञ्चः

ဘုရားတို့အတွင်း အစဉ်အလာအရ ပထမဆုံး ‘အ’ (အကာရ) ဖြစ်တော်မူသော သူ—ထိုတော်ကြောင့်ပင် ဘြဟ္မာတို့နှင့် အခြားဒေဝတားများသည် အလုံးစုံအပြည့်အဝ မပြည့်စုံကြ။ လက္ရှ္မီ၏ ကရုဏာတော်နှင့် ရေရှည်စုဆောင်းလာသော ကုသိုလ်ကြောင့် ဝိရိဉ္စ (ဘြဟ္မာ) မွေးဖွားလာပြီး သင့်တော်သလောက် ပြည့်စုံသော ဂုဏ်သတ္တိများကို ရရှိတော်မူ၏။

Verse 26

न लक्ष्मीवद्गुणपूर्णो विरिञ्चो न विष्णुवद्गुणपूर्णा रमापि / न वायुवद्भारती चापि पूर्णा न शेषवद्वारुणी चापि पूर्णा

ဝိရိဉ္စ (ဘြဟ္မာ) သည် လက္ရှ္မီကဲ့သို့ ဂုဏ်သတ္တိပြည့်စုံသူ မဟုတ်၊ ရမာ (လက္ရှ္မီ) သည်လည်း ဗိဿနုကဲ့သို့ ဂုဏ်ပြည့်စုံသူ မဟုတ်။ ဘာရတီ (ဆရஸဝတီ) သည်လည်း ဝါယုကဲ့သို့ မပြည့်စုံ၊ ဝါရုဏီသည်လည်း ရှေရှ (အနန္တ) ကဲ့သို့ မပြည့်စုံ။

Verse 27

न वै रुद्रवत्पार्वती पूर्णरूपा ह्यन्येप्येवं नैव पूर्णाः सदैव / आलोचनामेवमेषा हि कृत्वा तपश्चक्रे यमुनायाश्च तीरे

ပါရဝတီသည်လည်း ရုဒြ (ရှီဝ) ကဲ့သို့ အပြည့်အဝ တူညီသော ရုပ်သဏ္ဍာန်မရှိ၊ အခြားသူများလည်း ထိုနည်းတူ အမြဲတမ်း အလုံးစုံမပြည့်စုံကြ။ ထိုသို့ စဉ်းစားသုံးသပ်ပြီးနောက်၊ သူမသည် ယမုနာမြစ်ကမ်းပေါ်၌ တပသ (တပဿ) ကို ဆောင်ရွက်တော်မူ၏။

Verse 28

तदाचाहं यमुनायाश्च तीरं पार्थेन साकं मृगयां गतः खग / दृष्ट्वा च तां तत्र तपश्चरन्तीं तदाब्रुवं मत्सखायं च पार्थम्

ထို့နောက် အို ငှက်မင်း (ဂရုဍ)၊ ငါသည် ပါဿ (Pārtha) နှင့်အတူ ယမုနာမြစ်ကမ်းသို့ အမဲလိုက်သွား၏။ ထိုနေရာ၌ သူမသည် တပဿ (austerities) ကျင့်နေသည်ကို မြင်၍ ငါသည် မိမိမိတ်ဆွေ ပါဿအား ပြောဆိုလေ၏။

Verse 29

हे पार्थ शीघ्रं व्रज कन्यासमीपं त्वं पृच्छ कस्मादत्र तपः करोषि / एवं प्रोक्तस्तत्समीपं स गत्वा पृष्ट्वा चैतत्कारणं शीघ्रमेव

«အို ပါဿ၊ မြန်မြန် သွား၍ မိန်းကလေးအနီးသို့ ရောက်ကာ ‘ဘာကြောင့် ဒီမှာ တပဿ ကျင့်နေသနည်း’ ဟု မေးလော့» ဟုဆို၏။ ထိုသို့ အမိန့်ရသဖြင့် သူသည် ချက်ချင်း သွားရောက်ကာ အကြောင်းရင်းကို မနှောင့်နှေးဘဲ မေးလေ၏။

Verse 30

आगत्य मामवदत्फाल्गुनोयं सर्वं वृत्तांन्तं त्वसौ मत्समीपे / ततस्त्वहं सुमुहूर्ते च तस्याः पाणिग्रहं कृतवांस्तत्र सम्यक्

ထို့နောက် ဖာလ္ဂုန (Phālguna) သည် ငါ့ထံသို့ လာ၍ ငါ့ရှေ့တွင် အကြောင်းအရာအားလုံးကို ပြောပြလေ၏။ ထို့နောက် မင်္ဂလာအချိန်ကောင်း၌ ငါသည် ထိုနေရာတွင် သူမ၏ လက်ကို ကိုင်ယူသည့် မင်္ဂလာပွဲ (လက်ထပ်ပွဲ) ကို သေချာစွာ ဆောင်ရွက်ခဲ့၏။

Verse 31

तस्याश्च तापात्संततं मद्विचारात्प्रसन्नोहं सततं सुप्रसन्नः / पूर्णानन्दे रममाणास्य नित्यं तया च मे किं सुखंस्यात्खगेन्द्र

သူမ၏ တပဿကို အစဉ်မပြတ် ကျင့်ခြင်းနှင့် ငါ့ကို အမြဲတမ်း စိတ်နှလုံးဖြင့် ဆင်ခြင်ခြင်းကြောင့် ငါသည် အမြဲပင် ကျေနပ်လျက်—အလွန်ပင် ကျေနပ်လျက်ရှိ၏။ သူမသည် ပြည့်စုံသော အာနန္ဒ၌ အစဉ်ပျော်မြူးနေသော်၊ အို ငှက်မင်း၊ အခြားနည်းဖြင့် ဘာသော ပိုမိုသော သုခကို ရနိုင်မည်နည်း။

Verse 32

मया विवाहोनुग्रहार्थं हि तस्या अङ्गीकृतो न तु सौख्याय वीन्द्र / तथा वक्ष्ये लक्ष्मणायाश्च रूपं पाणिग्राहे कारणं चापि वीन्द्रा

ငါသည် ထိုလက်ထပ်ခြင်းကို သူမအား အနုဂြဟ (ကရုဏာ) ပြုရန်နှင့် ထောက်ပံ့ရန်အတွက်သာ လက်ခံခဲ့ခြင်းဖြစ်ပြီး ငါ့ကိုယ်ပိုင် သုခအတွက် မဟုတ်၊ အို ငှက်မင်း၏ အရှင်။ ထို့ပြင် အို အကောင်းဆုံးသော ငှက်တို့၏ အရှင်၊ လက္ခ္မဏာ (Lakṣmaṇā) ၏ ရုပ်သဏ္ဌာန်နှင့် သူမ၏ လက်ကို ကိုင်ယူသည့် အကြောင်းရင်းကိုလည်း ငါ ပြောပြမည်။

Verse 33

शृणुष्व तत्तव वक्ष्यामि गोप्यं सच्छिष्यके नास्ति गोप्यं गुरोश्च

နားထောင်ပါ—အမှန်တရားသော တတ္တဝကို၊ လျှို့ဝှက်ဟုခေါ်သည့်အရာကို ငါပြောမည်။ သင့်တော်သော တပည့်အတွက် လျှို့ဝှက်မရှိ၊ ဂုရုအတွက်လည်း ဖုံးကွယ်စရာ မရှိ။