Adhyaya 228
Nāma-mahātmya: Liberation through Salutation, Chanting, and the Mantra “Namo Nārāyaṇāya”
စူတာသည် အစမရှိ၊ မမွေးဖွား၊ မပျက်စီးသော မောက္ခအကြောင်းရင်းကို ဦးချကန်တော့၍ စတင်သည်—အတွင်းနေ အတ္တ၊ အရာအားလုံးကို သက်သေခံသော ဗိဿနုဟု သတ်မှတ်သည်။ ထို့နောက် ဘက္တိအယူအဆကို တင်းကျပ်စေသည်—စက်ရကိုင်သခင်အား အနည်းငယ် နမസ്കာရပြုခြင်းတင်ပင် ချည်နှောင်မှု၏ “မြက်ကဲ့သို့” အင်အားများကို ကြောက်လန့်စေပြီး၊ ကృష్ణထံ တစ်ကြိမ်တည်း အလျှော့ပေးအပ်နှံခြင်းက အနိမ့်ဆုံးသူတောင် မြှောက်တင်နိုင်သည်။ ဦးချကန်တော့ခြင်းနှင့် ရိုသေကန်တော့ခြင်းသည် ယဇ္ဉကြီးများထက် မြင့်မြတ်ကြောင်း၊ ကృష్ణအား တစ်ကြိမ် ဦးချခြင်းက သံသရာ၏ “အနက်ရေတွင်းလို တောကန္တာရ” ကို ကူးမြောက်စေကြောင်း ဆိုသည်။ လက်တွေ့ညွှန်ကြားချက်မှာ—အနေအထားမရွေး “Namo Nārāyaṇāya” မန္တရကို အားကိုးခိုလှုံရန် ဖြစ်သည်။ နာမသည် လွယ်ကူစွာ ရရှိနိုင်သော်လည်း မောဟကြောင့် နရကသို့ ဆွဲခေါ်တတ်သည်; သို့ရာတွင် နာမ၏ ဂုဏ်တော်သည် မကုန်ခန်းနိုင်။ နာမကို ရည်ရွယ်၍ဖြစ်စေ မရည်ရွယ်ဘဲဖြစ်စေ၊ အိပ်မက်ထဲတွင်တောင် အသံထွက်မိလျှင် အပြစ်များ ပျက်စီးကာ ယမမြို့သို့ မဝင်ရ; nāma-saṅkīrtana သည် မီးကဲ့သို့ အညစ်အကြေးကို လောင်ကျွမ်းစေသည်။ နောက်ဆုံးတွင် ယုဂဓမ္မကို ချပြ၍—ယခင်ယုဂများတွင် ဓျာန၊ ဇပ၊ ပူဇာဖြင့် ရသည့်အရာကို ကလိယုဂတွင် ကေရှဝကို သတိရခြင်းဖြင့် ရနိုင်ကြောင်း၊ နာမသည် သေမင်းလမ်းရှည်အတွက် ဝိညာဉ်၏ အစာရိက္ခာနှင့် အဆုံးအဖြတ်ဆေးဖြစ်ကြောင်း သတ်မှတ်သည်။
Shlokas
Verse 1
नाम सप्तविंशत्यधिकद्विशततमो ऽध्यायः सूतौवाच / मुक्तिहेतुमनाद्यन्तमजमव्ययमक्षयम् / यो नमेत् सर्वलोकस्य नमस्यो जायते नरः
စူတက ပြောသည်—ဤသည်မှာ အခန်း ၂၂၈ ဖြစ်သည်။ မုက္ခတိ၏ အကြောင်းရင်းဖြစ်သော အစမရှိ အဆုံးမရှိ၊ မမွေးဖွား၊ မပြောင်းလဲ၊ မပျက်စီးသော အရှင်ကို ဦးညွှတ်နမတ်ပြုသူသည် လောကအားလုံး၌ ဂုဏ်ပြုထိုက်သော လူဖြစ်လာသည်။
Verse 2
विष्णुमानन्दमद्वैतं विज्ञानं सर्वगं प्रभुम् / प्रणमामि सदा भक्त्या चेतसा हृदयालयम्
အာနန္ဒပြည့်ဝ၍ အဒွైత၊ အမှန်တကယ်သော ဗိညာဏ၏ အနှစ်သာရ၊ အလုံးစုံသို့ ပြန့်နှံ့သော အရှင်၊ နှလုံးအိမ်၌ ကိန်းဝပ်တော်မူသော အဓိပတိ ဗိဿ္ဏုတော်ကို ကျွန်ုပ်သည် စိတ်နှင့် နှလုံးသားဖြင့် ဘက္တိတရားဖြင့် အမြဲ နမတ်ပြုပါ၏။
Verse 3
यो ऽन्तस्तिष्ठन्नशेषस्य पश्यतीशः शुभाशुभम् / तं सर्वसाक्षिणं विष्णुं नमस्ये परमेश्वरम्
အကျွန်ုပ်သည် အမြင့်မြတ်ဆုံး အရှင် ဗိဿဏုကို ဦးညွှတ်ပူဇော်ပါ၏—သတ္တဝါအားလုံးအတွင်း၌ တည်နေထိုင်၍ ကောင်းမှုနှင့် မကောင်းမှုကို မကျန်မလပ် မြင်တော်မူသော၊ အရာအားလုံး၏ အတွင်းသက်သေ၊ အလုံးစုံသက်သေတော်မူသော အရှင်။
Verse 4
शक्तेनापि नमस्कारः प्रयुक्तश्चक्रपाणये / संसारतृणवर्गाणामुद्वेजनकरो हि सः
မိမိစွမ်းအားအတိုင်း ချက်ကရပာဏိ (စက်ဝိုင်းလက်နက်ကိုင်) အရှင် ဗိဿဏုထံ ဆက်ကပ်သော အနည်းငယ်သော ဦးညွှတ်ခြင်းတောင်မှ သံသရာချည်နှောင်မှု၏ “မြက်ကဲ့သို့” အုပ်စုများ—သံသရာတွင် ချည်နှောင်ထားသော သေးငယ်သည့် အင်အားများ—ကို ကြောက်လန့်စေသော အကြောင်းရင်းဖြစ်လာသည်။
Verse 5
कृष्णे स्फुरज्जलधरोदरचारुकृष्णे लोकाधिकारपुरुषे परमप्रमेये / एको हि भावगुणमात्रदृढप्रणामः सद्यः श्वपाकमपि साधयितुं सशक्तः
မိုးတိမ်၏ တောက်ပသော ဝမ်းဗိုက်ကဲ့သို့ အနက်ရောင်လှပသော သခင် ကృష్ణထံ အကျွန်ုပ် ဦးညွှတ်ပါ၏။ ကမ္ဘာလောကတို့ကို အုပ်စိုးသော အမြင့်မြတ်ဆုံး ပုရုရှ၊ အပြည့်အဝ မသိနိုင်သော အထွတ်အထိပ်တော်ထံ—စိတ်အတွင်းမှ သန့်ရှင်းသော ခံစားချက်တစ်ခုတည်းဖြင့် ပြင်းပြသော အလေးအနက် ဆက်ကပ်အပ်နှံခြင်းတစ်ကြိမ်တည်းကပင် ခွေးချက်သူကဲ့သို့ အနိမ့်ဆုံးသူကိုတောင် ချက်ချင်း သာဓုဖြစ်စေတတ်၏။
Verse 6
प्रणम्य दण्डबद्भूमौ नमस्कारेण योर्ऽचयेत् / स यां गतिमवाप्नोति न तां क्रतुशतैरपि
မြေပြင်ပေါ်တွင် တုတ်တံကဲ့သို့ လဲကျ၍ (ဒဏ္ဍဝတ်) ဦးညွှတ်ပြီး နမസ്കာရဖြင့် ပူဇော်သူသည် လွတ်မြောက်ခြင်း၏ အမြင့်မြတ်သော အခြေအနေကို ရရှိမည်၊ ထိုအရာကို ယဇ္ဉာတစ်ရာ ပြုလုပ်သော်လည်း မရနိုင်။
Verse 7
दुर्गसंसारकान्ताराकूपारे ऽपि प्रधावताम् / एकः कृष्णे नमस्कारो मुक्त्या तांस्तारयिष्यति
ခက်ခဲသော သံသရာ၏ တောကန္တာရကြီးနှင့် အနက်ရှိုင်းသော ကူးမရသော ကန့်ကွက်ကဲ့သို့သော အစွန်းတစ်ဖက်၌ပင် အလျင်အမြန် ပြေးလွှားနေသူတို့အတွက်တောင် ကృష్ణထံ ဦးညွှတ်ခြင်းတစ်ကြိမ်တည်းကသာ လွတ်မြောက်ခြင်းဖြင့် သူတို့ကို ကူးမြောက်စေမည်။
Verse 8
आसीनो वा शयानो वातिष्ठन् वा यत्र तत्र वा / नमो नारायणायेति मन्त्रैकशरणो भवेत्
ထိုင်နေစေ၊ လဲလျောင်းနေစေ၊ ရပ်နေစေ၊ ဘယ်နေရာမှာမဆို—မန်တရတစ်ပါးတည်း «နမော နာရာယဏာယ» ကိုသာ အားကိုးရာအဖြစ် ခိုလှုံရမည်။
Verse 9
नारायणेति शब्दो ऽस्ति वागस्ति वशवर्तिनी / तथापि नरके मूढाः पतन्तीति किमद्भुतम्
«နာရာယဏ» ဟူသော စကားလုံးလည်း ရှိ၏၊ စကားပြောခြင်းလည်း မိမိအလိုအတိုင်း ထိန်းချုပ်နိုင်၏။ သို့ရာတွင် မိုက်မဲသူတို့ နရကသို့ ကျရောက်နေသေးသည်—အံ့သြစရာ ဘာရှိသနည်း။
Verse 10
चतुर्मुखो वा यदि कोटिवक्त्रो भवेन्नरः कोपि विशुद्धचेताः / स वै गुणानामयुतैकदेशं वदेन्न वा देववरस्य विष्णोः
စိတ်သန့်ရှင်းလုံးဝသော လူတစ်ဦးက ဘြဟ္မာကဲ့သို့ မျက်နှာလေးခုရှိလာစေ၊ သို့မဟုတ် ပါးစပ်ကုဋေတစ်ရာရှိလာစေ—တောင်မှ နတ်တို့အထက်မြတ်သော ဗိဿနု၏ ဂုဏ်တော်များကို အပြည့်အစုံ မဖော်ပြနိုင်၊ အများဆုံး တစ်သောင်းပုံတစ်ပုံမျှသာ ဆိုနိုင်မည်။
Verse 11
व्यासाद्या मुनयः सर्वे स्तुवन्तो मधुसूदनम् / मतिक्षयान्निवर्तन्ते न गोविन्दगुणक्षयात्
ဗျာသတို့အစပြုသော မုနိအပေါင်းတို့သည် မဓုသူဒနကို ချီးမွမ်းကြရာ၌ ရပ်တန့်ကြသည်မှာ မိမိတို့၏ ဉာဏ်အင်အား ကုန်ခမ်းသဖြင့်သာ ဖြစ်ပြီး၊ ဂోవိန္ဒ၏ ဂုဏ်တော်များ ကုန်ဆုံးသဖြင့် မဟုတ်။
Verse 12
अवशेनापि यन्नाम्नि कीर्तिते सर्वपातकैः / पुमान् विमुच्यते सद्यः सिंहत्रस्तो मृगा यथा / बद्धः परिकरस्तेन मोक्षाय गमनं प्रति
မရည်ရွယ်ဘဲတောင် ထိုနာမတော်ကို ခေါ်ဆိုမိလျှင် လူသည် အပြစ်အကုန်မှ ချက်ချင်း လွတ်မြောက်သည်—ခြင်္သေ့ကြောက်၍ တိရစ္ဆာန်တို့ ထွက်ပြေးသကဲ့သို့။ ထိုနာမတော်ကို မိမိ၏ အထောက်အကူနှင့် အစွမ်းအင်အဖြစ် ချည်နှောင်ထားကာ မောက္ခသို့ သွားရာလမ်းကို ဆက်လက်လျှောက်လှမ်းသည်။
Verse 13
स्वप्ने ऽपि नाम स्पृशतो ऽपि पुंसः क्षयं करोत्यक्षयपापराशिम् / प्रत्यक्षतः किं पुनरत्र पुंसा प्रकीर्तिते नाम्नि जनार्दनस्य
အိပ်မက်ထဲတွင်ပင် လူတစ်ယောက်က နာမတော်ကို ထိမိသလို သို့မဟုတ် အသံထွက်မိသလိုသာ ဖြစ်လျှင်တောင် မကုန်ခန်းနိုင်သကဲ့သို့ ထင်ရသော အပြစ်အစုကြီးကို ဖျက်ဆီးနိုင်သည်။ ထို့ကြောင့် နိုးနေစဉ်တွင် «ဇနာရ္ဒန» ၏ နာမတော်ကို ထင်ရှားစွာ သီဆိုကြွေးကြော်လျှင် မည်မျှပို၍ အကျိုးကြီးမည်နည်း။
Verse 14
नमः कृष्णाच्युतानन्तवासुदेवेत्युदीरितम् / यैर्भावभावितैर्विप्रन ते यमपुरं ययुः
အို ဗြာဟ္မဏတို့၊ ဘာဝနာနှင့် စိတ်နှလုံးပြည့်ဝကာ «ကృష్ణ၊ အချျုတ၊ အနန္တ၊ ဝါစုဒေဝ—နမော» ဟူသော နမസ്കာရကို အသံထွက်ကြသူတို့သည် ယမ၏ မြို့တော် (ယမပုရ) သို့ မသွားကြရ။
Verse 15
क्षयो भवेद्यथा वह्नेस्तमसो भास्करोदये / तथैव कलुषौघस्य नामसंकीर्तनाद्धरेः
နေထွက်ချိန်တွင် အမှောင်ပျောက်ကွယ်သကဲ့သို့၊ မီးသည် ထိတွေ့သမျှကို လောင်ကျွမ်းသကဲ့သို့၊ ထိုနည်းတူ ဟရိ၏ နာမသင်္ကီရတန (အစုလိုက် သီဆိုခြင်း) ကြောင့် အညစ်အကြေးနှင့် အပြစ်အစုကြီး ပျက်စီးသွားသည်။
Verse 16
क्व नाकपृष्ठगमनं पुनरायाति न क्षयम् / गच्छतां दूरमध्वानं कृष्णमूर्छितचेतसाम्
စိတ်နှလုံး မိုက်မှောင်၍ မူးဝေထိုင်းမှိုင်းနေသူတို့က သေခြင်း၏ အဝေးလမ်းကြီးကို ထွက်ခွာသွားကြရာတွင်၊ ပြန်မလာရ၊ မကျဆုံးရသော ကောင်းကင်ဘုံသို့ သွားရောက်နိုင်ခြင်းသည် ဘယ်မှာရှိနိုင်မည်နည်း။
Verse 17
पाथेयं पुण्डरीकाक्षनामसंकीर्तनं हरेः / संसारसर्पसंदष्टविषचेष्टैकभेषजम् / कृष्णेति वैष्णवं क्षान्तं जप्त्वा मुक्तो भवेन्नरः
ခရီးလမ်းအတွက် အမှန်တကယ်သော အစာအထောက်အပံ့မှာ ဟရိ၏ နာမသင်္ကီရတန—«ပုဏ္ဍရိကာක්ෂ» ဟူသော နာမတော်ကို သီဆိုခြင်းပင် ဖြစ်သည်။ ၎င်းသည် သံသရာမြွေကိုက်ရာမှ ဖြစ်ပေါ်သော အဆိပ်၏ လှုပ်ရှားမှုကို သက်သာစေသော တစ်ခုတည်းသော ဆေးဖြစ်၏။ အတည်ငြိမ်၍ သည်းခံစိတ်ဖြင့် ဝိုင်ရှ္ဏဝ နာမတော် «ကృష్ణ» ကို ဂျပ်တော်မူသူသည် မုက္ခ (လွတ်မြောက်ခြင်း) ကို ရ၏။
Verse 18
ध्यायन् कृते जपेन्मन्त्रैस्त्रेतायां द्वापरेर्ऽचयन् / यदाप्नोति तदाप्नोति तदाप्नोति कलौ संस्मृत्यकेशवम्
ကൃതယုဂတွင် သမาธိဖြင့် အမြင့်ဆုံးကို ရောက်၏; တ్రေတာတွင် မန္တရဇပဖြင့်; ဒွာပရတွင် အာရ္ချနာ (ပူဇာ) ဖြင့်။ ထိုနည်းများဖြင့် ရသမျှကို ကလိယုဂတွင် ကေရှဝ (ဗိဿနု) ကို သတိရရုံဖြင့်ပင် ရနိုင်၏။
Verse 19
जिह्वाग्रे वर्तते यस्य हरिरित्यक्षरद्वयम् / संसारसागरं तीर्त्वा स गच्छेद्वैष्णवं पदम्
လျှာဖျားပေါ်၌ “ဟ-ရီ” ဟူသော အက္ခရာနှစ်လုံး အမြဲတည်နေသူသည် သံသရာပင်လယ်ကို ဖြတ်ကျော်ပြီး ဝိဿနု၏ အမြင့်မြတ်သော ဝိုင်ရှ္ဏဝ ပဒသို့ ရောက်၏။
Verse 20
विज्ञातदुष्कृतिसहस्रसमावृतो ऽपिश्रेयः परन्तु परिशुद्धिम भीप्समानः / स्पप्नान्तरे न हि पुनश्च भवं स पश्येन्नारायणस्तुतिकथापरमो मनुष्यः
အပြစ်အကုသိုလ်များကို သိရှိထားသော်လည်း ထောင်ပေါင်းများစွာဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေသူတစ်ယောက်ပင် အတွင်းသန့်စင်မှုကို လိုလားပါက အမြင့်ဆုံးကောင်းကျိုးကို ရနိုင်၏။ နာရာယဏကို ချီးမွမ်းသီဆိုခြင်းနှင့် ပဝါဒကထာ၌ အလွန်အမင်းတည်ကြည်သူသည် အိပ်မက်ထဲတွင်တောင် သံသရာကို ထပ်မမြင်တော့။
Frequently Asked Questions
The chapter calls the chanting of Hari’s Name—specifically names like Puṇḍarīkākṣa and Kṛṣṇa—the true provision (pathya) for the journey, portraying it as the sustaining support that helps one cross the ocean of becoming.
It is compared to sunrise removing darkness and fire consuming what it touches: congregational chanting of Hari’s Name burns away impurity (mala/pāpa) swiftly, implying that the Name’s power acts directly upon karmic defilement.
It states that Kṛta-yuga emphasizes meditation, Tretā-yuga mantra-japa, and Dvāpara-yuga arcana (ritual worship), but in Kali-yuga the same highest attainment is reached through remembrance of Keśava—elevating nāma-smaraṇa as the principal discipline.
It highlights pramāda (spiritual negligence) and moha (delusion): the means of rescue is near and speakable, yet beings choose forgetfulness and thus incur fearful outcomes—an ethical warning that sets up later afterlife descriptions.