
Paraśurāma’s Vow and Jamadagni’s Teaching on Kṣamā (Forbearance)
ဤအခန်းသည် မင်းဆဂရနှင့် ရှင်ဝသိဋ္ဌတို့၏ ဆွေးနွေးပွဲဖြစ်ပြီး ဘာဂဝ (ပရရှုရာမ) သည် မင်းတစ်ပါး၏ မမှန်ကန်သော အပြုအမူကြောင့် ဒေါသထွက်သည့်အခါ ဘာလုပ်ခဲ့သနည်းကို မေးမြန်းသည်။ ဝသိဋ္ဌက ဘృဂု ထွက်ခွာပြီးနောက် ပရရှုရာမသည် ဒေါသဖြင့် မင်း၏ လမ်းမှားမှုကို ရှုတ်ချကာ လူ၏ ကောင်းမကောင်း လုပ်ရပ်များသည် ဒိုင်ဝ (ကံကြမ္မာ/ဖိတ်) ၏ အင်အားကြီးမားမှုကြောင့် ဖြစ်ကြောင်း ဆိုသည်ဟု ပြောသည်။ ထို့နောက် ရှင်များရှေ့တွင် အဖေ၏ ရန်ကို ဖြေရှင်းရန် ကာတ္တဝီရယကို စစ်ပွဲတွင် သတ်မည်ဟု သစ္စာပြုကာ ဘုရားသခင်တို့၏ ကာကွယ်မှုတောင် မတားနိုင်ဟု ကြေညာသည်။ ထိုသို့ကြားသော် ဇမဒဂ္နီက သားကို သတိပေး၍ “သူတော်ကောင်းတို့၏ ထာဝရဓမ္မ” ကို သင်ကြားကာ စော်ကားခံရသော်လည်း မဒေါသထွက်သူတို့ကို စာဓုဟု သတ်မှတ်ပြီး က္ṣမာ (အတည်ခံခြင်း/ခွင့်လွှတ်ခြင်း) ကို မပျက်စီးသော လောကများသို့ ပို့ဆောင်သည့် ဝိညာဉ်ရတနာဟု ချီးမွမ်းသည်။ မင်းကို သတ်ခြင်းသည် အပြစ်ကြီးကြောင်း သတိပေးကာ ထိန်းချုပ်မှုနှင့် တပသကို တိုက်တွန်းသည်။ ပရရှုရာမကလည်း śama (တည်ငြိမ်မှု) သင်ခန်းစာနှင့် တရားမျှတမှု၊ သစ္စာကတိတို့ကို ညှိနှိုင်းရန် ကြိုးစားကာ က္ṣတ္တရိယပုံစံ အပြစ်ပြန်ခြင်းနှင့် ဘြာဟ္မဏ အလျော်အစား ခွင့်လွှတ်ခြင်းတို့ကြား တင်းမာမှုကို ထင်ဟပ်စေသည်။
Verse 1
इति श्रीब्रह्माण्डे महापुराणे वायुप्रोक्ते मध्याभागे तृतीय उपोद्धातपादे भार्गवचरिते त्रिंशत्तमो ऽध्यायः // ३०// सगर उवाच ब्रह्मपुत्र महाभाग वद भार्गवचेष्टितम् / यच्चकार महावीर्य्यो राज्ञः क्रुद्धो हि कर्मणा
ဤသို့ သီရိ ဘြဟ္မာဏ္ဍ မဟာပုရာဏ၌ ဝါယုမဟာသတ္တဝါ ပြောကြားသော အလယ်ပိုင်း၊ တတိယ ဥပေါဓ္ဓာတပာဒ၊ ဘာရ္ဂဝချရိတ အခန်း သုံးဆယ်မြောက်။ စဂရ မင်းက ဆိုသည်—“ဘြဟ္မာ၏ သားတော် မဟာဘဂ္ဂ၊ ဘာရ္ဂဝ၏ လုပ်ရပ်ကို ပြောပါ; ရာဇာ၏ ကర్మကြောင့် ဒေါသထွက်သော ထိုမဟာဗီရယသည် ဘာကို ပြုခဲ့သနည်း?”
Verse 2
वसिष्ठ उवाच गते तस्मिन्महाभागे भृगो पितृपरायणः / रामः प्रोवाच संक्रुद्धो मुञ्चञ्छ्वासान्मुहर्मुहुः
ဝသိဋ္ဌက ဆိုသည်—ပိတೃတို့ကို အလွန်အမင်း အလေးထားသော မဟာဘဂ္ဂ ဘೃဂု ထွက်ခွာသွားပြီးနောက် ရာမသည် အလွန်ဒေါသထွက်ကာ မကြာခဏ နက်ရှိုင်းစွာ အသက်ရှူထုတ်ရင်း ပြောလေ၏။
Verse 3
परशुराम उवाच अहो पश्यत मूढत्वंराज्ञो ह्युत्पथगामिनः / कार्त्तवीर्यस्य यो विद्वांश्चक्रे ब्रह्मवधोद्यमम्
ပရရှုရာမက ဆိုသည်—“အဟို၊ လမ်းမှားလိုက်သော ကာတ္တဝီရျ ရာဇာ၏ မိုက်မဲမှုကို ကြည့်ကြလော့။ ပညာရှိဖြစ်လျက်နှင့်ပင် ဘြာဟ္မဏ သတ်ရန် ကြံစည်လေ၏။”
Verse 4
दैवं हि बलवन्मन्ये यत्प्रभावाच्छरीरिणः / शुभं वाप्यशुभं सर्वे प्रकुर्वन्ति विमोहिताः
ဒైవ (ဘုရားအလို/ကံကြမ္မာ) သည် အလွန်အင်အားကြီးသည်ဟု ငါထင်၏။ ၎င်း၏ သက်ရောက်မှုကြောင့် ကိုယ်ရှိသတ္တဝါအားလုံး မောဟဖြစ်ကာ ကောင်းမှုဖြစ်စေ ဆိုးမှုဖြစ်စေ ပြုလုပ်ကြသည်။
Verse 5
शृणवन्तु ऋषयः सर्वे प्रतिज्ञा क्रियते मया / कार्त्तवीर्यं निहत्याजौ पितुर्वैरं प्रसाधये
ရသီတို့အားလုံး နားထောင်ကြပါ—ငါသည် ကတိသစ္စာ ပြု၏။ စစ်မြေပြင်၌ ကာတ်တဝီရျကို သတ်ပြီး ဖခင်၏ ရန်ငြိုးကို ပြေလည်စေမည်။
Verse 6
यदि राजा सुरैः सर्वैरिन्द्राद्दैर्दानवैस्तथा / रक्षिष्यते तथाप्येनं संहरिष्यामि नान्यथा
အကယ်၍ ထိုဘုရင်ကို အင်္ဒြာအပါအဝင် နတ်အားလုံးနှင့် ဒါနဝတို့ကပါ ကာကွယ်ပေးသော်လည်း ငါသည် သူ့ကို မလွဲမသွေ ဖျက်ဆီးမည်—အခြားမဟုတ်။
Verse 7
एवमुक्तं समाकर्ण्य रामेण समुहात्मना / जमदग्निरुवाचेदं पुत्रं साहसभाषिणम्
စိတ်ဓာတ်ခိုင်မာသော ရာမ၏ ထိုစကားကို ကြားပြီးနောက်၊ ဂျမဒဂ္နီသည် ရဲရင့်စကားပြောသော သားကို ဤသို့ ပြော하였다။
Verse 8
जमदग्निरुवाच श्रुणु राम प्रवक्ष्यामि सतां धर्मं सनातनम् / यच्छ्रुत्वा मानवाः सर्वे जायन्ते धर्मकारिणः
ဂျမဒဂ္နီက ပြောသည်—“ရာမ၊ နားထောင်လော့။ သတ္တပုရုသတို့၏ စနာတနဓမ္မကို ငါဟောမည်။ ထိုဓမ္မကို ကြားသော် လူအားလုံးသည် ဓမ္မကျင့်သူများ ဖြစ်လာကြသည်။”
Verse 9
साधवो ये महाभागाः संसारान्मोक्षकाङ्क्षिणाः / न कस्मैचित्प्रकुप्यन्ति निन्दितास्ताडिता अपि
သံသရာမှ မောက္ခကို ဆန္ဒရှိသော မဟာဘဂ္ဂ စာဓုတို့သည် အပြစ်တင်စော်ကားခံရသော်လည်း၊ ရိုက်နှက်ခံရသော်လည်း မည်သူ့ကိုမျှ မ怒မထွက်ကြ။
Verse 10
क्षमाधना महाभागा ये च दान्तास्तपस्विनः / तेषां चैवाक्षया लोकाः सततं साधुकारिणाम्
ခွင့်လွှတ်ခြင်းကို ဓနအဖြစ်ထားသော မဟာဘဂ္ဂ၊ စိတ်ထိန်းသိမ်းတတ်၍ တပသီယာပြုသောသူတို့အတွက်—ကောင်းမှုလုပ်သူတို့၏ လောကသည် အမြဲမပျက်မယွင်း။
Verse 11
यस्तु दुष्टैस्तु दण्डाद्यैर्वचसापि च ताडितः / न च क्षोभमवाप्नोति स साधुः परिकीर्त्थते
မကောင်းသူတို့က တုတ်စသည်ဖြင့်ရိုက်နှက်ခြင်း၊ စကားဖြင့်လည်း ထိခိုက်စေခြင်းခံရသော်လည်း စိတ်မလှုပ်ရှားသူကို ‘စာဓု’ ဟု ချီးကျူးခေါ်ဆိုသည်။
Verse 12
ताडयेत्ताडयन्तं यो न च साधुः स पापभाक् / क्षमयार्ऽहणतां प्राप्ताः साधवो ब्राह्मणा वयम्
ရိုက်နှက်သူကို ပြန်ရိုက်သူသည် စာဓုမဟုတ်၊ အပြစ်ကို ခံယူသူဖြစ်သည်။ ကျွန်ုပ်တို့ ဘြာဟ္မဏ စာဓုများသည် ခွင့်လွှတ်ခြင်းကြောင့်သာ အရိုအသေခံထိုက်သူ ဖြစ်လာသည်။
Verse 13
नरनाथवधे तात पातकं सुमहद्भवेत् / तस्मान्निवारये त्वाद्य क्षमां कुरु तपश्चर
သားရေ၊ မင်းကို သတ်ခြင်းသည် အလွန်ကြီးမားသော ပာတက (အပြစ်ကြီး) ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် ယနေ့ ငါသည် မင်းကို တားမြစ်သည်—ခွင့်လွှတ်၍ တပသီယာ ပြုလော့။
Verse 14
वसिष्ठ उवाच एवं पित्रा समादिष्टं विज्ञाय नृपनन्दन / रामः प्रोवाच पितरं क्षमाशीलमरिन्दमम्
Vasistha က ပြောကြားခဲ့သည် - အို မင်းသား၊ ဖခင်၏ အမိန့်ကို သိရှိပြီးနောက် ရာမ (Parashurama) သည် ခွင့်လွှတ်တတ်သော၊ ရန်သူတို့ကို နှိမ်နင်းတတ်သော ဖခင်အား ပြောကြားခဲ့သည်။
Verse 15
परशुराम उवाच शृणु तात महाप्राज्ञ वि५प्तिं मम सांप्रतम् / भवता शम उद्दिष्टः साधूनां सुमहात्मनाम्
Parashurama က ပြောကြားခဲ့သည် - အို ဖခင်၊ အို ပညာရှိကြီး၊ ယခု ကျွန်ုပ်၏ တောင်းဆိုမှုကို နားထောင်ပါ။ သင်သည် သူတော်ကောင်းများနှင့် မြင့်မြတ်သော ပုဂ္ဂိုလ်များအတွက် ငြိမ်းချမ်းရေးကို ညွှန်ကြားခဲ့သည်။
Verse 16
म शमः साधुदीनेषु गुरुष्वीश्वरभावनैः / कर्त्तव्यो दुष्टचेष्टेषु न शमः सुखदो भवेत्
ထိုငြိမ်းချမ်းရေးကို သူတော်ကောင်းများ၊ ဆင်းရဲနွမ်းပါးသူများနှင့် ဆရာသမားများအပေါ် ဘုရားသခင်ကဲ့သို့ ရိုသေလေးစားမှုဖြင့် ကျင့်သုံးသင့်သည်။ သို့သော် ယုတ်မာသူတို့အပေါ် ငြိမ်းချမ်းရေးသည် ချမ်းသာကို မပေးနိုင်ပါ။
Verse 17
तस्मादस्य वधः कार्यः कार्त्तवीर्यस्य वै मया / देह्याज्ञां माननीयाद्य साधये वैरमात्मनः
ထို့ကြောင့် ဤ Karttavirya ကို ကျွန်ုပ်သတ်ရမည်။ အို အသျှင်၊ အမိန့်ပေးတော်မူပါ၊ ယနေ့ ကျွန်ုပ်၏ ရန်ငြိုးကို ဖြေရှင်းပါမည်။
Verse 18
जमदग्निरुवाच शृणु राम महाभाग वचो मम समाहितः / करिष्यसि यथा भावि तथा नैवान्यथा भवेत्
Jamadagni က ပြောကြားခဲ့သည် - အို ကံကောင်းသော ရာမ၊ ငါ့စကားကို အာရုံစိုက် နားထောင်ပါ။ ကံတရား အတိုင်း သင် ပြုလုပ်လိမ့်မည်၊ အခြားနည်းဖြင့် ဖြစ်လာမည် မဟုတ်ပါ။
Verse 19
इतो व्रजत्वं ब्रह्माणां बृच्छ तात हिताहितम् / स यद्वदिष्यति विभुस्तत्कर्त्ता नात्र संशयः
ယခု သင်သည် အဲဒီသို့ သွား၍၊ သားရေ၊ ဗြဟ္မာထံ၌ အကျိုးရှိ/အကျိုးမရှိကို မေးမြန်းလော့။ အာဏာရှင်ကြီးက မိန့်ကြားသမျှကို လုပ်ဆောင်ရမည်၊ သံသယမရှိ။
Verse 20
वसिष्ठ उवाच एवमुक्तः स पितरं नमस्कृत्य महामतिः / जगाम ब्रह्मणो लोकमगम्यं प्राकृतैर्जनैः
ဝသိဋ္ဌက ပြောသည်—ထိုသို့ ပြောကြားခံရသော်၊ ဉာဏ်ကြီးသူသည် ဖခင်ကို ဂါရဝပြု၍ သာမန်လူတို့ မရောက်နိုင်သော ဗြဟ္မာလောကသို့ သွားလေ၏။
Verse 21
ददर्श ब्रह्मणो लोकं शातकैंभविनिर्मितम् / स्वर्णप्राकारसंयुक्तं मणिस्तंभैर्विमूषितम्
သူသည် ဗြဟ္မာလောကကို မြင်လေ၏—သတ္တကుంభ ရွှေစင်ဖြင့် တည်ဆောက်ထားပြီး၊ ရွှေတံတိုင်းများပါ၍ မဏိတိုင်များဖြင့် တင့်တယ်လှ၏။
Verse 22
तत्रापश्यत्समासीनं ब्रह्माणममितौजसम् / रत्नसिंहासने रम्ये रत्नभूषणभूषितम्
အဲဒီမှာ အဆုံးမရှိသော တန်ခိုးတေဇရှိသည့် ဗြဟ္မာကို မြင်လေ၏—လှပသော မဏိစင်္ဟာသနပေါ်တွင် ထိုင်၍ မဏိအလှဆင်များဖြင့် တင့်တယ်လှ၏။
Verse 23
सिद्धेन्द्रैश्च मुनीन्द्रैश्च वेष्टितं ध्यानतत्परैः / विद्याधरीणां नृत्यं च पश्यन्तं सस्मितं मुदा
သူသည် သမာဓိ၌ တည်ကြည်သော စိဒ္ဓင်ဒြာနှင့် မုနိင်ဒြာတို့က ဝိုင်းရံထားပြီး၊ ပီတိဖြင့် ပြုံးလျက် ဝိဒ္ယာဓရီတို့၏ အကကို ကြည့်ရှုနေ၏။
Verse 24
तपसा फलदातारं कर्त्तारं जगतां विभुम् / परिपूर्णतमं ब्रह्म ध्यायतं यतमानसम्
တပသဖြင့် အကျိုးပေးသူ၊ လောကကို ဖန်ဆင်းသူ၊ အလုံးစုံပြန့်နှံ့သော အရှင်—အပြည့်စုံဆုံး ဘြဟ္မန်ကို စိတ်ကိုထိန်း၍ သမาธိဖြင့် ဉာဏ်တော်မူပါ။
Verse 25
गुह्ययोगं प्रवोचन्तं भक्तवृन्देषु संततम् / दृष्ट्वा तमव्ययं भक्त्या प्रणनाम भृगूद्वहः
ဘက္တများအစုအဝေးအတွင်း အမြဲတမ်း လျှို့ဝှက်ယောဂကို သင်ကြားတော်မူသော မပြောင်းလဲမပျက်စီးသော အရှင်ကို မြင်လျှင် ဘൃဂုဝంశ၏ အထွဋ်အမြတ်သည် ဘက္တိဖြင့် ဦးညွှတ်ပူဇော်하였다။
Verse 26
स दृष्ट्वा विनतं राममाशीर्भिरभिनन्द्य च / पप्रच्छ कुशलं वत्स कथमागमनं कृथाः
ဦးညွှတ်နေသော ရာမကို မြင်၍ ကောင်းချီးပေးကာ ကြိုဆိုပြီး “သားရေ၊ အဆင်ပြေသလား။ ဒီကို ဘယ်လိုရောက်လာတာလဲ” ဟု မေး하였다။
Verse 27
संपृष्टो विधिना रामः प्रोवाचाखिलमादितः / वृत्तान्तं कार्त्तवीर्यस्य पितुः स्वस्य महात्मनः
နည်းလမ်းတကျ မေးမြန်းခံရသဖြင့် ရာမသည် အစမှစ၍ အကုန်လုံးကို ပြောပြ하였다—မဟာတမားဖြစ်သော မိမိအဖ ကာတ္တဝီရျ၏ အဖြစ်အပျက်အားလုံးကို။
Verse 28
तच्छ्रुत्वा सकलं ब्रह्मा विज्ञातार्थो ऽपि मानद / उवाच रामं धर्मिष्ठं परिणामसुखावहम्
အကုန်လုံးကို ကြားပြီးနောက် အဓိပ္ပါယ်ကို သိပြီးသားဖြစ်သော်လည်း ဂုဏ်ပြုတတ်သော ဘြဟ္မာသည် ဓမ္မ၌ တည်ကြည်သော ရာမအား မိန့်တော်မူ하였다—နောက်ဆုံးတွင် ချမ်းသာပေးမည့် စကားဖြစ်သည်။
Verse 29
प्रतिज्ञा दुर्लभा वत्स यां भवन्कृतवान्रुषा / सृष्टि रेषा भगवतः संभवेत्कृपया बटो
ချစ်သောသား၊ ဒေါသဖြင့် သင်ပြုခဲ့သော ရှားပါးသော ကတိကဝတ်သည်; ဤဖန်ဆင်းမှုသည် ဘဂဝန်၏ ကရုဏာကြောင့်သာ ဖြစ်ပေါ်နိုင်သည်၊ ကလေးရေ။
Verse 30
जगत्सृष्टं मया तात संक्लेशेन तदाज्ञया / तन्नाशकारिणी चैव प्रतिज्ञा भवता कृता
သားရေ၊ သူ၏ အမိန့်အတိုင်း ငါသည် ပင်ပန်းခက်ခဲစွာဖြင့် လောကကို ဖန်ဆင်းခဲ့သည်; သို့ရာတွင် သင်က ၎င်းကို ဖျက်ဆီးစေမည့် ကတိကဝတ်ကို ပြုခဲ့သည်။
Verse 31
त्रिःसप्तकृत्वो निर्भूपां कर्तुमिच्छसि मेदिनीम् / एकस्य राज्ञो दोषेण पितुः परिभवेन च
ဘုရင်တစ်ပါး၏ အပြစ်နှင့် ဖခင်၏ အရှက်ခွဲမှုကြောင့် သင်သည် မြေကြီးကို ဘုရင်မရှိအောင် အကြိမ်နှစ်ဆယ်တစ်ကြိမ် ပြုလုပ်လိုသည်။
Verse 32
ब्रह्मक्षत्र्रियविट्शूद्रैः सृष्टिरेषा सनातनी / आविर्भूता तिरोभूता हरेरेव पुनः पुनः
ဗြာဟ္မဏ၊ က္ෂတ္တရိယ၊ ဝိုင်ရှျ၊ ရှုဒ္ဒရတို့ဖြင့် ဖွဲ့စည်းသော ဤစနာတန ဖန်ဆင်းမှုသည် ဟရီ၏ အာဏာတော်ကြောင့်ပင် ထပ်ခါထပ်ခါ ပေါ်ထွန်း၍ ပျောက်ကွယ်သည်။
Verse 33
अव्यर्था त्वत्प्रतिज्ञा तु भवित्री प्राक्तनेन च / यद्वायासेन ते कार्यसिद्धिर्भवितुमर्हति
သင်၏ ကတိကဝတ်သည် မပျက်မကွက် ဖြစ်လိမ့်မည်; အတိတ်က ကမ္မအတိုင်း ပင်ပန်းအားထုတ်ရသော်လည်း သင်၏ အလုပ်အောင်မြင်မှုသည် ဖြစ်သင့်သည်။
Verse 34
शिवलोकं प्रयाहि त्वं शिवस्याज्ञामवाप्नुहि / पृथिव्यां बहवो भूपाः संति शङ्करकिङ्कराः
သင်သည် ရှိဝလောကသို့ သွား၍ ရှိဝ၏ အမိန့်ကို ရယူပါ။ ကမ္ဘာပေါ်တွင် ရှင်ကရ၏ အမှုထမ်းဘုရင်များ များစွာ ရှိသည်။
Verse 35
विनैवाज्ञां महेशस्य को वा तान्हन्तुमीश्वरः / बिभ्रतः कवचान्यङ्गे शक्तीश्चापि दुरासदाः
မဟေရှ၏ အမိန့်မရှိဘဲ သူတို့ကို ဘယ်သူ သတ်နိုင်မလဲ။ သူတို့သည် ကိုယ်ပေါ်တွင် ကာဝචာများ ဝတ်ဆင်ထားပြီး အင်အားများလည်း မလွယ်ကူစွာ မီမနိုင်။
Verse 36
उपायं कुरु यत्नेन जयबीजं शुभावहम् / उपाये तु समारब्धे सर्वे सिध्यन्त्युपक्रमाः
ကြိုးစား၍ အောင်ပွဲ၏ မျိုးစေ့ဖြစ်ပြီး မင်္ဂလာဖွားစေသော နည်းလမ်းကို ဆောင်ရွက်ပါ။ နည်းလမ်း စတင်လျှင် အစီအစဉ်အားလုံး အောင်မြင်သည်။
Verse 37
श्रीकृष्णमन्त्रं कवचं गृह्ण वत्स गुरोर्हरात् / दुर्ल्लङ्घ्यं वैष्णवं तेजः शिवशक्तिर्विजेष्यति
သားရေ၊ ဂုရု ဟရ (ရှီဝ) ထံမှ သီရိကృష్ణ မန္တရကာဝချကို လက်ခံပါ။ ကျော်လွှားရန်ခက်သော ဝိုင်ရှ္ဏဝ တေဇကို ရှီဝ-ရှက္တိက အနိုင်ယူမည်။
Verse 38
त्रैलोक्यविजयं नाम कवचं परमाद्भुतम् / यथाकथं च विज्ञाप्य शङ्करं लभदुर्लभम्
“ထရိုင်လောကယ-ဝိဇယ” ဟု အမည်ရသော ကာဝချသည် အလွန်အံ့ဖွယ် ဖြစ်သည်။ မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ ရှင်ကရထံ တင်ပြ၍ ဤရှားပါးသည့် အရာကို ရယူပါ။
Verse 39
प्रसन्नः स गुणैस्तुभ्यं कृपालुर्दीनवत्सलः / दिव्यपाशुपतं चापि दास्यत्येव न संशयः
သူသည် သင်၏ ဂုဏ်သတ္တိများကြောင့် ပျော်ရွှင်နှစ်သက်၍ ကရုဏာရှိကာ ဆင်းရဲသူတို့ကို ချစ်ခင်သူဖြစ်သည်။ သေချာပေါက် ဒေဝ “ပါရှုပတ” အာஸ္တရကိုလည်း ပေးတော်မူမည်—သံသယမရှိ။
It advances the Bhārgava (Bhrigu-line) narrative through Paraśurāma and situates his conflict with Kārttavīrya within a broader royal-historical memory that Sagara seeks to understand as part of dynastic causality.
Jamadagni teaches sādhudharma centered on kṣamā (forbearance): the truly good do not become angry even when insulted or harmed, and such restraint is praised as spiritually fruitful and ethically superior.
Paraśurāma invokes daiva as a force that drives embodied beings toward good or evil, yet he also asserts personal agency through an explicit vow; Jamadagni counters by prioritizing restraint and warning of heavy sin in regicide—creating a deliberate ethical conflict the narrative must resolve.