Adhyaya 34
Anushanga PadaAdhyaya 3455 Verses

Adhyaya 34

Kārttavīrya–Paraśurāma-saṅgrāma-kathā (Sagara’s Inquiry and Vasiṣṭha’s Account)

ဤအဓ್ಯಾಯသည် နန်းတော်အတွင်း ရာဇာ စဂရနှင့် ရှင်ပညာရှိတို့၏ ဆွေးနွေးပုံစံဖြစ်သည်။ စဂရသည် အောရဝ၏ ကရုဏာကြောင့် ကျန်းမာရေးပေးသော ကာကွယ်ကဝစနှင့် အာစတြဝိဇ္ဇာတို့ ထင်ရှားလာခြင်းကို ချီးမွမ်းပြီး၊ ရာမ ဘာရ္ဂဝ (ပရရှုရာမ) သည် ကာရ္တ္တဝီရ္ယ အర్జုနကို မည်သို့ ကျရှုံးစေခဲ့သနည်း၊ သီဝ/ဒတ္တ၏ အားပေးမှုရှိသူ ရာမနှင့် ကာရ္တ္တဝီရ္ယ တို့က မည်သို့ တိုက်ခိုက်ကြသနည်းဟု မေးမြန်းသည်။ ဝသိဋ္ဌက ပာပနာရှန သန့်စင်သော ပုံပြင်ကို စတင်ကာ ရာမသည် ဆရာထံမှ ကဝစနှင့် မန္တရကို ရယူပြီး ပုရှ္ကရ၌ နှစ် ၁၀၀ တပသ္ယာပြု (တရိသဝဏ ရေချိုး၊ သန္ဓျာဝန္ဒန၊ မြေပြင်အိပ်) လုပ်ကာ ဘൃဂုရိုးရာအတွက် နေ့စဉ် ပူဇော်ပစ္စည်းများ စုဆောင်းသည်ဟု ဆိုသည်။ သူသည် အမြဲ သမాధိတည်၍ မလင်ဖယ်ရှားသူ ကృష్ణကို ပူဇော်သည်။ မဓျမ ပုရှ္ကရတွင် ရေချိုးစဉ် မုဆိုးလိုက်သော သမင်နှင့် သမင်မသည် ရာမမြင်ကွင်းထဲ ရေဘက်သို့ ထွက်ပြေးလာခြင်းက သီလနှင့် စစ်ရေးအလှည့်အပြောင်းကို ဖြစ်စေပြီး နောက်တစ်ဆင့် ထိပ်တိုက်တွေ့ဆုံမှုသို့ ဦးတည်စေသည်။

Shlokas

Verse 1

इति श्रीब्रह्माण्डे महापुराणे वायुप्रोक्ते मध्यमभागे तृतीय उपोद्धातपादे भार्गवचरिते त्रयस्त्रिंशत्तमो ऽध्यायः सगर उवाच ब्रह्मपुत्र महाभाग महान्मे ऽनुग्रहः कृतः / यदिदं कवचं मह्यं प्रकाशितमनामयम्

ဤသို့ သရီဘြဟ္မာဏ္ဍ မဟာပုရာဏ (ဝါယုမဟာဒေဝ ပြောကြားသော) အလယ်ပိုင်း၊ တတိယ အုပေါဒ္ဓာတပဒ၊ ဘာရ္ဂဝချရိတ အခန်း ၃၃ ဖြစ်၏။ စဂရက ပြောသည်—“အို ဘြဟ္မာ၏ သားတော် မဟာဘဂ၊ ငါ့အပေါ် ကြီးမားသော ကရုဏာပြုခဲ့သည်; ဤရောဂကင်းသော ကဝချ်ကို ငါ့အား ဖော်ပြပေးခဲ့သည်”။

Verse 2

और्वेणानुगृहीतो ऽहं कृतास्त्रो यदनुग्रहात् / भवतस्तु कृपापात्रं जातो ऽहमधुना विभो

အော်ဝ မုနိ၏ အနုဂ्रहကြောင့် ကျွန်ုပ်သည် ကောင်းချီးခံရ၍ ထိုကရုဏာကြောင့် သန့်ရှင်းသော အက်စတြာများကို ရရှိပြည့်စုံလာသည်။ အို ဗိဘို၊ ယခု ကျွန်ုပ်သည် သင်၏ ကရုဏာခံရသူ ဖြစ်လာပြီ။

Verse 3

रामेण भार्गवेन्द्रेण कार्त्तवीर्यो नृपो गुरो / यथा समापितो वीरस्तन्मे विस्तरतो वद

အို ဂုရု၊ ဘာရ္ဂဝ မျိုးရိုး၏ အရှင် ရာမသည် သတ္တိရှင် ဘုရင် ကာတ္တဝီရျကို မည်သို့ အဆုံးသတ်ခဲ့သည်ကို အသေးစိတ် ပြောပြပါ။

Verse 4

कृपापात्रं स दत्तस्य राजा रामः शिवस्य च / उभौ तौ समरे वीरौ जघटाते कथं गुरो

အို ဂုရု၊ ဒတ္တ၏ ကရုဏာခံရသူ ဘုရင် ရာမနှင့် ရှိဝ၏ ကရုဏာခံရသူ—သူရဲကောင်းနှစ်ဦးသည် စစ်မြေပြင်တွင် မည်သို့ ထိပ်တိုက်တွေ့ဆုံ တိုက်ခိုက်ကြသနည်း။

Verse 5

वसिष्ठ उवाच शृणु राजन्प्रवक्ष्यामि चरितं पापनाशनम् / कार्त्तवीर्यस्य भूपस्य रामस्य च महात्मनः

ဝသိဋ္ဌက ပြောသည်—“အို မင်းကြီး၊ နားထောင်လော့။ ပാപကို ဖျက်ဆီးသော ဇာတ်ကြောင်းကို ငါ ပြောမည်—ဘုရင် ကာတ္တဝီရျနှင့် မဟာတ္မာ ရာမ၏ အကြောင်းတည်း။”

Verse 6

स रामः कवचं लब्ध्वा मन्त्रं चैव गुरोर्मुखात् / चकार माधनं तस्य भक्त्या परमया युतः

ထို ရာမသည် ဂုရု၏ နှုတ်မှ ကာဝချ (ကာကွယ်ရေးအဝတ်) နှင့် မန္တရကို ရရှိပြီးနောက်၊ အမြင့်မားဆုံးသော ဘက္တိဖြင့် ထိုသူအား စာဓနာ/ပူဇာကို ပြုလုပ်하였다။

Verse 7

भूमिशागी त्रिषवण स्नानसध्यापरायणः / उवासपुष्करे राम शतवर्षमतन्द्रितः

မြေပြင်ပေါ်တွင်အိပ်၍ သုံးချိန်ရေချိုးနှင့် စန္ဓျာဝန္ဒနာကို နိစ္စတကျကျင့်သော ရာမသည် ပုရှ္ကရ၌ နှစ်တစ်ရာ မပျင်းမနား နေထိုင်하였다။

Verse 8

समित्पुष्पकुशादीनि द्रव्याण्यहरहर्भृगोः / आनीय काननाद्भूप प्रायच्छदकृतव्रणः

အရှင်မင်းကြီး၊ အပြစ်ကင်းသော ဝတ်တရားရှင်သည် နေ့စဉ် တောထဲမှ ဆမိတ်မီးဖိုသစ်၊ ပန်း၊ ကုရှမြက် စသည့် ပူဇော်ပစ္စည်းများကို ယူလာ၍ ဘൃဂုရိရှီထံ ဆက်ကပ်하였다။

Verse 9

सततं ध्यानसंयुक्तो रामो मतिमतां वरः / आराधयामास विभुं कृष्णं कल्मषनाशनम्

အမြဲတမ်း သမာဓိနှင့်ပေါင်းစည်း၍ ပညာရှိတို့အနက် အထူးမြတ်သော ရာမသည် အာဏာရှင်ကြီး၊ အပြစ်အညစ်ဖျက်သိမ်းသူ သရီကృష్ణကို အာရాధနာပြု하였다။

Verse 10

तस्यैवं यजमानस्य रामस्य जगतीपते / गतं वर्षशतं तत्र ध्यानयुक्तस्य नित्यदा

အို လောကအရှင်၊ ယဇ్ఞကို ထမ်းဆောင်၍ နိစ္စတကျ သမာဓိနှင့်နေသော ရာမသည် ထိုနေရာ၌ နှစ်တစ်ရာ ကာလကုန်လွန်သွား하였다။

Verse 11

एकदा तु महाराज रामः स्नातुं गतो महान् / मध्यमं पुष्करं तत्र ददर्शाश्वर्यमुत्तमम्

တစ်နေ့တွင် မင်းကြီး၊ မဟာရာမသည် ရေချိုးရန် သွားရာ၌ ထိုနေရာရှိ အလယ်ပုရှ္ကရတွင် အလွန်မြတ်သော အံ့ဩဖွယ်ကို မြင်တွေ့하였다။

Verse 12

मृग एकः समायातो मृग्य युक्तः पलायितः / व्याधस्य मृगयां प्राप्तो धर्मतप्तो ऽतिपीडितः

သမင်တစ်ကောင် ပြေးလာ၍ အမဲလိုက်ခြင်း၏ ကြောက်ရွံ့မှုကြောင့် စိတ်လှုပ်ရှားနေသည်။ မုဆိုး၏ မိဂယာတွင် ကျရောက်ကာ ဓမ္မ၏ အပူကြောင့် အလွန်ပင် ပင်ပန်းနာကျင်ရသည်။

Verse 13

पिपासितो महाभाग जलपानसमुत्सुकः / रामस्य पश्यतस्तत्र सरसस्तटमागतः

အဘုန်းရှိသော သမင်သည် ရေငတ်၍ ရေသောက်လိုစိတ်ပြင်းပြနေသည်။ ရာမမြင်နေစဉ်ပင် ရေကန်ကမ်းသို့ ရောက်လာ하였다။

Verse 14

पश्चान्मृगी समायाता भीता सा चकितेक्षणा / उभो तौ पिबतस्तत्र जलं शङ्कितमानसौ

နောက်မှ သမင်မတစ်ကောင် လာရောက်၍ ကြောက်ရွံ့ကာ မျက်လုံးများ တုန်လှုပ်နေသည်။ နှစ်ကောင်လုံး အဲဒီမှာ ရေသောက်ကြသော်လည်း စိတ်ထဲတွင် သံသယရှိနေသည်။

Verse 15

तावत्समागतो व्याधो बाणपाणिर्धनुर्द्धरः / स दृष्ट्वा तत्र संविष्टं रामं भार्गवनन्दनम्

အဲဒီအချိန်မှာ မုဆိုးသည် မြားကိုင်၍ လေးကိုင်ကာ ရောက်လာသည်။ ထိုနေရာတွင် ထိုင်နေသော ဘာရ္ဂဝနန္ဒန ရာမကို သူမြင်သည်။

Verse 16

अकृतव्रणसंयुक्तं तस्थौ दूरकृतेक्षणः / स चिन्तयामास तदा शङ्कितो भृगुनन्दनात्

အဝေးမှ ကြည့်၍ (ရာမကို) ဒဏ်ရာမရှိသည်ကို မြင်သဖြင့် သူရပ်တန့်သွားသည်။ ထိုအခါ ဘೃဂုနန္ဒနအပေါ် သံသယဖြင့် စဉ်းစားနေ하였다။

Verse 17

अयं रामो महावीरो दुष्टानामन्तकारकः / कथमेतस्य हन्म्येतौ पश्यतो मृगयामृगौ

ဤသူသည် ရာမ မဟာသူရဲကောင်း၊ မကောင်းသူတို့ကို ဖျက်ဆီးသူ။ သူကြည့်နေစဉ် ငါသည် ဤအမဲလိုက်သမင်နှစ်ကောင်ကို မည်သို့ သတ်နိုင်မည်နည်း။

Verse 18

इति चिन्ता समाविष्टो व्याधो राजन्यसत्तम / तस्थौ तत्रैव रामस्य भयात्संत्रस्तमानसः

ဤသို့ စိုးရိမ်ပူပန်မှုတွင် နစ်မြုပ်သည့် မုဆိုးသည်၊ အို က్షတ္တရိယတို့အနက် အမြတ်ဆုံး၊ ထိုနေရာ၌ပင် ရပ်နေခဲ့ပြီး ရာမကို ကြောက်ရွံ့သဖြင့် စိတ်နှလုံး တုန်လှုပ်နေ하였다။

Verse 19

रामस्तु तौ मृगों दृष्ट्वा पिबन्तौ सभ्यं जलम् / तर्कयामास मेधावी किमत्र भयकारणम्

ရာမသည် သမင်နှစ်ကောင် သန့်ရှင်းသောရေကို သောက်နေသည်ကို မြင်၏။ ထို့နောက် ဉာဏ်ပညာရှိသော ရာမက “ဤနေရာတွင် ကြောက်ရွံ့ရခြင်း၏ အကြောင်းရင်းကား အဘယ်နည်း” ဟု စဉ်းစား하였다။

Verse 20

नैवात्र व्याघ्रसेनादो न च व्याधो हि दृश्यते / केनैतौ कारणेनाहो शङ्कितौ चकितेक्षणौ

ဤနေရာတွင် ကျားဟောက်သံမရှိ၊ မုဆိုးလည်း မမြင်ရ။ ထို့ကြောင့် မည်သည့်အကြောင်းကြောင့် ဤနှစ်ကောင်သည် သံသယဖြင့် မျက်လုံးများ ထိတ်လန့်နေသနည်း။

Verse 21

अथ वा मृगजातिर्हि निसर्गाच्चकितेक्षणा / चेनैतौ जलपाने ऽपि पश्यतश्चकितेक्षणौ

သို့မဟုတ် သမင်မျိုးသည် သဘာဝအားဖြင့်ပင် ထိတ်လန့်လွယ်သော မျက်လုံးရှိသည်။ ထို့ကြောင့် ရေသောက်နေစဉ်တောင် ကြည့်ရင်း ကြောက်ရွံ့နေကြသည်။

Verse 22

नैतावत्कारणं चात्र किन्तु खेदभयातुरौ / लक्षयेते खिन्नसर्वाङ्गौ कम्पयुक्तौ यतस्त्विमौ

ဤနေရာ၌ အကြောင်းရင်းသည် ထိုမျှသာမဟုတ်၊ သူတို့နှစ်ဦးသည် စိတ်ပင်ပန်းမှုနှင့် ကြောက်ရွံ့မှုကြောင့် တုန်လှုပ်နေကြသည်။ ထို့ကြောင့် ကိုယ်အင်္ဂါအားလုံး ပင်ပန်း၍ တုန်ယင်နေသည်ဟု မြင်ရသည်။

Verse 23

एवं संचिन्त्य मतिमान्स तस्थौ मध्यपुष्करे / शिष्येण संयुतो रामो यावत्तौ चापि संस्थितौ

ဤသို့ စဉ်းစားပြီးနောက် ဉာဏ်ပညာရှိသော ရာမသည် တပည့်နှင့်အတူ ပုရှ္ကရအလယ်၌ ရပ်နေ하였다၊ သူတို့နှစ်ဦးလည်း ထိုနေရာ၌ ရပ်တည်နေသမျှကာလပတ်လုံး။

Verse 24

पीत्वा जलं ततस्तौ तु वृक्षच्छायासमाश्रितौ / रामं दृष्ट्वा महात्मानं कथां तौ चक्रतुर्मुदा

ထို့နောက် သူတို့နှစ်ဦးသည် ရေသောက်ပြီး သစ်ပင်အရိပ်အောက်၌ ခိုနားကြသည်။ မဟာအတ္မာ ရာမကို မြင်သောအခါ ဝမ်းမြောက်စွာ စကားပြောဆိုကြသည်။

Verse 25

मृग्युवाच कान्त चात्रैव तिष्ठावो यावद्रामो ऽत्रसंस्थितः / अस्य वीरस्य सांनिध्ये भयं नैवावयोर्भवेत्

မိခင်မြင်းက “ချစ်သူရေ၊ ရာမသည် ဤနေရာ၌ ရှိနေသမျှကာလပတ်လုံး ငါတို့ ဒီမှာပဲ နေကြစို့။ ဤသူရဲကောင်း၏ အနီးအနား၌ ငါတို့အတွက် ကြောက်ရွံ့စရာ မရှိပါ” ဟု ပြောသည်။

Verse 26

अत्राप्यागत्य चैव्द्याधौ ह्यावयोः प्रहरिष्यति / दृष्टमात्रो हि मुनिना भस्मीभूतो भविष्यति

အဲဒီ မုဆိုးသည် ဒီကိုလည်း လာပြီး ငါတို့ကို တိုက်ခိုက်မည်။ သို့သော် မုနိ၏ မျက်စိမြင်ရုံနှင့်ပင် သူသည် ချက်ချင်း ပြာဖြစ်သွားမည်။

Verse 27

इत्युक्ते वचने मृग्या रामर् शनतुष्टया / मृगश्चोवाच हर्षेण समाविष्टः प्रियां स्वकाम्

ထိုစကားကိုကြားသော် ရာမကိုမြင်တွေ့ရ၍ စိတ်ကျေနပ်သော မိခင်သမင်ထံသို့ သမင်သည် ဝမ်းမြောက်လှုပ်ရှားကာ မိမိနှစ်သက်ရာ ချစ်ခင်သောစကားကို ပြောလေ၏။

Verse 28

एवमेव महाभागे यद्वै वदसि भामिनि / जाने ऽहमपि रामस्य प्रभावं सुमहात्मनः

အို မဟာကံကောင်းသော မိန်းမရေ၊ သင်ပြောသကဲ့သို့ပင် ဖြစ်၏။ ငါလည်း မဟာအာတ္မာ ရာမ၏ အာနုභာဝကို သိ၏။

Verse 29

यो ऽयं संदृश्यते चास्य पार्श्वं शिष्यो ऽकृतव्रणः / सचाने न महाभागस्त्रातो व्याघ्रभयातुरः

သူ၏ဘေးတွင် မြင်ရသူသည် ဒဏ်ရာမရှိသော တပည့်ဖြစ်၏။ သူလည်း ကျားကြောက်လန့်၍ စိတ်ပူပန်နေစဉ် ဤမဟာဘုရားက ကယ်တင်ခဲ့သည်။

Verse 30

अयं रामो महाभागे जमदग्निसुतो ऽनुजः / पितरं कार्त्तवीर्येण दृष्ट्वा चैव तिरस्कृतम्

အို မဟာကံကောင်းသူရေ၊ ဤသူသည် ဇမဒဂ္နီ၏ သား ရာမ (အငယ်) ဖြစ်၏။ ကာတ္တဝီရျက သူ၏ဖခင်ကို အရှက်ခွဲသည့်အရာကို မြင်ခဲ့သည်။

Verse 31

चकारातितरां क्रुद्धः प्रतिज्ञां नृपघातिनीम् / तत्पूर्तिकामो ह्यगमद्ब्रह्मलोकं पुरा ह्ययम्

အလွန်အမင်း ဒေါသထွက်ကာ မင်းများကို သတ်မည်ဟု ကြမ်းတမ်းသော ကတိသစ္စာ ပြုလေ၏။ ထိုကတိကို ပြည့်စုံစေရန် အရင်က ဗြဟ္မလောကသို့ သွားခဲ့သည်။

Verse 32

स ब्रह्मा दिष्टवांश्चैनं शिवलोकं व्रजेति ह / तस्य त्वाज्ञां समादाय गतो ऽसौ शिवसन्निधिम्

ထို့နောက် ဗြဟ္မာသည် “ရှီဝလောကသို့ သွားလော့” ဟု အမိန့်ပေး၏။ ထိုအမိန့်ကို လက်ခံကာ သူသည် ရှီဝ၏ အနီးတော်သို့ ရောက်သွား하였다။

Verse 33

प्रोवाचाखिलवृत्तान्त राज्ञश्चप्यात्मनः पितुः / स कृपालुर्महादेवः सभाज्य भृगुनन्दनम्

သူသည် မင်းကြီးနှင့် မိမိဖခင်အကြောင်း အဖြစ်အပျက်အားလုံးကို ပြောပြ하였다။ ကရုဏာပြည့်ဝသော မဟာဒေဝသည် ဘೃဂု၏သားကို ဂုဏ်ပြု၍ လက်ခံ하였다။

Verse 34

ददौ कृष्णस्य सन्मन्त्रमभेद्यं कवचं तथा / स्वीयं पाशुपतं चास्त्रमन्यास्त्रग्राममेव च

သူသည် ကృష్ణအား သန့်ရှင်းသော မန္တရ၊ ဖောက်မရသော ကဝချ၊ မိမိ၏ ပါရှုပတ အာஸ္တရ နှင့် အခြား အာஸ္တရအစုတို့ကို ပေးအပ်하였다။

Verse 35

विसर्जयामास मुदा दत्त्वा शस्त्राणि चादरात् / सो ऽयमत्रागतो भद्रे मेत्रसाधनतत्परः

လေးစားစွာ လက်နက်များပေးအပ်ပြီး ဝမ်းမြောက်စွာ ပြန်လွှတ်하였다။ အို မင်္ဂလာရှိသူမ၊ သူပင် ဤနေရာသို့ ရောက်လာပြီး မေတ္တာ-မိတ်ရင်း စာဓနာတွင် တက်ကြွနေသည်။

Verse 36

नित्यं जपति धर्मात्मा कृष्णस्य कवचं सुधीः / शतवर्षाणि चाप्यस्य गतानि सुमहात्मनः

ဓမ္မရှိ၍ ဉာဏ်ပညာပြည့်ဝသော သူသည် နေ့စဉ် ကృష్ణကဝချကို ဂျပ်ရွတ်သည်။ ထို မဟာတ္မာအတွက် နှစ်တစ်ရာပင် ကုန်လွန်ခဲ့ပြီ။

Verse 37

मन्त्र साधयतो भद्रे न च तत्सिद्धिरेति हि / आत्रास्ति कारणं भक्तिः साव वै त्रिविधा मता

အို ဘဒ္ဒရေ၊ မန္တရ စာဓနာကို ပြုလုပ်သော်လည်း ထိုစိဒ္ဓိ မရနိုင်တတ်သည်။ ဤနေရာ၌ အကြောင်းရင်းမှာ ဘက္တိ ဖြစ်ပြီး သုံးမျိုးဟု သတ်မှတ်ထားသည်။

Verse 38

उत्तमा मध्यमा चैव कनिष्ठा तरलेक्षणे / शिवस्य नारदस्यापि शुकस्य च महात्मनः

မျက်လုံးနူးညံ့သူရေ၊ ဘက္တိကို အမြင့်၊ အလယ်၊ အနိမ့် ဟူ၍ သုံးအဆင့် သတ်မှတ်ကြသည်။ ထိုသို့ပင် ရှိဝ၊ နာရဒ နှင့် မဟာတ္မာ ရှုက တို့တွင်လည်း တွေ့ရသည်။

Verse 39

अंबरीष्स्य राजर्षे रन्तिदेवस्य मारुतेः / बलेर्विभीषणस्यापि प्रह्लादस्य महात्मनः

ရာဇရိရှီ အမ္ဗရီရှ၊ ရန္တိဒေဝ၊ မာရုတိ (ဟနုမာန်)၊ ဘလိ၊ ဝိဘီရှဏ နှင့် မဟာတ္မာ ပရဟ္လာဒ တို့တွင်လည်း ဘက္တိအဆင့်ကွာခြားမှုများ ရှိသည်။

Verse 40

उत्तमा भक्तिरेवास्ति गोपीनामुद्धवस्य च / वसिष्ठादिमुनीशानां मन्वादीनां शुभेक्षणे

မင်္ဂလာမြင်ကွင်းရှိသူရေ၊ ဂိုပီများနှင့် ဥဒ္ဓဝ၏ ဘက္တိသည် အမြင့်ဆုံးဖြစ်သည်။ ထို့အတူ ဝသိဋ္ဌ စသည့် မုနိအရှင်များနှင့် မနု စသည့် မဟာပုရుషတို့၏ ဘက္တိလည်း ထိုသို့ပင်။

Verse 41

मध्या च भक्तिरेवास्ति प्राकृतान्यजनेषु सा / मध्यभक्तिरयं रामो नित्यं यमपरायणः

အလယ်အဆင့် ဘက္တိသည် သာမန် လူအများတွင် တွေ့ရသည်။ ဤ ရာမသည် အလယ်ဘက္တိရှိသူဖြစ်ပြီး ယမ (ဓမ္မ) ကို အမြဲတမ်း အားကိုးလိုက်နာသည်။

Verse 42

सेवते गोपिकाधीशं तेन सिद्धिं न चागतः / वसिष्ठ उवाच इत्युक्ता त्वरितं कान्तं सा मृगी हृष्टमानसा

သူသည် ဂိုပိကာဓီရှ (ဂိုပီတို့၏ အရှင်) ကို ဝတ်ပြုသော်လည်း ထိုကြောင့် စိဒ္ဓိ မရသေး။ ဝသိဋ္ဌက ပြောသည်—ဤသို့ကြားလျှင် မိန်းကောင်ကောင်သည် စိတ်ပျော်ရွှင်ကာ ချက်ချင်း ချစ်သူထံ သွားလေ၏။

Verse 43

पुनः पप्रच्छ भक्तेस्तु लक्षणं प्रेमदायकम् / मृग्युवाच साधुकान्त महाभाग वचस्ते ऽलौकिकं प्रिय / र्हदृग् ज्ञानं तव कथं संजातं तद्वदाधुना

ထို့နောက် သူမသည် ပရೇမကို ပေးသော ဘက္တိ၏ လက္ခဏာကို ထပ်မံ မေးမြန်း하였다။ မိန်းကောင်ကောင်က ပြောသည်—“သဒ္ဓါရှိသော ချစ်သူ၊ မဟာဘဂါ၊ သင်၏စကားသည် လောကထက်လွန်၍ ချစ်ဖွယ်ကောင်း၏။ သင်၏ နှလုံးမြင်ကွင်းတရား (ဟൃദ္ဒೃဂ် ဉာဏ်) သည် မည်သို့ ဖြစ်ပေါ်လာသနည်း၊ ယခု ပြောပါ”။

Verse 44

मृग उवाच शृणु प्रिये महाभागे ज्ञानं पुण्येन जायते

ကောင်ကောင်က ပြောသည်—“ချစ်သူမ၊ မဟာဘဂါ၊ နားထောင်ပါ; ဉာဏ်သည် ပုဏ္ဏ (ကောင်းမှု) ကြောင့် မွေးဖွားသည်”။

Verse 45

तत्पुण्यमद्य संजातं भार्गवस्यास्य दर्शनात् / पुण्यात्मा भार्गवश्चायं कृष्णाभक्तो जितेन्द्रियः

ထိုကောင်းမှုသည် ယနေ့ ဤ ဘာရ္ဂဝကို ဒർശန (တွေ့မြင်ကန်တော့) ခြင်းကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာသည်။ ဤ ဘာရ္ဂဝသည် ပုဏ္ဏာတ္မာ၊ ကృష్ణဘက္တ၊ အင်္ဒြိယကို အနိုင်ယူသူ (jitendriya) ဖြစ်သည်။

Verse 46

गुरुशुश्रूषको नित्यं नित्यनैमित्तिकादरः / अतो ऽस्य दर्शनाज्जातं ज्ञानं मे/द्यैव भामिनि

သူသည် အမြဲတမ်း ဂုရုကို ဝန်ဆောင်သူဖြစ်ပြီး နေ့စဉ်နှင့် အခါအားလျော်စွာ ဆောင်ရွက်ရသော ကర్మများ (nitya-naimittika) ကိုလည်း လေးစားတတ်သည်။ ထို့ကြောင့်၊ ဘာမိနီရေ၊ ယနေ့ပင် သူ့ကို ဒർശနခြင်းကြောင့် ငါ့အတွင်း ဉာဏ် ပေါ်ထွန်းလာသည်။

Verse 47

त्रैलोक्यस्थितसत्त्वानां शुभाशुभनिदर्शकम् / अद्यैव विदितं मे ऽभूद्रासस्यास्य महात्मनः

လောကသုံးပါးရှိ သတ္တဝါတို့၏ ကောင်းမကောင်းကို ပြသသော အရာဤသည်; ယနေ့ပင် ဤမဟာတ္မာ ရာသ၏ အမှန်တရားကို ငါသိမြင်လာ၏။

Verse 48

चरितं पुण्यदं चैव पापघ्नं शृण्वतामिदम् / यद्यत्करिष्यते चैव तदपि ज्ञानगोचरम्

ဤဇာတ်ကြောင်းကို နားထောင်သူတို့အတွက် ကုသိုလ်ပေး၍ အပြစ်ပျောက်စေသည်; နောက်တစ်ဆင့် ပြုလုပ်မည့်အရာအားလုံးလည်း ဉာဏ်၏နယ်ပယ်တွင် ပါဝင်သည်။

Verse 49

योत्तमा भक्तिराख्याता तां विना नैव सिद्ध्यति / कवचं मन्त्रसहितं ह्यपि वर्षायुतायुतैः

အမြင့်မြတ်ဆုံး ဘက္တိဟု ဆိုထားသည့်အရာ မရှိလျှင် စိဒ္ဓိ မရနိုင်; မန္တရနှင့်တကွ ကဝချာကိုပင် ကုဋေကုဋေ နှစ်များကြာ ဂျပ်သော်လည်း မဖွံ့ဖြိုး။

Verse 50

यद्ययं भार्गवो भद्रे ह्यगस्त्यानुग्रहं लभेत् / कृष्णप्रेमामृतं नाम स्तोत्रमुत्तमभक्तिदम्

အို ဘဒ္ရေ၊ ဤ ဘာရ္ဂဝသည် အဂஸ္တျ၏ အနုဂ्रहကို ရရှိပါက ‘ကృష్ణပရေမာမృత’ ဟု အမည်ရသော ဤ စတုတ္တရသည် သူ့အား အမြင့်မြတ်ဆုံး ဘက္တိကို ပေးလိမ့်မည်။

Verse 51

ज्ञात्वा च लप्स्यते सिद्धिं मन्त्रस्य कवचस्य च / स मुनिर्ज्ञाततत्त्वार्थः सानुकंपो ऽभयप्रदः

ဤအရာကို သိမြင်ပြီးနောက် သူသည် မန္တရနှင့် ကဝချာ နှစ်မျိုးလုံး၏ စိဒ္ဓိကို ရရှိမည်; ထို မုနိသည် တတ္တဝအဓိပ္ပါယ်ကို သိသူ၊ ကရုဏာပြည့်ဝ၍ အဘယပေးသူ ဖြစ်သည်။

Verse 52

उपदेक्ष्यति चैवैनं तत्त्वज्ञानं मुदावहम् / श्रीकृष्णचारितं सर्वं नामभिर्ग्रथितं यतः

သီရိကရစ်ရှနား၏ ဇာတ်လမ်းတစ်ခုလုံးသည် နာမတော်များဖြင့် ယက်လုပ်ထားသောကြောင့် သူသည် ပျော်ရွှင်မှုကို ဆောင်ကြဉ်းပေးသော အမှန်တရားကို သွန်သင်ပေးလိမ့်မည်။

Verse 53

कृष्णप्रेमामृतस्तोत्राज्ज्ञास्यते ऽस्य महामतिः / ततः संसिद्ध कवचौ राजनं हैहयाधिपम्

သူ၏ ကြီးမြတ်သော ဉာဏ်ပညာကို Krishna-prema-amrita-stotra မှ သိရှိနိုင်မည်ဖြစ်သည်။ ထို့နောက် သံချပ်ကာကို ပြီးပြည့်စုံအောင် ပြုလုပ်ပြီးနောက် Haihaya ဘုရင်နှင့် ရင်ဆိုင်ရမည်ဖြစ်သည်။

Verse 54

हत्वा सपुत्रामात्यं च ससुहृद्बलवाहनम् / त्रिः सप्तकृत्वो निर्भूपां करिष्यत्यवनीं प्रिय

ချစ်လှစွာသော သားတော်၊ ဝန်ကြီးများ၊ မိတ်ဆွေများနှင့် စစ်တပ်အပါအဝင် သူ့ကို သတ်ပြီးနောက်၊ သူသည် ကမ္ဘာမြေကို ဘုရင်ကင်းစင်စေရန် ၂၁ ကြိမ်တိုင်တိုင် ပြုလုပ်လိမ့်မည်။

Verse 55

वसिष्ठ उवाच एवमुक्त्वा मृगो राजन्विरराम मृगीं ततः / आत्मनो मृगभावस्य कारणं ज्ञातवांश्च ह

Vasistha ကပြောသည်- အို ဘုရင်၊ သမင်မကို ဤသို့ပြောပြီးနောက် သမင်ထီးသည် တိတ်ဆိတ်သွား၏။ သူသည် သမင်ဖြစ်ရခြင်း၏ အကြောင်းရင်းကို အမှန်တကယ် သိရှိခဲ့သည်။

Frequently Asked Questions

The chapter situates the Bhārgava heroic cycle (Paraśurāma’s career) against royal power (Kārttavīrya Arjuna), using Sagara’s inquiry to frame how dynastic authority and ascetic lineage intersect and conflict.

Kavaca and mantra are presented as guru-authorized protections/empowerments, while the hundred-year Puṣkara discipline (triṣavaṇa snāna, sandhyā, ritual supply-gathering) functions as the legitimizing engine that ‘grounds’ martial victory in tapas rather than mere force.

It acts as a dharma-trigger: a tīrtha setting (Madhyama Puṣkara) and a vulnerable creature pursued by violence create a moral pressure point that transitions the narrative from ascetic practice to justified confrontation, aligning personal action with Purāṇic order.