
Dūrvāṣṭamī Vrata and Rohiṇī-Yukta Kṛṣṇāṣṭamī: Mantras, Arghya, and Viṣṇu-Nāma Salutations
အာစာရခဏ္ဍ၏ အချိန်နှင့်ဆိုင်သော ဓမ္မကို ဆက်လက်ဖော်ပြ၍ ဘြဟ္မာသည် ဘာဒြပဒ သုက္လ-အဋ္ဌမီ ဗြတကို သင်ကြားကာ ဒူర్వာမြက်ဖြင့် ရှီဝကို အဓိကထား ပူဇော်စေပြီး နေဘုရားနှင့် ဂဏေရှကိုလည်း ထည့်သွင်းစေသည်။ ထို့နောက် ကృష్ణ-အဋ္ဌမီသို့ ပြောင်း၍ ရိုဟိဏီ နက္ခတ်အာဏာရှိလျှင် အလယ်ညတွင် ဟရိကို ပူဇော်ရမည်၊ တိထိဗိဒ္ဓ အခြေအနေများကို မည်သို့ ဆောင်ရွက်ရမည်နှင့် ပါရာဏ အချိန်ကို ဖော်ပြသည်။ Govinda ကို ယောဂ၊ ယဇ္ဉ၊ ကမ္ဘာလောက အာဏာအဖြစ် ချီးမွမ်းသော မန္တရအစဉ်နှင့် သန့်စင်ထားသော ပူဇော်ပလ္လင်ပေါ်တွင် သင်္ခထဲ အလှူပစ္စည်းတင်၍ လနှင့် ရိုဟိဏီသို့ အရ္ဃျ ပေးခြင်း၊ ယရှိုဒါနှင့် ဗိෂ္ဏု၏ နာမရূপများကိုလည်း အရ္ဃျဖြင့် ဂုဏ်ပြုခြင်းတို့ ပါဝင်သည်။ နောက်ဆုံးတွင် ဟရိကို သတိရခြင်းသည် အကျင့်မကောင်းသူကိုပါ ကယ်တင်နိုင်သည်ဟု ကာကွယ်မေတ္တာတောင်းကာ နောက်ထပ် ဗြတများနှင့် फलများသို့ ချိတ်ဆက်သည်။
Verse 1
(इति विजयसप्तमीव्रतम्) / नाम त्रिंशोत्तरशततमो ऽध्यायः ब्रह्मोवाच / ब्रह्मन् भाद्रपदे मासि शुक्लाष्टम्यामुपोषितः / दूर्वां सौरीं गणेशं च फलपुष्पैः शिवं यजेत्
ဗြဟ္မာက မိန့်တော်မူသည်—“အို ဘြာဟ္မဏ၊ Bhādrapada လတွင် လဆန်း အဋ္ဌမီနေ့၌ အစာရှောင်ပြီးနောက် သစ်သီးပန်းပွင့်တို့ဖြင့် သီဝကို ပူဇော်လော့။ ထို့အပြင် Dūrvā မြက်၊ Sūrya (နေဘုရား) နှင့် Gaṇeśa ကိုလည်း အတူတကွ ပူဇော်ရမည်။”
Verse 2
फलव्रीह्यादिभिः सर्वैः शम्भवेनमः शिवाय च / त्वं दूर्वे ऽमृजन्मासि ह्यष्टमी सर्वकामभाक्
သစ်သီး၊ ဆန် စသည်တို့ အလှူပူဇော်ပစ္စည်း အားလုံးဖြင့် Śambhu ကို ပူဇော်လျက်—“နမးရှီဝာယ” ဟု သီဝအား နမಸ್ಕာရ ပြု၏။ အို Dūrvā မြက်ရေ၊ သင်သည် အမရအရင်းမြစ်မှ ဖြစ်ပေါ်လာသူ ဖြစ်၏; အဋ္ဌမီနေ့သည် လိုရာဆန္ဒ အားလုံးကို ပြည့်စုံစေသည်။
Verse 3
अनग्निपक्रमश्रीयान्मुच्यते ब्रह्महत्यया / (इति दूर्वाष्टमीव्रतम्) / कृष्णाष्टम्यां च रोहिण्यामर्धरात्रेर्ऽचनं हरेः
မီးပူဇော်ပွဲမပါဘဲ မင်္ဂလာဝရတကို ကျင့်သူသည် ဗြာဟ္မဏသတ်၏ အပြစ်မှ လွတ်မြောက်၏။ ဤသည်ကို ဒူရ္ဝာအဋ္ဌမီ ဝရတဟု ဆို၏။ ထို့ပြင် ကృష్ణာအဋ္ဌမီနေ့တွင် ရိုဟိဏီ နက္ခတ်တက်နေသော အလယ်ည၌ ဟရိကို ပူဇော်အာရ္ချနာ ပြုရမည်။
Verse 4
कार्या विद्धापि सप्तम्या हन्ति पापं त्रिजन्मनः / उपोषितोर्ऽचयेन्मन्त्रैस्तिथि भान्ते च पारणम्
စပ္တမီ တိထိသည် «ဝိဒ္ဓာ» (အခြားတိထိနှင့် ရောနှော) ဖြစ်နေသော်လည်း ဝရတကို မပျက်မကွက် ကျင့်ရမည်။ ၎င်းသည် သုံးဘဝတိုင် စုဆောင်းလာသော အပြစ်ကို ဖျက်ဆီး၏။ အစာရှောင်ပြီးနောက် မန္တရများဖြင့် ပူဇော်အာရ္ချနာ ပြု၍ တိထိဆုံးသည့်အခါ ပါရဏ (အစာရှောင်ခြင်းပိတ်သိမ်း) ကို ပြုရမည်။
Verse 5
योगाय योगपतये योगेश्वराय योगसम्भवाय गोविन्दाय नमोनमः / (स्नानमन्त्रः( यज्ञाय यज्ञेश्वराय यज्ञपतये गोविन्दाय नमोनमः
ယောဂသည့်အဖြစ်တော်၊ ယောဂ၏အရှင်၊ ယောဂ၏အမြတ်ဆုံးအရှင်၊ ယောဂပေါ်ပေါက်ရာ အရင်းအမြစ်ဖြစ်သော ဂోవိန္ဒအား နမောနမಃ—ထပ်ထပ်မံမံ ဦးညွှတ်ပါ၏။ (ရေချိုးမန္တရ) ယဇ్ఞတော်ကိုယ်တိုင်၊ ယဇ్ఞ၏အရှင်၊ ယဇ्ञ၏အဓိပတိဖြစ်သော ဂోవိန္ဒအား နမောနမः—ထပ်ထပ်မံမံ ဦးညွှတ်ပါ၏။
Verse 6
(अर्चनदृ)--विश्वाय विश्वेश्वराय विश्वपतये गोविन्दाय नमोनमः / (शयनदृ)--सर्वाय सर्वेश्वराय सर्वेताय सर्वसम्भवाय गोविन्दाय नमोनमः
(ပူဇော်အာရ္ချနာအတွက်)ကမ္ဘာလောကတော်ကိုယ်တိုင်၊ ကမ္ဘာ၏အရှင်၊ လောကကိုကာကွယ်သူဖြစ်သော ဂోవိန္ဒအား နမောနမः—ထပ်ထပ်မံမံ ဦးညွှတ်ပါ၏။ (အိပ်ရာဝင်ရန်)အားလုံးဖြစ်တော်မူသော၊ အားလုံး၏အရှင်၊ အားလုံး၏စုစည်းတော်မူသော၊ အားလုံးပေါ်ပေါက်ရာ အရင်းအမြစ်ဖြစ်သော ဂోవိန္ဒအား နမောနမः—ထပ်ထပ်မံမံ ဦးညွှတ်ပါ၏။
Verse 7
स्थण्डिले पूजयेद्देवं सचन्द्रां रोहिणीं तथा / शङ्खे तोयं समादाय सपुष्पफलचन्दनम्
သန့်စင်ထားသော မြေဘုရားပလ္လင် (သဏ္ဍိလ) ပေါ်တွင် ဘုရားကို ပူဇော်ရမည်၊ ထို့အတူ လနှင့်အတူ ရိုဟိဏီကိုလည်း ဂုဏ်ပြုရမည်။ သင်္ခါထဲတွင် ရေကို ယူကာ ပန်း၊ သစ်သီး၊ စန္ဒနလိမ်းနှင့်အတူ (ပူဇော်ရန်) ဆောင်ယူရမည်။
Verse 8
जानुभ्यामवनीं गत्वा चन्द्रायार्घ्यं निवेदयेत् / क्षिरोदार्णवसंभूत ! अत्रिनेत्रसमुद्भव !
မြေပြင်ပေါ်၌ ဒူးထောက်၍ လကို အာရ္ဃျ (ရေဘုဇာ) ဆက်ကပ်ရမည်။ «နို့ပင်လယ်မှ မွေးဖွားသောအရှင်၊ အတြိ၏ မျက်စိမှ ပေါ်ထွန်းသောအရှင်» ဟု ဆိုရမည်။
Verse 9
गृहाणार्घ्यं शशाङ्केश (मं) रोहिण्या सहितो मम / श्रियै च वसुदे वाय नन्दाय च बलाय च
ဤအာရ္ဃျကို လက်ခံတော်မူပါ၊ ရှရှာင်္က (လမင်း) အရှင်၊ ရိုဟိဏီနှင့်အတူ—ကျွန်ုပ်ကိုလည်း လက်ခံတော်မူပါ။ ဤပူဇာသည် သုခချမ်းသာအတွက်၊ ဝါစုဒေဝအတွက်၊ ဝါယုအတွက်၊ နန္ဒာနှင့် ဘလအတွက် ဖြစ်ပါစေ။
Verse 10
यशोदायै ततो दद्यादर्घ्यं फलसमन्वितम् / अनन्तं (घं) वामनं शौरिं वैकुष्ठं पुरुषोत्तमम्
ထို့နောက် ယရှောဒါသို့ အသီးအနှံများနှင့်အတူ အာရ္ဃျကို ဆက်ကပ်ရမည်—အနန္တ၊ ဝါမန၊ ရှော်ရီ၊ ဝိုင်ကුණ္ဌ၊ ပုရုရှောတ္တမ (အမြင့်မြတ်ဆုံး ပုရုရှ) ကို ဂုဏ်ပြုလျက်။
Verse 11
वासुदेवं हृषीकेशं माधवं मधुसूदनम् / वराहं पुण्डरीकाक्षं नृसिंहं दैत्यसूदनम्
ဝါစုဒေဝ—ဟೃရှီကေရှ၊ မာဓဝ၊ မဓုসূဒန ကို ဦးညွှတ်ပူဇော်ပါ၏။ ထို့ပြင် ဝရာဟ၊ ပုဏ္ဍရိကာක්ෂ (ကြာပန်းမျက်လုံး) နှင့် နရစിംဟ—ဒေဝတၱယ (အဆုရ) သတ်သူကိုလည်း ဦးညွှတ်ပါ၏။
Verse 12
दामोदरं पद्मनाभं केशवं गारुडध्वजम् / गोविन्दमच्युतं देवमनन्तम पराजितम्
ဒါမောဒရ၊ ပဒ္မနာဘ၊ ကေရှဝ—ဂရုဍဓွဇ (ဂရုဍတံခွန်တော်) ကို ဦးညွှတ်ပါ၏။ ဂోవိန္ဒ၊ အချျုတ (မလွဲမသွေ) အရှင်၊ အနန္တ ဒေဝ၊ အပရာဇိတ (မအနိုင်ယူနိုင်သော) ကိုလည်း ဦးညွှတ်ပါ၏။
Verse 13
अधोक्षजं जगद्वीजं सर्गस्थित्यन्तकारणम् / अनादिनिधनं विष्णुं त्रिलोकेशं त्रिविक्रमम्
အဓောက္ခဇ၊ ကမ္ဘာလောက၏ မျိုးစေ့၊ ဖန်ဆင်းခြင်း–တည်တံ့ခြင်း–ပျက်ကွယ်ခြင်း၏ အကြောင်းရင်း၊ အစမရှိ အဆုံးမရှိသော သုံးလောကအရှင် တြိဝိက్రమ ဗိဿနုဘုရားအား ကျွန်ုပ် ဦးညွှတ်ပူဇော်ပါ၏။
Verse 14
नारायणं चतुर्बाहुं शङ्खचक्रगदाधरम् / पीतम्बरधरं दिव्यं वनमालाविभूषितम्
နာရာယဏ—လက်လေးဖက်ရှိသော အရှင်၊ သင်္ခ၊ စက္ကရ၊ ဂဒါကို ကိုင်ဆောင်တော်မူ၍၊ သာသနာတော်၏ အဝါရောင်ဝတ်စုံတော်ကို ဝတ်ဆင်ကာ တောပန်းမാലာဖြင့် တန်ဆာဆင်တော်မူသော အလင်းရောင်မြတ်တော်။
Verse 15
श्रीवत्साङ्कं जगद्धाम श्रीपतिं श्रीधरं हरिम् / यं देवं देवकी देवी वसुदेवादजीजनत्
သရီဝတ္ဆ အမှတ်တံဆိပ်တော်ဖြင့် တင်မြှောက်တော်မူသော၊ ကမ္ဘာလောက၏ အာသရမ၊ သရီ(လက္ခမီ)၏ အရှင်၊ သရီကို ဆောင်တော်မူသော ဟရီဘုရားအား ကျွန်ုပ် ဦးညွှတ်ပါ၏။ ထိုဘုရားကို ဒေဝကီဒေဝီသည် ဝစုဒေဝမှ မွေးဖွားတော်မူ၏။
Verse 16
भौमस्य ब्रह्मणो गुप्त्यै तस्मै ब्रह्मात्मने नमः / नामान्येतानि संकीर्त्य गत्यर्थं प्रार्थयेत्पुनः
မြေပြင်လောကနှင့် ဗြဟ္မန်၏ ကာကွယ်စောင့်ရှောက်မှုအတွက်၊ ဗြဟ္မန်အတ္တမဖြစ်သော ထိုအရှင်အား နမസ്കာရပါ၏။ ဤနာမတော်များကို သီဆိုကြွေးကြော်ပြီးနောက်၊ သင့်တော်သော သွားရာလမ်းကြောင်းရရှိရန် ထပ်မံ ဆုတောင်းရမည်။
Verse 17
त्राहि मां देवदेवेश ! हरे ! संसारसागरात् / त्राहि मां सर्वपापघ्न ! दुः खशोकार्णवात्प्रभो !
ကယ်တင်ပါ၊ ဒေဝဒေဝေရှ် အရှင်တော်၊ ဟရီဘုရား၊ သံသရာပင်လယ်မှ ကျွန်ုပ်ကို ကယ်တင်ပါ။ ကယ်တင်ပါ၊ အပြစ်အားလုံးကို ဖျက်ဆီးတော်မူသော အရှင်၊ ဒုက္ခနှင့် ဝမ်းနည်းပင်လယ်မှ ကျွန်ုပ်ကို ကယ်တင်ပါ။
Verse 18
देवकीनन्दन ! श्रीश ! हरे ! संसारसागरात् / दुर्वृत्तांस्त्रायसे विष्णो ! ये स्मरन्ति सकृत्सकृत्
ဒေဝကီ၏သားတော်၊ သရီ၏အရှင်၊ ဟရီ—ဗိဿနုဘုရားရှင်! သံသရာပင်လယ်မှ အကျင့်ဆိုးသူတို့ကိုပင် ကယ်တင်တော်မူ၏။ သင့်ကို တစ်ကြိမ်တည်းဖြစ်စေ၊ ထပ်ခါထပ်ခါ သတိရသူတို့ကို ကယ်တင်တော်မူ၏။
Verse 19
सो ऽहं देवातिदुर्वृत्तस्त्राहि मां शोकसागरात् / पुष्कराक्ष ! निमग्नो ऽहं मह्तयज्ञानसागरे
ကျွန်ုပ်သည် နတ်တို့အပေါ်တွင်တောင် အလွန်ဆိုးယုတ်စွာ ပြုမူခဲ့သူဖြစ်ပါသည်။ အို ကြာမျက်တော်ရှင်! ဝမ်းနည်းခြင်းပင်လယ်မှ ကျွန်ုပ်ကို ကယ်တင်တော်မူပါ။ အဝိဇ္ဇာ၏ ကျယ်ပြန့်သောပင်လယ်ထဲ၌ ကျွန်ုပ် နစ်မြုပ်နေပါသည်။
Verse 20
त्राहि मां देवदेवेश ! त्वामृते ऽन्यो न रक्षिता / स्वजन्म वासुदेवाप गोब्राह्मणहिताय च
အို နတ်တို့၏နတ်အရှင်! ကျွန်ုပ်ကို ကာကွယ်တော်မူပါ။ သင့်ကိုမလွဲ၍ အခြားကာကွယ်ရှင် မရှိပါ။ အို ဝါစုဒေဝ! ကိုယ်တော်၏ အလိုတော်ဖြင့် ပေါ်ထွန်းတော်မူ၍ နွားနှင့် ဗြာဟ္မဏတို့၏ အကျိုးအတွက်လည်း ဖြစ်တော်မူ၏။
Verse 21
जगद्धिताय कृष्णाय गोविन्दाय नमोनमः / शान्तिरस्तु शिवं चास्तु धनविख्यातिराज्यभाक्
ကမ္ဘာလောကအကျိုးအတွက် ကရိရှ္ဏ၊ ဂိုဝိန္ဒအား နမောနမः—ထပ်ခါထပ်ခါ ဦးညွှတ်ပါ၏။ ငြိမ်းချမ်းမှု ရှိပါစေ၊ မင်္ဂလာရှိပါစေ၊ ဥစ္စာဓန၊ ကျော်ကြားမှုနှင့် အာဏာပိုင်မှု၏ အခွင့်အရေးကို ရရှိပါစေ။
The chapter treats Dūrvā as “of immortal origin” and makes it a defining offering of the vrata. In ritual logic, the specific dravya (offering substance) marks the vow’s identity and is praised as a vehicle for siddhi (fulfillment of desires) when paired with aṣṭamī observance.
The chapter links correct kāla (time: midnight, tithi–nakṣatra conjunction) and bhakti (repeated remembrance and nāma-stuti) to salvific grace: Hari is said to rescue even the ill-conducted who remember Him. The causal chain is devotional—smaraṇa and stuti invoke divine protection that overrides accumulated demerit.