Adhyaya 1

Verse 1

प्रेतकल्पे मोक्षोपायनिरूपणं नामैकोनपञ्चाशत्तमो ऽध्यायः श्रीगणेशायनमः / श्रीलक्ष्मीनृसिंहाय नमः / श्रीदत्तात्रेयाय नमः / श्रीवेदव्यासाय नमः / श्रीहयग्रीवाय नमः / ॐ मल्लानामशनिर्नृणां नरवरः स्त्रीणां स्मरो मूर्तिमान् गोपानां स्वजनो ऽसतां क्षितिभृतां शास्ता स्वपित्रोः शिशुः / मृत्युर्भोजपतेर्विधातृविहित स्तत्त्वं परं योगिनां वृष्णीनां च पतिः सदैव शुशुभे रङ्गे ऽच्युतः साग्रजः

ပရేతကల్ప၌ «မောက္ခရောက်ရာနည်းလမ်း ရှင်းလင်းဖော်ပြခြင်း» ဟူသော အခန်း (၄၉) ဖြစ်သည်။ သီရိဂဏေရှာယ နမಃ၊ သီရိလက္ရှ္မီ-နೃසිංဟာယ နမಃ၊ သီရိဒတ္တာတြေယာယ နမಃ၊ သီရိဝေဒဗျာသာယ နမಃ၊ သီရိဟယဂရီဝာယ နမಃ။ ဩံ—ကွင်းပြင်၌ အချျုတ (ကృష్ణ) သည် အစ်ကိုကြီးနှင့်အတူ ထင်ရှားတောက်ပ၏—လက်ဝှေ့သမားတို့အတွက် မိုးကြိုးကဲ့သို့; လူတို့အတွက် လူထဲက အမြတ်ဆုံး; မိန်းမတို့အတွက် ရုပ်ထင်ကာမ; နွားထိန်းတို့အတွက် ကိုယ်ပိုင်ဆွေမျိုး; မကောင်းသူတို့အတွက် အပြစ်ပေးသူ; မင်းတို့အတွက် အုပ်ချုပ်သူနှင့် သာသနာ့စည်းကမ်းထိန်း; မိဘတို့အတွက် ကလေး; ကံဆ (ဘောဇမင်း) အတွက် မရဏတရား; ယောဂီတို့အတွက် အမြင့်ဆုံး သတ္တဝါတရား; ဝೃෂṇီတို့အတွက် အရှင်တော်ဟူ၍။

Verse 2

नमो नारायणायेति तस्मै वै मूलरूपिणे / नमस्कृत्य प्रवक्ष्यामि नारायणकथामिमाम्

«နမော နာရာယဏာယ»—အရင်းအမြစ်ပုံသဏ္ဍာန်တော်ဖြစ်သော နာရာယဏအား နမಸ್ಕာရ။ ဦးညွှတ်ကန်တော့ပြီးနောက် နာရာယဏ၏ သန့်ရှင်းသော ကထာကို ယခု ဖော်ပြမည်။

Verse 3

शौनकाद्या महात्मानो ह्यृषयो ब्रह्मवादिनः / नैमिषाख्ये महापुण्ये तपस्तेपुर्महत्तरम्

ဗြဟ္မတရားကို ဟောပြောသူ မဟာတ္မာ ရှိကြသော ရှောင်နကာတို့နှင့် အခြား ရှိကြသော ရှိများသည် အလွန်သန့်ရှင်းမြတ်သော နိုင်မိရှဟူသော နေရာ၌ မဟာတပသကို ပြုလုပ်ကြ၏။

Verse 4

जितेन्द्रिया जिताहाराः संतः सत्यपरायणाः / यजन्तः परया भक्त्या विष्णुमाद्यं जगद्गुरुम्

အာရုံကိုထိန်းချုပ်၍ အစားအစာကိုလည်း မျှတစွာစားသုံးသော သဒ္ဓါရှင်တို့သည် သစ္စာ၌ တည်ကြည်လျက် ကမ္ဘာ၏ဂုရု အာဒိဘုရား ဗိဿနုကို အမြင့်မြတ်ဆုံး ဘက္တိဖြင့် ပူဇော်ကြ၏။

Verse 5

गृणन्तः परमं ब्रह्म जगच्चक्षुर्महौजसः / सर्वशास्त्रार्थतत्त्वज्ञास्तेपुर्नैमिष कानने

ကမ္ဘာ၏မျက်စိဖြစ်သော အလွန်တောက်ပ၍ အာနုဘော်ကြီးမားသည့် အမြင့်မြတ်ဆုံး ဘြဟ္မကို ချီးမွမ်းလျက်၊ သာသနာကျမ်းအပေါင်း၏ အဓိပ္ပါယ်တရားကို အမှန်တကယ်သိသော ရှင်မုနိတို့သည် နိုင်မိဿတော၌ တပဿာကျင့်ကြ၏။

Verse 6

यज्ञैर्यज्ञपतिं केचिज्ज्ञानैर्ज्ञानात्मकं परम् / केचित्परमया भक्त्या नारायणमपूजयन्

အချို့က ယဇ్ఞကရမများဖြင့် ယဇ్ఞ၏အရှင်ကို ပူဇော်ကြ၏။ အချို့က သန့်ရှင်းသော ဉာဏ်သဘောတရားဖြစ်သည့် အမြင့်မြတ်ဆုံးကို ဉာဏ်ဖြင့် ပူဇော်ကြ၏။ ထို့ပြင် အချို့က အမြင့်ဆုံး ဘက္တိဖြင့် နာရာယဏကို ပူဇော်ကြ၏။

Verse 7

एकदा तु महात्मानः समाजं चक्रुरुत्तमाः / धर्मार्थकाममोक्षाणामुपायं ज्ञातुमिच्छवः

တစ်ခါတစ်ရံ၌ ထိုမဟာတ္မာ အထွတ်အမြတ်တို့သည် ဓမ္မ၊ အဓ္ဓ၊ ကာမ၊ မောက္ခတို့ကို ရရှိရန် နည်းလမ်းကို သိလိုသဖြင့် အထူးကောင်းမြတ်သော အစည်းအဝေးတစ်ရပ်ကို စုဝေးကျင်းပကြ၏။

Verse 8

षद्विंशतिसहस्राणि मुनीनामूर्ध्वरेतसाम् / तेषां शिष्यप्रशिष्याणां संख्या वक्तुं न शङ्क्यते

အထက်သို့ ဗီရိယတက်မြှောက်ထားသော ဘြဟ္မစရိယ အာစကေတ မုနိတို့သည် နှစ်ဆယ့်ခြောက်ထောင် ရှိ၏။ ထိုသူတို့၏ တပည့်နှင့် တပည့်၏တပည့်တို့၏ အရေအတွက်ကို မပြောနိုင်အောင် များလှ၏။

Verse 9

मुनयो भावितात्मानो मिलितास्ते महोजसः / लोकानुग्रहकर्तारो वीतरागा विमत्सराः

အတွင်းစိတ်ကိုသန့်စင်၍ အတ္တကိုထိန်းသိမ်းထားသော မုနိတို့သည် တေဇောဓာတ်ကြီးစွာဖြင့် စုဝေးလာကြ၏။ သူတို့သည် လောကအကျိုးပြုသူများ၊ ရာဂကင်း၍ မနာလိုမှုကင်းသူများ ဖြစ်ကြ၏။

Verse 10

कथं हरौ मनुष्याणां भक्तिरव्यभिचारिणी / केन सिध्येत्तु सकलं कर्म त्रिविधमात्मनः

လူသားတို့အတွင်း ဟရီ (Hari) ထံသို့ မလွဲမသွေ မပြတ်မတောက်သော ဘက္တိ (bhakti) သည် မည်သို့ ပေါ်ပေါက်သနည်း။ ထို့ပြင် အတ္တ၏ သုံးမျိုးသော ကမ္မအားလုံးကို မည်သည့်နည်းလမ်းဖြင့် ပြည့်စုံအောင် ဆောင်ရွက်နိုင်သနည်း။

Verse 11

इत्येवं प्रष्टुमात्मानमुद्यतान्प्रेक्ष्य शौनकः / सांज लिर्वाक्यमाह स्म विनयावनतः सुधीः

သူတို့သည် မိမိကို မေးမြန်းရန် အဆင်သင့်ဖြစ်နေကြသည်ကို မြင်သော် ပညာရှိ ရှောနက (Śaunaka) သည် လက်အုပ်ချီ၍ ဝိနယဖြင့် ဦးညွှတ်ကာ ထိုစကားများကို ပြောကြားလေ၏။

Verse 12

शौनक उवाच / आस्ते सिद्धाश्रमे पुण्ये सूतः पौराणिकोत्तमः / स एतदखिलं वेत्ति व्यासशिष्यो यतीश्वरः

ရှောနက (Śaunaka) မိန့်တော်မူသည်—ပုဏ္ဏသီလပြည့်ဝသော စိဒ္ဓာရှရမ (Siddhāśrama) တွင် ပုရာဏကထာပြောသူတို့အနက် အမြတ်ဆုံး စူတ (Sūta) သည် နေထိုင်၏။ သူသည် ဗျာသ (Vyāsa) ၏ တပည့်ဖြစ်၍ ယတီတို့အကြား အရှင်တော်တစ်ပါးကဲ့သို့၊ ဤအရာအားလုံးကို အပြည့်အစုံ သိရှိ၏။

Verse 13

तस्मात्तमेव पृच्छाम इत्येवं शौनको मुनिः / अथ ते ऋषयो जग्मुः पुण्यं सिद्धाश्रमं ततः

ထို့ကြောင့် သူ့ကိုသာ မေးမြန်းကြမည်ဟု ရှောနက မုနိက ဆို၏။ ထို့နောက် ထိုရိရှိတို့သည် ထိုနေရာမှ ထွက်ခွာကာ ပုဏ္ဏသီလပြည့်ဝသော စိဒ္ဓာရှရမ (Siddhāśrama) သို့ သွားရောက်ကြ၏။

Verse 14

पप्रच्छुस्ते सुखासीनं नैमिषारण्यवासिनः / ऋषय ऊचुः / वयं त्वतिथयः प्राप्तास्त्वातिथेयोसि सुव्रत

နိမိရှာရဏ္ယာ၌ နေထိုင်သော ရှိသီတို့သည် သင် အေးချမ်းစွာ ထိုင်နေစဉ် မေးမြန်းကြ၏။ ရှိသီတို့က ဆိုသည်— «ကျွန်ုပ်တို့သည် သင်၏ ဧည့်သည်အဖြစ် ရောက်လာကြပြီ; အို သီလကောင်းသောသူ၊ သင်သည် ဧည့်သည်ကို လက်ခံရမည့် အိမ်ရှင်ဖြစ်၏»။

Verse 15

स्नानदानोपचारेण पूजयित्वा यथाविधि / केन विष्णुः प्रसन्नः स्यात्स कथं पूज्यते नरैः

စည်းကမ်းတော်အတိုင်း ရေချိုးပူဇော်ခြင်း၊ လှူဒါန်းခြင်း စသည့် အပူဇာဝန်ဆောင်မှုများဖြင့် မှန်ကန်စွာ ပူဇော်ပြီးနောက်—ဗိဿနုသည် မည်သို့သော နည်းလမ်းဖြင့် ပျော်ရွှင်တော်မူသနည်း၊ လူတို့က မည်သို့ ပူဇော်ရမည်နည်း။

Verse 16

मुक्तिसाधनभूतं च ब्रूहि तत्त्वविनिर्णयम् / सूत उवाच / शृणुध्वमृष्यः सर्वे हरिं तत्त्वविनिर्णयम्

«လွတ်မြောက်ခြင်းသို့ ဆောင်ရွက်ပေးသော အမှန်တရား၏ အဆုံးအဖြတ် ဉာဏ်ကိုလည်း ရှင်းပြပါ» ဟုဆို၏။ စူတာက ပြောသည်— «အို ရှိသီအပေါင်းတို့၊ ဟရီ၏ တတ္တဝိနိရ္ဏယကို အားလုံး နားထောင်ကြလော့»။

Verse 17

नत्वा विष्णुं श्रियं वायुं भारतीं शेषसंज्ञकम् / द्वैपायनं गुरुं कृष्णं प्रवक्ष्यामि यथामति

ဗိဿနု၊ သရီ (လက္ခမီ)၊ ဝါယု၊ ဘာရတီ (သရஸဝတီ) နှင့် ရှေရှဟု ခေါ်သော အရှင်ကိုလည်းကောင်း၊ ထို့ပြင် ဒွိပာယန (ဗျာသ) မဟာရိရှိနှင့် ကျွန်ုပ်၏ ဆရာ ကృష్ణကိုလည်းကောင်း ဦးညွှတ်ပူဇော်ပြီး—ယခု ကျွန်ုပ်နားလည်သမျှအတိုင်း ရှင်းလင်းဟောကြားမည်။

Verse 18

नास्ति नारायणसमं न भूतं न भविष्यति / एतेन सत्यवाक्येन सर्वार्थान्साधयाम्यहम्

နာရာယဏနှင့် တူညီသူ မရှိ—အတိတ်၌လည်း မရှိ၊ အနာဂတ်၌လည်း မရှိ။ ဤသစ္စာစကား၏ အာနုဘော်ကြောင့် ကျွန်ုပ်သည် အလိုအလျောက် အကျိုးအမြတ်အားလုံးကို ပြည့်စုံစေ၏။

Verse 19

शौनक उवाच / किमर्थं नमनं विष्णोर्ग्रन्थादौ मुनिसत्तम / कर्तव्यं ब्रूहि मे ब्रह्मन्कृपया मम सुव्रत

ရှောနကက ပြောသည်။ “အရှင် မုနိသတ္တမ၊ ရှင်တော်တို့ထဲ၌ အကောင်းဆုံးသော ရှင်တော်၊ ကျမ်းစာအစတွင် ဗိဿနုသခင်အား နမസ്കာရပြုရခြင်း၏ အကြောင်းရင်းသည် အဘယ်နည်း။ အလေးအမြတ်ခံရသော ဗြဟ္မဏ၊ ကရုဏာဖြင့် ကျွန်ုပ်အား ပြောကြားပါ၊ ကောင်းမြတ်သော ဝ്രတရှိသူရေ။”

Verse 20

ततः श्रियं ततो वायुं भारतीं च ततः परम् / अन्ते व्यासं किमर्थं च त्वं नमस्कृतवानसि / सूतसूत महाभाग ब्रूहि कारणमत्र च

“အရင်ဆုံး သင်သည် Śrī ကို နမস্কာရပြု၏၊ ထို့နောက် Vāyu ကို၊ ထို့နောက် Bhāratī (Sarasvatī) ကိုလည်းကောင်း၊ ထို့နောက် အခြားတို့ကိုလည်းကောင်း။ သို့သော် အဆုံးတွင် Vyāsa ကို အဘယ်ကြောင့် နမಸ್ಕာရပြုခဲ့သနည်း။ အို စူတ၏ သားတော် မဟာဘဂ္ဂ၊ ဤအကြောင်းရင်းကိုလည်း ပြောကြားပါ။”

Verse 21

सूत उवाच / आदौ वन्द्यः सर्ववेदैकवेद्यो वेदे शास्त्रे सेतिहासे पुराणे / सत्तां प्रायो विष्णुरेवैक एव प्रकाशते ऽतो नम्य एको हरिर्हि

စူတက ပြောသည်။ “အစမှာ အလေးအမြတ်ခံရထိုက်သူတစ်ပါးတည်းရှိ၏—ဝေဒအားလုံးဖြင့်သာ သိမြင်နိုင်သော အရှင်။ ဝေဒ၊ သာස්တရ၊ အီတိဟာသ၊ ပုရာဏတို့တွင် အမြင့်ဆုံးသော သတ္တဝါတရားအဖြစ် ဗိဿနုတစ်ပါးတည်းသာ အဓိက ထင်ရှားပေါ်လွင်သည်။ ထို့ကြောင့် ဟရိတစ်ပါးတည်းကိုသာ နမস্কာရပြုရမည်။”

Verse 22

सर्वत्र मुख्यस्त्वधिकोन्यतोपि स एव नम्यो न च शङ्कराद्याः / नमन्ति ये ऽविनयाच्छङ्करं तु विनायकं चण्डिकां रेणुकां च

သူတစ်ပါးတည်းသာ နေရာတိုင်း၌ အမြင့်ဆုံးဖြစ်၍ အခြားအားလုံးထက် မြင့်မြတ်သည်။ နမস্কာရပြုထိုက်သူလည်း သူတစ်ပါးတည်းသာ ဖြစ်ပြီး Śaṅkara နှင့် အခြားနတ်တို့မဟုတ်။ အကျင့်မယဉ်ကျေးခြင်း၊ ခွဲခြားသိမြင်မှုနှင့် နှိမ့်ချမှုမရှိခြင်းကြောင့် Śaṅkara၊ Vināyaka၊ Caṇḍikā၊ Reṇukā တို့ကို အမြင့်ဆုံးဟု ထင်ကာ ဦးညွှတ်သူတို့သည် အဆုံးစွန်သော အရှင်ကို မသိမြင်ကြ။

Verse 23

तथा सूर्यं भैरवं मातारश्व तथा वाणीं गिरिजां वै श्रियं च / सर्वेपि ते वैष्णवा नैव लोके न तद्भक्ता वेति चार्या वदन्ति

ထို့အတူ နေမင်း၊ Bhairava၊ Mātariśvan (Vāyu)၊ Vāṇī (Sarasvatī)၊ Girijā (Pārvatī) နှင့် Śrī (Lakṣmī) တို့ကို ဘုရားပူဇော်သူများလည်း ဤလောက၌ အားလုံးသည် အမှန်တကယ် ဗိုင်ရှ္ဏဝများပင် ဖြစ်ကြသည်။ အာချာရျာများက “သူ၏ မဘက်တာ မဟုတ်” ဟု မဆိုကြောင်း ကြေညာကြသည်။

Verse 24

न पार्थिक्यान्नमनं कार्यमेव प्रीणन्ति नैता देवताः पूजनेन / पूजां गृहीत्वा देवताश्चैव सर्वाः किञ्चिद्दत्वा फलदानेन तांश्च

ဤဒေဝတာတို့သည် လောကီခွဲခြားမှုများ သို့မဟုတ် ပုံစံကျ ဦးညွှတ်ခြင်းတင်ဖြင့် အမှန်တကယ် မပျော်ရွှင်ကြ။ ပူဇော်ခြင်းတစ်ခုတည်းဖြင့်လည်း မကျေနပ်ကြ။ ပူဇော်ပဏ္ဏာကို လက်ခံပြီးနောက် ဒေဝတာအားလုံးသည် အလှူနှင့် အကျင့်အပေါ်မူတည်၍ အကျိုးဖလကို တစ်စိတ်တစ်ပိုင်းစီ ပြန်လည်ပေးတော်မူကြသည်။

Verse 25

संतर्प्य तुष्टैः स्वमनोनु सारात्तैः कारितां काम्यपूजां तथैव / निवेदयित्वा परदेवतायां विष्णौ हरौ श्रीपुरुषादिवन्द्ये

မိမိ၏ရည်ရွယ်ချက်နှင့် ကိုက်ညီစွာ သဒ္ဓါရှိသူတို့ကို စိတ်ကျေနပ်ပျော်ရွှင်စေပြီးနောက်၊ သူတို့ညွှန်ကြားသကဲ့သို့ ကာမ်ယပူဇာ (လိုအင်အတွက် ပူဇော်ခြင်း) ကိုလည်း ပြုလုပ်ရမည်။ ထို့နောက် အမြင့်ဆုံးသော ဒေဝတာဖြစ်သည့် ဗိဿနု၊ ဟရီ—ရှရီပုရုရှနှင့် အာဒိအရှင်အဖြစ် ချီးမြှောက်ကန်တော့ထိုက်သူ—ထံသို့ အပ်နှံ၍ အားလုံးကို သူ့ထံသို့ အနုမောဒနာဖြင့် ဆက်ကပ်ရမည်။

Verse 26

इहापरत्रापि सुखेतराणि दास्यन्ति पश्चादधरं वै तमश्च / अतो ह्येते नैव पूज्या न नम्या मोक्षेच्छुभिर्ब्राह्मणाद्यैर्द्विजेन्द्र

ဤလောက၌လည်း၊ နောက်လောက၌လည်း၊ သူတို့သည် ပျော်ရွှင်မှုမဟုတ်ဘဲ ဒုက္ခကိုသာ ပေးကြပြီး၊ နောက်ဆုံးတွင် အောက်တန်းကျသော အမှောင်ထဲသို့ပင် ဆွဲချသွားစေသည်။ ထို့ကြောင့် အို ဒွိဇေန္ဒြ (နှစ်ကြိမ်မွေးမြူသူတို့၏ အကောင်းဆုံး) မောက္ခရှာသူများ—ဗြာဟ္မဏတို့နှင့် အခြားသူတို့—သည် ထိုအရာတို့ကို မပူဇော်သင့်၊ မဦးညွှတ်သင့်။

Verse 27

तथैव सर्वाश्रमिभिश्च नित्यं महाविपत्तावपि विप्रवर्याः / श्रीकाम्य या ये तु भजन्ति नित्यं श्रीब्रह्मरुद्रेद्रयमादिदेवान्

ထိုနည်းတူပင်၊ အို ဗိပ္ရဝရ (ဗြာဟ္မဏတို့၏ အကောင်းဆုံး) အာရှရမအားလုံးရှိသူတို့သည် မဟာဘေးအန္တရာယ်ကြီးထဲ၌ပင် နေ့စဉ် ပူဇော်သင့်သည်။ သို့ရာတွင် စီးပွားချမ်းသာကို လိုလား၍ နေ့တိုင်း အာဒိဒေဝတာများဖြစ်သော ဗြဟ္မာ၊ ရုဒြ (ရှီဝ)၊ အိန္ဒြ၊ ယမ စသည့်သူတို့ကို ဘဇန် (ဘက်တိဖြင့် ဝတ်ပြု) ကြသူတို့သည် မိမိလိုအင်အတိုင်း မင်္ဂလာကောင်းကို ရရှိကြသည်။

Verse 28

इहेव भुञ्जन्ति महच्च दुः खं महापदः कुष्ठभगन्दरादीन् / नमन्ति ये ऽवैष्णवान्ब्रह्मरुद्रवायु प्रतीकान्नैव ते विष्णुभक्ताः

ဤဘဝ၌ပင် သူတို့သည် ပြင်းထန်သောဒုက္ခကို ခံစားရသည်—ကူෂ္ဌ (အရေပြားရောဂါ/လက်ပရိုစီ)၊ ဘဂန္ဒရ (အနာပေါက်ရောဂါ) စသည့် မဟာရောဂါများနှင့် မဟာဘေးအန္တရာယ်များ။ ဗြဟ္မာ၊ ရုဒြ သို့မဟုတ် ဝါယု၏ သင်္ကေတ/ရုပ်ပုံများကို အားကိုး၍ အဝိုင်ෂ္ဏဝတို့ကို ဦးညွှတ်သူတို့သည် အမှန်အားဖြင့် ဗိဿနု၏ ဘက္တ (भक्त) မဟုတ်ကြ။

Verse 29

अभिप्रायं त्वत्र वक्ष्ये मुनीन्द्राः परं गोप्यं हृदि धार्यं हि तद्धि / वायोः प्रतीकं पूज्यमेवेह विप्रा न ब्रह्मरुद्रादिप्रतीकमेव

အို မုနိဣန္ဒြာတို့၊ ဤနေရာ၌ အဓိပ္ပါယ်ကို ငါဆိုမည်—အလွန်လျှို့ဝှက်သောအရာဖြစ်၍ နှလုံးထဲ၌ ထိန်းသိမ်းရမည်။ ဤတွင် ပညာရှိ ဗြာဟ္မဏတို့၊ ပူဇော်ရမည့်အရာမှာ လေသခင် ဝါယု၏ သင်္ကေတဖြစ်ပြီး၊ ဘြဟ္မာ၊ ရုဒြာ စသည့် သင်္ကေတများကိုသာ မဟုတ်။

Verse 30

पूजाकाले देवदेवस्य विष्णोर्वायोः प्रतीकं योग्यभागे निधाय / अन्तर्गतं तस्य वायोर्हरिं च लक्ष्मीपतिं पूजयित्वा हि सम्यक्

ပူဇော်သည့်အခါ၊ နတ်တို့၏နတ် ဗိဿဏုအတွက် ဝါယု၏ သင်္ကေတကို သင့်တော်သောနေရာ၌ ထားပြီးနောက်၊ ထိုဝါယုအတွင်း၌ တည်နေသော ဟရီ—လက္ရှ္မီ၏ အရှင်—ကို မှန်ကန်စွာ ပူဇော်ရမည်။

Verse 31

पश्चाद्वायोः सुप्रतीकं च सम्यङ् निर्माल्यशेषेण हरेः समर्चयेत् / पृथक्च स्रग्धूपविलेपनादिपूजां प्रकुर्वन्ति च ये विमूढः

ထို့နောက် ဝါယု၏ မင်္ဂလာသင်္ကေတကိုလည်း ဟရီကို ပူဇော်ပြီး ကျန်ရှိသော သန့်ရှင်းသော ပူဇော်ပစ္စည်းများဖြင့် မှန်ကန်စွာ ဆက်လက်ပူဇော်ရမည်။ သို့သော် ဟရီနှင့် မဆက်စပ်သကဲ့သို့ ပန်းကုံး၊ နံ့သာ၊ လိမ်းဆေး စသည်တို့ဖြင့် သီးခြားပူဇော်ကြသော မိုက်မဲသူတို့သည် လမ်းမှားသူများဖြစ်သည်။

Verse 32

तेषां दुः खमिह लोके परत्र भविष्यते नात्र विचार्यमस्ति / प्रायश्चित्तं स्वस्ति विप्राः कथञ्चित्तत्कुर्वन्तु स्मरणं नाम विष्णोः

ထိုသူတို့အတွက် ဤလောက၌လည်း နောက်လောက၌လည်း ဒုက္ခသည် ဖြစ်ပေါ်မည်—ဤအပေါ် စဉ်းစားရန်မလို။ ထို့ကြောင့် အို ဗြာဟ္မဏတို့၊ ကောင်းကျိုးရှိပါစေ—သူတို့သည် မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ ပရాయశ္စိတ္တ (အပြစ်လျော့ခြင်း) ကို ပြုလုပ်ကြစေ၊ အထူးသဖြင့် ဗိဿဏု၏ နာမကို သတိရခြင်းကို ပြုကြစေ။

Verse 33

पाषण्डरुद्रादिकसं प्रतिष्ठितान्हरेर्वायोः शङ्करस्य प्रतीकान् / नमन्ति ये फलबुद्ध्या विभूढास्तेषां फलं शाश्वतं दुः खमेव

အကျိုးကို မျှော်လင့်၍ ပာရှဏ္ဍ (အယူမှား) တို့က တည်ထောင်ထားသော ဟရီ၊ ဝါယု၊ ရှင်ကရ (ရှင်ကရာ) တို့၏ မမှန်သော သင်္ကေတနှင့် ရုပ်ပုံများကို ဦးညွှတ်ကြသော မိုက်မဲသူတို့အတွက် အကျိုးရလဒ်မှာ ထာဝရ ဒုက္ခပင် ဖြစ်သည်။

Verse 34

वायोः प्रतीकं यदि विप्रवर्यैः प्रतिष्ठितं चेन्नमनं हि कार्यम् / नैवेद्यशेषेण हरेश्च विष्णोः पूजा कृता चेन्न हि दोषलेशः

အကောင်းမြတ်သော ဗြာဟ္မဏတို့က ဝါယု၏ သင်္ကေတ (pratīka) ကို သင့်တော်စွာ တည်ထောင်ထားလျှင် ထိုသင်္ကေတအား ဂုဏ်ပြုနမಸ್ಕာရ ပြုခြင်းသည် သင့်လျော်၏။ ထို့ပြင် ဟရီ—ဗိෂ္ဏုဘုရား—အား နైవေဒျ (naivedya) အလှူအစား၏ ကျန်ရစ်သည့် အစိတ်အပိုင်းဖြင့် ပူဇော်ခဲ့လျှင် အပြစ်အနည်းငယ်မျှ မရှိပါ။

Verse 35

गुरुर्हि मुख्यो हनुमज्जनिर्महान्रामाङ्घ्रिभक्तो हनुमान्सदैव / एवं विदित्वा परमं हरिं च पुत्रं पुनर्मुख्यदेवस्य वायोः

ဟနုမာန်သည် မဟာဝါယုမှ မွေးဖွားသောသူဖြစ်၍ အဓိက ဂုရု ဖြစ်သည်၊ ရာမ၏ ခြေတော်တို့ကို အစဉ်အမြဲ ဘက်တော်ထားသူ ဖြစ်သည်။ ထိုသို့ သိမြင်ကာ အမြင့်ဆုံး ဟရီကိုလည်း သိ၍၊ ထို့ပြင် ဟနုမာန်သည် နတ်တို့အကြီးဆုံး ဝါယု၏ သားတော်ဖြစ်ကြောင်း သိကာ ထိုအတိုင်း ဂုဏ်ပြုရမည်။

Verse 37

नमस्कारो नान्यथा विप्रवर्या आधीयतां हृदि सर्वै रहस्यमम् / ये वैष्णवा वैष्ण वदासभृत्याः सर्वेपि ते सर्वदा विष्णुमेव // गर्प्३,१।३६ / नमन्ति ये वै प्रतिपादयन्ति तथैव पुण्यानि च सात्त्विकानि / नमन्ति ये वासुदेवं हरिं च सम्यक् स्वशक्त्या प्रतिपादयन्ति

အကောင်းမြတ်သော ဗြာဟ္မဏတို့၊ ဤလျှို့ဝှက်ချက်ကို နားလည်၍ နှလုံးထဲ၌ ထားကြလော့။ နမಸ್ಕာရ အမှန်တကယ်သည် ဤသို့သာ ဖြစ်၏—ဝိုင်ရှ္ဏဝတို့၊ ဝိုင်ရှ္ဏဝအကျင့်ကို လိုက်နာသော အမှုထမ်းတို့သည် အစဉ်အမြဲ ဗိෂ္ဏုတော်တစ်ပါးတည်းကိုသာ စိတ်တည်ကြ၏။ ဦးညွှတ်ပူဇော်ကြပြီး သန့်ရှင်းသော စာတ္တဝိက ကုသိုလ်ကောင်းမှုများကို သင်ကြားထောက်ပံ့သူတို့၊ မိမိစွမ်းအားအတိုင်း ဝာစုဒေဝ—ဟရီ—အား မှန်ကန်စွာ ဦးညွှတ်၍ အဓိပ္ပါယ်ဖော်ပြသူတို့သည် အမှန်ကန်ဆုံးသော ဂုဏ်ပြုခြင်းကို ပြုကြ၏။

Verse 38

प्रवृत्तिमार्गेण न पूजयन्ति ह्यापत्काले परदैवं तदन्यम् / ते वैष्णवा वैष्णवदासभृत्या अन्ये च सर्वे ऽवैष्णवमात्रकाः स्मृताः

လောကီရေးရာလမ်းကြောင်း၌ နေထိုင်နေစဉ်ပင် အရေးပေါ်ကာလတွင်တောင် အခြားဘုရားတစ်ပါးကို အမြင့်ဆုံးဟု မပူဇော်သူတို့ကို ဝိုင်ရှ္ဏဝဟု ခေါ်ကြသည်။ ထို့ပြင် ဝိုင်ရှ္ဏဝတို့၏ အမှုထမ်းကို အမှုထမ်းသောသူတို့လည်း ဝိုင်ရှ္ဏဝဖြစ်ကြသည်။ အခြားသူအားလုံးကိုတော့ ဝိုင်ရှ္ဏဝမဟုတ်သူများသာဟု မှတ်ယူကြသည်။

Verse 39

उपक्रमैरुपसंहारस्य लिङ्गैर्हरिं गुरुं ह्यन्तरेणैव यान्ति / तानेवाहुः सत्पुराणानि विप्राः कलौ युगे नाभ्यसूयन्ति सर्वे

အစပြုစကားများ၊ အဆုံးသတ်ပိုင်းများနှင့် သတ်မှတ်လက္ခဏာများအားဖြင့် ဟရီ—အမြင့်ဆုံး ဂုရု—ထံသို့သာ ဦးတည်စေသော ကျမ်းစာတို့ကို ပညာရှိ ဗြာဟ္မဏတို့က စစ်မှန်သော ပုရာဏများဟု ခေါ်ကြသည်။ ကလိယုဂ၌လည်း လူအားလုံးက ထိုကျမ်းတို့ကို မထီမဲ့မြင် မလုပ်ကြပါ။

Verse 40

यतो हितान्ये प्रतिपादयन्ति प्रवृत्तिधर्मान्स्वस्ववर्णानुरूपान् / अतो ह्यसूयन्ति सदा विमूढाः कलौ हि विप्राः प्रचुरा हि तेपि

လူ့အဖွဲ့အစည်းအကျိုးရှိသူတို့သည် မိမိမိမိ၏ ဝဏ္ဏအလိုက် သင့်တော်သော ပြုလုပ်ရမည့် တရားများ (pravṛtti-dharma) ကို သင်ကြားပြသသောကြောင့်၊ ကလိယုဂ၌ မိုက်မဲသူတို့သည် အမြဲတမ်း မနာလိုအပြစ်တင်ကြသည်။ ကလိယုဂ၌ «ဗြာဟ္မဏ» ဟု ခေါ်သူတို့အတွင်း၌ပင် ထိုသို့ မနာလိုသူများ အလွန်များပြားလေသည်။

Verse 41

न चास्ति विष्णोः सदृशं च दैवतं न चास्ति वायोः सदृशो गुरुश्च / न चास्ति तीर्थं सदृशं विष्णुपद्याः न विष्णुभक्तेन समोस्ति भक्तः

ဗိဿနု (Viṣṇu) နှင့် တူညီသော ဒေဝတာ မရှိ၊ ဝါယု (Vāyu) နှင့် တူညီသော ဂုရု မရှိ။ ဗိဿနု၏ ခြေရာ (Viṣṇu-pāda) ဖြစ်သော ဂင်္ဂါကဲ့သို့ တီရ္ထ (tīrtha) မရှိ၊ ဘက္တတို့အနက် ဗိဿနုဘက္တနှင့် တူညီသော ဘက္တလည်း မရှိ။

Verse 42

अन्यानि विष्णोः प्रतिपादकानि सर्वाणि ते सात्त्विकानीति चाहुः / श्राव्याणि तान्येव मनुष्यलोके श्राव्याणि नान्यानि च दुः खदानि

ဗိဿနုကို ရှင်းလင်းဖော်ပြသည့် အခြားသင်ကြားချက်များအားလုံးကို စာတ္တဝိက (sāttvika) သဘောရှိသည်ဟု ဆိုကြသည်။ လူ့လောက၌ နားထောင်သင့်သည်မှာ ထိုသို့သော သင်ကြားချက်များသာ ဖြစ်၏; အခြားဟောပြောချက်များကို မနားထောင်သင့်၊ အကြောင်းမူကား ၎င်းတို့သည် ဒုက္ခကို ဆောင်လာတတ်သည်။

Verse 43

कलौ युगे सर्व पुराणमध्ये त्रीण्येव मुख्यानि हरिप्रियाणि / मुख्यं पुराणं हि कलौ नृणां च श्रेयस्करं भागवतं पुराणम्

ကလိယုဂ၌ ပုရာဏအားလုံးအတွင်း ဟရိ၏ ချစ်မြတ်နိုးရာ အဓိက ပုရာဏ သုံးပါးသာ ရှိသည်ဟု ဆိုကြသည်။ ထိုသုံးပါးအနက် ကလိယုဂ၌ လူတို့အတွက် အမြင့်ဆုံး အကျိုးကျေးဇူးကို ပေးသော အဓိကပုရာဏမှာ ဘာဂဝတ ပုရာဏ (Bhāgavata Purāṇa) ဖြစ်သည်။

Verse 44

पूर्वं हि सृष्टिः प्रतिपाद्यते त्र यतो ह्यतो भागवतं परं स्मृतम् / यस्मिन्पुराणे कथयन्ति सृष्टिं ह्यादौ विष्णोर्ब्रह्मरुद्रादिकानाम्

ဤနေရာ၌ စကြဝဠာဖန်ဆင်းခြင်းကို အရင်ဆုံး ရှင်းလင်းဖော်ပြထားသဖြင့်၊ ထို့ကြောင့် ဤသင်ကြားချက်ကို အမြင့်မြတ်ဆုံး ဘာဂဝတ (bhāgavata) ဟု မှတ်ယူကြသည်။ ဤပုရာဏ၌ ဖန်ဆင်းခြင်းအကြောင်းကို အစကတည်းက—ဗိဿနုမှ စ၍ ထို့နောက် ဗြဟ္မာ၊ ရုဒြ နှင့် အခြားဒေဝတများအထိ—ဟောပြကြသည်။

Verse 45

नानार्थमेवं कथयन्ति विप्र नीचोच्चरूपं ज्ञानमाहुर्महान्तः / तेनैव सिद्धं प्रवदन्ति सर्वं ह्यतः परं भागवतं पुराणम्

အို ဗြာဟ္မဏ၊ သူတို့သည် အဓိပ္ပါယ်မျိုးစုံဖြင့် ဤသို့ ဟောကြားကြ၏။ မဟာရိရှီတို့က ဉာဏ်သည် နိမ့်မြင့် အဆင့်အတန်းအမျိုးမျိုးရှိသည်ဟု ဆိုကြ၏။ ထိုဉာဏ်တည်းဟူ၍ အရာအားလုံးကို တည်ထောင်၍ သက်သေပြနိုင်သည်ဟု ဟောကြားကြသဖြင့်၊ ထို့ထက်လွန်၍ အမြတ်ဆုံးသော သင်ခန်းစာမှာ ဘာဂဝတ ပုရာဏ ဖြစ်၏။

Verse 46

ततः परं विष्णुपुराणमाहुस्ततः परं गारुडसंज्ञकं च / त्रीण्येव मुख्या नि कलौ नृणां तु तथा विशेषो गारुडे किञ्चिदस्ति

ထို့နောက် သူတို့သည် ဝိෂ္ဏု ပုရာဏကို ဟောကြားကြပြီး၊ ထို့နောက် «ဂါရုဍ» ဟု ခေါ်သော ပုရာဏ (ဂါရုဍ ပုရာဏ) ကိုလည်း ဟောကြားကြ၏။ ကလိယုဂ၌ လူသားတို့အတွက် ဤသုံးပါးတည်းကို အဓိကအဖြစ် သတ်မှတ်ကြပြီး၊ ဂါရုဍပုရာဏတွင် ထူးခြားသော အထူးလက္ခဏာတစ်ရပ်လည်း ရှိ၏။

Verse 47

शृणुध्वं वै तं विशेषं च विप्रास्त्र्यंशैर्युक्तं गारुडाख्यं पुराणम् / आद्यांशं वै कर्मकाण्डं वदन्ति द्वितीयांशं धर्मकाण्डं तमाहुः

အို ဗြာဟ္မဏတို့၊ ဤထူးခြားသော သင်ခန်းစာကို နားထောင်ကြလော့။ «ဂါရုဍ ပုရာဏ» ဟု ခေါ်သော ပုရာဏသည် အပိုင်းသုံးပိုင်းဖြင့် စီစဉ်ထား၏။ ပထမအပိုင်းကို ကర్మကဏ္ဍ (အခမ်းအနားနှင့် လုပ်ရပ်များ) ဟု ဆိုကြပြီး၊ ဒုတိယအပိုင်းကို ဓမ္မကဏ္ဍ (ဓမ္မနှင့် သာသနာရေး စည်းကမ်း) ဟု ခေါ်ကြ၏။

Verse 48

तृतीयांशं ब्रह्मकाण्डं वदन्ति तेषां मध्ये त्वन्तिमोयं वरिष्ठः / तृतीयांशश्रवणात्पुण्यमाहुस्तुल्यं पुण्यं भागवतस्य विप्राः

တတိယအပိုင်းကို ဘြဟ္မကဏ္ဍ (Brahma-kāṇḍa) ဟု ခေါ်ကြပြီး၊ ထိုအပိုင်းများအတွင်း၌ ဤနိဂုံးပိုင်းသည် အမြတ်ဆုံးဖြစ်၏။ ပညာရှိ ဗြာဟ္မဏတို့က တတိယအပိုင်းကို နားထောင်ရုံဖြင့်ပင် ဘာဂဝတ ပုရာဏကို နားထောင်ခြင်းနှင့် တူညီသော ကုသိုလ်ရရှိသည်ဟု ကြေညာကြ၏။

Verse 49

तृतीयांशे पठिते वेदतुल्यं फलं भवेन्नात्र विचार्यमस्ति / तृतीयांशश्रवणादेव विप्राः फलं प्रोक्तं पठतोप्यर्थमेवम्

ဤကျမ်းကို တစ်သုံးပုံတစ်ပုံ ဖတ်ရွတ်လျှင် ရလဒ်ကုသိုလ်သည် ဝေဒနှင့် တူညီလာမည်—ဤအပေါ် စဉ်းစားသံသယ မလိုအပ်။ အို ဗြာဟ္မဏတို့၊ တစ်သုံးပုံတစ်ပုံကို နားထောင်ရုံဖြင့်ပင် ဖတ်ရွတ်သကဲ့သို့ တူညီသော အကျိုးကို ရသည်ဟု ဟောကြားထား၏။

Verse 50

तृतीयांशश्रवणादर्थतश्च पुण्यं चाहुः पठतो वै दशांशम् / ततो वरं मत्स्यपुराणमाहुस्ततो वरं कूर्मपूराणमाहुः

ဤကျမ်းကို သုံးပုံတစ်ပုံမျှ နားထောင်၍ အဓိပ္ပါယ်ကို သိမြင်လျှင် ကုသိုလ်ရသည်ဟု ဆိုကြသည်။ ရွတ်ဖတ်သူအတွက်တော့ ထိုကုသိုလ်၏ ဆယ်ပုံတစ်ပုံသာ ရသည်ဟုလည်း ဆို၏။ သို့သော် မတ္စျပုရာဏကို ပိုမြတ်ကြောင်း၊ ထို့ထက် ကူර්မပုရာဏက ပိုမိုမြတ်ကြောင်း ကြေညာကြသည်။

Verse 51

तथैव वै वायुपुराणमाहुस्त्रीण्येव चाहुः सात्त्विकानीति लोके / तत्रापि किञ्चिद्वेदितव्यं भवेच्च पुराणषट्के सत्त्वरूपे मुनीन्द्राः

ထိုနည်းတူပင် ဝါယုပုရာဏကိုလည်း ကြေညာကြသည်။ လောက၌ စာတ္တဝိက ပုရာဏ သုံးကျမ်းတိတိရှိသည်ဟု ဆိုကြ၏။ ထိုတို့အတွင်း၌ပင် မုနိဣန္ဒြာတို့ရေ၊ စတ္တဝသဘောရှိသော ပုရာဏခြောက်စုအကြောင်း နောက်ထပ် သိမြင်ရမည့် အရာတစ်စုံတစ်ရာ ရှိသေး၏။

Verse 52

सत्त्वाधमे मात्स्यकौर्मे तथाहुर्वायु चाहुः सात्त्विकं मध्यमं च / विष्णोः पुराणं भागवतं पुराणं सत्त्वोत्तमं गारुडं चाहुरार्याः

မတ္စျနှင့် ကူර්မ ပုရာဏတို့ကို စတ္တဝအတွင်း အနိမ့်အဆင့်ဟု ဆိုကြသည်။ ဝါယုပုရာဏကို စာတ္တဝိက အလယ်အဆင့်ဟု ခေါ်ကြ၏။ ဗိෂ္ဏုပုရာဏနှင့် ဘာဂဝတပုရာဏတို့ကို စတ္တဝ အမြင့်ဆုံးဟု သတ်မှတ်ကြပြီး၊ အာရျများက ဂါရုဍပုရာဏကိုလည်း စတ္တဝ အထွတ်အထိပ်ဟု ကြေညာကြသည်။

Verse 53

स्कान्दं पाद्मं वामनं वै वराहं तथाग्रेयं भविष्यं पर्वसृष्टौ / एतान्याहू राजसानीति विप्रास्तत्रैकदेशः सात्त्विकस्तामसश्च

စကာန္ဒ၊ ပဒ္မ၊ ဝါမန၊ ဝရာဟ ပုရာဏတို့နှင့် အဂ္နိ၊ ဘဝိષျ၊ ပර්ဝ-စೃષ્ટိတို့ကို ဗြာဟ္မဏများက အဓိကအားဖြင့် ရာဇသဟု ကြေညာကြသည်။ သို့သော် ထိုတို့အတွင်း၌ စာတ္တဝိကနှင့် တာမသ အပိုင်းအစများလည်း ရှိနေသည်။

Verse 54

रजः प्राचुर्याद्राजसानीति च हुः श्राव्याणि नैतानि मुमुक्षुभिः सदा / तेषां मध्ये सात्त्विकांशाश्च संति तेषां श्रुतेर्गारुडीयं फलं च

ရဇသ အလွန်များသဖြင့် ထိုတို့ကို ‘ရာဇသ’ ဟု ခေါ်ကြသည်။ မုက္ခကို ရှာဖွေသူတို့သည် ထိုသင်ခန်းစာများကို အမြဲတမ်း နားထောင်မနေသင့်။ သို့သော် ထိုတို့အတွင်း၌ စာတ္တဝိက အပိုင်းများလည်း ရှိပြီး၊ ထိုအပိုင်းများကို နားထောင်ခြင်းအားဖြင့် ဂါရုဍပုရာဏ၏ အကျိုးफलကို ရရှိစေသည်။

Verse 55

ब्रह्माण्डलैङ्ग्ये ब्रह्मवैवर्तकं वै मार्कंण्डेयं ब्राह्ममादित्यकं च / एतान्या हुस्तामसानीति विप्रास्तत्रैकदेशः सात्त्विको राजसश्च

ဗြဟ္မာဏ္ဍပုရာဏ၊ လင်္ဂပုရာဏ၊ ဗြဟ္မဝိုင်ဝရ္တက၊ မာရ္ကဏ္ဍေယ၊ ဗြာဟ္မ နှင့် အာဒိတျ—ဉာဏ်ပညာရှိ ဗြာဟ္မဏတို့က ဤတို့ကို အဓိကအားဖြင့် တာမသ ပုရာဏများဟု ဆိုကြ၏။ သို့သော် ထိုအတွင်း၌ စာတ္တဝိက အပိုင်းများနှင့် ရာဇသိက အပိုင်းများလည်း ရှိနေသည်။

Verse 56

श्राव्याणि नैतानि मनुष्यलोके तत्त्वेच्छुभिस्तामसानीत्यतो हि / तेषु स्थिताः सात्त्विकांशा मुनीन्द्रास्तेषां श्रुतिर्गारुडैकाङ्घ्रितुल्या

ဤအကြောင်းအရာများကို လူ့လောက၌ တတ္တဝကို လိုလားသူများအတွက် မဖတ်ကြားသင့်၊ အကြောင်းမူကား တာမသ သဘောရှိသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် ထိုအတွင်း၌ စာတ္တဝိက အစိတ်အပိုင်းကို ကိုင်ဆောင်သော မဟာမုနိများ တည်ရှိကြပြီး၊ သူတို့၏ အာဏာရှိသော ကြားနာခြင်း (သြတ္တိ/သက်သေ) သည် ဂရုဍ၏ ခြေတစ်ဖက်နှင့် တူသည်ဟု ဆိုကြသည်—မလှုပ်မယှက်၊ အဆုံးအဖြတ်ပြတ်သားသည်။

Verse 57

अल्पान्युपपुराणानि वदन्त्यष्टादशानि च / विष्णुधर्मोतरं चैव तन्त्रं भागवतं तथा

အုပ်ပုရာဏ (အသေးစား ပုရာဏ) များသည် များမကာ၊ စုစုပေါင်း ဆယ့်ရှစ် ပါသည်ဟု ဆိုကြသည်—ဥပမာ ဗိෂ္ဏုဓမ္မောတ္တရ၊ တန္တရ နှင့် ဘာဂဝတ တို့ကဲ့သို့ပင်။

Verse 58

तत्त्वसारं नारसिंहं वायुप्रोक्तं तथैव च / तथा हंसपुराणं च षडेतानि मुनीश्वराः

“တတ္တဝသာရ၊ နာရသിംဟ၊ ထို့အပြင် ဝါယုက ဟောကြားသင်ပြခဲ့သော ကျမ်း၊ ထို့ပြင် ဟံသပုရာဏ—ဤခြောက်ပါးသည် မုနိတို့အထွဋ်အမြတ်တို့အို” ဟု ဆို၏။

Verse 59

सात्त्विकान्येव जानीध्वं प्रायशो नात्र संशयः / एतेषां श्रवणादेव गारुडार्धफलं श्रुतम्

ဤတို့ကို အဓိကအားဖြင့် စာတ္တဝိက ဟုသာ သိမှတ်ကြလော့—ဤအပေါ်တွင် သံသယ မရှိသလောက်ပင်။ ထိုတို့ကို နားထောင်ရုံဖြင့်ပင် ဂရုဍပုရာဏ၏ အကျိုးဖလ၏ တစ်ဝက်ကို ရသည်ဟု ကြားသိရသည်။

Verse 60

भविष्योत्तरनामानं बृहन्नारदमेव च / यमनारदसंवादं लघुनारदमेव च

ထို့အပြင် «ဘဝိရှျိုတ္တရ» ဟုခေါ်သောကျမ်း၊ «ဗြဟန်-နာရဒ»၊ «ယမနှင့် နာရဒ၏ ဆွေးနွေးပွဲ» နှင့် «လဃု-နာရဒ» ဟူသောကျမ်းများလည်း ရှိ၏။

Verse 61

विनायकपुराणं च बृहद्ब्रह्माण्डमेव च / एतानि राजसान्याहुः श्रवणाद्भुक्तरुत्तमा

«ဝိနာယက ပုရာဏ» နှင့် «ဗြဟ္မာဏ္ဍ ပုရာဏကြီး» တို့လည်း ပါဝင်၏—ဤတို့ကို ရာဇသ (Rājasa) ဟု ဆိုကြသည်။ အို အကောင်းဆုံးသောငှက်ရေ၊ ထိုကျမ်းများကို နားထောင်ခြင်းဖြင့် လောကီစည်းစိမ်ချမ်းသာကို ရရှိ၏။

Verse 62

गारुडात्पादतुल्यं च फलं चाहुर्मनीषिणः / पुराणं भागवतं शैवं नन्दिप्रोक्तं तथैव च

ပညာရှိတို့က «ဂါရုဍ ပုရာဏ» မှ ရသော ပုဏ္ဏဖလသည် «ဘာဂဝတ ပုရာဏ», «ရှైవ ပုရာဏ» နှင့် နန္ဒီန်က ဟောကြားသော ပုရာဏတို့၏ ပုဏ္ဏဖလ၏ လေးပုံတစ်ပုံ (တစ်ပဒ) နှင့် တူညီသည်ဟု ကြေညာကြသည်။

Verse 63

पाशुपत्यं रैणुकं च भैरवं च तथैव च / एतानि तामसान्याहुर्हरितत्त्वार्थवेदिनः

«ပါရှုပတ», «ရૈဏုက» နှင့် «ဘૈရဝ» တို့လည်း ပါဝင်၏—ဟရီ၏ တတ္တဝနှင့် အဓိပ္ပါယ်ကို အမှန်တကယ် သိမြင်သူတို့က ဤတို့ကို တာမသ (tāmasa) ဟု ကြေညာကြသည်၊ အမှောင်နှင့် အဝိဇ္ဇာမှ ပေါက်ဖွားသောအရာများဟု ဆို၏။

Verse 64

एतेषां श्रवणाद्विप्रागारुडाङ्घ्यर्ध्मेव च / सर्वेष्वपि पुराणेषु श्रेष्ठं भागवतं स्मृतम्

အို ဗိပ္ပရာ (ဗြာဟ္မဏ) တို့ရေ၊ ဤသင်ခန်းစာများကို နားထောင်ခြင်းဖြင့်—ထို့အပြင် သခင်၏ ခြေတော်အနီး၌ «ဂါရုဍ ပုရာဏ» ၏ တစ်ဝက်ကိုပင် နားထောင်ခြင်းဖြင့်—ပုရာဏအားလုံးအနက် «ဘာဂဝတ ပုရာဏ» သည် အမြင့်မြတ်ဆုံး (śreṣṭha) ဟု မှတ်သားထားကြသည်။

Verse 65

वेदैस्तुल्य सम पाठे श्रवणे च तदर्धकम् / अर्थतः श्रवणे चास्य पुण्यं दशगुणं स्मृतम्

ဤပုဒ်ကို ညီညာမှန်ကန်စွာ ရွတ်ဖတ်ခြင်းသည် ဝေဒများနှင့် တူညီသော ကုသိုလ်ရှိသည်ဟု ဆိုကြသည်။ ရိုးရိုးနားထောင်ခြင်းက ထိုကုသိုလ်၏ တစ်ဝက်သာ ရရှိသည်။ သို့သော် အဓိပ္ပါယ်ကို နားလည်၍ နားထောင်လျှင် ကုသိုလ်သည် ဆယ်ဆ တိုးသည်ဟု မှတ်သားထားသည်။

Verse 66

वक्तुः स्याद्द्विगुणं पुण्यं व्याख्यातुश्च तथाधिकम् / अनन्तवेदैःसाम्यमाहुर्महान्तः भारान्महत्त्वाद्भारतस्यापि विप्राः

ရွတ်ဖတ်သူ၏ ကုသိုလ်သည် (ရိုးရိုးနားထောင်သူထက်) နှစ်ဆ ဖြစ်သည်ဟု ဆိုကြပြီး၊ အဓိပ္ပါယ်ကို ရှင်းလင်းဖော်ပြသူ၏ ကုသိုလ်သည် ထို့ထက်ပင် မြင့်မားသည်။ မဟာဋ္ဌာန ရှင်များက (မဟာဘာရတ) သည် အဆုံးမရှိသော ဝေဒများနှင့် တူညီသည်ဟု ကြေညာကြပြီး၊ ပညာရှိ ဘြာဟ္မဏများကလည်း ၎င်း၏ အလေးအနက်ကြီးမားမှုကြောင့် “ဘာရတ” ဟု ခေါ်သည်ဟု ဆိုကြသည်။

Verse 67

वेदोभ्योस्य त्वर्थतश्चाधिकत्वं वदन्ति बै विष्णुरहस्यवेदिनः

ဗိဿနု၏ လျှို့ဝှက်သဒ္ဓမ္မကို သိသူတို့က ဤသင်ကြားချက်သည် အမှန်တကယ် အဓိပ္ပါယ်အရ ဝေဒများထက်ပင် မြင့်မြတ်သည်ဟု ကြေညာကြသည်။

Verse 68

तत्र श्रेष्ठां गीतिकामाहुरार्यास्तथैव विष्णोर्नामसाहस्रक च / तयोस्तत्र श्रवणाद्भारतस्य दशाधिकं फलमाहुर्महान्तः

ထိုအတွင်း အာရျများက အထူးမြတ်ဆုံး သာသနာတေးသီချင်းကို “ဂီတာ” ဟု ဆိုကြပြီး၊ ထို့အတူ “ဗိဿနု-နာမ-သဟသ္ရ” သည် ဗိဿနု၏ အမည်တစ်ထောင် ဖြစ်သည်ဟု ဆိုကြသည်။ မဟာဋ္ဌာန ရှင်များက ထိုနှစ်ခုကို နားထောင်ရုံဖြင့်ပင် “ဘာရတ” (မဟာဘာရတ) ကို နားထောင်ခြင်းထက် ဆယ်ဆ ပိုသော အကျိုးကို ရသည်ဟု ဆိုကြသည်။

Verse 69

दैत्याः सर्व विप्रकुलेषु भूत्वा कृते युगे भारते षट्सहस्र्याम् / निष्कास्य कांश्चिन्नवनिर्मितानां निवेशनं तत्र कुर्वन्ति नित्यम्

ကృతယုဂ၌ “ဘာရတ” နယ်မြေတွင် ဒိုင်တျများသည် ဘြာဟ္မဏ မျိုးရိုးအမျိုးမျိုးတွင် မွေးဖွားလာကြပြီး၊ အသစ်တည်ဆောက်ထားသော အိမ်များမှ လူအချို့ကို မောင်းထုတ်ကာ ထိုနေရာ၌ မိမိတို့၏ နေအိမ်ကို အမြဲတမ်း တည်စေကြသည်။

Verse 70

मत्वा हरिं भगवान्व्यासरूपी चक्रे तदा भागवतं पुराणम् / तथा समाख्याय च वैष्णवं तत्ततः परं गारुडाख्यं स चक्रे

ဟရီ (ဗိဿနု) ကို အမြင့်ဆုံးအရှင်ဟု သိမြင်ကာ၊ ဗျာသရုပ်ကို ယူဆောင်သော ဘုရားသခင်သည် ထိုအခါ «ဘာဂဝတ ပုရာဏ» ကို ရေးသားတော်မူ၏။ ထို့နောက် ဝိုင်ရှ္ဏဝ သဒ္ဓမ္မကို ရှင်းလင်းဟောကြားပြီး၊ နောက်တစ်ဖန် «ဂါရုဍ» ဟု ခေါ်သော ပုရာဏကို စီရင်တော်မူ၏။

Verse 71

अतो हि गारुडं मुख्यं पुराणं शास्त्रसंमतम् / गारुडेन समं नास्ति विष्णुधर्मप्रदर्शने

ထို့ကြောင့် «ဂါရုဍ ပုရာဏ» သည် ရှာස්ထရများက အတည်ပြုထားသော အဓိကပုရာဏ ဖြစ်၏။ ဗိဿနုဓမ္မကို ဖော်ပြရာတွင် «ဂါရုဍ» နှင့် တူညီသောအရာ မရှိ။

Verse 72

यथा सुराणां प्रवरो जनार्दनो यथायुधानां प्रवरः सुदर्शनम् / यथाश्वमेधः प्रवरः क्रतूनां छिन्नेषु भक्तेषु तथैव रुद्रः

ဒေဝတားတို့အနက် ဂျနာရဒန (ဗိဿနု) သည် အထွဋ်အမြတ်ဖြစ်သကဲ့သို့၊ လက်နက်တို့အနက် စုဒർശနသည် အထွဋ်အမြတ်ဖြစ်သကဲ့သို့၊ ယဇ္ဉများအနက် အရှွမေဓသည် အထွဋ်အမြတ်ဖြစ်သကဲ့သို့—အထောက်အပံ့များမှ ဖြတ်တောက်ခံရ၍ ဒုက္ခကြောင့် ချိုးဖျက်ခံရသော ဘက္တများအခါတွင် ရုဒြသည်လည်း အထွဋ်အမြတ်ဖြစ်၏။

Verse 73

नदीषु गङ्गा जलजेषु पद्ममच्छिन्नभक्तेषु तथैव वायुः / तथा पुराणेषु च गारुडं च मुख्यं तदाहुर्हरितत्त्वदर्शने

မြစ်များအနက် ဂင်္ဂါမြစ်သည် အထွဋ်အမြတ်၊ ရေမှပေါက်ဖွားသောအရာများအနက် ပဒ္မ (ကြာပန်း) သည် အထွဋ်အမြတ်၊ မလှုပ်မရှားသော ဘက္တများအနက် ဝါယုသည်လည်း အထွဋ်အမြတ်ဖြစ်၏။ ထိုနည်းတူ ပုရာဏများအနက် «ဂါရုဍ ပုရာဏ» ကို ဟရီတတ္တဝကို မြင်သိရန် အဓိကဟု ကြေညာကြသည်။

Verse 74

गारुडाख्यपुराणे तु प्रतिपाद्यो हरिः स्मृतः / अतो हरिर्नमस्कार्यो गम्यो योग्यो हरिः स्मृतः

«ဂါရုဍ» ဟု ခေါ်သော ပုရာဏတွင် ဟရီကို ဟောပြောသင်ကြားရမည့်အရှင်၊ သိမြင်ရမည့်အရှင်ဟု မှတ်ယူထားသည်။ ထို့ကြောင့် ဟရီတစ်ပါးတည်းကို နမസ്കာရပြုရမည်၊ ရောက်ရှိရမည့် ပန်းတိုင်အဖြစ် ချဉ်းကပ်ရမည်၊ ယောဂဖြင့် ပေါင်းစည်းရမည်ဟု ဟရီကို ထိုသို့ မှတ်သားကြသည်။

Verse 75

भाग्यात्मकत्वाच्छ्रीदेव्या नमनं नदनु स्मृतम् / परो नरोत्तमो वा स साधकेशोपि च स्मृतः

သီရိဒေဝီသည် ကံကောင်းခြင်း၏ သဘောတရားတည်းဟူသောကြောင့်၊ သူမအား ဦးညွှတ်ပူဇော်ခြင်းသည် ကိုယ်တိုင်ပင် ပုဏ္ဏာတန်ဖိုးရှိသော လှူဒါန်းမှုတစ်ရပ်ဟု သင်ကြားထားသည်။ ထိုသူကို အမြင့်မြတ်ဆုံး၊ လူတို့အနက် အကောင်းဆုံးဟု မှတ်တမ်းတင်ကာ၊ စာဓက (sādhaka) များအနက် ရှေ့တန်းသူဟုလည်း သတ်မှတ်ကြသည်။

Verse 76

अतो नम्यो वायुरपि पुराणादौ द्विजोत्तमाः / भारती वाक्यरूपत्वान्नम्या वायोरनन्तरम्

ထို့ကြောင့်၊ ဒွိဇိုတ္တမတို့အေ၊ ဤပုရာဏ၏အစပိုင်း၌ပင် ဝါယုကိုလည်း နမಸ್ಕာရပြုရမည်။ ထို့နောက် ချက်ချင်းပင် စကား၏ရုပ်သဘောဖြစ်သော ဘာရတီ (ဆရஸဝတီ) ကိုလည်း ရိုသေကန်တော့ရမည်။

Verse 77

उपसाधको नरः प्रोक्तो यतोतस्तदनन्तरम् / नम्य इत्यच्यते सद्भिस्तारतम्येन सर्वदा

ထိုအဆင့်အထိ လူကို ‘ဥပစာဓက’ (upasādhaka) ဟု ခေါ်ကြသည်။ ထို့နောက် ချက်ချင်းပင် သဒ္ဓါရှိသူတို့သည် အမြဲတမ်း ပုဏ္ဏာအဆင့်အတန်းအလိုက် သူကို ‘နမျ’—နမಸ್ಕာရခံထိုက်သူ—ဟု ခေါ်ဆိုကြသည်။

Verse 78

अतो व्यासं नमस्कुर्याद्ग्रन्थकर्तृत्वहेतुतः / शौनक उवाच / व्यासस्य नमनं ह्यन्ते कथं कार्यं महात्मनः

ထို့ကြောင့် ဤဂရন্থ၏ရေးသားသူဖြစ်သောကြောင့် ဗျာသကို နမಸ್ಕာရပြုရမည်။ ရှောနကက ပြောသည်– “အဆုံးတွင် မဟာတ္မာ ဗျာသအား နမസ്കာရပြုခြင်းကို မည်သို့ မှန်ကန်စွာ ဆောင်ရွက်ရမည်နည်း?”

Verse 79

अन्ते च वन्दने तस्य कारणं ब्रूहि सुव्रत / सूत उवाच / विष्णोरनन्तरं व्यासनमनं मुख्यमेव हि

ထို့ပြင် အဆုံးတွင် သူ့အား ဝန္ဒနာပြုရာ၌ အကြောင်းရင်းကိုလည်း ပြောပြပါ၊ သုဝရတရှိသူအေ။ စူတက ပြောသည်– “ဗိဿနုကို နမಸ್ಕာရပြုပြီး ချက်ချင်းနောက်တွင် ဗျာသအား နမಸ್ಕာရပြုခြင်းသည် အဓိကအကျဆုံးပင် ဖြစ်သည်။”

Verse 80

हरिरेव यतो व्यासो वाच्यचक्रस्वरूपकः / व्यासो नैव समत्वेन प्रोक्तो भगवतो हरेः

ဗျာသသည် ဟရိကိုယ်တော်တည်းဟူ၍ သာသနာဝါစ၏ စက်ဝိုင်းသဘောကို ကိုယ်စားပြုသူဖြစ်သဖြင့်၊ ဗျာသကို ကောင်းကင်ဘုရား ဟရိနှင့် “တန်းတူသာ” ဟု မကြေညာခဲ့ကြ။

Verse 81

तत्रापि कारणं वक्ष्ये सादरेण मुनीश्वराः / व्यासस्तु कश्चन ऋषिः पुराणे तामसे स्मृतः

အဲဒီနေရာ၌လည်း၊ မုနိအရှင်မြတ်တို့၊ အကြောင်းရင်းကို ဂုဏ်ပြုစွာ ငါရှင်းပြမည်။ တာမသ ပုရာဏ အစဉ်အလာတွင် “ဗျာသ” ဟု အမည်ရသော ရှင်ရသေ့တစ်ပါးကို ဖော်ပြထားသည်။

Verse 82

प्रविशन्ति ह्यन्धतम इति त्वन्ते नमस्कृतः

“အမှန်တကယ် သူတို့သည် မျက်ကန်းအမှောင်ထဲသို့ ဝင်ကြသည်” ဟု ဆိုထား၏။ ထို့ကြောင့် အဆုံးတွင် သင်တို့ကို ရိုသေစွာ ဦးညွှတ်ပူဇော်ရမည်။

Verse 83

यदिदं परमं गोप्यं हृदि धार्यं न संशयः / पराणां नम्यमेवोक्तं प्रतिपाद्यं यतोत्र हि

ဤသင်ကြားချက်သည် အလွန်လျှို့ဝှက်မြတ်သောအရာဖြစ်၍ သံသယမရှိဘဲ နှလုံးထဲတွင် ထိန်းသိမ်းထားရမည်။ အားလုံးက ရိုသေထိုက်သည်ဟု ဆိုထားသဖြင့်၊ ထို့ကြောင့် ဤနေရာ၌ ထင်ရှားစွာ သင်ကြားတည်ထောင်ရမည်။

Verse 84

समासव्यासभावाद्धि पराणां तत्प्रतीयते / वास्तवं तं न जानीयुरुपजीव्यो यतो हरिः

အကျဉ်းနှင့် အကျယ် အဆိုအမိန့်ပုံစံကွာခြားမှုကြောင့် အခြားသူတို့က ထိုအမှန်တရားကို မတူညီစွာ နားလည်ကြ၏။ သို့သော် အစစ်အမှန်အနှစ်သာရကို မသိကြ—အဆုံးစွန် အားကိုးရာမှာ ဟရိ (ဗိဿနု) ဖြစ်သောကြောင့်။

Verse 85

हरिर्व्यासस्त्वेक एव व्यासस्तु हरिवत्स्मृतः / उपजीव्यतदीशत्वे तयोरेव न संशयः

ဟရီနှင့် ဗျာသသည် အမှန်တကယ် တစ်ပါးတည်းဖြစ်ကြ၏။ ဗျာသကိုလည်း ဟရီကဲ့သို့ဟု မှတ်မိကြသည်။ အားကိုးသူနှင့် အရှင် (အပေါ်မူတည်သူနှင့် အထက်မြတ်အုပ်စိုးသူ) တို့၏ ဆက်နွယ်မှုအကြောင်း၌ သံသယမရှိ—ထိုအရာသည် သူတို့နှစ်ပါးအပေါ်သာ သက်ဆိုင်သည်။

Verse 86

ईशकोटिप्रविष्टत्वाच्छ्रियः स्वामित्वमीरितम् / त्रयाणामुपजीव्यत्वात्सेव्यत्वात्स्वामिता स्मृताः

သခင်၏ အတွင်းအမြစ်ထိ ဝင်ရောက်တည်ရှိနေသောကြောင့် သရီ (လက္ရှမီ) ၏ အရှင်မူကို ကြေညာထားသည်။ ထို့ပြင် သုံးပါးသည် အခြားသူတို့ အသက်ရှင်ရပ်တည်ရန် အားကိုးရသူများဖြစ်၍၊ ထိုသူတို့ကို ဆည်းကပ်ဝတ်ပြုရသောကြောင့်လည်း အုပ်စိုးမူရှိသူများဟု မှတ်မိကြသည်။

Verse 87

वाय्वादीनां त्रयाणां च सेव्यत्वात्सेव्यता स्मृता / भूभारहरणे विष्णोः प्रधानाङ्गं हि मारुतिः

ဝါယုမှ စတင်သော သုံးပါးသည် ဆည်းကပ်ဝတ်ပြုထိုက်သူများဖြစ်သောကြောင့်၊ သူတို့ကို ပူဇော်ခြင်းသည် သင့်လျော်ကြောင်း ဆိုထားသည်။ ထို့ပြင် ကမ္ဘာမြေ၏ ဘာရကို ဖယ်ရှားရာ၌ ဗိෂ္ဏု၏ လုပ်ငန်းအတွင်း မာရုတိ (ဟနုမာန်) သည် အမှန်တကယ် အဓိကကိရိယာ—သခင်၏ အဓိကအင်္ဂါတစ်ပါးကဲ့သို့ ဖြစ်သည်။

Verse 88

वाक्यरूपा भारती तु द्वितीयाङ्गं हि सा स्मृता / तृतीयाङ्ग हरेः शेषो न नम्याः साम्यतो हरेः

သန့်ရှင်းသော စကားတော်၏ ရုပ်သဏ္ဌာန်ဖြစ်သော ဘာရတီ (ဆရஸဝတီ) ကို ဟရီ၏ ဒုတိယအင်္ဂါဟု မှတ်မိကြသည်။ ဟရီ၏ တတိယအင်္ဂါမှာ ရှေရှ (Śeṣa) ဖြစ်၏။ သူကို ဟရီနှင့် တန်းတူဟု မနမ့်ရ—ဟရီနှင့် ဆင်တူခြင်းသည် မူတည်ရာအနေနှင့်သာ ဖြစ်သည်။

Verse 89

प्रतिपाद्या मुख्यतया नम्या एव समीरिताः / अवान्तराश्च वाय्वाद्या न नम्यास्तेन ते स्मृताः

ဤနေရာတွင် သင်ကြားဖော်ပြရမည့်သူတို့ကို အဓိကအားဖြင့် နမ့်ကန်ထိုက်သူများဟု ဆိုထားသည်။ သို့သော် အနုအရာ (အောက်ခံ) များ—ဝါယုမှ စတင်၍ အခြားသူတို့—ကို ဤအကြောင်းအရာ၌ မနမ့်ရဟု မှတ်ထားကြသည်; ထို့ကြောင့် သူတို့ကို နမ့်ကန်ရမည့် အရာမဟုတ်ဟု မှတ်မိကြသည်။

Verse 90

भीष्मद्रोणादिनामानि भीमादिष्वेव मुख्यतः / वाचकानि यतो नित्यं तन्नम्यास्ते मुनीश्वराः

ဘီရှ္မ၊ ဒြောဏ စသည့်အမည်များသည် အဓိကအားဖြင့် ဘီမနှင့် အခြားသူတို့ကိုလည်း ခေါ်ဆိုသည့် အမည်ဖြစ်သောကြောင့်၊ ထိုမုနိရှင်မင်းများသည် အမြဲတမ်း ဂါရဝပြု၍ ဦးညွှတ်သင့်သူများ ဖြစ်ကြသည်။

Verse 91

पराणामेव नम्यत्वं प्रतिपाद्यत्वमेव हि / एतत्सर्वं मयाख्यातं किमन्यच्छ्रोतुमिच्छथ

အမှန်တကယ်အားဖြင့် အမြင့်မြတ်ဆုံးသော အရှင်တော်တစ်ပါးတည်းကိုသာ ဦးညွှတ်ရမည်ဟုလည်းကောင်း၊ သင်ကြားရမည့်အရာသည် ဤတစ်ခုတည်းသာဖြစ်သည်ဟုလည်းကောင်း ငါရှင်းလင်းပြောကြားပြီးပြီ။ ဤအရာအားလုံးကို ငါကြေညာပြီးပြီ—နောက်ထပ် ဘာကို ကြားလိုသနည်း။