Adhyaya 227

Verse 1

नाम षड्विंशत्यधिकद्विशततमो ऽध्यायः सूत उवाच / विष्णुभक्तिं प्रवक्ष्यामि यया सर्वमवाप्यते / यथा भक्त्या हरिस्तुष्येत्तथा नान्येन केनचित्

သုတက ပြောသည်— «ဗိဿဏုဘုရားသို့ ဘက္တိကို ငါရှင်းလင်းမည်။ ထိုဘက္တိကြောင့် အရာအားလုံးကို ရရှိနိုင်သည်။ ဟရီသည် ဘက္တိကြောင့်သာ ပျော်ရွှင်တော်မူသကဲ့သို့ အခြားအရာများဖြင့် ထိုသို့ မကျေနပ်တော်မူ»။

Verse 2

महतः श्रेयसो मूलं प्रसवः पुण्यसन्ततेः / जीवितस्य फलं स्वादु नियतं स्मरणं हरेः

အမြင့်မြတ်ဆုံး ကောင်းကျိုး၏ အမြစ်မှာ ကုသိုလ်အဆက်မပြတ် စီးဆင်းပေါက်ဖွားခြင်း ဖြစ်သည်။ လူ့ဘဝ၏ ချိုမြိန်၍ သေချာသော အကျိုးသီးပွင့်မှာ ဟရီကို အမြဲမပြတ် သတိရခြင်း ဖြစ်သည်။

Verse 3

तस्मात्सेवा बुधैः प्रोक्ता भक्तिसाधनभूयसी / ते भक्ता लोकनाथस्य नामकर्मादिकीर्तने

ထို့ကြောင့် ပညာရှိတို့က ဆေဝါ (ဝန်ဆောင်မှု) ကို ဘက္တိကို ပြုစုပျိုးထောင်ရန် အထင်ကရ အဓိကနည်းလမ်းဟု ကြေညာကြသည်။ ထိုဘက္တားတို့သည် လောကနာထ၏ နာမ၊ ကర్మ (လုပ်ရပ်) နှင့် အခြားသော ဂုဏ်တော်များကို ချီးမွမ်း၍ ပြန်လည်ဖော်ပြကြသည်။

Verse 4

मुञ्चन्त्यश्रूणि संहर्षाद्ये प्रहृष्टनूरुहाः / जगद्धातुर्महेशस्य दिव्याज्ञाचरणा वयम्

ဝမ်းမြောက်လွန်ကဲ၍ ကိုယ်အမွှေးထောင်ထ၍ ရင်ခုန်သံဖြင့် မျက်ရည်ကျသူတို့ရှိသည်။ ကျွန်ုပ်တို့သည် လောကကို ထောက်တည်သော မဟေရှာ မဟာသခင်၏ ဒေဝီယ အမိန့်ကို လိုက်နာဆောင်ရွက်သူများ ဖြစ်ကြသည်။

Verse 5

इह नित्यक्रियाः कुर्युः स्निग्धा ये वैष्णवास्तु ते / ब्रह्माक्षरं न शृण्वन्वै तया भगवतेरितम्

ဤလောက၌ ချစ်ခင်ယုံကြည်သော ဝိုင်ရှ္ဏဝတို့သည် နေ့စဉ် မဖြစ်မနေ လုပ်ရမည့် ကရိယာများကို ဆောင်ရွက်သင့်သည်။ သို့ရာတွင် ဘဂဝန်က ညွှန်ကြားထားသည့် ဗြဟ္မအက္ခရာ (မန်ထရ/သင်ကြားချက်) ကို မနားထောင်လျှင် ထိုအမိန့်ကို မပြည့်စုံသေးပေ။

Verse 6

प्रणामपूर्वकं भक्त्या यो वदेद्वैष्णवो हि सः / तद्भक्तजनवात्सल्यं पूजनं चानुमोदनम्

ရိုသေစွာ ပဏာမပြု၍ ဘက္တိဖြင့် ပြောဆိုသူသည် အမှန်တကယ် ဝိုင်ရှ္ဏဝ ဖြစ်၏။ ထိုသူသည် ဘုရား၏ ဘက္တများကို ချစ်ခင်ကာကွယ်၍ ပူဇော်ကန်တော့ပြီး ထိုပူဇော်မှုကိုလည်း ဝမ်းမြောက်စွာ အနုမောဒနာ ပြု၏။

Verse 7

तत्कथाश्रवणे प्रीतिरश्रुनेत्राङ्गविक्रियाः / येन सर्वात्मना विष्णौ भक्त्या भावो निवेशितः

ထိုအရှင်၏ သန့်ရှင်းသော ကထာများကို နားထောင်ရာတွင် ပီတိပေါက်ကာ မျက်ရည်ပြည့်ဝ၍ ကိုယ်အင်္ဂါများလည်း ဘက္တိကြောင့် တုန်လှုပ်သည်။ ထိုသို့ဖြင့် မိမိ၏ အတ္တအားလုံးဖြင့် ဗိṣ္ဏု၌ ဘက္တိအာရုံကို တည်စေ၏။

Verse 8

विप्रेभ्यश्च कृतात्मत्वान्महाभागवतो हि सः / विश्वोपकरणं नित्यं तदर्थं सङ्गवर्जनम् / स्वयमभ्यर्चनञ्चैव यो विष्णुञ्चोपजीवति

မိမိကိုယ်ကို ထိန်းသိမ်းနိုင်ခြင်းနှင့် ဘက္တိကြောင့် ထိုသူသည် အမှန်တကယ် မဟာဘဂဝတ ဖြစ်၏။ သူသည် ကမ္ဘာလောက၏ အကျိုးအတွက် အမြဲတမ်း ဆောင်ရွက်ပြီး ထိုရည်ရွယ်ချက်အတွက် လောကီဆက်နွယ်မှုများကို စွန့်လွှတ်ကာ မိမိလက်ဖြင့် ပူဇော်ကန်တော့၍ ဗိṣ္ဏုကို အားကိုးကာ အသက်ရှင်၏။

Verse 9

भक्तिरष्टविधा ह्येषा यस्मिन्म्लेच्छो ऽपि वर्तते / स विप्रेन्द्रो मुनिः श्रीमान्स याति परमां गतिम्

ဤဘက္တိသည် အဋ္ဌဝိဓ (ရှစ်မျိုး) ဖြစ်၏။ ဗေဒယဉ်ကျေးမှုအပြင်ဘက်ရှိ မလေစ္ဆာ၌ပင် ရှိနေပါက ထိုသူသည် ဗြာဟ္မဏတို့အနက် အမြင့်ဆုံး၊ မုနိအရှင်၊ သီရိမန် ဖြစ်လာပြီး အမြင့်မြတ်ဆုံး ဂတိကို ရောက်၏။

Verse 10

तस्मै देयं ततो ग्राह्यं स च पूज्यो यथा हरिः / स्मृतः संभाषितो वापि पूजितो वा द्विजोत्तमः / पुनाति भगवद्भक्तश्चण्डालो ऽपि यदृच्छया

ထိုသူအား ပေးလှူရမည်၊ ထိုသူထံမှလည်း လက်ခံယူနိုင်သည်။ သူသည် ဟရီကဲ့သို့ပင် ပူဇော်ထိုက်၏။ အို ဒွိဇိုတ္တမ၊ ထိုဘုရားဘက္တကို သတိရခြင်း၊ စကားပြောခြင်း သို့မဟုတ် ပူဇော်ခြင်းသာဖြစ်စေ—ကံတော်ကြောင့် ချန်ဍာလ ဖြစ်နေသော်လည်း သူသည် အခြားသူတို့ကို သန့်စင်စေ၏။

Verse 11

दयां कुरु प्रपन्नाय तवास्मीति च यो वदेत् / अभयं सर्वभूतेभ्यो दद्यादेतद् व्रतं हरेः

«အရှင်၏အပေါ်သို့ အလုံးစုံအပ်နှံသူကို ကရုဏာပြုပါ; ကျွန်ုပ်သည် အရှင်၏ပိုင်ဆိုင်ရာပါ» ဟုဆိုသူသည် သတ္တဝါအားလုံးအား အကြောက်ကင်းခြင်းကို ပေးအပ်ရမည်—ဤသည်ဟာ ဟရိ (ဗိဿနု) ၏ ဝ్రတ (သစ္စာကတိ) ဖြစ်သည်။

Verse 12

मन्त्रजापिसहस्रेभ्यः सर्ववेदान्तपारगः / सर्ववेदान्तवित्कोट्यां विष्णुभक्तो विशिष्यते

မန္တရကိုသာ ထပ်ခါတလဲလဲ ဂျပ်ရွတ်သူ ထောင်ပေါင်းများစွာထဲတွင် ဝေဒန္တ အားလုံး၏ အဆုံးကမ်းကို ဖြတ်ကျော်ပြီးသူသည် ရှားပါး၏။ ထို့ပြင် ထိုကဲ့သို့ ဝေဒန္တကို သိမြင်သူ ကောဋိပေါင်းများစွာထဲတွင်ပင် ဗိဿနုဘက္တ (ဗိဿနုကို ချစ်မြတ်နိုးသူ) သည် အထူးထင်ရှားဆုံးဟု ချီးမြှောက်ခံရ၏။

Verse 13

एकान्तिनः स्ववपुषा गच्छन्ति परमं पदम् / एकान्तेन समो विष्णुस्तस्मादेषां परायणः

တစ်ပါးတည်းသော အရှင်ထံသို့ တစ်ချက်တည်းစိတ်ထားသော (ဧကာန္တိ) များသည် မိမိတို့၏ ကိုယ်ရုပ်ဖြင့်ပင် အမြင့်ဆုံးသော ပဒ (ပရမပဒ) သို့ ရောက်ကြ၏။ ထိုတစ်ချက်တည်းသော ဘက္တိကြောင့် ဗိဿနုသည် သူတို့နှင့် တန်းတူကဲ့သို့ နီးကပ်လွယ်ကူလာ၏; ထို့ကြောင့် အရှင်သည် သူတို့၏ အဆုံးစွန် အားကိုးရာနှင့် နောက်ဆုံးပန်းတိုင် ဖြစ်တော်မူ၏။

Verse 14

यस्मादेकान्तिनः प्रोक्तास्तद्भागवतचेतसः / प्रियाणामपि सर्वेषां देवदेवस्य सुप्रियः

ထို့ကြောင့် သူတို့ကို ဧကာန္တိဟု ခေါ်ကြသည်—သူတို့၏ စိတ်သည် ဘဂဝန်ထံ၌ စိမ့်ဝင်နေသောကြောင့်ဖြစ်၏။ သူတို့သည် အားလုံးအတွက် ချစ်ခင်ရသူဖြစ်သော်လည်း ဒေဝဒေဝ (ဒေဝတို့၏ ဒေဝ) အရှင်၏ အထူးချစ်မြတ်နိုးရာ ဖြစ်ကြ၏။

Verse 15

आपत्स्वपि सदा भस्य भक्तिरव्यभिचारिणा / या प्रीतिरधिका विष्णोर्विषयेष्वनपायिनी

အပတ်အတားကာလများ၌ပင် မလွဲမသွေသော ဘက္တိကို အမြဲတမ်း ထိန်းသိမ်းရမည်—ဗိဿနုအပေါ်ရှိ ချစ်ခြင်းမေတ္တာသည် အမြင့်ဆုံးဖြစ်၍ လောကီအရာဝတ္ထုနှင့် အတွေ့အကြုံများကြား၌ပင် မပျောက်မပျက် တည်မြဲနေစေရန်။

Verse 16

विष्णुं संस्मरतः सा मे हृदयान्नोपसर्पति / दृढभक्तो ऽपि वेदादिसर्वशास्त्रार्थपारगः

ကျွန်ုပ်သည် ဗိဿနုကို အစဉ်သတိရနေသဖြင့် ထိုအရာသည် ကျွန်ုပ်၏နှလုံးသားသို့ မနီးကပ်လာ။ သဒ္ဓါခိုင်မာ၍ ဝေဒအစရှိသော သာသနာကျမ်းအဓိပ္ပါယ်များကို ကျွမ်းကျင်သော်လည်း ဗိဿနု-သတိရခြင်းက အတွင်းစိတ်အနှောင့်အယှက်ကို ဝေးကွာစေသည်။

Verse 17

यो न सर्वेश्वरे भक्तस्तं विद्यात्पुरुषाधमम् / नाधीतवेदशास्त्रो ऽपि न कृतो ऽध्वरसम्भवः / यो भक्तिं वहते विष्णौ तेन सर्वं कृतं भवेत्

အလုံးစုံ၏အရှင်တော်ကို မဘက်တိရှိသူကို လူတို့အနိမ့်ဆုံးဟု သိမှတ်ပါ။ ဝေဒနှင့် သာသနာကျမ်းများကို လေ့လာပြီးသားဖြစ်သော်လည်း ယဇ္ဉာဝေဒိမှ ပေါ်ပေါက်သော ယဇ္ဉာကర్మများကို မပြုသကဲ့သို့ပင် ဖြစ်သည်။ ဗိဿနု၌ ဘက်တိကို ထမ်းဆောင်သူအားဖြင့် အရာအားလုံး ပြီးမြောက်သကဲ့သို့ ဖြစ်၏။

Verse 18

यज्वानः क्रतुमुख्यानां वेदानां पारगा अपि / न तां यान्ति गतिं भक्ता यां यान्ति मुनिसत्तमाः

ယဇ္ဉာများအနက် အထွတ်အထိပ်ဖြစ်သော ယဇ္ဉာကို ဆောင်ရွက်သူများနှင့် ဝေဒများကို ကျွမ်းကျင်သူများပင် ထိုအမြင့်မြတ်သော ဂတိကို မရောက်နိုင်ကြ၊ ထိုဂတိကို မုနိအထွတ်အထိပ်တို့သာ ရောက်ကြသည်။

Verse 19

यः कश्चिद्वैष्णवो लोके मिथ्याचारो ऽप्यनाश्रमी / पुनाति सकलांल्लोकान्सहस्रांशुरिवोदितः

ဤလောက၌ ဗိဿနု၏ ဘက်တိဝန်ထမ်းသော ဝိုင်ရှ္ဏဝတစ်ဦးသည် မမှန်ကန်သော အကျင့်ရှိပြီး အာရှရမတစ်ခု၌ မတည်မြဲသူဖြစ်သော်လည်း၊ ထွန်းတောက်လာသော အလင်းရောင်တစ်ထောင်ရှိသည့် နေမင်းကဲ့သို့ လောကအားလုံးကို သန့်စင်ပေးသည်။

Verse 20

ये नृशंसा दुरात्मानः पापाचररतास्तथा / ते ऽपि यान्ति परं स्थानं नारायणपरायणाः

ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်၍ စိတ်ဆိုးညစ်ပြီး အပြစ်ကျင့်မှုကို နှစ်သက်သူများပင်၊ နာရာယဏကိုသာ အားကိုးအပ်နှံ၍ အပြည့်အဝ ဆည်းကပ်သူများဖြစ်လျှင်၊ ထိုသူတို့လည်း အမြင့်မြတ်ဆုံး အဘောဒ်သို့ ရောက်ကြသည်။

Verse 21

दृढा जनार्दने भक्तिर्यदैवाव्यभिचारिणी / तदा कियत्स्वर्गसुखं सैव निर्वाणहेतुका

ဇနာဒန (ဗိဿနု) အပေါ် မပြတ်မလျော့ တည်ကြည်သော ဘက္တိ ဖြစ်လာသော် ကောင်းကင်ဘုံ၏ သုခသည် အဘယ်တန်ဖိုးရှိမည်နည်း။ ထိုဘက္တိတော်ပင် မောက္ခ (နိဗ္ဗာဏ) သို့ရောက်စေသော အကြောင်းရင်း ဖြစ်၏။

Verse 22

भ्राम्यतां तत्र संसारे नराणां कुर्मदुर्गमे / हस्तावलम्बने ह्येकं येन तुष्येज्जनार्दनः / न शृणोति गुणान्दिव्यान्देवदेवस्य चक्रिणः / स मरो बधिरो ज्ञेयः सर्वधर्मबहिष्कृतः

လူတို့သည် ကုမ္မဒုရ္ဂမကဲ့သို့ ဖြတ်ကျော်ရန်ခက်သော သံသရာ၌ လှည့်လည်နေစဉ်၊ ဇနာဒန (ဗိဿနု) ကို ပျော်ရွှင်စေသော လက်ကိုင်တစ်ခုတည်း ရှိ၏။ စက်ရင်တော်၊ ဒေဝဒေဝ (ဘုရားတို့၏ဘုရား) ၏ သာယာမြတ်သော ဂုဏ်တော်များကို မနားထောင်သူသည် မောဟနှင့် နားမကြားသူဟု သိရမည်၊ ဓမ္မအားလုံးမှ ပယ်ချခံရသူ ဖြစ်၏။

Verse 23

नाम्नि संकीर्तिते विष्णोर्यस्य पुंसो न जायते / शरीरं पुलकोद्भासि तद्भवेत्कुणपोपमम्

ဗိဿနုဘုရား၏ နာမတော်ကို သီဆို သို့မဟုတ် ရွတ်ဖတ်ရာတွင် လူတစ်ယောက်၏ ကိုယ်ခန္ဓာ၌ ကြည်နူးတုန်လှုပ်၍ အမွှေးထောင်မထလာလျှင် ထိုကိုယ်ခန္ဓာသည် သေကောင်တစ်ခုကဲ့သို့သာ ဖြစ်သည်ဟု မှတ်ယူရမည်။

Verse 24

यस्मिन्भक्तिर्द्विजश्रेष्ठ मुक्तिरप्यचिराद्भवेत् / निविष्टमनसां पुंसां सर्वथा वृजिनक्षयः

အို ဒွိဇရှေဋ္ဌ (နှစ်ကြိမ်မွေးမြတ်သူ) ရေ၊ ဘက္တိ ပေါ်ထွန်းလာသူတို့အတွက် မောက္ခသည် မကြာမီ ရရှိ၏။ စိတ်ကို ထိုဘက္တိ၌ တည်မြဲစွာ စိုက်ထူထားသူတို့အတွက် အပြစ်အနာအဆာ ပျက်ကွယ်ခြင်းသည် အစုံအလင် ဖြစ်ပေါ်၏။

Verse 25

स्वपुरुषमभिवीक्ष्य पाशहस्तं वदति यमः किल तस्य कर्णमूले / परिहर मधुसूदनप्रापन्नन्प्रभुरहमन्यनृणां न वैष्णवानाम्

ကြိုးကိုင်ထားသော မိမိ၏ အမှုထမ်းကို မြင်၍ ယမမင်းသည် သူ၏ နားရင်း၌ တိုးတိုးပြောသည်ဟု ဆိုကြသည်—«သူ့ကို လွှတ်လိုက်ပါ; သူသည် မဓုသူဒန (ဗိဿနု) ထံ ခိုလှုံပြီးပြီ။ ငါသည် အခြားလူတို့၏ အရှင်ဖြစ်သော်လည်း ဝိုင်ရှ္ဏဝတို့၏ အရှင် မဟုတ်»။

Verse 26

अपि चेत्सुदुराचारो भजते मामनन्यभाक् / साधुरेव स मन्तव्यः सम्यगव्यवसितो हि सः

အလွန်ဆိုးယုတ်သောအကျင့်ရှိသူတစ်ယောက်ပင် မိမိကို တစ်ပါးတည်းသောဘက်တည်သော ဘက္တိဖြင့် ကိုးကွယ်ပါက၊ ထိုသူကို သာဓုဟု သတ်မှတ်ရမည်၊ အကြောင်းမှာ သူ၏ဆုံးဖြတ်ချက်သည် မှန်ကန်စွာ တည်မြဲနေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

Verse 27

क्षिप्रं भवति धर्मात्मा शश्वच्छान्तिं स गच्छति / विप्रेन्द्र प्रतिजानीहि विष्णुभक्तो न नश्यति

ထိုသူသည် မကြာမီ ဓမ္မတရားရှိသူ ဖြစ်လာ၍ အမြဲတမ်းငြိမ်းချမ်းမှုသို့ ရောက်သည်။ အို ဗြာဟ္မဏတို့၏ အထွတ်အမြတ်ရေ၊ ဤအရာကို သစ္စာကတိအဖြစ် သိမှတ်ပါ—ဗိෂ္ဏု၏ ဘက္တိဝန်သည် မပျက်စီးမည်။

Verse 28

धर्मार्थकामः किं तस्य मुक्तिस्तस्य करे स्थिता / समस्तजगतां मूलं यस्य भक्तिः स्थिरा हरौ

ဟရီ၌ ဘက္တိတည်မြဲသောသူအတွက် ဓမ္မ၊ အర్థ၊ ကာမတို့ကို ဘာလိုအပ်မည်နည်း။ မုက္ခတိသည်ပင် သူ၏လက်ဖဝါးပေါ်တွင် တည်ရှိသည်၊ ထိုဘက္တိသည် လောကအားလုံး၏ အမြစ်ဖြစ်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

Verse 29

दैवी ह्येषा गुणमयी हरेर्माया दुरत्यया / तमेव ये प्रपद्यन्ते मायामेतां तरन्ति ते

ဟရီ၏ ဂုဏ်သုံးပါးဖြင့် ဖွဲ့စည်းထားသော ဒေဝီမాయာသည် အလွန်ကျော်လွှားရန် ခက်ခဲသည်။ သို့သော် သူတစ်ပါးတည်းကိုသာ အားကိုး၍ ပရပတ္တိပြုသူတို့သည် ဤမாயာကို ကျော်လွန်နိုင်ကြသည်။

Verse 30

किं यज्ञाराधने पुंसा शिष्यते हरिमेधसाम् / भक्त्यैवाराध्यते विष्णुर्नान्यत्तत्रोपकारकम्

ဟရီ၌ ဉာဏ်တည်သောသူတို့အတွက် ယဇ్ఞဖြင့် ကိုးကွယ်ခြင်းအကြောင်း ဘာကို ထပ်မံသင်ကြားရမည်နည်း။ ဗိෂ္ဏုကို ဘက္တိဖြင့်သာ ကိုးကွယ်ရသည်၊ ထိုနေရာ၌ အခြားအရာမည်သည့်အရာမျှ အမှန်တကယ် အထောက်အကူမဖြစ်။

Verse 31

न दानैर्विविधैर्दत्तैः पुष्पैर्नैवानुलेपनैः / तोषमेति महात्मासौ यथा भक्त्या जनार्दनः

အမြတ်တော်ရှင် ဇနာဒန (Janārdana) သည် အမျိုးမျိုးသော ဒါနများ၊ ပန်းများ၊ အနံ့ဆီလိမ်းခြင်းတို့ကြောင့်သာ အမှန်တကယ် မပျော်ရွှင်တတ်; ဘက္တိ (bhakti) သဒ္ဓါတရားတစ်ခုတည်းကြောင့်သာ ပျော်ရွှင်တော်မူ၏။

Verse 32

संसारविषवृक्षस्य द्वे फले ह्यमृतोपमे / कदाचित्केशवे भक्तिस्तद्भक्तैर्वा समागमः

လောကသံသရာ အဆိပ်ပင်ပေါ်တွင် အမృతကဲ့သို့သော အသီးနှစ်လုံးရှိသည်—တစ်ခါတစ်ရံ ကေရှဝ (Keśava) အပေါ် ဘက္တိ၊ တစ်ခါတစ်ရံ သူ၏ ဘက္တများနှင့် ပေါင်းသင်းဆုံတွေ့ခြင်း။

Verse 33

पत्रेषु पुष्पेषु फलेषु तोयेष्वकष्टलभ्येषु सदैव सत्सु / भक्त्यैकलभ्ये पुरुषे पुराणे मुक्त्यैकलाभे क्रियते प्रयत्नः

အရွက်၊ ပန်း၊ အသီး၊ ရေတို့ကဲ့သို့ အမြဲရှိပြီး အခက်အခဲမရှိ ရနိုင်သောအရာများရှိနေသော်လည်း၊ ဘက္တိတစ်ခုတည်းဖြင့်သာ ရောက်နိုင်သော ရှေးဟောင်း အမြင့်ဆုံး ပုရုရှ (Purusha) ထံ—အကျိုးတစ်ခုတည်းက မုတ်ခ (လွတ်မြောက်ခြင်း) ဖြစ်သောသူထံ—အဘယ်ကြောင့်သာ ကြိုးပမ်းနေကြသနည်း။

Verse 34

आस्फोटयन्ति पितरः प्रनृत्यन्ति पितामाहः / वैष्णवोस्मत्कुले जातः स नः सन्तारयिष्यति

ပိတೃများသည် လက်ခုပ်တီးကြပြီး ပိတామဟများသည် ဝမ်းမြောက်ကာ ကပြကြသည်—“ကျွန်ုပ်တို့ မျိုးရိုးတွင် ဗိဿဏု၏ ဘက္တတစ်ဦး မွေးဖွားလာပြီ; သူသည် ကျွန်ုပ်တို့ကို ကူးမြောက်စေမည်” ဟု။

Verse 35

अज्ञानिनः सुखरे समधिक्षिपन्तो यत्पापिनो ऽपि शिशुपालसुयोधनाद्याः / मुक्तिं गताः स्मरणमात्रविधूतपापाः कः संशयः परमभक्तिमतां जनानाम्

မသိနားမလည်သူများက ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ဆဲဆိုပစ်ကြသော်လည်း၊ သို့တည်းမဟုတ် ရာဇဝင်ထဲက ရာဇပာပီများဖြစ်သော ရှိရှုပာလ (Śiśupāla) နှင့် စုယောဓန (Suyodhana) တို့ကဲ့သို့ အပြစ်သားများပင်—အမည်ကို သတိရခြင်းတစ်ခါတည်းဖြင့် အပြစ်များ ဆေးကြောသွားကာ—မုတ်ခသို့ ရောက်ကြ၏။ ထို့ကြောင့် အမြင့်ဆုံး ဘက္တိရှိသူတို့၏ လွတ်မြောက်ခြင်းအပေါ် မည်သို့ သံသယရှိနိုင်မည်နည်း။

Verse 36

शरमं तं प्रपन्ना ये ध्यानयोगविवर्जिताः / ते ऽपि मृत्युमतिक्रम्य यान्ति तद्वैष्णवं पदम्

ဓျာနယောဂ စည်းကမ်းမရှိသော်လည်း သခင်ဘုရားထံ အားကိုးခိုလှုံသူတို့သည်ပင် သေခြင်းကို ကျော်လွန်ကာ ဝိုင်ရှ္ဏဝ အဘိုဒ်သို့ ရောက်ကြသည်။

Verse 37

भवोद्भवक्लेशशतैर्हतस्तथा परिभ्रमन्निन्द्रियरन्ध्रकैर्हयैः / नियम्यतां माधव ! मे मनोहयस्त्वदङ्घ्रिशङ्कौ दृढभक्तिबन्धने

လောကသံသရာမှ ပေါက်ဖွားသော ဒုက္ခရာပေါင်းများစွာကြောင့် ထိခိုက်နာကျင်ကာ၊ အာရုံပေါက်များမှ တိုးဝင်ပြေးလွှားသော အင်္ဒြိယမြင်းများကြောင့် လှည့်လည်နေသည်။ အို မာဓဝ၊ ကျွန်ုပ်၏ စိတ်မြင်းကို ထိန်းချုပ်၍ သင်၏ ခြေတော်တိုင်တံတား၌ တည်ကြည်သော ဘက္တိကြိုးဖြင့် ခိုင်မြဲစွာ ချည်နှောင်ပေးပါ။

Verse 38

विष्णुरेव परं ब्रह्म त्रिभेदमिह पठ्यते / वेदसिद्धान्तमार्गेषु तन्न जानन्ति मोहिताः

ဗိဿ္ဏုတော်တစ်ပါးတည်းသာ အမြင့်ဆုံး ဘြဟ္မန် ဖြစ်သည်ဟု ဤနေရာ၌ သုံးမျိုးခွဲခြား၍ သင်ကြားထားသည်။ သို့သော် မောဟဖြင့် ဖုံးလွှမ်းသူတို့သည် ဝေဒနှင့် ၎င်း၏ သဘောတရားအဆုံးအဖြတ်များအပေါ် အခြေခံသော လမ်းကြောင်းများအတွင်း၌ပင် ထိုအမှန်တရားကို မသိနားမလည်ကြ။