Adhyaya 221

Verse 1

ऽध्यायः ब्रहामोवाच / धर्मसारमहं वक्ष्ये संक्षेपाच्छुणु शङ्कर / भुक्तिमुक्तिप्रदं सूक्ष्मं सर्वपापविनाशनम्

ဗြဟ္မာက ဆိုသည်— ဓမ္မ၏ အနှစ်သာရကို ငါ ပြောကြားမည်၊ အို ရှင်ကရ (Śaṅkara)၊ အကျဉ်းချုပ်၍ နားထောင်လော့။ ၎င်းသည် နူးညံ့သိမ်မွေ့၍ လောကီအာနန္ဒနှင့် မုက္ခ (လွတ်မြောက်ခြင်း) ကို ပေးစွမ်းကာ အပြစ်အားလုံးကို ဖျက်ဆီးသည်။

Verse 2

श्रुतं धर्मं बलं धैर्यं सुखमुत्साहमेव च / शोको हरति वै नॄणां तस्माच्छोकं परित्यजेत्

ဝမ်းနည်းခြင်းသည် လူတို့၏ ပညာ၊ ဓမ္မ၊ အင်အား၊ သည်းခံတည်ကြည်မှု၊ ချမ်းသာနှင့် စိတ်အားထက်သန်မှုကိုပင် လုယူသွားသည်; ထို့ကြောင့် ဝမ်းနည်းခြင်းကို စွန့်ပစ်သင့်သည်။

Verse 3

कर्मदाराः कर्मलोकाः कर्मसम्बन्धिबान्धवाः / कर्माणि प्रेरयन्तीह पुरुषं सुखदुः खयोः

လူ၏ ကံ(ကမ္မ)သည် ဇနီး/ခင်ပွန်းနှင့် အဖော်အပေါင်းကဲ့သို့ ဖြစ်လာသည်; ကံသည် မိမိ၏ လောကနှင့် ကံချည်နှောင်သော ဆွေမျိုးများလည်း ဖြစ်သည်။ ဤဘဝ၌ပင် ကံက လူကို ချမ်းသာနှင့် ဒုက္ခသို့ တွန်းပို့သည်။

Verse 4

दानमे परो धर्मो दानात्सर्वमवाप्यते / दानाःत्स्वर्गश्च राज्यञ्च दद्याद्दनं ततो नरः

ဒါနပေးခြင်းသာ အမြင့်ဆုံး ဓမ္မဖြစ်သည်; ပေးကမ်းခြင်းဖြင့် အရာအားလုံးကို ရရှိနိုင်သည်။ ပေးကမ်းခြင်းမှ စွမ်းကောင်းသော သုခလောက(သွဂ္ဂ)နှင့် အာဏာပိုင်မှုတောင် ရလာသဖြင့် လူသည် ဥစ္စာကို ပေးလှူသင့်သည်။

Verse 5

एकतो दानमेवाहुः समग्रवरदक्षिणम् / एकतो भयभीतस्य प्राणिनः प्राणरक्षणम्

တစ်ဖက်တွင် ဒါနကို—ပြည့်စုံ၍ အထူးကောင်းမွန်ကာ ဒက္ခိဏာ(ပူဇော်ခ)နှင့်အတူ—အမြင့်ဆုံး ကုသိုလ်ဟု ဆိုကြသည်; အခြားဖက်တွင် ကြောက်ရွံ့နေသော သတ္တဝါ၏ အသက်ကို ကယ်တင်ခြင်းလည်း ထိုတန်ဖိုးနှင့် တူညီသည်။

Verse 6

तपसा ब्रह्मचर्येण यज्ञैः स्नानेन वा पुनः / धर्मस्य नाशका ये च ते वै निरयगामिनः

တပသ (အာစီတပ)၊ ဗြဟ္မစရိယ (သန့်ရှင်းသက်သေ)၊ ယဇ္ဉ (ယဇ္ဉပူဇော်) သို့မဟုတ် အခမ်းအနားရေချိုးခြင်းတို့ကို ပြုသော်လည်း ဓမ္မကို ဖျက်ဆီးသူတို့သည် အမှန်တကယ် နရက (ငရဲ) သို့ သွားရမည်။

Verse 7

ये च होमजपस्नानदेवतार्चनतत्पराः / सत्यक्षमादयायुक्तास्ते नराः स्वर्गगामिनः

ဟောမပူဇော်ခြင်း၊ မန္တရားရွတ်ဆိုခြင်း၊ သန့်စင်ရေချိုးခြင်းနှင့် ဒေဝတာများကို ပူဇော်ဝတ်ပြုခြင်းတို့၌ အလွန်စိတ်အားထက်သန်၍ သစ္စာ၊ ခွင့်လွှတ်ခြင်း စသည့် ကုသိုလ်ဂုဏ်များနှင့် ပြည့်စုံသူတို့သည် ကောင်းကင်ဘုံသို့ သွားရောက်ကြ၏။

Verse 8

न दाता सुखदुः खानां न च हर्तास्ति कश्चन / भुञ्जते स्वकृतान्येव दुः खानि च सुखानि च

ပျော်ရွှင်မှုနှင့် ဒုက္ခကို ပေးသူလည်း မရှိ၊ ယူဆောင်သွားသူလည်း မရှိ။ သတ္တဝါတို့သည် မိမိတို့ပြုခဲ့သော ကံ၏အကျိုးကိုသာ—ဒုက္ခနှင့် ပျော်ရွှင်မှု နှစ်မျိုးလုံး—ခံစားကြ၏။

Verse 9

धर्मार्थं जीवितं येषां दुर्गाण्यतितरन्ति ते / सन्तुष्टः को न शक्नोति फलमूलैश्च वर्तितुम्

ဓမ္မအတွက်ပင် အသက်ရှင်သူတို့သည် အခက်အခဲအကြမ်းဆုံးကိုပင် ကျော်လွှားနိုင်ကြ၏။ စိတ်ကျေနပ်သူအတွက် သစ်သီးနှင့် အမြစ်တို့ဖြင့်ပင် အသက်မွေးနိုင်မည် မဟုတ်သူ ဘယ်သူရှိမည်နည်း။

Verse 10

सर्व एव हि सौख्येन सङ्कटान्यवगाहते / इदमेव हि लोभस्य कार्यं स्या दतिदुष्करम्

အမှန်တကယ် လူတိုင်းသည် အကျပ်အတည်းတို့ကို လွယ်ကူစွာ ဖြတ်ကျော်နိုင်ကြ၏။ သို့သော် ဤအရာတစ်ခုတည်းပင် လောဘ၏ အလုပ်ဖြစ်၍ အလွန်ခက်ခဲကာ ပျက်စီးစေတတ်၏။

Verse 11

लोभात्क्रोधः प्रभवति लोभाद्द्रोहः प्रवर्तते / लोभान्मोहश्च माया च मानो मत्सर एव च

လောဘမှ ဒေါသ ပေါ်ပေါက်လာ၏; လောဘမှ မကောင်းကြံမှုနှင့် အန္တရာယ်ပြုလိုမှု စတင်လှုပ်ရှား၏။ လောဘမှပင် မောဟ (မသိမြင်မှု) နှင့် လှည့်စားမှု၊ ထို့ပြင် မာနနှင့် မစ္ဆရ (မနာလိုမှု) တို့လည်း ဖြစ်ပေါ်လာ၏။

Verse 12

रागद्वेषानृतक्रोधलोममोहमदोज्झितः / यः स शान्तः परं लोकं याति पापविवर्जितः

တွယ်တာမှုနှင့် မုန်းတီးမှု၊ မုသား၊ ဒေါသ၊ လောဘ၊ မောဟနှင့် မာနတို့ကို စွန့်ပယ်သူသည် အမှန်တကယ် ငြိမ်းချမ်းသူဖြစ်၍ အပြစ်ကင်းစင်ကာ အမြင့်မြတ်သော လောကသို့ ရောက်၏။

Verse 13

देवता मुनयो नागा गन्धर्वा गुह्यका हर / धार्मिकं पूजयन्तीह न धनाढ्यं न कामिनम्

ဤလောက၌ ဒေဝတားများ၊ မုနိများ၊ နာဂများ၊ ဂန္ဓဗ္ဗများ၊ ဂုဟျကများနှင့် ဟရ (ရှီဝ) တိုင်တိုင်ပင် သာသနာတရားရှိသူကိုသာ ဂုဏ်ပြုကြ၏—ငွေကြေးသာကြွယ်ဝသူကိုမဟုတ်၊ ကာမလိုလားမှုဖြင့် မောင်းနှင်သူကိုလည်း မဟုတ်။

Verse 14

अनन्तबलवीर्येण प्रज्ञया पौरुषेण वा / अलभ्यं लभते मर्त्यस्तत्र का परिवेदना

အကန့်အသတ်မဲ့ အင်အားနှင့် သတ္တိဗလ၊ ဉာဏ်ပညာဖြင့်ဖြစ်စေ၊ သို့မဟုတ် မလျော့မတင်း လူ့ကြိုးပမ်းအားထုတ်မှုဖြင့်ဖြစ်စေ—မရနိုင်ဟု ထင်ရသည့်အရာကိုပင် လူသားသည် ရနိုင်၏။ ထို့ကြောင့် ဝမ်းနည်းပူဆွေးရန် ဘာအကြောင်းရှိသနည်း။

Verse 15

सर्वसत्त्वदयालुत्वं सर्वेन्द्रियविनिग्रहः / सर्वत्रानित्यबुद्धित्वं श्रेयः परमिदं स्मृतम्

သတ္တဝါအားလုံးအပေါ် ကရုဏာထားခြင်း၊ အင်ဒြိယအားလုံးကို ထိန်းချုပ်နိုင်ခြင်း၊ နေရာတိုင်း၌ အနိစ္စကို ထင်ရှားစွာ သိမြင်ခြင်း—ဤအရာကို အမြင့်ဆုံး ကောင်းကျိုး (śreyas) ဟု မှတ်ယူကြသည်။

Verse 16

पश्यन्निवाग्रतो मृत्युं यो धर्मं नाचरेन्नरः / अजागलस्तनस्येव तस्य जन्म निरर्थकम्

သေခြင်းကို မျက်စိရှေ့တည့်တည့်တွင် မြင်နေရသကဲ့သို့ပင် ဖြစ်သော်လည်း ဓမ္မကို မကျင့်သုံးသော လူ၏ မွေးဖွားခြင်းသည် ဆိတ်လည်ပင်းပေါ်ရှိ နို့ခေါင်းကဲ့သို့ အကျိုးမဲ့၏။

Verse 17

भ्रूणहा ब्रह्महा गोघ्नः पितृहा गुरुतल्पगः / भूमिं सर्वगुणोपेतां दत्त्वा पापैः प्रमुच्यते

သန္ဓေကလေးကိုသတ်သူ၊ ဗြာဟ္မဏကိုသတ်သူ၊ နွားကိုသတ်သူ၊ မိဘကိုသတ်သူ၊ ဆရာ၏အိပ်ရာကိုဖောက်ပြန်သူပင်လျှင်—ဂုဏ်ကောင်းအပေါင်းစုံပါသောမြေကို လှူဒါန်းလျှင် အပြစ်တို့မှ လွတ်မြောက်၏။

Verse 18

न गोदानात्परं दानं किञ्चिदस्तीति मे मतिः / या गौर्न्यायार्जिता दत्ता कृत्स्नं तारयते कुलम्

ကျွန်ုပ်၏အမြင်အရ နွားလှူဒါန်းခြင်းထက် မြတ်သောအလှူ မရှိ။ တရားသဖြင့် ရရှိသောနွားကို လှူဒါန်းလျှင် မျိုးရိုးတစ်စုလုံးကို ကယ်တင်ပေး၏။

Verse 19

नान्नदानात्परं दानं किञ्चिदस्ति वृषध्वज ! / अन्नेन धार्यते सर्वं चराचरमिदं जगत्

အို နွားတံဆိပ်တော်ရှင် (ဝೃಷဓွဇ)၊ အစာလှူဒါန်းခြင်းထက် မြတ်သောအလှူ မရှိ။ အစာကြောင့်ပင် လှုပ်ရှားသည့်အရာနှင့် မလှုပ်ရှားသည့်အရာ အပါအဝင် ဤလောကတစ်ခုလုံး တည်တံ့၏။

Verse 20

कन्यादानं वृषोत्सर्गस्तीर्थसेवा श्रुतं तथा / हस्त्यश्वरथदानानि मणिरत्नवसुन्धराः

မင်္ဂလာအတွက် သမီးကို လှူဒါန်းခြင်း၊ နွားထီးကို ပူဇော်၍ လွှတ်ပေးခြင်း (ဝೃಷုတ်စರ್ಗ)၊ တီရ္ထသန့်ရှင်းရာများတွင် ဝန်ဆောင်ခြင်း၊ သာသနာတော်ကို နားထောင်/ရွတ်ဖတ်ခြင်း၊ ထို့အပြင် ဆင်၊ မြင်း၊ ရထား လှူဒါန်းခြင်းနှင့် မဏိရတနာများ၊ ဥစ္စာနှင့် မြေယာ လှူဒါန်းခြင်းတို့သည် အလွန်ကောင်းမြတ်သော ကုသိုလ်ကံများ ဖြစ်သည်။

Verse 21

अन्नदानस्य सर्वाणि कलां नार्हन्ति षोडशीम् / अन्नात्प्राणा बलं तेजश्चान्नाद्वीर्यं धृतिः स्मृतिः

အစာလှူဒါန်းခြင်း၏ ကုသိုလ်ကို အခြားအလှူအားလုံးသည် ဆယ့်ခြောက်ပုံတစ်ပုံတောင် မမီနိုင်။ အစာမှ အသက်ရှုသက်၊ အင်အား၊ တောက်ပမှု ဖြစ်ပေါ်လာပြီး၊ အစာမှပင် သတ္တိ၊ တည်ကြည်မှုနှင့် မှတ်ဉာဏ်လည်း ဖြစ်ပေါ်လာသည်။

Verse 22

कूपवापीतडागादीनारामांश्चैव कारयेत् / त्रिसप्तकुलमुद्धृत्य विष्णुलोके महीयते

ရေတွင်း၊ အဆင့်ရေတွင်း၊ ကန်၊ ရေကန်ကြီးနှင့် အများပြည်သူအပန်းဖြေဥယျာဉ်တို့ကို ဆောက်လုပ်စေသင့်၏။ မိမိမျိုးရိုး သုံးခုနစ်ဆက် (၂၁ ဆက်) ကို ကယ်တင်မြှောက်တင်လျက် ဗိဿဏုလောက၌ ဂုဏ်ပြုချီးမြှောက်ခံရ၏။

Verse 23

साधूनां दर्शनं पुण्यं तीर्थादपि विशिष्यते / कालेन तीर्थं फलति सद्यः साधुसमागमः

သဒ္ဓုတို့ကို မြင်တွေ့ခြင်းသည် ပုဏ္ဏိယဖြစ်၍ တီရ္ထသို့သွားခြင်းထက်ပင် ထူးမြတ်၏။ တီရ္ထသည် အချိန်တန်မှ အကျိုးပေးသော်လည်း သဒ္ဓုနှင့်ပေါင်းသင်းခြင်းသည် ချက်ချင်း အကျိုးပေး၏။

Verse 24

सत्यं दमस्तपः शौचं सन्तोषश्च क्षमार्जवम् / ज्ञानं शमो दया दानमेष धर्मः सनातनः

သစ္စာ၊ ကိုယ်တိုင်ထိန်းချုပ်မှု၊ တပဿ၊ သန့်ရှင်းမှု၊ စိတ်ကျေနပ်မှု၊ ခွင့်လွှတ်ခြင်းနှင့် ဖြောင့်မတ်မှု; ဉာဏ်ပညာ၊ စိတ်ငြိမ်းချမ်းမှု၊ ကရုဏာနှင့် ဒါန—ဤသည်ပင် စနာတနဓမ္မ ဖြစ်၏။