
Vāyu-Jaya and the Omens of Nāḍī Flow (Elemental and Fortnightly Indicators)
အကျင့်အာစာရအပေါ်အခြေခံ၍ လုပ်ငန်းများအတွက် မင်္ဂလာအခြေအနေရွေးချယ်နည်းကို ဆက်လက်ဖော်ပြရာတွင် ဘိုင်ရဝသည် ဒေဝီအား မင်္ဂလာစောင့်ထိန်းမှု ၄ မျိုး—ဝါယု၊ အဂ္နိ၊ ဇလ/ဝရုဏ၊ နှင့် ရှက္ရ/ဣန္ဒြ—ကို ဘယ်/ညာ/အလယ် တည်နေရာနှင့် အချိန်စက်ဝိုင်းများနှင့် ချိတ်ဆက်၍ သင်ကြားသည်။ မီးဓာတ်သည် အပေါ်သို့တက်ပြီး ရေဓာတ်သည် အောက်တွင်တည်ကာ မဟိန္ဒြသည် အလယ်တွင်ရှိပြီး လင်းလက်သော ပက္ခတွင် ဘယ်ဘက်သို့၊ မှောင်မိုက်သော ပက္ခတွင် ညာဘက်သို့ ရွှေ့သည်ဟု ဆိုသည်။ ပဋိပဒါမှစ၍ ပြန်လှန်စီးဆင်းမှုနှင့် ဆန့်ကျင်သင်္ကေတများသည် ကျဆင်းမှုနှင့် အတားအဆီးကို ညွှန်ပြကြောင်း သတိပေးပြီး နေ့ညအလိုက် စင်္ကရန္တိ ၁၆ ကြိမ် ဖြစ်ပေါ်ကြောင်းလည်း ဖော်ပြသည်။ ဝါယုသည် ခဏတစ်ဖြတ်တည်း မတည်ငြိမ်လျှင်ပင် ကျန်းမာရေးကျဆင်းနေကြောင်း ခန့်မှန်းသည့် စည်းကမ်းတစ်ရပ်ကို ပေးထားသည်။ ထို့နောက် နှာခေါင်းစီးဆင်းမှုအလိုက် အကျိုးရလဒ်များကို သတ်မှတ်ကာ ညာဘက်စီးဆင်းမှုသည် အစားသောက်နှင့် ကာမဆက်ဆံမှုအတွက် သင့်တော်ပြီး ဘယ်ဘက်စီးဆင်းမှုသည် လုပ်ငန်းစတင်မှုများအတွက် ယေဘုယျအားဖြင့် မင်္ဂလာဖြစ်ကြောင်း ဆိုသည်။ ဣန္ဒြ/ဝရုဏ အမျိုးအစားလေများကိုလည်း အန္တရာယ်မရှိဟု ကြေညာသည်။ နောက်ဆုံးတွင် လေ၏ဦးတည်ရာကို မိုးရွာမည့် သင်္ကေတများနှင့် ချိတ်ဆက်ကာ နေ့စဉ်နှင့် ထူးခြားကိစ္စများတွင် အချိန်ရွေးခြင်း၊ သင်္ကေတဖတ်ခြင်းနှင့် ပူဇော်နည်းဖြင့် ဆုံးဖြတ်ခြင်းအတွက် နောက်ဆက်တွဲညွှန်ကြားချက်များသို့ ချိတ်ဆက်ပေးသည်။
Verse 1
ऽध्यायः भैरव उवाच / वक्ष्ये वायुजयं देवि जया जयविदेशकम् / वाय्वग्निजलशक्राख्यं मङ्गलानाञ्चतुष्टयम्
ဘဲရဝက မိန့်တော်မူသည်– «ဒေဝီရေ၊ ငါသည် ဝါယုကို အနိုင်ယူခြင်းနှင့် ‘ဇယာ’ ‘ဇယဝိဒေသက’ ဟူသော မင်္ဂလာကရိယာများကို ရှင်းလင်းမည်။ ဤသည်မှာ ဝါယု၊ အဂ္နိ၊ ဇလ၊ နှင့် ရှကရ (ဣန္ဒြ) ဟူသော မင်္ဂလာလေးပါး၏ အစုတစ်စု ဖြစ်သည်»။
Verse 2
वामदक्षिणसंस्थश्च वायुश्च बहुलो भवेत् / ऊर्ध्ववाही भवेदग्निरधस्तु वरुणो भवेत्
ဘယ်ဘက်နှင့် ညာဘက်တွင် စီစဉ်ထားသောအခါ လေ (ဝါယု) သည် ပိုမိုပြင်းထန်လာသည်။ ထို့နောက် မီး (အဂ္နိ) သည် အပေါ်သို့ တက်လှမ်းပြီး၊ ဝရုဏ (ရေဓာတ်) သည် အောက်တွင် တည်နေသည်။
Verse 3
महेन्द्रो मध्यसंस्थस्तु शुक्लपक्षे तु वामगः / कृष्णपक्षे दक्षिणग उदयस्य त्र्यहन्त्र्यहम्
မဟေန္ဒြ (ဣန္ဒြ) သည် အလယ်တွင် တည်နေသည်။ လပြည့်ဘက် (သုက္လပက္ခ) တွင် ဘယ်ဘက်သို့ ရွေ့ပြီး၊ လကွယ်ဘက် (ကృష్ణပက္ခ) တွင် ညာဘက်သို့ ရွေ့သည်—နေထွက်ချိန်တွင် သုံးရက်တိုင်တိုင် နေ့စဉ် လမ်းကြောင်းပြောင်းလဲသည်။
Verse 4
वहेत्प्रतिपदाद्ये च विपरीते भवेन्नतिः / उदयः सूर्यमार्गेण चन्द्रेणास्तमयो यदि
လဆန်းတစ်ရက် (ပရတိပဒါ) မှစ၍ စီးဆင်းမှုက ပြန်လှန်ဦးတည်သွားလျှင် အမင်္ဂလာကျဆင်းမှု ဖြစ်ပေါ်သည်။ ထို့အတူ နေထွက်သည် နေရောင်လမ်းကြောင်းဖြင့် ဖြစ်ပြီး နေဝင်သည် လလမ်းကြောင်းဖြင့် ဖြစ်လာပါကလည်း ဆန့်ကျင်သည့် (မကောင်းသော) လက္ခဏာဟု သတ်မှတ်သည်။
Verse 5
वर्धन्ते गुणसंघाता अन्यथा विघ्नमौचितम् / संक्रान्त्यः षोडशप्रोक्ता दिवा रात्रौ वरानने
ကောင်းမြတ်သော ဂုဏ်အစုအဝေးများ (မင်္ဂလာသက်ရောက်မှုများ) တိုးပွားလာသည်; မဟုတ်လျှင် အတားအဆီးများ သဘာဝအတိုင်း ပေါ်ပေါက်လာသည်။ မျက်နှာလှသောသူမရေ၊ နေ၏ ကူးပြောင်းမှု (သင်္ကြန်တိ) ဆယ့်ခြောက်ပါးကို နေ့နှင့်ည နှစ်ချိန်လုံးတွင် ဖြစ်ပေါ်သည်ဟု ဆိုကြသည်။
Verse 6
यदा च संक्रमेद्वायुरर्धार्धप्रहरे स्थितः / स्वास्थ्याहानिस्तदा ज्ञेया वायुर्भ्रमति देहिषु
အသက်လေ (ဝါယု) သည် ရွေ့လျား၍ တစ်ယာမ၏ တစ်ဝက်၏ တစ်ဝက်ခန့်တိုင် မတည်ငြိမ်ဘဲ နေသော် ကျန်းမာရေးကျဆင်းနေကြောင်း သိရမည်။ အကြောင်းမှာ ကိုယ်ခန္ဓာအတွင်း ဝါယုသည် သတ္တဝါတို့၌ လှည့်လည်နေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။
Verse 7
दक्षिणे च पुटे वायुर्हितो भोजनमैथुने / खड्गहस्तो जयेद्युद्धे रिपून्कामसमन्वितः
အသက်ရှူလေသည် ညာဘက်နှာခေါင်းပေါက်၌ ကောင်းကျိုးဖြစ်စွာ စီးဆင်းလျှင် အစာစားခြင်းနှင့် လိင်ဆက်ဆံခြင်းအတွက် အကျိုးရှိသည်။ ထို့ပြင် ဓားကိုင်ထားသကဲ့သို့ ဆုံးဖြတ်ချက်နှင့် ဆန္ဒပြည့်ဝသူသည် စစ်ပွဲ၌ ရန်သူတို့ကို အနိုင်ယူနိုင်သည်။
Verse 8
वामेव गमनं श्रेष्ठं सर्वकार्येषु भूषितम् / वायुर्वहति तत्रस्थः प्रश्रो भूतस्य शोभनः
ဘယ်ဘက်သို့ သွားခြင်းသည် အကောင်းဆုံးဟု ဆိုကြပြီး လုပ်ငန်းအရာရာ၌ မင်္ဂလာရှိသည်ဟု မှတ်ယူကြသည်။ ထိုဘက်၌ ဝါယု စီးဆင်းပြီး၊ ကိုယ်ရှိသတ္တဝါအတွက် ထိုကောင်းမြတ်သော အသက်လေသည် ချမ်းသာကောင်းကျိုးနှင့် ကရုဏာ၏ အရင်းအမြစ် ဖြစ်လာသည်။
Verse 9
माहेन्द्रे वारुणे वाते को ऽपि दोषो न जायते / अनावृष्टिर्दक्षवाहे वृष्टिः स्याद्वामवाहके
လေသည် အိန္ဒြအမျိုးအစား သို့မဟုတ် ဝရုဏအမျိုးအစား ဖြစ်လျှင် မည်သည့်အပြစ်အနာမကျန်းမျိုးမျှ မပေါ်ပေါက်။ သို့သော် လေက ညာဘက်မှ တိုက်လျှင် မိုးခေါင်ခြင်း ဖြစ်စေပြီး၊ ဘယ်ဘက်မှ တိုက်လျှင် မိုးရွာစေသည်။
The text treats leftward movement as the ‘best’ and broadly auspicious, presenting it as a stable, beneficent prāṇa condition that supports well-being and success across actions, in line with omen-based timing (muhūrta) logic.
It frames prāṇa stability as a diagnostic marker: when the breath shifts restlessly for even a short interval, the bodily vāyu is said to ‘wander’ within, signaling reduced vitality and the onset of disorder.
The chapter states a simple omen: wind from the right indicates lack of rain, while wind from the left indicates rainfall; additionally, Indra- and Varuṇa-type winds are said to be non-harmful.