Adhyaya 53

Verse 1

इति श्रीब्रह्माण्डे महापुराणे वायुप्रोक्ते मध्यमभागे तृतीय उवोद्धातपादे सगरवरिते ऽश्वमोचनं नाम द्विपञ्चाशत्तमो ऽध्यायः // ५२// जैमिनिरुवाच तेषु तत्र निविष्टेषु वासवेन प्रचोदितः / जहारं तुरगं वायुस्तत्क्षणेन रसातलम्

ဤသို့ သီရိဗြဟ္မာဏ္ဍ မဟာပုရာဏ၌ ဝါယုမိန့်ကြားသော အလယ်ပိုင်း၊ စဂရဇာတ်တွင် “အශ්ဝမောစန” ဟူသော အခန်း ၅၂ ဖြစ်သည်။ ဇိုင်မိနီက ဆိုသည်—သူတို့ ထိုနေရာ၌ ထိုင်နေစဉ် ဝါသဝ (အိန္ဒြ) ၏ လှုံ့ဆော်မှုကြောင့် ဝါယုသည် ခဏချင်း မြင်းကို လုယူကာ ရသာတလသို့ ယူဆောင်သွား하였다။

Verse 2

अदृष्टमश्वं तैः सर्वैरपहृत्य सदागतिः / अनयत्तत्पथा राजन्कपिलस्यान्तिकं मुनेः

သူတို့အားလုံး မမြင်နိုင်သော မြင်းကို လုယူပြီး အမြဲလျင်မြန်သော ဝါယုသည်၊ အို မင်းကြီး၊ ထိုလမ်းတစ်လျှောက်ပင် မုနိ ကပိလ၏ အနီးသို့ ယူဆောင်သွား하였다။

Verse 3

ततः समाकुलाः सर्वे विनष्टे ऽश्वे नृपात्मजाः / परीत्य वसुधां सर्वां प्रमार्गन्तस्तुरगमम्

ထို့နောက် မြင်း ပျောက်ဆုံးသွားသဖြင့် မင်းသားများအားလုံး စိတ်လှုပ်ရှားကာ ကမ္ဘာမြေတစ်လျှောက် လှည့်လည်၍ မြင်းကို ရှာဖွေကြ하였다။

Verse 4

विचित्य पृथिवीं ते तु स पुराचलकाननाम् / अपश्यन्तो यज्ञपशुं दुःखं महदवाप्नुवन्

သူတို့သည် မြို့များ၊ တောင်များ၊ တောအုပ်များပါဝင်သည့် ကမ္ဘာမြေတစ်လျှောက် စိစစ်ရှာဖွေကြသော်လည်း ယဇ్ఞပသုကို မတွေ့သဖြင့် ကြီးမားသော ဝမ်းနည်းမှုကို ခံစားကြ하였다။

Verse 5

ततो ऽयोध्यां समासाद्य ऋषिभिः परिवारिताम् / दृष्ट्वा प्रणम्य पितरं तस्मै सर्वं न्यवेदयन्

ထို့နောက် ရှင်ရသီများ ဝန်းရံနေသော အယောဓျာသို့ ရောက်လာပြီး ဖခင်ကို တွေ့ကာ ဦးညွှတ်ပူဇော်၍ ဖြစ်ပျက်သမျှကို အကုန်လုံး တင်ပြ하였다။

Verse 6

परीत्य पृथ्वीमस्माभिर्निविष्टे वरुणालये / रक्ष्यमाणो ऽपि पश्यद्भिः केनापि तुरगो हृतः

ကျွန်ုပ်တို့သည် မြေကြီးကို ပတ်လည်လှည့်ပြီး ဝရုဏာလယ၌ နေရာယူခဲ့သည်; မျက်စိရှေ့တွင်ပင် ကာကွယ်ထားသော်လည်း တစ်ယောက်ယောက်က မြင်းကို ခိုးယူသွားသည်။

Verse 7

इत्युक्तस्तै रुषाविष्टस्तानुवाच नृपोत्तमः / प्रयास्यध्वमधर्मिष्ठाः सर्वे ऽनावृत्तये पुनः

ထိုသို့ဆိုကြသဖြင့် ဒေါသဖြင့်လွှမ်းမိုးသော မင်းမြတ်က သူတို့အား—“အဓမ္မပြုသူတို့၊ သင်တို့အားလုံး ပြန်မလာဘဲ ထွက်ခွာကြလော့” ဟု မိန့်တော်မူ၏။

Verse 8

कथं भवद्भिर्जीवद्भिर्विनष्टो वै दरात्मभिः / तुरगेण विना सत्यं नेहाग मनमस्ति वः

သင်တို့ အသက်ရှင်နေသေးလျက်၊ ကြောက်ရွံ့စိတ်ရှိသူတို့၊ အဲဒါ ဘယ်လို ပျောက်ဆုံးသွားသနည်း။ အမှန်တကယ်—မြင်းမရှိဘဲ သင်တို့ ဒီကို ပြန်လာခွင့်မရှိ။

Verse 9

ततः समेत्य तस्मात्ते सप्रयाताः परस्परम् / ऊचुर्न दृश्यते ऽद्यापि तुरगः किं प्रकुमह

ထို့နောက် သူတို့သည် ထိုနေရာမှ ပြန်လာ၍ အချင်းချင်း တွေ့ဆုံကာ “ယနေ့တိုင် မြင်းကို မမြင်ရသေးဘူး၊ အခု ဘာလုပ်ရမလဲ” ဟု ပြောကြသည်။

Verse 10

वसुधा विचितास्माभिः सशैलवनकानना / न चापि दृश्यते वाजी तद्वार्त्तापि न कुत्रचित्

တောင်တန်း၊ တောအုပ်၊ တောနက်များအပါအဝင် မြေကြီးတစ်ပြင်လုံးကို ကျွန်ုပ်တို့ ရှာဖွေခဲ့သည်; သို့သော် မြင်းကို မတွေ့၊ သတင်းတောင် ဘယ်မှာမှ မရှိ။

Verse 11

तस्मादब्धेः समारभ्य पातालावधि मेदिनीम् / विभज्य रवात्वा पातालं विविशाम तुरङ्गमम्

ထို့နောက် သူတို့သည် သမုဒ္ဒရာမှ ပာတාලအဆုံးအထိ မြေပြင်ကို ခွဲဝေကာ ပာတාලသို့ ဝင်ရောက်၍ သန့်ရှင်းသော မြင်းကို ရှာဖွေ하였다။

Verse 12

इति कृत्वा मतिं सर्वे सागराः क्रूरनिश्चयाः / निचख्नुर्भूमिमंबोधेस्तटा दारभ्य सर्वतः

ဤသို့ ဆုံးဖြတ်ပြီးနောက် ကြမ်းတမ်းသော ဆုံးဖြတ်ချက်ရှိသူတို့သည် သမုဒ္ဒရာကမ်းခြေမှ စ၍ အရပ်ရပ်သို့ မြေကို တူးဖော်ကြ하였다။

Verse 13

तैः खन्यमाना वसुधा ररास भृशविह्वला / चुक्रुशुश्चापि भूतानि दृष्ट्वा तेषां विचेष्टितम्

သူတို့ တူးဖော်နေစဉ် မြေကြီးသည် အလွန်အမင်း မငြိမ်မသက်ဖြစ်ကာ ငိုကြွေးသံထွက်လာပြီး၊ သတ္တဝါတို့လည်း ထိုလုပ်ရပ်ကို မြင်၍ အော်ဟစ်ကြ하였다။

Verse 14

ततस्ते भारतं खण्डं खात्वा संक्षिब्य भूतले / भूमेर्योजनसाहस्रं योजयामासुरंबुधौ

ထို့နောက် သူတို့သည် ဘာရတခဏ္ဍကို တူးဖော်၍ မြေပြင်မှ ခွာထုတ်ကာ မြေ၏ ယောဇန တစ်ထောင်အရွယ်ကို သမုဒ္ဒရာထဲသို့ ပစ်ချ하였다။

Verse 15

आपातालतलं ते तु खनन्तो मेदिनीतलम् / चरन्तमश्वं पाताले ददृशुर्नृपनन्दनाः

ထိုမင်းသားတို့သည် မြေကို တူးဖော်၍ ပာတාලအောက်ဆုံးအထိ ရောက်သွားပြီး ပာတාලတွင် လှည့်လည်နေသော မြင်းကို တွေ့မြင်하였다။

Verse 16

संप्रहृष्टास्ततः सर्वे समेत्य च समन्ततः / संतोषाज्जहसुः केचिन्ननृतुश्च मुदान्विताः

ထို့နောက် အားလုံးသည် အရပ်ရပ်မှ စုဝေးကာ အလွန်ပီတိဖြစ်ကြသည်။ စိတ်ကျေနပ်၍ တချို့ရယ်မောကြပြီး တချို့က ပျော်ရွှင်စွာ ကပြကြသည်။

Verse 17

ददृशुश्च महात्मानं कपिलं दीप्ततेजसम् / वृद्धं पद्मासनासीनं नासाग्रन्यस्तलोचनम्

သူတို့သည် တောက်ပသောတေဇရှိသည့် မဟာတ္မာ ကပိလကို မြင်ကြသည်။ အိုမင်းသူသည် ပဒ္မာသနဖြင့် ထိုင်ကာ နှာခေါင်းအဖျားပေါ်သို့ မျက်စိတည်ထားသည်။

Verse 18

ऋज्वायतशिरोग्रीवं पुरोविष्टब्धवक्षसम् / स्वतेजसाभिसरता परिबूर्णेन सर्वतः

သူ၏ ခေါင်းနှင့် လည်ပင်းသည် တည့်တန်းရှည်လျား၍ ရင်ဘတ်သည် ရှေ့သို့ တည်ငြိမ်ခိုင်မာသည်။ ကိုယ်ပိုင်တေဇသည် အရပ်ရပ်တွင် ပြည့်နှက်ကာ ပျံ့နှံ့တောက်ပနေသည်။

Verse 19

प्रकाश्यमानं परितो निवातस्थप्रदीपवत् / स्वान्तप्रकाशिताशेषविज्ञानमयविग्रहम्

သူသည် လေမရှိသောနေရာရှိ မီးအိမ်ကဲ့သို့ ပတ်လည်တောက်ပနေသည်။ သူ၏ရုပ်ကာယသည် အတွင်းစိတ်မှ ထွန်းလင်းသော အကုန်လုံးသော ဉာဏ်ပညာ၏ မూర్తိဖြစ်သည်။

Verse 20

समाधिगतचित्तन्तु निभृतांभोधिसन्निभम् / आरूढयोगं विधिवद्ध्येयसंलीनमानसम्

သူ၏စိတ်သည် သမాధိသို့ ရောက်နေ၍ တိတ်ဆိတ်သော သမုဒ္ဒရာကဲ့သို့ ငြိမ်သက်သည်။ ယောဂ၌ တည်မြဲကာ နည်းလမ်းမှန်ကန်စွာ သတိဓ్యేయ၌ စိတ်ကို လုံးဝလျောဝင်ထားသည်။

Verse 21

च्दृदद्यत्दद्वड्ढ द्यदृ डद्धठ्ठण्थ्र्ठ्ठदड्डठ्ठ-थ्र्ठ्ठड्डण्न्र्ठ्ठडण्ठ्ठग्ठ्ठ योगीन्द्रप्रवरं शान्तं ज्वालामाल मिवानलम् / विलोक्य तत्र तिष्ठन्तं विमृशन्तः परस्परम्

ယောဂီတို့အနက် အမြတ်ဆုံး၊ စိတ်ငြိမ်သက်၍ မီးလျှံပန်းကုံးကဲ့သို့ မီးတောက်တောက်လင်းသော မုနိကို ထိုနေရာ၌ ရပ်နေသည်ကို မြင်ပြီး သူတို့သည် အချင်းချင်း ဆွေးနွေးကြ၏။

Verse 22

मुहूर्त्तमिव ते राजन्साध्वसं परमं गताः / ततो ऽयमश्वहर्त्तेति सागरा कालचोदिताः

အရှင်မင်းမြတ်၊ သူတို့သည် ခဏတစ်လောက် အလွန်ကြောက်ရွံ့သွားကြပြီး၊ ကာလ၏နှိုးဆော်မှုကြောင့် “ဤသူသည် မြင်းခိုးသူပင်” ဟု ဆိုကြ၏။

Verse 23

परिवव्रुर्दुरात्मानः कपिलं मुनिसत्तमम् / ततस्तं परिवार्योचुश्वोरो ऽयं नात्र संशयः

စိတ်ဆိုးသူတို့သည် မုနိအမြတ် ကပိလကို ဝိုင်းရံကြပြီး၊ ထို့နောက် “ဤသူသည် ခိုးသူပင်၊ သံသယမရှိ” ဟု ပြောကြ၏။

Verse 24

अश्वहर्त्ता ततो ऽह्येष वध्यो ऽस्माभिर्दुराशयः / तं प्राकृतवदासीनं ते सर्वे हतवुद्धयः

“ဤသူသည် မြင်းခိုးသူပင်၊ စိတ်ဆိုးသူဖြစ်၍ ငါတို့က သတ်သင့်သည်” ဟု ဆိုကာ၊ သာမန်လူကဲ့သို့ ထိုင်နေသော မုနိကို ဉာဏ်မဲ့သူတို့အားလုံး ကြည့်နေကြ၏။

Verse 25

आसन्नमरणाश्चक्रुर्धर्षितं मुनिमञ्जसा / जैमिनिरुवाच ततो मुनिरदीनात्मा ध्यानभङ्गप्रधर्षितः

သူတို့သည် ချက်ချင်း မုနိကို တိုက်ခိုက်၍ သေမင်းနီးပါး ဖြစ်စေကြ၏။ ဇိုင်မိနီက ဆိုသည်—ထိုအခါ သမာဓိပျက်ကွက်မှုကြောင့် ထိခိုက်သော်လည်း စိတ်မလျော့သော မုနိက (ဤသို့ ပြော၏)။

Verse 26

क्रोधेन महताऽविष्टश्चुक्षुभे कपिलस्तदा / प्रचचाल दुराधर्षो धर्षितस्तैर् दुरात्मभिः

ကြီးမားသော ဒေါသဖြင့် ဖုံးလွှမ်းခံရသော ကပိလသည် ထိုအခါ တုန်လှုပ်ကာ ပူလောင်လှုပ်ရှား၏; မကောင်းစိတ်ရှိသူတို့၏ စော်ကားမှုကြောင့် မအနိုင်ယူလွယ်သူတောင် လှုပ်ခတ်သွား၏

Verse 27

व्यजृंभत च कल्पान्ते मरुद्भिरिव चानलः / तस्य चार्णवगंभीराद्वपुषः कोपपावकः

ကလ္ပအဆုံး၌ လေတိုက်၍ မီးတောက်သကဲ့သို့ သူသည် ပျံ့နှံ့တောက်လောင်၏; သမုဒ္ဒရာကဲ့သို့ နက်ရှိုင်းသော ကိုယ်ကာယမှ ဒေါသမီး ပေါ်ထွက်လာ၏

Verse 28

दिधक्षुरिव पातालांल्लोकान्सांकर्षणो ऽनलः / शुशुभे धर्षणक्रोधपरामर्शविदीपितः

ပာတාලလောကများကို မီးရှို့မည့် စင်္ကර්ෂဏ မီးကဲ့သို့; စော်ကားမှုကြောင့် ဖြစ်သော ဒေါသ၏ ထိတွေ့မှုဖြင့် တောက်လောင်ကာ ထင်ရှားလှ၏

Verse 29

उन्मीलयत्तदा नेत्रे वह्निचक्रसमद्युतिः / तदाक्षिणी क्षणं राजन्राजेतां सुभृशारुणे

မီးစက်ဝိုင်းကဲ့သို့ တောက်ပသူသည် ထိုအခါ မျက်စိဖွင့်၏; အရှင်ဘုရင်၊ သူ၏ မျက်လုံးနှစ်လုံးသည် ခဏတာ အလွန်နီရဲ၍ တောက်ပလေ၏

Verse 30

पूर्वसंव्यासमुदितौ पुष्पवन्ताविवांबरे / ततो ऽप्युद्वर्त्तमानाभ्यां नेत्राभ्यां नृपनन्दनान्

အရှေ့ဘက် ဆန္ဓ്യာတွင် ထွက်ပေါ်လာသော ပုရှ္ပဝန္တ တောင်နှစ်လုံးကဲ့သို့ မိုးကောင်းကင်၌ ထင်ရှားသကဲ့သို့; သို့ရာတွင် အပေါ်သို့ လှည့်တင်သော မျက်လုံးနှစ်လုံးဖြင့် မင်းသားတို့ကို မြင်တော်မူ၏

Verse 31

अवैक्षत च गंभीरः कृतान्तः कालपर्यये / क्रुद्धस्य तस्यनेत्राभ्यां सहसा पावकार्चिषः

ကာလပြောင်းလဲချိန်၌ ဂಂಭီရသော ကೃತान्त သည် ဒေါသဖြင့် ကြည့်လေ၏; သူ၏ မျက်စိနှစ်ဖက်မှ ချက်ချင်း မီးလျှံများ ပေါက်ကွဲထွက်လာသည်။

Verse 32

निश्चेरुरभिलोदिक्षु कालाग्नेरिव संतताः / सधूमकवलोदग्राः स्फुलिङ्गौघमुचो मुहुः

ထိုမီးလျှံများသည် ကာလမီး၏ ဆက်တိုက်စီးဆင်းမှုကဲ့သို့ အရပ်အားလုံးသို့ ထွက်ပြေးသွားပြီး၊ မီးခိုးအစုများနှင့်အတူ မကြာခဏ မီးစက်များကို အလုံးအရင်း ပက်ချလေ၏။

Verse 33

मुनिक्रोधानलज्वालाः समन्ताव्द्यानशुर्दिशः / व्यालोदरौग्रकुहरा ज्वाला स्तन्नेत्रनिर्गताः

မုနိ၏ ဒေါသမီးလျှံများသည် အရပ်လေးမျက်နှာကို လောင်ကျွမ်းစေပြီး၊ မြွေဗိုက်ကဲ့သို့ ကြောက်မက်ဖွယ် အပေါက်အဝင်များရှိသော မီးလျှံများသည် သူ၏ မျက်စိမှ ထွက်ပေါ်လာသည်။

Verse 34

विरेजुर्निभृतांभोधेर्वडवाग्नेरिवार्चिषः / क्रोधाग्निः सुमहाराज ज्वालावव्याप्तदिगन्तरः

အို မဟာရာဇာကြီး၊ ထိုမီးရောင်များသည် တိတ်ဆိတ်သော သမုဒ္ဒရာထဲရှိ ဝဍဝာမီးကဲ့သို့ တောက်ပလေ၏; ဒေါသမီးသည် မီးလျှံများဖြင့် အရပ်အဆုံးအားလုံးကို ဖုံးလွှမ်းသွားသည်။

Verse 35

दग्धांश्चकार तान्सर्वानावृण्वानो नभस्तलम्

ကောင်းကင်ပြင်ကို ဖုံးလွှမ်းလျက် သူသည် သူတို့အားလုံးကို လောင်ကျွမ်းစေ၍ ပြာဖြစ်စေ하였다။

Verse 36

सशब्दमुद्भ्रान्तमरुत्प्रकोपविवर्त्तमानानलधूमजालैः / महीरजोभिश्च नितान्तमुद्धतैः समावृतं लोक मभूद्भृशातुरम्

အသံကြီးစွာဖြင့် လေမုန်တိုင်း၏ဒေါသကြောင့် မီးနှင့်မီးခိုးကွန်ယက်များ လှည့်ဝန်းကာ၊ မြေမှုန့်များလည်း အလွန်အမင်း ဖုန်ထလာ၍ လောကတစ်လောကလုံးကို ဖုံးလွှမ်းကာ အလွန်ပင် စိတ်လှုပ်ရှားဝေဒနာဖြစ်သွားသည်။

Verse 37

ततः स वह्निर्विलिखन्निवाभितः समीरवेगाभिहताभिरंबरम् / शिखाभिरुर्वीशसुतानशेषतो ददाह सद्यः सुर विद्विषस्तान्

ထို့နောက် ထိုမီးသည် အရပ်ရပ်မှ ကောင်းကင်ကို ခြစ်ထိုးသကဲ့သို့ ထင်ရပြီး၊ လေ၏အရှိန်ကြောင့် ထိခိုက်လှုပ်ရှားသော မီးလျှံများဖြင့် နတ်တို့၏ရန်သူ အုရဝီရှ၏သားများကို ချက်ချင်း အကုန်လုံး မီးရှို့ဖျက်ဆီးလိုက်သည်။

Verse 38

मिषतः सर्वलोकस्य क्तोधाग्निस्तमृते हयम् / सागरांस्तानशेषेण भस्मसादकरोत्स तान्

လောကအပေါင်းတို့ ကြည့်နေစဉ်တွင် ထိုမြင်းကိုသာ ချန်လှပ်၍ ဒေါသမီးသည် စာဂရ၏သားများကို အကုန်လုံး ပြာဖြစ်အောင် လုပ်ပစ်하였다။

Verse 39

एवं क्रोधाग्निना तेन सागराः पापचेतसः / जज्वलुः सहसा दावे तरवो नीरसा इव

ဤသို့ ဒေါသမီးကြောင့် ပုပ်သိုးသောစိတ်ရှိသည့် စာဂရ၏သားများသည် တောမီးထဲက အရည်မရှိသော သစ်ပင်များကဲ့သို့ ချက်ချင်း လောင်ကျွမ်းသွားကြသည်။

Verse 40

दृष्ट्वा तेषां तु निधनं सागराणान्दुरात्मनाम् / अन्योन्यमबुवन्देवा विस्मिता ऋषिभिः सह

ထိုဒုစရိုက်စိတ်ရှိသော စာဂရ၏သားများ ပျက်စီးသေဆုံးမှုကို မြင်ကြသောအခါ ရှိသီများနှင့်အတူ နတ်များသည် အံ့ဩတုန်လှုပ်ကာ အချင်းချင်း ပြောဆိုကြသည်။

Verse 41

अहोदारुणपापानां विपाको न चिरायितः / दुरन्तः खलु लोके ऽस्मिन्नराणामसदात्मनाम्

အို၊ ကြမ်းတမ်းသော အပြစ်များ၏ အကျိုးဆက်သည် မကြာမီပင် ရောက်လာသည်; ဤလောက၌ မကောင်းသောစိတ်ရှိသူတို့၏ အဆုံးသတ်သည် အမှန်တကယ် ဆိုးရွားလှသည်။

Verse 42

यदि मे पर्वताकारा नृशंसाः क्रूरवुद्धयः / युगपद्विलयं प्राप्ताः सहसैव तृणाग्निवत्

တောင်တန်းကဲ့သို့ ကြီးမား၍ ရက်စက်ကြမ်းတမ်းသော စိတ်ရှိသူတို့သည် တစ်ပြိုင်နက်တည်း မြက်ခြောက်မီးကဲ့သို့ ချက်ချင်း ပျောက်ကွယ်သွားကြသည်။

Verse 43

उद्वेजनीया भूतानां सद्भिरत्यन्तगर्हिताः / आजीवान्तमिमे हर्तु दिष्ट्या संक्षयमागताः

ဤသူတို့သည် သတ္တဝါအားလုံးအတွက် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်း၍ သဒ္ဓါရှိသူတို့က အလွန်အမင်း ရှုတ်ချကြသည်; ဘဝတစ်လျှောက် ဒုက္ခပေးသူတို့သည် ကံတရားကြောင့် ပျက်စီးခြင်းသို့ ရောက်하였다။

Verse 44

परोपतापि नितरां सर्वलोकजुगुप्सितम् / इह कृत्वाशुभं कर्म कःपुमान्विन्दते सुखम्

သူတစ်ပါးကို နှိပ်စက်၍ လောကအနှံ့ မုန်းတီးခံရသူသည် ဤလောက၌ မကောင်းသောကံကို ပြုလုပ်ပြီး မည်သူက ပျော်ရွှင်မှုကို ရနိုင်မည်နည်း။

Verse 45

विक्रोश्य सर्वभूतानि संप्रयाताः स्वकर्मभिः / ब्रह्मदण्डहताः पापा निरयं शाश्वतीः समाः

သတ္တဝါအားလုံးကို ငိုကြွေးအော်ဟစ်စေပြီး သူတို့သည် မိမိကံအတိုင်း ထွက်ခွာသွားကြသည်; ဘြဟ္မာဒဏ္ဍဖြင့် ထိခိုက်ခံရသော အပြစ်သားတို့သည် အနန္တနှစ်များတိုင် နရကသို့ ကျရောက်ကြသည်။

Verse 46

तस्मात्सदैव कर्त्तव्यं कर्म पुंसां मनीपिणाम् / दुरतश्च परित्याज्यमितरल्लोकनिन्दितम्

ထို့ကြောင့် ပညာရှိသူတို့သည် အမြဲတမ်း ကုသိုလ်ကံကို ပြုလုပ်သင့်သည်။ လူလောကက ကဲ့ရဲ့သော အခြားအရာများကို အဝေးကတည်းက စွန့်ပစ်သင့်သည်။

Verse 47

कर्त्तव्यः श्रेयसे यत्नो यावज्जीवं विजानता / नाचरेत्कस्यचिद्द्रोहमनित्यं जीवनं यतः

အသက်ရှိသမျှကာလအတွင်း ကောင်းမြတ်ခြင်းအတွက် ကြိုးစားရမည်ဟု သိသူသည် ကြိုးစားသင့်သည်။ အသက်တာ မတည်မြဲသောကြောင့် မည်သူ့ကိုမျှ သစ္စာဖောက်မလုပ်ရ။

Verse 48

अनित्यो ऽयं सदा देहःसपदश्चातिचञ्चलाः / संसारश्चातिनिस्सारस्तत्कथं विश्वसेद्बुधः

ဤကိုယ်ခန္ဓာသည် အမြဲမတည်မြဲ၊ ခြေလှမ်းများလည်း အလွန်လှုပ်ရှားပြောင်းလဲတတ်သည်။ သံသရာလည်း အလွန်အနှစ်သာရမဲ့—ပညာရှိက ဘယ်လိုယုံကြည်မလဲ။

Verse 49

एवं सुरमुनीन्द्रेषु कथयत्सु परस्परम् / मुनिक्रोधेन्धनीभूता विनेशुः सगरात्मजाः

ဒီလို နတ်များနှင့် မုနိအရှင်များ အပြန်အလှန် ပြောဆိုနေစဉ် မုနိ၏ ဒေါသအတွက် လောင်စာဖြစ်သွားသော စဂရ၏ သားများ ပျက်စီးသွားကြသည်။

Verse 50

निर्दगधदेहाः सहसा भुवं विष्टभ्य भस्मना / अवापुर्निरयं सद्यः सागरास्ते स्वकमभिः

သူတို့၏ ကိုယ်ခန္ဓာများသည် ချက်ချင်း လောင်ကျွမ်း၍ ပြာဖြစ်သွားပြီး ပြာများက မြေပြင်ကို ဖုံးလွှမ်း하였다။ စဂရ၏ သားများသည် မိမိတို့၏ ကံအကျိုးကြောင့် ချက်ချင်း နရကသို့ ရောက်ကြသည်။

Verse 51

सागरांस्तानशेषेण दग्धवातत्क्रोधजो ऽनलः / क्षणेन लोकानखिलानुद्यतो दग्धुमञ्जसा

ဒေါသမှ ပေါ်ပေါက်လာသော မီးသည် ပင်လယ်အားလုံးကို မကျန်အောင် လောင်ကျွမ်းစေပြီး ခဏအတွင်း လောကအားလုံးကို လွယ်ကူစွာ လောင်ကျွမ်းစေရန် တက်ကြွလာ၏။

Verse 52

भयभीतास्ततो देवाः समेत्य दिवि संस्थिताः / तुष्टुवुस्ते महात्मानं क्रोधाग्निशमनार्थिनः

ထို့နောက် ကြောက်ရွံ့နေသော ဒေဝတားတို့သည် ကောင်းကင်ဘုံ၌ စုဝေးကာ ဒေါသမီးကို ငြိမ်းစေလိုသဖြင့် မဟာအတ္တမကို ချီးမွမ်းကြ၏။