Adhyaya 230

Verse 1

नामैकोनत्रिशदुत्तरद्विशततमो ऽध्यायः सूत उवाच / आलोक्य सर्वशास्त्राणि विचार्य च पुनः पुनः / इदमेकं सुनिष्पन्नं ध्येयो नारायणः सदा

စူတက ပြောသည်— သာသနာကျမ်းအပေါင်းကို ကြည့်ရှု၍ ထပ်ခါထပ်ခါ စဉ်းစားသုံးသပ်ပြီးနောက်၊ ဤတစ်ချက်တည်း အခိုင်အမာ သတ်မှတ်ရသည်— နာရာယဏ (Nārāyaṇa) ကို အမြဲတမ်း ဓ్యာနပြုရမည်။

Verse 2

किं तस्य दानैः किन्तीर्थैः किं तपोभिः किमध्वरैः / यो नित्यं ध्यायते देवं नारायणमनन्यधीः

နာရာယဏကို စိတ်မခွဲမပြားဘဲ အမြဲတမ်း ဓ్యာနပြုနေသူအတွက် လှူဒါန်းမှု၊ တီရ္ထယာတရာ၊ တပသ၊ ယဇ္ဉပွဲများ ဘာလိုသေးသနည်း။

Verse 3

षष्टिस्तीर्थसहस्राणि षष्टिस्तीर्थशतानि च / नारायणप्रणामस्य कलां नार्हन्ति षोडशीम्

သန့်ရှင်းသော တီရ္ထနေရာ ၆သောင်းနှင့် ထို့အပြင် ၆ရာတောင်လည်း နာရာယဏအား ဂုဏ်ပြု၍ ဦးချခြင်းမှ ရသော ကုသိုလ်၏ ဆယ့်ခြောက်ပုံတစ်ပုံတောင် မတူညီနိုင်။

Verse 4

प्रयश्चित्तान्यशेषाणि तपः कर्माणि यानि वै / विद्धि तेषामशेषाणां कृष्णानुस्मरणं परम्

အပြစ်ဖြေရာ ပရాయရှ္စိတ္တ အမျိုးမျိုးနှင့် တပဿ–ကမ္မ အကျင့်ပူဇာ အားလုံးထဲတွင် အမြင့်မြတ်ဆုံးသည် ကృష్ణကို အမြဲသတိရခြင်း ဖြစ်ကြောင်း သိလော့။

Verse 5

कृतपापे ऽनुरक्तिश्च यस्य पुंसः प्रजायते / प्रायश्चित्तन्तु तस्यैकं हरेः संस्मरणं परम्

ပြုခဲ့သော အပြစ်ပေါ်သို့ စွဲလမ်းမှု ပေါ်ပေါက်လာသော လူအတွက်၊ သူ့အတွက် အမြင့်မြတ်ဆုံး တစ်ခုတည်းသော ပရాయရှ္စိတ္တ သည် ဟရီ (ဗိဿနု) ကို အမြဲသတိရခြင်း ဖြစ်သည်။

Verse 6

मुहूर्तमपि यो ध्यायेन्नारायणमतन्द्रितः / सो ऽपि स्वर्गतिमाप्नोति किं पुनस्तत्परायणः

မုဟူර්တ တစ်ခဏသာဖြစ်စေ၊ မပျင်းမနွမ်း စိတ်တည်ကြည်စွာ နာရာယဏကို ဓ్యာနပြုသူသည်ပင် ကောင်းကင်လမ်း (သုဂတိ) ကို ရောက်နိုင်သည်—ထိုသို့ဆိုလျှင် အပြည့်အဝ အားကိုးအပ်နှံသူက မည်မျှပိုမိုမလဲ။

Verse 7

जाग्रत्स्वप्नसुषुप्तेषु योगस्थस्य च योगिनः / या काचिन्मनसो वृत्तिः सा भवत्यच्युताश्रयात्

ယောဂ၌ တည်နေသော ယောဂီအတွက်၊ နိုးနေချိန်၊ အိပ်မက်ချိန်၊ နက်ရှိုင်းအိပ်စက်ချိန်တို့တွင် စိတ်၏ လှုပ်ရှားမှု မည်သည့်အရာမဆို အချျုတ (မပျက်မယွင်းသော ဘုရား) ကို အားကိုးရာမှသာ ဖြစ်ပေါ်သည်။

Verse 8

उत्तिष्ठन्निपतन्विष्णुं प्रलपन्विविशंस्तथा / भुञ्जञ्जाग्रच्च गोविन्दं माधवं यश्च संस्मरेत्

ထရပ်တက်ချိန်၊ လဲကျချိန်၊ ပြောဆိုချိန်၊ ဝင်ရောက်ချိန်တို့တွင်လည်းကောင်း၊ စားသောက်ချိန်နှင့် နိုးနေချိန်တွင်လည်းကောင်း၊ ဂోవိန္ဒ (မာဓဝ၊ ဗိဿနု) ကို သတိရသူသည် ဘုရားကို အမြဲအမှတ်ရနေသူ ဖြစ်သည်။

Verse 9

स्वेस्वे कर्मण्यभिरतः कुर्याच्चित्तं जनार्दने / एषा शास्त्रानुसारोक्तिः किमन्यैर्बहुभाषितैः

မိမိ၏သင့်လျော်သောကမ္မကို လုံ့လဝီရိယဖြင့် ဆောင်ရွက်ကာ စိတ်ကို ဇနာရ္ဒန (ဗိဿနုဘုရား) ထံ၌ တည်စေ။ ဤသည်သာ သာස්တရအညွှန်းအတိုင်း သင်ကြားချက်ဖြစ်၏; အခြားစကားများ များစွာပြောခြင်း အကျိုးရှိသလော။

Verse 10

ध्यानमेव परो धर्मो ध्यानमेव परं तपः / ध्यानमेव परं शौचं तस्माद्ध्यानपरो भवेत्

ဓ్యာန (သမาธိ) သာလျှင် အမြင့်ဆုံးဓမ္မဖြစ်၏; ဓ్యာန သာလျှင် အထွတ်အထိပ်တပဿဖြစ်၏။ ဓ്യာန သာလျှင် အမြင့်ဆုံးသန့်ရှင်းမှုဖြစ်သဖြင့် ထို့ကြောင့် ဓ്യာနကို အဓိကထားသူ ဖြစ်စေ။

Verse 11

नास्ति विष्णोः परं ध्थेयं तपो नानशनात्परम् / तस्मात्प्रधानमत्रोक्तं वासुदेवस्य चिन्तनम्

ဗိဿနုထက် မြင့်မားသော ဓ്യာနအရာ မရှိ၊ အစာမစားခြင်းထက် ကြီးမြတ်သော တပဿလည်း မရှိ။ ထို့ကြောင့် ဤနေရာ၌ အဓိကဟု ကြေညာထားသည်မှာ ဝါစုဒေဝ (Vāsudeva) ကို စိတ်ဖြင့် ဆင်ခြင်ခြင်းပင် ဖြစ်၏။

Verse 12

यद्दुर्लभं परं प्राप्यं मनसो यन्न गोचरम् / तदप्यप्रार्थितं ध्यातो ददाति मधुसूदनः

အလွန်ရခက်သော အမြင့်ဆုံးအောင်မြင်မှု၊ စိတ်၏အကန့်အသတ်ကို ကျော်လွန်သော အရာကိုပင်—မတောင်းဆိုဘဲ—မဓုသූဒန (Madhusūdana) သည် မိမိကို ဓ്യာနပြုသူအား ပေးသနားတော်မူ၏။

Verse 13

प्रमादात्कुर्वतां कर्म प्रच्यवेताध्वरेषु यत् / स्मरणादेव तद्विष्णोः संपूर्णं स्यादिति श्रुतिः

ရှုတိက ကြေညာသည်—ကမ္မကို ဆောင်ရွက်ရာတွင် မေ့လျော့ပေါ့ပျက်မှုကြောင့် ယဇ္ဉ (အဓ္ဝရ) အတွင်း လိုအပ်ချက်တစ်စိတ်တစ်ပိုင်း ချို့ယွင်းသွားလျှင်၊ ဗိဿနုကို သတိရခြင်းသာဖြင့် ထိုချို့ယွင်းချက်သည် ပြည့်စုံသွားမည်ဟု။

Verse 14

ध्यानेन सदृशो नास्ति शोधनं पापकर्मणाम् / आगामिदेहहेतूनां दाहको योगपावकः

အပြစ်ကမ္မကို သန့်စင်ရာတွင် သမာဓိထက် တူညီသောအရာ မရှိ။ ယောဂမီးသည် အနာဂတ်ကိုယ်ခန္ဓာဖြစ်ပေါ်စေမည့် အကြောင်းရင်းများကို လောင်ကျွမ်းဖျက်ဆီးသည်။

Verse 15

विनिष्पन्नसमाधिस्तु मुक्तिमत्रैव जन्मनि / प्राप्नोति योगी योगाग्निदग्धकर्मा च यो ऽचिरात्

သို့ရာတွင် သမာဓိ ပြည့်စုံရင့်ကျက်သော ယောဂီသည် ဤဘဝ၌ပင် မုက္ခကို ရရှိသည်။ ယောဂမီးဖြင့် ကမ္မများ လောင်ကျွမ်းပြီးသူသည် မကြာမီ ထိုအခြေအနေသို့ ရောက်သည်။

Verse 16

यथाग्निरुद्यतशिखः कक्षं दहति वानिलः / तथा चित्तस्थिते विष्णौ योगिना सर्वकिल्बिषम्

လေတိုက်၍ မီးလျှံမြင့်တက်သော မီးသည် ခြောက်သွေ့သော ချုံပင်များကို လောင်ကျွမ်းသကဲ့သို့၊ စိတ်၌ ဗိဿဏု တည်မြဲနေသော် ယောဂီသည် အပြစ်အညစ် အားလုံးကို လောင်ကျွမ်းဖျက်ဆီးသည်။

Verse 17

यथाग्नियोगात्कनकममलं संप्रजायते / संप्लुष्टो वासुदेवेन मनुष्याणां सदा मलः

မီးနှင့် ထိတွေ့ခြင်းကြောင့် ရွှေသည် သန့်ရှင်း၍ အညစ်မရှိသကဲ့သို့၊ လူသားတို့၌ အမြဲတမ်းရှိနေသော အညစ်အကြေးသည်လည်း ဝါစုဒေဝအားဖြင့် လောင်ကျွမ်းဖယ်ရှားခံရသည်။

Verse 18

गङ्गास्नानसहस्रेषु पुष्करस्नानकोटिषु / यत्पापं निलययाति स्मृते नश्यति तद्धरौ

ဂင်္ဂါတွင် ရေချိုးခြင်း တစ်ထောင်ကြိမ်နှင့် ပုရှ္ကရတွင် ရေချိုးခြင်း ကုဋေများစွာ ပြုလည်း၊ ကိုယ်တွင်း၌ ကပ်နေမည့် အပြစ်သည် ဟရီကို သတိရသည့် ခဏတည်းက ပျက်စီးသွားသည်။

Verse 19

प्राणायामसहस्नैस्तु यत्पापं नश्यति ध्रुवम् / क्षणमात्रेण तत्पापं हरेर्ध्यानात्प्रणश्यति

အသက်ရှုထိန်းချုပ်ခြင်း (ပရာဏာယာမ) ကို ထောင်ပေါင်းများစွာ ကျင့်သုံးမှသာ သေချာပျောက်ကွယ်မည့် အပြစ်သည်—ဟရီ (ဗိဿနု) ကို ဓ్యာနပြုသတိရခြင်းဖြင့် ခဏတစ်ခဏအတွင်းပင် ပျက်စီးသွားသည်။

Verse 20

कलिप्रभावाद्दुष्टोक्तिः पाषण्डानां तथोक्तयः / न क्रामेन्मानसं तस्य यस्य चेतसि केशवः

ကလိယုဂ၏ သက်ရောက်မှုကြောင့် မကောင်းသောစကားများနှင့် ပာရှဏ္ဍ (မမှန်သောဝါဒ) တို့၏ သဘောတရားများ ပေါ်ပေါက်လာသော်လည်း—နှလုံးထဲ၌ ကေရှဝ (ဗိဿနု) တည်ရှိသူ၏ စိတ်ထဲသို့ မဝင်ရောက်နိုင်။

Verse 21

सा तिथिस्तदहोरात्रं स योगः स च चन्द्रमाः / लग्नं तदेव विख्यातं यत्र संस्मर्यते हरिः

ဟရီကို သတိရရာနေရာ၌သာ တိထိသည် အမှန်တကယ်ဖြစ်၏; ထိုနေ့ရက်ညလုံးလည်း အမှန်တကယ်ဖြစ်၏; ထိုယောဂလည်း မင်္ဂလာဖြစ်၏၊ ထိုလည်း လသည်; ထိုလဂ္နာပင် အမှန်ဟု ကျော်ကြား၏။

Verse 22

सा हानिस्तन्महच्छिद्रं सा चार्थजडमूकता / चन्मुहूर्तं क्षणो वापि वासुदेवो न चिन्त्यते

ဝါစူဒေဝကို မစဉ်းစားမသတိရဘဲ မုဟူရ္တတစ်ခု သို့မဟုတ် ခဏတစ်ခဏတောင် ကုန်လွန်သွားလျှင်—အဲဒါပင် အမှန်တကယ်ဆုံးရှုံးမှု၊ အကြီးမားဆုံး အပေါက်အပြဲ၊ မိုက်မဲတိတ်ဆိတ်သော မူးမိုက်မှု ဖြစ်၏။

Verse 23

कलौ कृत युगं तस्य कलिस्तस्य कृते युगे / हृदि नो यस्य गोविन्दो यस्य चेतसि नाच्युतः

ထိုသူအတွက် ကလိယုဂ၌ပင် ကෘတ (သတ္တယုဂ) ကဲ့သို့ ဖြစ်လာ၏; ထိုသူအတွက် ကလိသည် ကෘတယုဂကဲ့သို့ပင်—အကြောင်းမှာ သူ၏နှလုံး၌ ဂోవိန္ဒ မကွာ၊ သူ၏စိတ်၌ အချျုတ မကွာသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

Verse 24

यस्याग्रतस्तथा पृष्ठे गच्छतस्तिष्ठतो ऽपि वा / गोविन्दे नियतं चेतः कृतकृत्यः सदैव सः

ရှေ့၌ဖြစ်စေ နောက်၌ဖြစ်စေ၊ လမ်းလျှောက်နေစဉ်ဖြစ်စေ ရပ်နေစဉ်ဖြစ်စေ၊ စိတ်ကို အမြဲတမ်း ဂోవိန္ဒ (Govinda) ထံ၌ တည်မြဲစွာချိတ်ထားသူသည် အမြဲပြည့်စုံကာ အမှန်တကယ် လုပ်သင့်သောကိစ္စကို ပြီးမြောက်သူဖြစ်၏။

Verse 25

वासुदेवे मनो यस्य जपहोमार्चनादिषु / तस्यान्तरायो मैत्रेय वेवेन्द्रत्वादिकं फलम्

မိုင်ထရေယ (Maitreya) အို၊ ဂျပ (japa)၊ ဟိုးမ (homa)၊ အာရ္ချန (arcana) စသည့် အကျင့်များအားဖြင့် စိတ်ကို ဝါစုဒေဝ (Vāsudeva) ထံ၌ တည်မြဲစွာထားသူအတွက်၊ အိန္ဒြာဖြစ်ခြင်း (Indrahood) စသည့် နတ်ဘုရားအာဏာရခြင်းတောင် အမြင့်ဆုံးအကျိုး၏ အတားအဆီးဖြစ်လာသည်။

Verse 26

असंत्यज्य च गार्हस्थयं स तप्त्वा च महत्तपः / छिनत्ति पौरुषीं मायां केशवार्पितमानसः

အိမ်ထောင်ရှင်ဘဝကို မစွန့်လွှတ်ဘဲ၊ ကြီးမားသော တပ (tapas) ကို ကျင့်ဆောင်ပြီးနောက်၊ စိတ်ကို ကေရှဝ (Keśava) ထံ အပ်နှံထားသူသည် လူ့အတ္တအာဏာတင်မှုမှ ပေါက်ဖွားသော မာယာကို ဖြတ်တောက်ပစ်သည်။

Verse 27

क्षमां कुर्वन्ति क्रुद्धेषु दयां मूर्खेषु मानवाः / मुदञ्च धर्मशीलेषु गोविन्दे हृदयस्थिते

ဂోవိန္ဒ (Govinda) သည် နှလုံးသားအတွင်း တည်ရှိသောအခါ၊ လူတို့သည် ဒေါသထွက်သူတို့အပေါ် ခွင့်လွှတ်ခြင်းကို ပြုကြပြီး၊ မိုက်မဲသူတို့အပေါ် ကရုဏာကို ထားကြကာ၊ သီလရှိသူတို့နှင့်အတူ ရွှင်လန်းမှုကို ခံစားကြသည်။

Verse 28

ध्यायेन्नारायणं देवं स्नानदानादिकर्मसु / प्रायश्चितेतेषु सर्वेषु दुष्कृतेषु विशेषतः

ရေချိုးခြင်း၊ ဒါနပြုခြင်းနှင့် အခြားသော ကర్మများကို ပြုလုပ်ရာတွင်၊ အထူးသဖြင့် အပြစ်အတွက် ပြုသော ပရာယရှ္စိတ္တ (prāyaścitta) အမျိုးမျိုး၌၊ နာရာယဏ (Nārāyaṇa) ဘုရားကို စိတ်ဖြင့် သမาธိပြု၍ သတိရသင့်သည်။

Verse 29

लाभस्तेषां जयस्तेषां कुतस्तेषां पराभवः / येषामिन्दीवरश्यामो हृदयस्थो जनार्दनः

အကျိုးအမြတ်သည် သူတို့၏အရာ၊ အောင်ပွဲသည် သူတို့၏အရာ—ရှုံးနိမ့်ခြင်းသည် မည်သို့ သူတို့ထံ ရောက်နိုင်မည်နည်း—အပြာကြာပန်းကဲ့သို့ မည်းညိုသော ဇနာရ္ဒန သည် သူတို့၏နှလုံး၌ တည်မြဲစွာ ကိန်းဝပ်နေသော်။

Verse 30

कीटपक्षिगणानाञ्च हरौ संन्यस्तचेतसाम् / ऊर्ध्वा ह्येव गतिश्चास्ति किं पुनर्ज्ञानिनां नृणाम्

ဟရီထံ စိတ်ကို အပ်နှံထားသော ပိုးမွှားနှင့် ငှက်အစုအဝေးတို့အတွက်တောင် အထက်သို့တက်သော ကံကြမ္မာကောင်း ရှိ၏။ ထို့ကြောင့် ဉာဏ်သိမြင်မှုရှိသော လူသားတို့အတွက်တော့ မည်မျှပို၍ မပြောလိုသနည်း။

Verse 31

वासुदेवतरुच्छाया नातिशीतातितापदा / नरकद्वारशमनी सा किमर्थं न सेव्यते

ဝါစုဒေဝ-သစ်ပင်၏ အရိပ်သည် အလွန်အေးလည်းမဟုတ် အလွန်ပူလည်းမဟုတ်။ နရက၏ တံခါးဝကိုပင် သက်သာစေတတ်၏—ထိုအရာကို အဘယ်ကြောင့် မရှာဖွေ မဆည်းကပ်သနည်း။

Verse 32

न च दुर्वाससः शापो राज्यञ्चापि शचीपतेः / हन्तुं समर्थं हि सखे हृत्कृते मधुसूदने

ဒုర్వာသ၏ ကျိန်စာလည်း မဟုတ်၊ ရှချီပတိ (အိန္ဒြာ) ၏ အာဏာတော်လည်း မဟုတ်—မိတ်ဆွေ၊ မဓုসূဒန ကို နှလုံး၌ ထားရှိပြီးသောအခါ ထိခိုက်စေနိုင်သူ မရှိနိုင်။

Verse 33

वदतस्तिष्ठतो ऽन्यद्वा स्वेच्छया कर्म कुर्वतः / नापयाति यदा चिन्ता सिद्धां मन्येत धारणाम्

ပြောနေစဉ်ဖြစ်စေ၊ ရပ်နေစဉ်ဖြစ်စေ၊ သို့မဟုတ် မိမိဆန္ဒအတိုင်း အခြားလုပ်ငန်းတစ်စုံတစ်ရာ လုပ်နေစဉ်ဖြစ်စေ—စိတ်၏ အတွေးစီးကြောင်း မလွဲမသွားတော့သည့်အခါ ထိုဓာရဏာကို ပြည့်စုံပြီးဟု မှတ်ယူရမည်။

Verse 34

ध्येयः सदा सवितृमण्डलमध्यवर्तो नारायणः सरसिजासनसन्निविष्टः / केयूरवान्मकरकुण्डलवान्किरीटी हारी हिरण्मयवपुर्धृतशङ्खचक्रः

နေရောင်ဝိုင်း၏ အလယ်ဗဟို၌ တည်နေသော နာရာယဏကို အမြဲတမ်း သမาธိဖြင့် ရှုမှတ်ရမည်။ ကြာပလ္လင်ပေါ်၌ ထိုင်တော်မူ၍ လက်ကောက်တန်ဆာ၊ မကရပုံ နားကပ်၊ မကုတ်၊ လည်ဆွဲတန်ဆာတို့ဖြင့် တန်ဆာဆင်ကာ ရွှေရောင်တောက်ပသော ကိုယ်တော်ဖြင့် သင်္ခနှင့် စက္ကရကို ကိုင်ဆောင်တော်မူ၏။

Verse 35

न हि ध्यानेन सदृशं पवित्रमिह विद्यते / श्वपचान्नानि भुञ्जानो पापी नैवात्र लिप्यते

ဤလောက၌ သမาธိကဲ့သို့ သန့်စင်စေသောအရာ မရှိချေ။ ခွေးချက်သူ (အောက်တန်း) ထံမှ ရသော အစာကို စားသုံးသော်လည်း၊ အပြစ်ရှိသူတောင် ထိုသမาธိ၌ တည်မြဲနေလျှင် ဤနေရာ၌ မညစ်ပတ်မလိမ်းကပ်ချေ။

Verse 36

सदा चित्तं समासक्तं जन्तोर्विषयगोचरे / यदि नारायणे ऽप्येवं को न मुच्येत बन्धनात्

သတ္တဝါ၏ စိတ်သည် အာရုံအရာဝတ္ထုတို့၏ နယ်ပယ်၌ အမြဲတမ်း နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း ကပ်လျက်ရှိသည်။ ထိုကဲ့သို့ပင် နာရာယဏ၌ ကပ်မြဲလာလျှင်၊ ဘယ်သူက မချုပ်နှောင်မှုမှ မလွတ်မြောက်နိုင်မည်နည်း။

Verse 37

सूत उवाच / विष्णुभक्तिर्यस्य चित्ते कं वा जीवो नमेत्सदा / स तारयति चात्मानं तदैव दुरितार्णवात्

စူတာက ဆိုသည်—စိတ်အတွင်း၌ ဗိဿဏုဘက္တိ တည်ရှိသူသည်၊ သတ္တဝါတစ်ဦးက အမြဲတမ်း ဘယ်သူ့ကို ထပ်မံ ဦးညွှတ်မည်နည်း။ ထိုသူသည် အပြစ်နှင့် ဒုက္ခ၏ သမုဒ္ဒရာမှ မိမိကိုယ်ကို ချက်ချင်း ကူးမြောက်စေသည်။

Verse 38

तञ्ज्ञानं यत्र गोविन्दः सा कथा यत्र काशवः / तत्कर्म यत्तदर्थाय किमन्यैर्बहुभाषितैः

ဂိုဝိန္ဒကို အာရုံပြုထားသော ဉာဏ်သာလျှင် စစ်မှန်သော ဉာဏ်ဖြစ်သည်။ ကေရှဝကို အကြောင်းအရာပြုသော ကထာသာလျှင် စစ်မှန်သော ကထာဖြစ်သည်။ သူ့အတွက် ပြုလုပ်သော ကర్మသာလျှင် စစ်မှန်သော ကర్మဖြစ်၏—အခြားစကားများ များစွာ ပြောရန် ဘာလိုသနည်း။

Verse 39

सा जिह्वा या हरिं स्तौति तच्चित्तं यत्तदर्पितम् / तावेव केवलौ श्लाघ्यौ यौ तत्पूजाकरौ करौ

ဟရီကို ချီးမွမ်းသော လျှာသာ အမှန်တကယ်သော လျှာ ဖြစ်၏။ ထိုသခင်ထံ အပ်နှံထားသော စိတ်သာ အမှန်တကယ်သော စိတ် ဖြစ်၏။ ထိုသခင်ကို ပူဇော်ဝတ်ပြုသော လက်နှစ်ဖက်သာ ချီးကျူးထိုက်၏။

Verse 40

प्रणाममीशस्य शिरः फलं विदुस्तदर्चनं पाणिफलं दिवौकसः / मनः फलं तद्गुणकर्मचिन्तनं वचस्तु गोविन्दगुणस्तुतिः फलम्

ပညာရှိတို့သည် သိကြ၏—သခင်ကို ဦးချ၍ ပဏာမပြုခြင်းသည် ခေါင်း၏ အမှန်တကယ်သော အကျိုးဖြစ်၏။ ထိုသခင်ကို ပူဇော်ခြင်းသည် လက်၏ အကျိုးဖြစ်၏။ စိတ်၏ အကျိုးမှာ သူ၏ ဂုဏ်နှင့် လုပ်ရပ်တို့ကို စဉ်းစားသတိရခြင်းဖြစ်၍၊ စကား၏ အကျိုးမှာ ဂోవိန္ဒ (Govinda) ၏ ဂုဏ်တော်ကို ချီးမွမ်းခြင်းဖြစ်၏။

Verse 41

मेरुमन्दरमात्रो ऽपि राशिः पापस्य कर्मणः / केशवस्मरणादेव तस्य सर्वं विनश्यति

မေရုနှင့် မန္ဒရ တောင်တန်းကဲ့သို့ ကြီးမားသော အပြစ်ကံအစုတောင် ဖြစ်စေကာမူ၊ ကေရှဝ (Keśava) ကို သတိရရုံဖြင့်ပင် ထိုအရာအားလုံး ပျက်စီးသွား၏။

Verse 42

यत्किञ्चित्कुरुते कर्म पुरुषः साध्वसाधु वा / सर्वं नारायणे न्यस्य कुर्वन्नपि न लिम्पति

လူသည် ကောင်းသော်လည်း မကောင်းသော်လည်း မည်သည့်လုပ်ရပ်ကိုမဆို ပြုလုပ်ရာတွင်၊ အရာအားလုံးကို နာရာယဏ (Nārāyaṇa) ထံ ပူဇော်အပ်နှံ၍ ထိုစိတ်ဖြင့် လုပ်ဆောင်လျှင်၊ လုပ်နေစဉ်ပင် ထိုကံကြောင့် မညစ်ပတ်မလိမ်းကပ်။

Verse 43

तृणादिचतुरास्यान्तं भूतग्रामं चतुर्विधम् / चराचरं जगत्सर्वं प्रसुप्तं मायया तव

မြက်တစ်စည်းမှ စ၍ မျက်နှာလေးပါး ဘြဟ္မာတိုင်အောင်၊ အမျိုးလေးပါးသော သတ္တဝါအစုအဝေးတစ်လောကလုံး—လှုပ်ရှားသည့်အရာနှင့် မလှုပ်ရှားသည့်အရာ အားလုံး—သင်၏ မာယာ (māyā) အောက်တွင် အိပ်မောနေသကဲ့သို့ ရှိနေ၏။

Verse 44

यस्मिन्न्यस्तमतिर्न याति नरकं स्वर्गो ऽपि यच्चिन्तने विघ्नो यत्र नवा विशेत्कथमपि ब्राह्मो ऽपिलोको ऽल्पकः / मुक्तिञ्चेतसि संस्थितो जडधियां पुंसां ददात्यव्ययः किञ्चित्रं यदयं प्रयाति विलयं तत्राच्युते कीर्तिते

စိတ်ကို ထိုဘုရား၌ တင်ထားသူသည် နရကသို့ မသွားရ; ထိုဘုရားကို စဉ်းစားသတိပြုရာတွင် ကောင်းကင်တောင် အတားအဆီး ဖြစ်လာသည်။ အတားအဆီး မည်သို့မျှ မဝင်နိုင်သော နေရာ၌ ဘြဟ္မာ၏ လောကတောင် သေးငယ်သကဲ့သို့ ထင်ရသည်။ မပျက်မယွင်းသော အရှင်သည် နှလုံး၌ တည်နေ၍ ဉာဏ်နည်းသူတို့ကိုပင် မုတ်ခ္ခ (လွတ်မြောက်ခြင်း) ပေးတော်မူသည်။ ထို့ကြောင့် အချိန်ကုန်လျှင် အရာအားလုံး ပျက်သွားခြင်းမှာ အံ့သြစရာ မဟုတ်၊ အချိုးမကျသော အချူတ (Acyuta) ကို ထိုနေရာ၌ ချီးမွမ်းကြသဖြင့်။

Verse 45

अग्निकार्यं जपः स्नानं विष्णोर्ध्यानञ्च पूजनम् / गन्तुं दुः खोदधेः कुर्युर्ये च तत्र नरन्ति ते

ထိုနေရာ၌ မီးပူဇော်ခြင်း (အဂ္နိကာရျ), ဂျပ (မန္တရ) ရွတ်ဖတ်ခြင်း၊ ရေချိုးသန့်စင်ခြင်း၊ ဗိဿနုကို ဓျာနပြုခြင်းနှင့် ပူဇော်ဝတ်ပြုခြင်းတို့ကို ပြုသူများသည် ဒုက္ခပင်လယ်ကို ကူးနိုင်စေကြသည်; အမှန်တကယ် သူတို့သည် တစ်ဖက်ကမ်းသို့ ရောက်စေသော အကူအညီရှင်များ ဖြစ်ကြသည်။

Verse 46

राष्ट्रस्य शरणं राजा पितरो बालकस्य च / धर्मश्च सर्वमर्त्यानां सर्वस्य शरणं हरिः

နိုင်ငံအတွက် အားကိုးရာမှာ ဘုရင်ဖြစ်၏; ကလေးအတွက် အားကိုးရာမှာ ဘိုးဘွားနှင့် အကြီးအကဲတို့ဖြစ်၏။ လူသေမသေ အားလုံးအတွက် အားကိုးရာမှာ ဓမ္မဖြစ်၏; အရာအားလုံးအတွက် အဆုံးစွန် အားကိုးရာမှာ ဟရီ (ဗိဿနု) ဖြစ်၏။

Verse 47

ये नमन्ति जगद्योनिं वासुदेवं सनातनम् / न येभ्यो विद्यते तीर्थमधिकं मुनिसत्तम्

လောက၏ မူလအမြစ်၊ စကြဝဠာ၏ အရင်းအမြစ်ဖြစ်သော ထာဝရ ဝါစုဒေဝ (Vāsudeva) ကို ဦးညွှတ်ကန်တော့သူတို့ထက် မြင့်မြတ်သော တီရ္ထ (ဘုရားဖူးနေရာ) မရှိပါ၊ မုနိတို့အထွဋ်အမြတ်ရေ။

Verse 48

अनर्घरत्नपूजाञ्च कुर्यात्स्वाध्यायमेव च / तमेवोद्दिश्य गोविन्दं ध्यायन्नित्यमतन्द्रितः

တန်ဖိုးမဖြတ်နိုင်သော ရတနာများဖြင့် ပူဇော်ခြင်းကိုလည်း ပြုရမည်၊ စွာဓျာယ (ကိုယ်တိုင်လေ့လာဖတ်ရှုခြင်း) ကိုလည်း ဆောင်ရွက်ရမည်။ ဂోవိန္ဒ (Govinda) ကိုသာ ရည်ညွှန်း၍ အမြဲမပျင်းမနွမ်း ဓျာနပြုကာ သတိမလျော့ဘဲ နေထိုင်ရမည်။

Verse 49

शूद्रं वा भगवद्भक्तं निषादं श्वपचं तथा / द्विजजाति समंमन्यो न याति नरकं नरः

ဘုရားသခင်ကို ဘက်တိဖြင့် ကိုးကွယ်သော သုဒ္ဒရ၊ နိသာဒ၊ သွဝပစ (အောက်တန်း) တို့ကို ဒွိဇ (နှစ်ကြိမ်မွေး) နှင့် တန်းတူဟု လေးစားမြင်သူသည် နရကသို့ မကျရောက်ပါ။

Verse 50

आदरेण सदा स्तौति धनवन्तं धनेच्छया / तथा विश्वस्य कर्तारं को न मुच्येत बन्धनात्

လူသည် ငွေလိုချင်သဖြင့် ချမ်းသာသူကို အမြဲလေးစားကာ ချီးမွမ်းတတ်၏။ ထို့ကြောင့် စကြဝဠာကို ဖန်ဆင်းသူကို ရိုသေစွာ ချီးမွမ်းလျှင် ဘယ်သူ မချုပ်ငြိမ်းဘဲ နေမည်နည်း။

Verse 51

यथा प्राप्तवनो वह्निर्दहत्यार्द्रमपीन्धनम् / तथाविधः स्थितो विष्णुर्योगिनां सर्वकिल्विषम्

တောမီးသည် တစ်ခါ ပြန့်နှံ့သွားလျှင် စိုစွတ်သော ထင်းတောင် မီးလောင်စေသကဲ့သို့၊ ထိုသို့ပင် အတွင်း၌ တည်နေသော သခင် ဗိဿဏုသည် ယောဂီတို့၏ အပြစ်အကုန်လုံးကို လောင်ကျွမ်းပျောက်ကင်းစေသည်။

Verse 52

आदीप्तं पर्वतं यद्वन्नाश्रयन्ति मृगादयः / तद्वत्पापनि सर्वाणि योगाभ्यासरतं नरम्

မီးလောင်နေသော တောင်ပေါ်ကို သမင်တို့ကဲ့သို့ သတ္တဝါများ မခိုလှုံသကဲ့သို့၊ ယောဂကျင့်စဉ်ကို စည်းကမ်းတကျ လေ့ကျင့်ရာတွင် မျှော်မှန်းတည်ကြည်သူ၏ အပေါ်၌ အပြစ်အားလုံး မကပ်ငြိပါ။

Verse 53

यस्य यावांश्च विश्वासस्तस्य सिद्धिस्तु तावती / एतवानेव कृष्णस्य प्रभावः परिमीयते

ယုံကြည်ခြင်း မည်မျှကြီးမားသလဲ၊ အောင်မြင်ခြင်းလည်း ထိုမျှပင် ဖြစ်၏။ ဤအရာတစ်ခုတည်းဖြင့်ပင် ကృష్ణ၏ အာနုဘော် (ကရုဏာတန်ခိုး) ကို သိမြင်တိုင်းတာနိုင်သည်။

Verse 54

विद्वेषादपि गोविन्दं दमघोषात्मजः स्मरन् / शिशुपालो गतस्तत्त्वं किं पुनस्तत्परायणः

မုန်းတီးခြင်းကြောင့်ပင် ဂోవိန္ဒ (Govinda) ကို သတိရနေသော်လည်း ဒမဃိုးသ၏သား ရှိရှုပာလ (Śiśupāla) သည် အမြင့်ဆုံးသော တတ္တဝ (အတိအကျသော သတ္တဝါအမှန်) ကို ရောက်ရှိခဲ့သည်။ ထိုသို့ဆိုလျှင် ပရမေသွာကို အပြည့်အဝ အားကိုး၍ ဘက္တိဖြင့် တည်မြဲသူသည် မည်မျှပို၍ ရောက်ရှိမည်နည်း။