Adhyaya 229

Verse 1

नामाष्टाविंशत्युत्तरद्विशततमो ऽध्यायः सूत उवाच / अशेषलोकनाथस्य सारमाराधनं हरेः / दद्यातु पुरुषसूक्तेण यः पुष्पाण्यप एव च

စူတက ပြော၏— “ဤသည်မှာ အခန်း ၂၂၉ ဖြစ်သည်။ လောကအားလုံး၏ အရှင် ဟရီကို အနှစ်သာရဖြင့် အာရాధနာပြုရာနည်းမှာ— ပုရုಷသုက္တကို ရွတ်ဆိုလျက် ပန်းနှင့် ရေကို ပူဇာအဖြစ် ဆက်ကပ်ရမည်” ဟု။

Verse 2

अर्चितं स्याज्जगदिदं तेन सर्वं चराचरम् / यो न पूजयते विष्णुं तं विद्याद्ब्रह्मघातकम्

သူကို ပူဇာပြုလျှင် ဤလောကတစ်ခုလုံး—လှုပ်ရှားသောအရာနှင့် မလှုပ်ရှားသောအရာအားလုံး—ပူဇာပြုသကဲ့သို့ ဖြစ်၏။ သို့သော် ဗိဿနုကို မပူဇာသူကို ဘြဟ္မဟတ္တက (အကြီးမားဆုံးအပြစ်) ဟု သိရမည်။

Verse 3

यतः प्रवृत्तिर्भूतानां येन सर्वमिदं ततम् / तं यो न ध्यायते विष्णुं स विष्ठायां क्रिमिर्भवेत्

သတ္တဝါအပေါင်းတို့၏ လှုပ်ရှားမှုသည် အဘယ်သူထံမှ စတင်ပေါ်ပေါက်သနည်း၊ ဤလောကတစ်လုံးလုံးကို အဘယ်သူက ပြည့်နှံ့စိမ့်ဝင်ထားသနည်း—ထို ဗိဿဏုကို မေတ္တာသတိဖြင့် မဓ്യာနမပြုသူသည် အညစ်အကြေးထဲရှိ ပိုးကောင်ဖြစ်ရလိမ့်မည်။

Verse 4

नरके पच्यमानस्तु यमेन परिभाषितः / किन्त्वया नार्चितो देवः केशवः क्लेशनाशनः

နరక၌ မီးလောင်ပူလောင်နေရစဉ် ယမမင်းက ဆူပူပြောဆိုသည်—“ဒုက္ခကို ဖျက်ဆီးတော်မူသော ကေရှဝ (ကေသဝ) ဘုရားကို သင် မပူဇော်မကိုးကွယ်ခဲ့သေးသလော” ဟု။

Verse 5

उदकेनाप्यभावेन द्रव्याणामर्चितः प्रभुः / यो ददाति स्वकं लोकं स त्वया किं न चार्चितः

ပူဇော်သက္ကာ မလုံလောက်သော်လည်း ရေတစ်စက်တည်းဖြင့်ပင် သခင်ဘုရားကို ပူဇော်နိုင်သည်။ မိမိ၏ လောကကိုပင် ပေးသနားတော်မူသော အရှင်ကို သင် အဘယ်ကြောင့် မပူဇော်ခဲ့သနည်း။

Verse 6

न तत्करोति सा माता न पिता नापि बान्धवः / यत्करोति हृषीकेशः सन्तुष्टः श्रद्धयार्चितः

မိခင်လည်း မလုပ်နိုင်၊ ဖခင်လည်း မလုပ်နိုင်၊ ဆွေမျိုးများလည်း မလုပ်နိုင်သည့်အရာကို—ယုံကြည်သဒ္ဓာဖြင့် ပူဇော်ရာ၌ နှစ်သက်တော်မူသော ဟೃṣīkeśa (ဗိဿဏု) သခင်က ပြုလုပ်ပေးတော်မူနိုင်သည်။

Verse 7

वर्णाश्रमाचारवता पुरुषेण परः पुमान् / विष्णुराराध्यते पन्था नान्यस्तत्तोषकारकः

ဝဏ္ဏနှင့် အာရှ్రమ စည်းကမ်းအကျင့်ကို လိုက်နာနေသော လူအတွက် အမြင့်မြတ်ဆုံး ပုရုෂ—ဗိဿဏုကို ပူဇော်ရာ လမ်းကြောင်းသည် ထိုလမ်းပင် ဖြစ်သည်။ ထိုသခင်ကို အမှန်တကယ် နှစ်သက်စေမည့် အခြားလမ်း မရှိ။

Verse 8

न दानैर्विविधैर्दत्तैर्न पुष्पैर्नानुलेपनैः / तोषमेति महात्मासौ यथा भक्त्या जनार्दनः

မဟာသခင်သည် အမျိုးမျိုးသော လှူဒါန်းမှုများ၊ ပန်းများ၊ မွှေးကြိုင်သော လိမ်းဆေးများကြောင့်သာ အမှန်တကယ် မပျော်ရွှင်ပါ; Janārdana သည် ဘက္တိ (bhakti) ဖြင့်သာ တကယ်တမ်း ကျေနပ်တော်မူ၏။

Verse 9

सम्पदैश्वर्यमाहात्म्यैः सन्तत्या न च कर्मणा / विमुक्तैश्चैकता लभ्या मूलमाराधनं हरेः

လွတ်မြောက်သူများနှင့် တစ်လုံးတစ်ဝတည်းဖြစ်ခြင်းသည် ဥစ္စာဓန၊ အာဏာ၊ ဂုဏ်သတင်း၊ မျိုးရိုး၊ သို့မဟုတ် ရိုးရာကမ္မကာရ်သာဖြင့် မရနိုင်; ၎င်း၏ အမြစ်မှာ ဟရီ (Hari/ဗိဿနု) ကို အာရాధနာ—ဝတ်ပြုခြင်း—ဖြစ်သည်။