Adhyaya 41

Verse 1

श्रीलक्ष्म्युपाख्यानवर्णनम् श्रीनारायण उवाच हरिं ध्यात्वा हरिर्ब्रह्मन् जगाम ब्रह्मणः सभाम् । बृहस्पतिं पुरस्कृत्य सर्वैः सुरगणैः सह

လက္ခမီနတ်သမီး၏ အကြောင်းအရာကို ဖော်ပြခြင်း။ သီရိနာရာယဏက မိန့်တော်မူ၏- အို ဗြဟ္မဏ၊ ဟရိ (ဗိဿနိုး) ကို စီးဖြန်းပြီးနောက် ဟရိ (အိန္ဒြာ) သည် ဗြိဟသ္ပတိကို ရှေ့ထား၍ နတ်အပေါင်းတို့နှင့်အတူ ဗြဟ္မာမင်း၏ အစည်းအဝေးသို့ သွားလေ၏။

Verse 2

शीघ्रं गत्वा ब्रह्मलोकं दृष्ट्वा च कमलोद्‍भवम् । प्रणेमुर्देवताः सर्वाः सहेन्द्रा गुरुणा सह

ဗြဟ္မာ့ပြည်သို့ အမြန်သွား၍ ကြာပန်းမှဖွားသော ဗြဟ္မာမင်းကို မြင်လျှင် အိန္ဒြာနှင့် ဆရာဗြိဟသ္ပတိ အပါအဝင် နတ်အပေါင်းတို့သည် ရှိခိုးဦးချကြကုန်၏။

Verse 3

वृत्तान्तं कथयामास सुराचार्यो विधिं प्रति । प्रहस्योवाच तच्छ्रुत्वा महेन्द्रं कमलासनः

နတ်တို့၏ဆရာ (ဗြိဟသ္ပတိ) သည် ဖြစ်ပျက်သမျှကို ဗြဟ္မာမင်းအား လျှောက်ထား၏။ ထိုစကားကို ကြားလျှင် ကြာပလ္လင်ထက်၌ စံပယ်သော ဗြဟ္မာမင်းသည် ပြုံးလျက် မဟိန္ဒြာအား မိန့်တော်မူ၏။

Verse 4

ब्रह्मोवाच वत्स मद्वंशजातोऽसि प्रपौत्रो मे विचक्षणः । बृहस्पतेश्च शिष्यस्त्वं सुराणामधिपः स्वयम्

ဗြဟ္မာမင်းက မိန့်တော်မူ၏- အို ချစ်သား၊ သင်သည် ငါ၏အနွယ်၌ ဖွားမြင်သော ငါ၏ ပညာရှိလှသော မြစ်တော် ဖြစ်၏။ သင်သည် ဗြိဟသ္ပတိ၏ တပည့်ဖြစ်ပြီး နတ်တို့၏ အရှင်သခင်လည်း ဖြစ်ပေ၏။

Verse 5

मातामहश्च दक्षस्ते विष्णुभक्तः प्रतापवान् । कुलत्रयं यस्य शुद्धं कथं सोऽहङ्कृतो भवेत्

သင်၏ အမိဘက်မှ အဘိုးသည် တန်ခိုးကြီးသော ဒက္ခဖြစ်ပြီး ဗိဿနိုးကို အလွန်ကြည်ညိုသူ ဖြစ်၏။ အမျိုးအနွယ် သုံးပါးစလုံး စင်ကြယ်သောသူသည် အဘယ်ကြောင့် ထောင်လွှားရစ်မူးနိုင်ပါမည်နည်း။

Verse 6

माता पतिव्रता यस्य पिता शुद्धो जितेन्द्रियः । मातामहो मातुलश्च कथं सोऽहङ्‌कृतो भवेत्

မိခင်သည် လင်ဝတ်ကျေပွန်၍ ဖခင်သည် စင်ကြယ်ပြီး ဣန္ဒြေကို ထိန်းချုပ်နိုင်သူဖြစ်ကာ အမိဘက်မှ အဘိုးနှင့် ဦးလေးတို့သည်လည်း မြင့်မြတ်ပါက ထိုသူသည် မည်သို့ မာန်မာနတက်နိုင်ပါမည်နည်း။

Verse 7

जनः पैतृकदोषेण दोषान्मातामहस्य च । गुरुदोषात्त्रिभिर्दोषैर्हरिदोषी भवेद्‌ ध्रुवम्

ဖခင်ထံမှ အမွေဆက်ခံသော အပြစ်များ၊ အမိဘက်မှ အဘိုး၏ အပြစ်များနှင့် ဆရာ၏ အမှားများဟူသော အပြစ်သုံးပါးကြောင့် လူတစ်ဦးသည် ဟရိအား ပြစ်မှားသူ ဖြစ်လာရသည်မှာ အမှန်ပင်ဖြစ်သည်။

Verse 8

सर्वान्तरात्मा भगवान् सर्वदेहेष्ववस्थितः । यस्य देहात्स प्रयाति स शवस्तत्क्षणं भवेत्

အလုံးစုံတို့၏ အတွင်းဝိညာဉ်ဖြစ်သော အရှင်မြတ်သည် ခန္ဓာကိုယ်အားလုံး၌ ကိန်းဝပ်တော်မူ၏။ အကြင်သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှ ကိုယ်တော် ထွက်ခွာသွားပါက ထိုခန္ဓာကိုယ်သည် ချက်ချင်းပင် အလောင်းကောင် ဖြစ်သွားလေသည်။

Verse 9

मनोऽहमिन्द्रियेशं च ज्ञानरूपो हि शङ्‌करः । विष्णुप्राणा च प्रकृतिर्बुद्धिर्भगवती सती

ငါ (ဗြဟ္မာ) သည် စိတ်နှင့် ဣန္ဒြေတို့၏ အရှင်ဖြစ်သည်၊ ရှံကရသည် အသိဉာဏ်၏ ကိုယ်ပွားဖြစ်သည်၊ ဗိဿနိုးသည် အသက်ဓာတ် (ပြာဏ) ဖြစ်သည်၊ စင်ကြယ်သော ဘဂဝတီနတ်သမီးသည် သဘာဝတရား (ပရကရိတိ) နှင့် အသိဉာဏ် (ဗုဒ္ဓိ) ဖြစ်သည်။

Verse 10

निद्रादयः शक्तयश्च ताः सर्वाः प्रकृतेः कलाः । आत्मनः प्रतिबिम्बश्च जीवो भोगशरीरभृत्

အိပ်စက်ခြင်းနှင့် အခြားသော စွမ်းအားများသည် ပရကရိတိ၏ အစိတ်အပိုင်းများသာ ဖြစ်သည်။ အကျိုးခံစားရန် ခန္ဓာကိုယ်ကို ဆောင်ထားသော ဇီဝဝိညာဉ်သည် ပရမတ္တဝိညာဉ်၏ အရိပ်အယောင်မျှသာ ဖြစ်သည်။

Verse 11

आत्मनीशे गते देहात्सर्वे यान्ति ससम्भ्रमाः । यथा वर्त्मनि गच्छन्तं नरदेवमिवानुगाः

အရှင်မြတ်ဖြစ်သော ပရမတ္တဝိညာဉ်သည် ခန္ဓာကိုယ်မှ ထွက်ခွာသွားသောအခါ အခြားသော စွမ်းရည်အားလုံးသည် လမ်းပေါ်တွင် ဘုရင်နောက်သို့ လိုက်ပါကြသော နောက်လိုက်များကဲ့သို့ပင် အလျင်အမြန် လိုက်ပါသွားကြကုန်၏။

Verse 12

अहं शिवश्च शेषश्च विष्णुर्धर्मो महाविराट् । यूयं यदंशा भक्ताश्च तत्पुष्पं न्यक्कृतं त्वया

ငါကိုယ်တိုင်၊ သီဝ၊ သေရှ၊ ဗိဿနိုး၊ ဓမ္မ၊ မဟာဝိရတ်နှင့် သင်တို့အားလုံးသည် အစိတ်အပိုင်းများနှင့် ဘုရားလောင်းများ ဖြစ်ကြသော ထိုအရှင်မြတ်၏ နတ်ပန်းကို သင်သည် စော်ကားခဲ့လေပြီ။

Verse 13

शिवेन पूजितं पादपद्मं पुष्पेण येन च । तत्र दुर्वाससा दत्तं दैवेन न्यक्कृतं त्वया

ကံကြမ္မာ၏ အလိုအရ ဒုရဝါသပေးသော ထိုပန်းကို သင်သည် မလေးမစား ပြုခဲ့လေပြီ၊ ထိုပန်းဖြင့် အရှင်သီဝသည် အရှင်မြတ်၏ ကြာပန်းခြေတော်ကို ပူဇော်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

Verse 14

तत्पुण्यं मस्तके यस्य कृष्णपादाब्जप्रच्युतम् । सर्वेषां च सुराणां च तत्पूजापुरतो भवेत्

ခရစ်ရှနား၏ ကြာပန်းခြေတော်မှ ကြွေကျသော ထိုမြင့်မြတ်သောပန်းသည် အကြင်သူ၏ ဦးခေါင်းပေါ်တွင် တည်ရှိပါက ထိုသူ၏ ပူဇော်မှုသည် နတ်ဘုရားအားလုံးတွင် အမြတ်ဆုံးဟု မှတ်ယူအပ်၏။

Verse 15

दैवेन वञ्चितस्त्वं हि दैवं च बलवत्तरम् । भाग्यहीनं जनं मूढं को वा रक्षितुमीश्वरः

သင်သည် ကံကြမ္မာ၏ လှည့်စားခြင်းကို ခံရလေပြီ၊ အကြောင်းမူကား ကံကြမ္မာသည် အလွန်ပင် အားကောင်းလှ၏။ မိုက်မဲ၍ ကံဆိုးသောသူကို မည်သူက ကာကွယ်နိုင်ပါမည်နည်း။

Verse 16

सा श्रीर्गताधुना कोपात्कृष्णनिर्माल्यवर्जनात् । अधुना गच्छ वैकुण्ठं मया च गुरुणा सह

ထိုစည်းစိမ်ဥစ္စာနတ်သမီး (သီရိ) သည် ခရစ်ရှ်နား၏ သန့်ရှင်းသော ပူဇော်သက္ကာ (နိရမာလျ) ကို သင်ငြင်းပယ်ခဲ့သောကြောင့် အမျက်ထွက်ကာ ထွက်ခွာသွားပြီဖြစ်သည်။ ယခု ငါနှင့် သင်၏ဆရာနှင့်အတူ ဝေကုဏ္ဌသို့ သွားလော့။

Verse 17

निषेव्य तत्र श्रीनाथं श्रियं प्राप्स्यति मद्वरात् । एवमुक्त्वा च स ब्रह्मा सर्वैः सुरगणैः सह

ထိုနေရာတွင် သီရိနာထ (ဗိဿနိုးနတ်မင်း) ကို အလုပ်အကျွေးပြုခြင်းဖြင့် ငါ၏ဆုလာဘ်ကြောင့် သီရိကို ပြန်လည်ရရှိလိမ့်မည်။ ဤသို့ပြောပြီးနောက် ထိုဗြဟ္မာသည် နတ်အပေါင်းတို့နှင့်အတူ...

Verse 18

तत्र गत्वा परब्रह्म भगवन्तं सनातनम् । दृष्ट्वा तेजःस्वरूपं तं प्रज्वलन्तं स्वतेजसा

...ထိုနေရာသို့ သွားရောက်၍ အလင်း၏ကိုယ်ထည်ဖြစ်သော၊ မိမိ၏ကိုယ်ပိုင်အရောင်အဝါဖြင့် တောက်လောင်နေသော ထာဝရအမြင့်မြတ်ဆုံးအရှင် ပရဗြဟ္မာကို ဖူးမြင်ခဲ့ကြသည်။

Verse 19

ग्रीष्ममध्याह्नमार्तण्डशतकोटिसमप्रभम् । शान्तमनादिमध्यान्तं लक्ष्यीकान्तमनन्तकम्

ကိုယ်တော်သည် နွေလယ်နေမင်း ကုဋေပေါင်းရာချီကဲ့သို့ တောက်ပသော်လည်း ငြိမ်းချမ်းကာ၊ အစ၊ အလယ်၊ အဆုံးမရှိသော၊ လက်ရှ်မီး၏ အဆုံးမဲ့အရှင်ဖြစ်တော်မူ၏။

Verse 20

चतुर्भुजैः पार्षदैश्च सरस्वत्या युतं प्रभुम् । भक्त्या चतुर्भिर्वेदैश्च गङ्‌गया परिवेष्टितम्

အရှင်မြတ်အား လက်လေးဖက်ပါသော အခြွေအရံများနှင့် သူရဿတီနတ်သမီးတို့က လိုက်ပါလာပြီး၊ ဗေဒလေးပုံနှင့် ဂင်္ဂါနတ်သမီးတို့က ကြည်ညိုစွာဖြင့် ဝန်းရံထားကြသည်။

Verse 21

तं प्रणेमुः सुराः सर्वे मूर्ध्ना ब्रह्मपुरोगमाः । भक्तिनम्राः साश्रुनेत्रास्तुष्टुवुः परमेश्वरम्

ဗြဟ္မာက ဦးဆောင်၍ နတ်အပေါင်းတို့သည် အရှင်မြတ်အား ဦးခိုက်ရှိခိုးကြသည်။ ကြည်ညိုမှုဖြင့် နှိမ့်ချလျက် မျက်ရည်များဖြင့် အမြင့်မြတ်ဆုံးအရှင်ကို ချီးမွမ်းထောပနာပြုကြသည်။

Verse 22

वृत्तान्तं कथयामास स्वयं ब्रह्मा कृताञ्जलिः । रुरुदुर्देवताः सर्वाः स्वाधिकाराच्चुताश्च ताः

ဗြဟ္မာကိုယ်တိုင် လက်အုပ်ချီလျက် ဖြစ်ရပ်တစ်ခုလုံးကို လျှောက်ထားခဲ့သည်။ အာဏာစက်မှ လျောကျသွားသော နတ်အပေါင်းတို့သည် ငိုကြွေးကြသည်။

Verse 23

स ददर्श सुरगणं विपद्‌ग्रस्तं भयाकुलम् । रत्‍नभूषणशून्यं च वाहनादिविवर्जितम्

ကိုယ်တော် (ဗိဿနိုး) သည် ဘေးဒုက္ခရောက်၍ ကြောက်ရွံ့ထိတ်လန့်နေသော၊ ရတနာတန်ဆာများ ကင်းမဲ့ကာ ယာဉ်စီးတော်များ ဆုံးရှုံးနေသော နတ်အပေါင်းကို မြင်တော်မူ၏။

Verse 24

शोभाशून्यं हतश्रीकं निष्प्रभं सभयं परम् । उवाच कातरं दृष्ट्वा भयभीतिविभञ्जनः

၎င်းတို့သည် ကျက်သရေကင်းမဲ့ကာ၊ ဘုန်းတန်ခိုးမှ လျောကျလျက်၊ အရောင်အဝါမရှိ၊ အလွန်ကြောက်ရွံ့ကာ ဆင်းရဲဒုက္ခရောက်နေသည်ကို မြင်သောအခါ၊ ကြောက်ရွံ့ထိတ်လန့်မှုကို ဖျက်ဆီးသောအရှင်က မိန့်တော်မူ၏။

Verse 25

श्रीभगवानुवाच मा भैर्ब्रह्मन् हे सुराश्च भयं किं वो मयि स्थिते । दास्यामि लक्ष्मीमचलां परमैश्वर्यवर्धिनीम्

အမြင့်မြတ်ဆုံးအရှင်က မိန့်တော်မူသည်မှာ- အို ဗြဟ္မာ၊ အို နတ်အပေါင်းတို့၊ မကြောက်ကြနှင့်။ ငါရှိနေသမျှ ကာလပတ်လုံး သင်တို့အတွက် ဘာကြောက်စရာရှိသနည်း။ အမြင့်မြတ်ဆုံးသော စည်းစိမ်ဥစ္စာကို တိုးပွားစေမည့် မလှုပ်မယှက်သော လက်ရှ်မီးကို ငါပေးသနားမည်။

Verse 26

किञ्च मद्वचनं किञ्चिच्छ्रूयतां समयोचितम् । हितं सत्यं सारभूतं परिणामसुखावहम्

အခါသမယနှင့်လျော်ညီသော၊ အကျိုးရှိသော၊ မှန်ကန်သော၊ အနှစ်သာရရှိသော၊ အဆုံး၌ ချမ်းသာကိုဆောင်ကြဉ်းပေးမည့် ငါ၏စကားအချို့ကို နားထောင်လော့။

Verse 27

जनाश्चासंख्यविश्वस्था मदधीनाश्च सन्ततम् । यथा तथाहं मद्‍भक्तपराधीनोऽस्वतन्त्रकः

မရေမတွက်နိုင်သော စကြဝဠာများတွင် နေထိုင်ကြသော သတ္တဝါတို့သည် ငါ၏ ထိန်းချုပ်မှုအောက်တွင် အမြဲရှိနေသကဲ့သို့၊ ငါသည်လည်း ငါ၏ ဘုရားရှိခိုးဆည်းကပ်သူတို့၏ လက်အောက်ခံဖြစ်ပြီး လွတ်လပ်မှုမရှိပေ။

Verse 28

यं यं रुष्टो हि मद्‍भक्तो मत्परो हि निरङ्‌कुशः । तद्‌गृहेऽहं न तिष्ठामि पद्मया सह निश्चितम्

ငါ၏ အကြွင်းမဲ့သော ဘုရားရှိခိုးဆည်းကပ်သူသည် မည်သူ့ကိုမဆို အမျက်ထွက်လျှင်၊ ငါသည် ပဒုမ္မာ (လက္ချမီ) နှင့်အတူ ထိုသူ၏အိမ်၌ အမှန်ပင် မနေထိုင်ပေ။

Verse 29

दुर्वासाः शङ्‌करांशश्च वैष्णवो मत्परायणः । तच्छापादागतोऽहं च सलक्ष्मीको हि वो गृहात्

နာရာယဏဘုရားရှင်က မိန့်တော်မူသည်မှာ- ဒုရဝါသသည် ရှံကရ (သီဝ) ၏ တစ်စိတ်တစ်ပိုင်းဝင်စားခြင်းဖြစ်ပြီး စစ်မှန်သော ဗိဿနိုးဘာသာဝင်ဖြစ်ကာ ငါ့အပေါ် လုံးဝဆည်းကပ်သူဖြစ်သည်။ သူ၏ကျိန်စာကြောင့် ငါသည် လက္ချမီနှင့်အတူ သင်၏နေအိမ်မှ ထွက်ခွာခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

Verse 30

यत्र शङ्‌खध्वनिर्नास्ति तुलसी न शिवार्चनम् । न भोजनं च विप्राणां न पद्मा तत्र तिष्ठति

ခရုသင်းသံမရှိသော၊ တုလစီပင်မရှိသော၊ သီဝဘုရားကို ပူဇော်ခြင်းမရှိသော၊ ဗြာဟ္မဏတို့ကို ကျွေးမွေးခြင်းမရှိသော နေရာ၌ ပဒုမ္မာဒေဝီ (လက္ချမီ) သည် မစံပယ်ပေ။

Verse 31

मद्‍भक्तानां च मे निन्दा यत्र ब्रह्मन् भवेत्सुराः । महारुष्टा महालक्ष्मीस्ततो याति पराभवम्

အို ဗြာဟ္မာ! အို နတ်ဒေဝါတို့! ငါနှင့် ငါ့ကို ဆည်းကပ်သူတို့အား ကဲ့ရဲ့ရှုတ်ချသော နေရာတိုင်းတွင် မဟာလက္ချမီသည် အလွန်အမျက်ထွက်ကာ ထိုနေရာမှ ထွက်ခွာသွားသဖြင့် သူတို့၏ ပျက်စီးခြင်းသို့ ရောက်ရလေသည်။

Verse 32

मद्‍भक्तिहीनो यो मूढो भुङ्क्ते यो हरिवासरे । मम जन्मदिने वापि याति श्रीस्तद्‌गृहादपि

ငါ့အပေါ် ဆည်းကပ်မှုကင်းမဲ့သော ထိုလူမိုက်သည် ဟရိဝါသရ (ဧကဒသီ) နေ့၌သော်လည်းကောင်း၊ ငါ၏မွေးနေ့နေ့၌သော်လည်းကောင်း စားသောက်ပါက၊ သီရိဒေဝီ (လက္ချမီ) သည် သူ၏အိမ်မှ ထွက်ခွာသွားလေသည်။

Verse 33

मन्नामविक्रयी यश्च विक्रीणाति स्वकन्यकाम् । यत्रातिथिर्न भुङ्‌क्ते च मत्प्रिया याति तद्‌गृहात्

ငါ၏နာမတော်ကို ရောင်းစားသူ၊ မိမိ၏သမီးကို ရောင်းစားသူနှင့် ဧည့်သည်ကို မကျွေးမွေးသော အိမ်မှ ငါ၏ချစ်လှစွာသော (လက္ချမီ) သည် ထွက်ခွာသွားလေသည်။

Verse 34

यो विप्रः पुंश्चलीपुत्रो महापापी च तत्पतिः । पापिनो यो गृहं याति शूद्रश्राद्धान्नभोजकः

အကျင့်ပျက်သော မိန်းမ၏သားဖြစ်သော ဗြာဟ္မဏ၊ သို့မဟုတ် သူမ၏ခင်ပွန်းဖြစ်သော အပြစ်ကြီးသူ၊ အပြစ်ရှိသူ၏အိမ်သို့ သွားရောက်သူ၊ သို့မဟုတ် သုဒြ၏ သရဒ္ဓဆွမ်းကို စားသူ...

Verse 35

महारुष्टा ततो याति मन्दिरात्कमलालया । शूद्राणां शवदाही च भाग्यहीनो द्विजाधमः

...သူ၏အိမ်မှ ကမလာလယ (လက္ချမီ) သည် အလွန်အမျက်ထွက်ကာ ထွက်ခွာသွားလေသည်။ သုဒြတို့၏ အလောင်းကို မီးရှို့သော ကံဆိုးလှသော၊ အနိမ့်ဆုံးသော ဗြာဟ္မဏ၏ အိမ်မှလည်း သူမသည် ထွက်ခွာသွားလေသည်။

Verse 36

याति रुष्टा तद्‌गृहाच्च देवाः कमलवासिनी । शूद्राणां सूपकारी यो ब्राह्मणो वृषवाहकः

အို နတ်ဒေဝါအပေါင်းတို့၊ ဆူဒြာတို့အတွက် ချက်ပြုတ်ပေးသော သို့မဟုတ် နွားလှည်းမောင်းသော ဗြာဟ္မဏ၏အိမ်မှ ကမလာဝါသိနီ (လက္ချမီဒေဝီ) သည် အမျက်ထွက်ကာ ထွက်ခွာသွားလေသည်။

Verse 37

तत्तोयपानभीता च कमला याति तद्‌गृहात् । अशुद्धहृदयः क्रूरो हिंसको निन्दको द्विजः

ကမလာဒေဝီသည် ထိုသူထံမှ ရေကိုပင်သောက်ရန် ကြောက်ရွံ့သဖြင့် သူ၏အိမ်မှ ထွက်ခွာသွားသည်။ စိတ်နှလုံးမစင်ကြယ်သော၊ ရက်စက်သော၊ အကြမ်းဖက်တတ်သော၊ ကဲ့ရဲ့တတ်သော ဒွိဇ၏အိမ်မှလည်း သူမသည် ထွက်ခွာသွားသည်။

Verse 38

ब्राह्मणः शूद्रयाजी च याति देवी च तद्‌गृहात् । अवीरान्नं च यो भुङ्‌क्ते तस्माद्याति जगत्प्रसूः

ဆူဒြာတို့အတွက် ယဇ်ပူဇော်ပေးသော ဗြာဟ္မဏ၏အိမ်မှ ဒေဝီသည် ထွက်ခွာသွားသည်။ မုဆိုးမ (အဝီရ) ၏ အစာကို စားသောသူထံမှ စကြဝဠာ၏မိခင်သည် ထွက်ခွာသွားလေသည်။

Verse 39

तृणं छिनत्ति नखरैस्तैर्वा यो विलिखेन्महीम् । निराशो ब्राह्मणो यत्र तद्‌गृहाद्याति मत्प्रिया

မျက်က်ို လက်သည်းဖြင့် ဆိတ်သောသူ၊ မြေကြီးကို လက်သည်းဖြင့် ခြစ်သောသူ၊ သို့မဟုတ် ဗြာဟ္မဏတစ်ဦး စိတ်ပျက်စွာ (အလှူမရဘဲ) ပြန်သွားရသော အိမ်မှ ငါ၏ချစ်သူ (လက္ချမီ) သည် ထွက်ခွာသွားသည်။

Verse 40

सूर्योदये द्विजो भुङ्‌क्ते दिवास्वापी च ब्राह्मणः । दिवा मैथुनकारी च यस्तस्माद्याति मत्प्रिया

နေထွက်ချိန်တွင် အစာစားသော ဒွိဇ၊ နေ့ခင်းဘက်တွင် အိပ်သော ဗြာဟ္မဏ၊ သို့မဟုတ် နေ့ခင်းဘက်တွင် ကာမဂုဏ်ခံစားသောသူထံမှ ငါ၏ချစ်သူ (လက္ချမီ) သည် ထွက်ခွာသွားလေသည်။

Verse 41

आचारहीनो विप्रो यो यश्च शूद्रप्रतिग्रही । अदीक्षितो हि यो मूढस्तस्माद्वै याति मत्प्रिया

ကျင့်ဝတ်နှင့်မညီသော ဗြာဟ္မဏ၊ ဆူဒြာထံမှ လက်ဆောင်လက်ခံသောသူ၊ သို့မဟုတ် ဒိက္ခာ (အစဉ်အလာအရ အပ်နှင်းခြင်း) မခံယူရသေးသော လူမိုက်ထံမှ ငါ၏ချစ်သူသည် အမှန်ပင် ထွက်ခွာသွားလေသည်။

Verse 42

स्निग्धपादश्च नग्नो हि यः शेते ज्ञानदुर्बलः । शश्वद्वदति वाचालो याति सा तद्‌गृहात्सती

ခြေထောက်စိုလျက် သို့မဟုတ် ဆီလူးလျက် အိပ်သောသူ၊ အဝတ်မပါဘဲ အိပ်သောသူ၊ အသိပညာနည်းပါးသောသူ၊ သို့မဟုတ် အမြဲတစေ စကားများသောသူ၏အိမ်မှ စင်ကြယ်သောဒေဝီသည် ထွက်ခွာသွားလေသည်။

Verse 43

शिरस्नातस्तु तैलेन योऽन्याङ्‌गं समुपस्पृशेत् । स्वाङ्‌गं च वादयेद्वाद्यं रुष्टा सा याति तद्‌गृहात्

ဦးခေါင်း၌ ဆီလူးပြီးနောက် ထိုဆီဖြင့်ပင် ခန္ဓာကိုယ်၏ အခြားအစိတ်အပိုင်းများကို ထိတွေ့သောသူ၊ သို့မဟုတ် မိမိခန္ဓာကိုယ်ကို တူရိယာတစ်ခုကဲ့သို့ တီးခတ်သောသူ၏အိမ်မှ သူမသည် အမျက်ထွက်ကာ ထွက်ခွာသွားလေသည်။

Verse 44

व्रतोपवासहीनो यः सन्ध्याहीनोऽशुचिर्द्विजः । विष्णुभक्तिविहीनस्तु तस्माद्याति च मत्प्रिया

အကျင့်သီလ (ဝတ) နှင့် အစာရှောင်ခြင်း (ဥပဝါသ) ကင်းမဲ့သော၊ သန္ဓယဝတ်ပြုမှုကို လျစ်လျူရှုသော၊ မစင်ကြယ်သော၊ ဗိဿနိုးနတ်မင်းအပေါ် ကြည်ညိုမှုကင်းမဲ့သော ဒွိဇထံမှ ငါ၏ချစ်သူသည် ထွက်ခွာသွားလေသည်။

Verse 45

ब्राह्मणं निन्दयेद्यो हि तं च यो द्वेष्टि सन्ततम् । जीवहिंस्रो दयाहीनो याति सर्वप्रसूस्ततः

ဗြာဟ္မဏကို ကဲ့ရဲ့သောသူ၊ အမြဲတစေ မုန်းတီးသောသူ၊ သတ္တဝါတို့ကို ညှဉ်းဆဲသောသူနှင့် သနားကြင်နာမှုကင်းမဲ့သောသူထံမှ ခပ်သိမ်းသောသတ္တဝါတို့၏မိခင် (လက္ချမီ) သည် ထွက်ခွာသွားလေသည်။

Verse 46

यत्र यत्र हरेरर्चा हरेरुत्कीर्तनं तथा । तत्र तिष्ठति सा देवी सर्वमङ्‌गलमङ्‌गला

ဟရိနတ်မင်းအား ပူဇော်ခြင်းနှင့် နာမတော်ကို ရွတ်ဆိုခြင်းရှိရာ အရပ်တိုင်း၌ မင်္ဂလာအပေါင်းတို့၏ မင်္ဂလာဖြစ်သော ထိုနတ်ဘုရားမသည် ကိန်းဝပ်တော်မူ၏။

Verse 47

यत्र प्रशंसा कृष्णस्य तद्‍भक्तस्य पितामह । सा च कृष्णप्रिया देवी तत्र तिष्ठति सन्ततम्

အို အဘိုး (ဗြဟ္မာ)! ခရစ်ရှ်နားနှင့် သူ၏ဘုရားဝတ်ပြုသူများကို ချီးမွမ်းရာအရပ်၌ ခရစ်ရှ်နား၏ ချစ်မြတ်နိုးလှသော ထိုနတ်ဘုရားမသည် ထာဝစဉ်ကိန်းဝပ်တော်မူ၏။

Verse 48

यत्र शङ्‌खध्वनिः शङ्‌खः शिला च तुलसीदलम् । तत्सेवा वन्दनं ध्यानं तत्र सा परितिष्ठति

ခရုသင်းသံကြားရာ၊ ခရုသင်း၊ ရှာလာဂရာမကျောက်နှင့် တုလစီအရွက်များရှိရာ၊ ၎င်းတို့ကို ဝတ်ပြုခြင်း၊ ရှိခိုးခြင်းနှင့် တရားမှတ်ခြင်းရှိရာအရပ်၌ သူမသည် အမြဲကိန်းဝပ်တော်မူ၏။

Verse 49

शिवलिङ्‌गार्चनं यत्र तस्य चोत्कीर्तनं शुभम् । दुर्गार्चनं तद्‌गुणाश्च तत्र पद्मनिवासिनी

ရှိဝလိင်္ဂါကို ပူဇော်ရာ၊ ကိုယ်တော်၏ မင်္ဂလာရှိသော နာမတော်များကို ရွတ်ဆိုရာ၊ ဒူရဂါနတ်ဘုရားမကို ပူဇော်ပြီး ဂုဏ်တော်များကို သီဆိုရာအရပ်၌ ကြာပန်းထက်၌ စံပယ်သော နတ်ဘုရားမ (လက္ခမီ) ကိန်းဝပ်တော်မူ၏။

Verse 50

विप्राणां सेवनं यत्र तेषां च भोजनं शुभम् । अर्चनं सर्वदेवानां तत्र पद्ममुखी सती

ဗြာဟ္မဏများကို လုပ်ကျွေးပြုစုပြီး မင်္ဂလာရှိသော ဆွမ်းခဲဖွယ်များ ကျွေးမွေးရာ၊ နတ်ဒေဝါအပေါင်းတို့ကို ပူဇော်ရာအရပ်၌ ကြာပန်းကဲ့သို့ မျက်နှาရှိသော စင်ကြယ်သော နတ်ဘုရားမ (လက္ခမီ) ကိန်းဝပ်တော်မူ၏။

Verse 51

इत्युक्त्वा च सुरान्सर्वान् रमामाह रमापतिः । क्षीरोदसागरे जन्म कलयाकलयेति च

နတ်ဒေဝါအပေါင်းတို့အား ဤသို့မိန့်ကြားပြီးနောက် ရာမ၏အရှင် (ဗိဿနိုး) က ရာမ (လက္ခမီ) အား 'နို့ပင်လယ်၌ သင်၏ အစိတ်အပိုင်းတစ်ခုဖြင့် လူဝင်စားလော့' ဟု မိန့်တော်မူ၏။

Verse 52

इत्युक्त्वा तां जगन्नाथो ब्रह्माणं पुनराह च । मथित्वा सागरं लक्ष्मीं देवेभ्यो देहि पद्मज

သူမအား ဤသို့မိန့်ကြားပြီးနောက် စကြဝဠာ၏အရှင် (ဗိဿနိုး) က ဗြာဟ္မာအား 'အို ကြာပန်းမှဖွားသောသူ! ပင်လယ်ကို မွှေနှောက်၍ လက္ခမီကို နတ်ဒေဝါများထံ ပြန်ပေးလော့' ဟု မိန့်တော်မူ၏။

Verse 53

इत्युक्त्वा कमलाकान्तो जगामान्तःपुरं मुने । देवाश्चिरेण कालेन ययुः क्षीरोदसागरम्

အို ရသေ့! ဤသို့မိန့်ကြားပြီးနောက် ကမလာကန္တ (ဗိဿနိုး) သည် အတွင်းဆောင်သို့ ကြွသွားတော်မူ၏။ အချိန်အတန်ကြာသော် နတ်ဒေဝါတို့သည် နို့ပင်လယ်သို့ သွားကြကုန်၏။

Verse 54

मन्थानं मन्दरं कृत्वा कूर्मं कृत्वा च भाजनम् । कृत्वा शेषं मन्थपाशं ममन्थुरसुराः सुराः

မန္ဒရတောင်ကို မွှေတံပြု၍၊ ကုမ္မာ (လိပ်) ကို အောက်ခံပြုကာ၊ အနန္တသေသနဂါးကို ကျိုးပြု၍ အသူရာနှင့် နတ်ဒေဝါတို့သည် ပင်လယ်ကို မွှေနှောက်ကြကုန်၏။

Verse 55

धन्वन्तरिं च पीयूषमुच्चैःश्रवसमीप्सितम् । नानारत्‍नं हस्तिरत्‍नं प्रापुर्लक्ष्मीं सुदर्शनम्

ထိုသို့မွှေနှောက်ခြင်းမှ အရှင်ဓနွန္တရီ၊ နတ်ဆေးရည် (အမြိုက်ရည်)၊ အလိုရှိအပ်သော ဥစ္စာသျှဝါမြင်း၊ အမျိုးမျိုးသော ရတနာများ၊ ဆင်ရတနာ (ဧရာဝဏ်)၊ လက္ခမီနတ်ဘုရားမနှင့် သုဒဿနစကြာတို့ကို ရရှိခဲ့ကြကုန်၏။

Verse 56

वनमालां ददौ सा च क्षीरोदशायिने मुने । सर्वेश्वराय रम्याय विष्णवे वैष्णवी सती

အို ရေသိရသေ့။ ထိုစင်ကြယ်သော ဝေဿနဝီ (လက္ချမီ) သည် နို့ပင်လယ်၌ စံပယ်တော်မူသော အလုံးစုံတို့၏ အရှင်ဖြစ်သော ဝိဿနုနတ်မင်းအား တောပန်းကုံးကို ဆက်သခဲ့သည်။

Verse 57

देवैः स्तुता पूजिता च ब्रह्मणा शङ्‌करेण च । ददौ दृष्टिं सुरगृहे ब्रह्मशापविमोचनात्

နတ်ဗြဟ္မာများနှင့် ရှန်ကာရတို့၏ ပူဇော်ချီးမွမ်းခြင်းကို ခံရသော ထိုဒေဝီသည် နတ်တို့၏ ဘုံဗိမာန်သို့ မင်္ဂလာရှိသော အကြည့်ကို ပေးသနားတော်မူသဖြင့် ဒုဗ္ဗာသရသေ့၏ ကျိန်စာမှ ကင်းလွတ်စေခဲ့သည်။

Verse 58

प्रापुर्देवाः स्वविषयं दैत्यग्रस्तं भयङ्‌करम् । महालक्ष्मीप्रसादेन वरदानेन नारद

အို နာရဒ။ မဟာလက္ချမီ၏ ကျေးဇူးတော်နှင့် ဆုလာဘ်များကြောင့် နတ်မင်းတို့သည် ဒေတျ (ဘီလူး) များ သိမ်းပိုက်ထားသော မိမိတို့၏ နယ်ပယ်များကို ပြန်လည်ရရှိခဲ့ကြသည်။

Verse 59

इत्येवं कथितं सर्वं लक्ष्म्युपाख्यानमुत्तमम् । सुखदं सारभूतं च किं भूयः श्रोतुमिच्छसि

ဤသို့ဖြင့် ငါသည် သင်အား ချမ်းသာကိုပေးစွမ်းနိုင်သော၊ ကျမ်းဂန်အရပ်ရပ်တို့၏ အနှစ်သာရဖြစ်သော လက္ချမီဒေဝီ၏ ထူးမြတ်သော အကြောင်းအရာအလုံးစုံကို ပြောပြခဲ့ပြီ။ သင်သည် အဘယ်အရာကို ထပ်မံကြားနာလိုသနည်း။

Verse 999

इति श्रीमद्देवीभागवते महापुराणेऽष्टादशसाहस्र्यां संहितायां नवमस्कन्धे श्रीलक्ष्म्युपाख्यानवर्णनं नामैकचत्वारिंशोऽध्यायः

ဤသို့ဖြင့် ဂါထာပေါင်း ၁၈,၀၀၀ ရှိသော သီရိမဒ်ဒေဝီဘာဂဝတ မဟာပုရာဏ်၊ ကိုးခုမြောက်သောကျမ်း၌ 'သီရိလက္ချမီ၏ အကြောင်းအရာ' ဟု အမည်ရသော လေးဆယ်တစ်ခန်းမြောက် အခန်းကြီး ပြီးဆုံး၏။