Adhyaya 224

Verse 1

नाम त्रयोविंशत्यधिकद्विशततमो ऽध्यायः सूत उवाच / चतुर्युगसहस्रान्ते ब्राह्मो नैमित्तिको लयः / अनावृष्टिश्च कल्पान्ते जायते शतवार्षिकी

စူတက ပြောသည်– «ဤသည်မှာ အခန်း ၂၂၄ ဖြစ်၏။ ယုဂလေးပါး၏ စက်ဝိုင်းတစ်ထောင် ပြီးဆုံးသည့်အခါ ဗြဟ္မာနှင့် ဆက်နွယ်သော နိုင်မိတ္တိက လယ (ကာလပိုင်းပျက်သုဉ်းခြင်း) ဖြစ်ပေါ်၏။ ကလ္ပအဆုံး၌ မိုးမရွာသော မိုးခေါင်ခြင်းသည် နှစ်တစ်ရာကြာ ဖြစ်ပေါ်လာ၏»။

Verse 2

उतिष्ठन्ति तदा रौद्रा दिवि सप्त दिवाकराः / ते तु पीत्वा जलं सर्वं शोषयन्ति जगत्त्रयम्

ထိုအခါ ကောင်းကင်၌ ကြမ်းတမ်းသော နေမင်း ခုနစ်ပါး ပေါ်ထွန်းလာ၏။ ထိုနေများသည် ရေအားလုံးကို သောက်ယူပြီး လောကသုံးပါးကို ခြောက်သွေ့စေ၏။

Verse 3

भूर्भुवः स्वर्महर्लोकं चराचरं जनस्तथा / विष्णुश्च रुद्रो भूत्वासौ पातालानि दहत्यधः

၎င်းသည် ဘူရ်၊ ဘုဝဟ်၊ စွရ်၊ မဟရ္လောကကို လောင်ကျွမ်းစေပြီး၊ လှုပ်ရှားသည့်အရာနှင့် မလှုပ်ရှားသည့်အရာ အားလုံး၊ ထို့ပြင် ဇနလောကကိုပါ လောင်ကျွမ်းစေ၏။ ၎င်းသည် ဗိဿနုနှင့် ရုဒ္ဒရ နှစ်ပါးလုံးအဖြစ် ဖြစ်လာကာ အောက်ဘက် ပာတာလများကို မီးလောင်စေ၏။

Verse 4

विष्णुर्दहेत्त्रिलोकञ्चि मुखान्मेघान् सृजत्यलम् / वर्षन्ते वै वर्षशतं नानावर्णा महाघनाः

ဗိဿနုသည် လောကသုံးပါးကို လောင်ကျွမ်းစေပြီး၊ မိမိ၏ ပါးစပ်မှ မိုးတိမ်များကို အလွန်များစွာ ဖန်ဆင်းထုတ်လွှတ်၏။ အရောင်စုံသော မိုးတိမ်ကြီးများသည် နှစ်တစ်ရာတိုင်တိုင် မိုးရွာချ၏။

Verse 5

विष्णुरूपःशतं वाति वर्षाणां वायुरूर्जितः / विष्णुरे कार्णवी भूते वर्षे ब्रह्मस्वरूपधृक् / शेते ऽनन्तासने विष्णुर्नष्टे स्थावरजङ्गमे

နှစ်တစ်ရာတိုင်အောင် အင်အားကြီးသော လေသည် ဗိဿနု၏ ရုပ်သဏ္ဌာန်ဖြင့် တိုက်ခတ်၏။ ကာဏဝီ မဟာရေလွှမ်းမိုးလာသောအခါ ဗိဿနုတစ်ပါးတည်းသာ ကျန်ရစ်၍ ဗြဟ္မာ၏ ရုပ်သဏ္ဌာန်ကို ဆောင်၏။ တည်ငြိမ်သောအရာနှင့် လှုပ်ရှားသောအရာ အားလုံး ပျက်သုဉ်းသွားသောအခါ ဗိဿနုသည် အနန္တ အဆုံးမရှိသော အာသနပေါ်၌ အိပ်စက်တော်မူ၏။

Verse 6

सुप्त्वा वर्षसहस्रं स जगद्भूयो ऽसृजद्धरिः / अथ प्राकृतिकं वक्ष्ये प्रलयं शृणु शौनक

နှစ်တစ်ထောင်တိုင်အောင် အိပ်စက်ပြီးနောက် ထိုဟရီသည် ကမ္ဘာလောကကို ထပ်မံဖန်ဆင်းတော်မူ၏။ ယခု ငါသည် ပရာကෘတိက (Prākṛtika) ပျက်ကွယ်ခြင်းကို ဖော်ပြမည်—နားထောင်လော့၊ ရှೌနက။

Verse 7

पूर्णे संवत्सरशते संहृत्य सकलं जगत् / ब्रह्माणं न्यस्य देहे हि मुक्तो योगबलैर्हरिः

နှစ်တစ်ရာ ပြည့်စုံသည့်အခါ ကမ္ဘာလောက အားလုံးကို ပြန်လည်သိမ်းယူ၍ ဟရီသည် ယောဂအင်အားဖြင့် လွတ်မြောက်တော်မူ၏။ အမှန်တကယ်ပင် ဗြဟ္မာကို မိမိ၏ ကိုယ်အတွင်း၌ ထားရှိပြီးနောက် ဖြစ်၏။

Verse 8

ये गता ब्रह्मणः स्थानं ते ऽपि यान्ति परं पदम् / अनावृष्ट्यर्कसम्पन्ना आसन्मेघास्तथा द्विज / शतं वर्षाणि वर्षद्भिर्मेधैरण्डं प्रपूर्यते

ဗြဟ္မာ၏ အဘိဓာန်တည်ရာသို့ ရောက်သူတို့သည်လည်း အမြင့်ဆုံးသော ပဒသို့ ဆက်လက်ရောက်ကြ၏။ ထို့အတူ၊ အို ဒွိဇ၊ နေရောင်အပူဖြင့် ပြည့်ဝသော်လည်း မိုးမရွာသော မိုးတိမ်တို့သည်—နှစ်တစ်ရာတိုင်အောင် မိုးရွာသဖြင့်—ကမ္ဘာဥ (အဏ္ဍ) ကို ပြည့်စုံစေ၏။

Verse 9

अन्तर्गतेन तोयेन भिन्नमण्डं जगत्पतेः / पूर्णे ब्रह्मायुषि गते भिद्यते ऽम्भसि लीयते

အတွင်းရှိ ရေများ မြင့်တက်ဝင်ရောက်လာသောအခါ လောကပတိ၏ ကမ္ဘာဥ (အဏ္ဍ) သည် ကွဲပြားသွား၏။ ဗြဟ္မာ၏ အပြည့်အဝ သက်တမ်း ကုန်ဆုံးသွားသောအခါ ထိုအဏ္ဍသည် ပျက်ကွဲ၍ ရေမူလထဲသို့ လျော်ဝင်ပျော်လဲသွား၏။

Verse 10

एवं सा जगदाधारा तोये चोर्वो प्रलीयते / आपस्तेजसि लीयन्ते तेजो वायौ प्रलीयते

ဤသို့ ကမ္ဘာကို ထောက်တည်သော မြေသည် ရေထဲသို့ လျော်ဝင်ပျော်လဲသွားသည်။ ရေသည် မီးထဲသို့ စုပ်ယူဝင်ရောက်ပြီး မီးသည် ထပ်မံ၍ လေထဲသို့ လျော်ဝင်ပျော်လဲသွားသည်။

Verse 11

वायुः खे खञ्च भूतादौ विशते च तदा महान् / महान्प्रपद्यते ऽव्यक्तं प्रकृतिः पुरुषे परे

ထို့နောက် အသက်လေ (ဝါယု) သည် အာကာသ (ခ/အာကာသ) ထဲသို့ ဝင်ရောက်ပြီး၊ မဟာသတ္တဝ (မဟန်/မဟတ်-တတ္တဝ) သည် အဗျက္တ (မထင်ရှားသော) ထဲသို့ လျော်ဝင်ပျော်လဲသွားသည်။ ထို့နောက် ပရကృతి သည် အလွန်မြင့်မြတ်သော ပုရုෂ (ပရမပုရုෂ) ထဲသို့ ပေါင်းစည်းဝင်ရောက်သည်။

Verse 12

शतवर्षं हरिः शेते सृजत्यथ दिनगमे / अव्यक्तादिक्रमेणैव व्यक्तीभूतं चराचरम्

ဟရီသည် နှစ်တစ်ရာတိုင်အောင် အနားယူ၍ လဲလျောင်းနေသည်။ ထို့နောက် နေ့၏ အဆုံးတွင် ပြန်လည်ဖန်ဆင်းတော်မူသည်။ အဗျက္တမှ စ၍ အစဉ်အလာအတိုင်း လှုပ်ရှားသည့်နှင့် မလှုပ်ရှားသည့် စကြဝဠာတစ်လုံးလုံး ပေါ်ထွန်းလာသည်။