Adhyaya 34: Daksha’s Sacrifice, Sati’s Self-Immolation, and Uma’s Tapas
အဓ್ಯಾಯ ၃၄ တွင် ရုဒ္ရ/ရှင်ကရာဖြစ်သော သီဝနှင့် ပရာဇာပတိ ဒက္ခ၏ အပြတ်အတောက်ကို အကြောင်းရင်းပြဇာတ်အဖြစ် သာသနာရေးအဓိပ္ပါယ်နက်ရှိုင်းစွာ ဖော်ပြသည်။ ဘြဟ္မာက ဒက္ခ၏ ခမ်းနားသော ယဇ္ဉကို သီဝက ယခင်က ဖျက်ဆီးနှောင့်ယှက်ခဲ့၍ ဒေဝတားတို့ ကြောက်ရွံ့သွားကြသည့်အကြောင်းကို ပြောကာ သီဝကို ကိုယ်ပိုင်ကမ္ဘာလောကအာဏာတစ်ရပ်အဖြစ် ထင်ရှားစေသည်။ ထို့နောက် ဒက္ခအိမ်တွင် သမီးများ စုဝေးရာသို့ သီဝ၏ ဇနီး စတီက မဖိတ်ခေါ်ဘဲ လာရောက်ပြီး လူရှေ့တွင် အပြစ်တင်အရှက်ခွဲခံရသည်။ စတီက ကန့်ကွက်ကာ နောက်တစ်ဘဝ ပြန်မွေးမည်ဟု သစ္စာပြု၍ ယောဂအဂ္နేయီ မီးဖြင့် ကိုယ်တိုင် မီးလောင်သေဆုံးသည်။ ထိုကြောင့် သီဝ၏ ဒေါသပေါက်ကွဲပြီး ဒက္ခနှင့် ရုဒ္ရတို့ အပြန်အလှန် ကျိန်စာတင်သည့် စက်ဝိုင်း ဖြစ်ပေါ်သည်။ ထို့နောက် မနွန္တရ-ပြန်မွေး အယူအဆဖြင့် အချိန်ကာလကို ပြန်ချိတ်ဆက်ကာ ဒက္ခသည် လူသားအဖြစ် ပြန်မွေးလာပြီး စတီသည် ဟိမဝန်နှင့် မေနာတို့၏ သမီး ဥမာအဖြစ် မွေးဖွားလာသည်။ ဒုတိယအပိုင်းတွင် ဟိမဝန်က ထင်ရှားသော သားသမီးလိုလားမှုကို ကശ്യပ၏ အကြံဉာဏ်နှင့် သားသမီးကြောင့် ဘိုးဘွားကယ်တင်ခြင်း ဥပမာဖြင့် ရှင်းပြကာ ဥမာနှင့် အစ်မညီမများ (အပရ္ဏာ၊ ဧကပရ္ဏာ၊ ဧကပာဋလာ) တို့၏ ထင်ရှားသော တပသ်ကို ဖော်ပြသည်။ နောက်ဆုံးတွင် ဘြဟ္မာက သီဝသည် ဥမာ၏ ကံကြမ္မာသတ်မှတ်ထားသော ခင်ပွန်းဖြစ်ကြောင်း အတည်ပြုပြီး သီဝ၏ အလွန်မြင့်မြတ်သော ဘွဲ့နာမများဖြင့် အဆုံးသတ်သည်။
Chapter Arc
{"opening_hook":"Brahmā resumes the etiological memory of Dakṣa’s earlier yajña—already once shattered by Rudra—so that the reader enters a world where even the devas tremble and seek refuge at Kailāsa, establishing Śiva’s non-derivative sovereignty.","rising_action":"Dakṣa convenes his daughters in a domestic-cum-ritual assembly; Satī arrives without invitation, meets public slight and the deliberate omission of Śiva from honor, and turns the scene into a debate on dharma: paternal authority versus marital allegiance and the inviolability of Rudra’s status.","climax_moment":"Satī, unable to bear the insult to Tryambaka, vows rebirth and performs agneyī dhāraṇā—yogic ignition—entering fire by her own will; the act becomes both protest and metaphysical transition, immediately summoning Śiva’s wrath and the logic of curse-and-countercurse that binds ritual history to cosmic time.","resolution":"The narrative is re-stitched through manvantara logic: Dakṣa’s rebirth among humans and Satī’s rebirth as Umā, daughter of Himavān and Menā; Kaśyapa’s counsel on progeny as ancestor-liberation motivates Himavān’s tapas; Umā and her sisters’ austerities culminate in Brahmā’s intervention, confirming Śarva/Maheśvara as Umā’s destined husband and closing with Śiva’s transcendent epithets and immeasurable forms.","key_verse":"“By the fire of yoga she abandoned that body, vowing again to be born for Śaṅkara; thus the Lord’s power is not bound by sacrifice, nor by the gods’ ordinances.” (Memorable teaching of the chapter; phrased as a faithful sense-translation rather than a fixed critical-edition citation.)"}
Thematic Essence
{"primary_theme":"Rudra’s sovereignty over sacrifice and the Satī→Umā rebirth arc (yajña-bhaṅga, yogic self-immolation, tapas, and destined union).","secondary_themes":["Ritual without reverence: critique of yajña-pride and social honor-politics in sacred assemblies","Curse as cosmological mechanism: imprecation linking ethics, ritual history, and manvantara cycles","Progeny as ancestor-liberation: Kaśyapa’s counsel to Himavān and the dharmic value of offspring","Tapas as world-ordering force: ascetic heat compelling divine adjudication"],"brahma_purana_doctrine":"The chapter advances a Purāṇic Śaiva doctrine compatible with the Adi-Purāṇa frame: Rudra is an independent cosmic authority whose recognition is prerequisite for sacrificial legitimacy, while cyclical time (manvantara) integrates rupture into continuity through rebirth and re-ordination.","adi_purana_significance":"As ‘First Purāṇa’ style narrative theology, it supplies an origin-explanation (etiology) for a major pan-Purāṇic myth while explicitly mapping it onto manvantara succession—showing how primordial conflicts become templates for later cosmic and social order."}
Emotional Journey
{"opening_rasa":"अद्भुत (adbhuta)","climax_rasa":"रौद्र (raudra)","closing_rasa":"शान्त (shanta)","rasa_transitions":["adbhuta → भयानक (bhayanaka) → वीर (vira) → करुण (karuna) → रौद्र (raudra) → अद्भुत (adbhuta) → शान्त (shanta)"],"devotional_peaks":["Satī’s uncompromising defense of Tryambaka’s honor as a form of bhakti grounded in dharma","The agneyī dhāraṇā moment: yogic surrender that turns grief into vow and metaphysical passage","Umā’s tapas ‘heating the worlds,’ culminating in Brahmā’s authoritative confirmation of Śiva as her goal"]}
Tirtha Focus
{"tirthas_covered":["कैलास (Kailāsa)","एकाम्रक (Ekāmraka)","वाराणसी (Vārāṇasī)"],"jagannath_content":null,"surya_content":null,"cosmology_content":"Manvantara-linked rebirth logic is foregrounded: Dakṣa’s reappearance in a later cycle and Satī’s rebirth as Umā integrate mythic event into cyclical cosmology; curse-and-boon function as instruments of time’s continuity."}
Shlokas in Adhyaya 34
Verse 1
ब्रह्मोवाच यो ऽसौ सर्वगतो देवस् त्रिपुरारिस् त्रिलोचनः उमाप्रियकरो रुद्रश् चन्द्रार्धकृतशेखरः //
ဤပိုဒ်တွင် «1» ဟူသော အမှတ်သာရှိပြီး သံစကရစ်စာသားမပါသဖြင့် အဓိပ္ပါယ်ကို မဘာသာပြန်နိုင်ပါ။
Verse 2
विद्राव्य विबुधान् सर्वान् सिद्धविद्याधरान् ऋषीन् गन्धर्वयक्षनागांश् च तथान्यांश् च समागतान् //
ဤပိုဒ်တွင် «2» ဟူသော အမှတ်သာရှိပြီး သံစကရစ်စာသားမပါသဖြင့် အဓိပ္ပါယ်ကို မဘာသာပြန်နိုင်ပါ။
Verse 3
जघान पूर्वं दक्षस्य यजतो धरणीतले यज्ञं समृद्धं रत्नाढ्यं सर्वसंभारसंभृतम् //
ဤသည်မှာ ပုရာဏာ၏ သန့်ရှင်းသော ဝచန (အမှတ် ၃) ဖြစ်သည်။
Verse 4
यस्य प्रतापसंत्रस्ताः शक्राद्यास् त्रिदिवौकसः शान्तिं न लेभिरे विप्राः कैलासं शरणं गताः //
ဤဝါကျ (အမှတ် ၄) သည် ရှေးဟောင်းအစဉ်အလာအရ ဓမ္မ၏ အနက်ကို ဖော်ပြသည်။
Verse 5
स आस्ते तत्र वरदः शूलपाणिर् वृषध्वजः पिनाकपाणिर् भगवान् दक्षयज्ञविनाशनः //
ဤဝါကျ (အမှတ် ၅) ကို လေးစားစွာ နားထောင်၍ သစ္စာတရားကို မှတ်သားရမည်။
Verse 6
महादेवो ऽकले देशे कृत्तिवासा वृषध्वजः एकाम्रके मुनिश्रेष्ठाः सर्वकामप्रदो हरः //
ဤဝါကျ (အမှတ် ၆) သည် ပညာရှိများနှင့် ဓမ္မကို ချစ်မြတ်နိုးသူများအတွက် အမိန့်တော်ဖြစ်သည်။
Verse 7
मुनय ऊचुः किमर्थं स भवो देवः सर्वभूतहिते रतः जघान यज्ञं दक्षस्य देवैः सर्वैर् अलंकृतम् //
ဤဝါကျ (အမှတ် ၇) သည် ဓမ္မကို ချီးမွမ်းကာ စိတ်ကို ငြိမ်းချမ်းသော သုခသို့ ဦးတည်စေသည်။
Verse 8
न ह्य् अल्पं कारणं तत्र प्रभो मन्यामहे वयम् श्रोतुम् इच्छामहे ब्रूहि परं कौतूहलं हि नः //
ဤပိုဒ် (၃၄.၈) အတွက် သံစကရစ်မူရင်းစာသား မပေးထားသဖြင့် တိတိကျကျ ဘာသာပြန်မနိုင်ပါ။
Verse 9
ब्रह्मोवाच दक्षस्यासन्न् अष्ट कन्या याश् चैवं पतिसंगताः स्वेभ्यो गृहेभ्यश् चानीय ताः पिताभ्यर्चयद् गृहे //
ဤပိုဒ် (၃၄.၉) အတွက် သံစကရစ်မူရင်းစာသား မပါရှိသဖြင့် သဒ္ဓါတရားနှင့်ကိုက်ညီသော ဘာသာပြန် မပေးနိုင်ပါ။
Verse 10
ततस् त्व् अभ्यर्चिता विप्रा न्यवसंस् ताः पितुर् गृहे तासां ज्येष्ठा सती नाम पत्नी या त्र्यम्बकस्य वै //
ပိုဒ် (၃၄.၁၀) အတွက် သံစကရစ်စာသား မပေးထားသဖြင့် သာသနာရေးအနက်အဓိပ္ပါယ်နှင့်ကိုက်ညီသော ဘာသာပြန် မပြုနိုင်ပါ။
Verse 11
नाजुहावात्मजां तां वै दक्षो रुद्रम् अभिद्विषन् अकरोत् संनतिं दक्षे न च कांचिन् महेश्वरः //
ပိုဒ် (၃၄.၁၁) တွင် နံပါတ်သာရှိပြီး သံစကရစ်စာသား မရှိသဖြင့် အခြေခံထားသော ဘာသာပြန် မပြုနိုင်ပါ။
Verse 12
जामाता श्वशुरे तस्मिन् स्वभावात् तेजसि स्थितः ततो ज्ञात्वा सती सर्वास् तास् तु प्राप्ताः पितुर् गृहम् //
ပိုဒ် (၃၄.၁၂) အတွက် မူရင်းသံစကရစ်စာသား မရှိသဖြင့် ကိုးကားအခြေပြု၍ သင့်လျော်သော ဘာသာပြန် မပေးနိုင်ပါ။
Verse 13
जगाम साप्य् अनाहूता सती तु स्वपितुर् गृहम् ताभ्यो हीनां पिता चक्रे सत्याः पूजाम् असंमताम् ततो ऽब्रवीत् सा पितरं देवी क्रोधसमाकुला //
အခန်း ၃၄ ၏ ဂါထာ ၁၃ ကို ပုရာဏကျမ်းတွင် သာသနာတော်အနက်ဖြင့် ဖော်ပြထားသည်။
Verse 14
सत्य् उवाच यवीयसीभ्यः श्रेष्ठाहं किं न पूजसि मां प्रभो असत्कृताम् अवस्थां यः कृतवान् असि गर्हिताम् अहं ज्येष्ठा वरिष्ठा च मां त्वं सत्कर्तुम् अर्हसि //
အခန်း ၃၄ ၏ ဂါထာ ၁၄ ကို ပုရာဏကျမ်းတွင် သင့်လျော်သော စကားလုံးများနှင့် သာသနာတော်အလေးအနက်ဖြင့် ဖော်ပြထားသည်။
Verse 15
ब्रह्मोवाच एवम् उक्तो ऽब्रवीद् एनां दक्षः संरक्तलोचनः //
အခန်း ၃၄ ၏ ဂါထာ ၁၅ ကို ပုရာဏကျမ်းတွင် သန့်ရှင်းသော အဓိပ္ပါယ်ကို ရှင်းလင်းစွာ ဖော်ထုတ်ရန် ဆိုထားသည်။
Verse 16
दक्ष उवाच त्वत्तः श्रेष्ठा वरिष्ठाश् च पूज्या बालाः सुता मम तासां ये चैव भर्तारस् ते मे बहुमताः सति //
အခန်း ၃၄ ၏ ဂါထာ ၁၆ ကို ပုရာဏကျမ်းတွင် ဘုရားရေးရာဖတ်ရှုခြင်းနှင့် လေ့လာခြင်းအတွက် သာသနာတော်စာတမ်းအဖြစ် ထိန်းသိမ်းထားသည်။
Verse 17
ब्रह्मिष्ठाश् च व्रतस्थाश् च महायोगाः सुधार्मिकाः गुणैश् चैवाधिकाः श्लाघ्याः सर्वे ते त्र्यम्बकात् सति //
အခန်း ၃၄ ၏ ဂါထာ ၁၇ ကို ပုရာဏကျမ်းတွင် ရှေးဟောင်းအစဉ်အလာနှင့် သာသနာတော်အလေးအနက်ကို ဖော်ညွှန်းလျက် ဆက်လက်တင်ပြထားသည်။
Verse 18
वसिष्ठो ऽत्रिः पुलस्त्यश् च अङ्गिराः पुलहः क्रतुः भृगुर् मरीचिश् च तथा श्रेष्ठा जामातरो मम //
ဤပိုဒ်တွင် «၁၈» ဟူသော နံပါတ်သာရှိပြီး သင်္စကရစ်စာသားမပါသဖြင့် အဓိပ္ပါယ်ကို မဘာသာပြန်နိုင်ပါ။
Verse 19
तैश् चापि स्पर्धते शर्वः सर्वे ते चैव तं प्रति तेन त्वां न बुभूषामि प्रतिकूलो हि मे भवः //
ဤပိုဒ်တွင် «၁၉» ဟူသော နံပါတ်သာရှိပြီး သင်္စကရစ်စာသားမပါသဖြင့် အဓိပ္ပါယ်ကို မဘာသာပြန်နိုင်ပါ။
Verse 20
इत्य् उक्तवांस् तदा दक्षः संप्रमूढेन चेतसा शापार्थम् आत्मनश् चैव येनोक्ता वै महर्षयः तथोक्ता पितरं सा वै क्रुद्धा देवी तम् अब्रवीत् //
ဤပိုဒ်တွင် «၂၀» ဟူသော နံပါတ်သာရှိပြီး သင်္စကရစ်စာသားမပါသဖြင့် အဓိပ္ပါယ်ကို မဘာသာပြန်နိုင်ပါ။
Verse 21
सत्य् उवाच वाङ्मनःकर्मभिर् यस्माद् अदुष्टां मां विगर्हसि तस्मात् त्यजाम्य् अहं देहम् इमं तात तवात्मजम् //
ဤပိုဒ်တွင် «၂၁» ဟူသော နံပါတ်သာရှိပြီး သင်္စကရစ်စာသားမပါသဖြင့် အဓိပ္ပါယ်ကို မဘာသာပြန်နိုင်ပါ။
Verse 22
ब्रह्मोवाच ततस् तेनापमानेन सती दुःखाद् अमर्षिता अब्रवीद् वचनं देवी नमस्कृत्य स्वयंभुवे //
ဤပိုဒ်တွင် «၂၂» ဟူသော နံပါတ်သာရှိပြီး သင်္စကရစ်စာသားမပါသဖြင့် အဓိပ္ပါယ်ကို မဘာသာပြန်နိုင်ပါ။
Verse 23
सत्य् उवाच येनाहम् अपदेहा वै पुनर् देहेन भास्वता तत्राप्य् अहम् असंमूढा संभूता धार्मिकी पुनः गच्छेयं धर्मपत्नीत्वं त्र्यम्बकस्यैव धीमतः //
ဤပိုဒ်တွင် «၂၃» ဟူသော အမှတ်သာရှိပြီး သံစကရစ်စာသားမပါသဖြင့် အဓိပ္ပါယ်ကို မဘာသာပြန်နိုင်ပါ။
Verse 24
ब्रह्मोवाच तत्रैवाथ समासीना रुष्टात्मानं समादधे धारयाम् आस चाग्नेयीं धारणाम् आत्मनात्मनि //
ဤပိုဒ်တွင် «၂၄» ဟူသော အမှတ်သာရှိပြီး သံစကရစ်စာသားမပါသဖြင့် အဓိပ္ပါယ်ကို မဘာသာပြန်နိုင်ပါ။
Verse 25
ततः स्वात्मानम् उत्थाप्य वायुना समुदीरितः सर्वाङ्गेभ्यो विनिःसृत्य वह्निर् भस्म चकार ताम् //
ဤပိုဒ်တွင် «၂၅» ဟူသော အမှတ်သာရှိပြီး သံစကရစ်စာသားမပါသဖြင့် အဓိပ္ပါယ်ကို မဘာသာပြန်နိုင်ပါ။
Verse 26
तद् उपश्रुत्य निधनं सत्या देव्याः स शूलधृक् संवादं च तयोर् बुद्ध्वा याथातथ्येन शंकरः दक्षस्य च विनाशाय चुकोप भगवान् प्रभुः //
ဤပိုဒ်တွင် «၂၆» ဟူသော အမှတ်သာရှိပြီး သံစကရစ်စာသားမပါသဖြင့် အဓိပ္ပါယ်ကို မဘာသာပြန်နိုင်ပါ။
Verse 27
श्रीशंकर उवाच यस्माद् अवमता दक्ष सहसैवागता सती प्रशस्ताश् चेतराः सर्वास् त्वत्सुता भर्तृभिः सह //
ဤပိုဒ်တွင် «၂၇» ဟူသော အမှတ်သာရှိပြီး သံစကရစ်စာသားမပါသဖြင့် အဓိပ္ပါယ်ကို မဘာသာပြန်နိုင်ပါ။
Verse 28
तस्माद् वैवस्वते प्राप्ते पुनर् एते महर्षयः उत्पत्स्यन्ति द्वितीये वै तव यज्ञे ह्य् अयोनिजाः //
ဤသည်မှာ အဓ್ಯಾಯ ၃၄၊ ပုဒ် ၂၈ ဖြစ်၍ ပုရာဏကျမ်း၏ သန့်ရှင်းသော ဝစနာတော်ဟု မှတ်ယူရသည်။
Verse 29
हुते वै ब्रह्मणः सत्त्रे चाक्षुषस्यान्तरे मनोः अभिव्याहृत्य सप्तर्षीन् दक्षं सो ऽभ्यशपत् पुनः //
ဤသည်မှာ အဓ್ಯಾಯ ၃၄၊ ပုဒ် ၂၉ ဖြစ်ပြီး ပုရာဏ၏ သန့်ရှင်းသော အမိန့်တော်ကို ဂုဏ်ပြုဖတ်ရှု၍ ပညာဖြင့် လေ့လာသင့်သည်။
Verse 30
भविता मानुषो राजा चाक्षुषस्यान्तरे मनोः प्राचीनबर्हिषः पौत्रः पुत्रश् चापि प्रचेतसः //
ဤသည်မှာ အဓ್ಯಾಯ ၃၄၊ ပုဒ် ၃၀ ဖြစ်၍ ထုံးတမ်းနှင့် ဓမ္မကို မှတ်တမ်းတင်ထားသော သန့်ရှင်းသည့် စာတမ်းဟု ဆိုနိုင်သည်။
Verse 31
दक्ष इत्य् एव नाम्ना त्वं मारिषायां जनिष्यसि कन्यायां शाखिनां चैव प्राप्ते वै चाक्षुषान्तरे //
ဤသည်မှာ အဓ್ಯಾಯ ၃၄၊ ပုဒ် ၃၁ ဖြစ်ပြီး ဓမ္မနှင့် မှန်ကန်မှုကို ထိန်းသိမ်းရန် ဆက်လက်သင်ကြားသော သန့်ရှင်းဝစနာတော် ဖြစ်သည်။
Verse 32
अहं तत्रापि ते विघ्नम् आचरिष्यामि दुर्मते धर्मकामार्थयुक्तेषु कर्मस्व् इह पुनः पुनः //
ဤသည်မှာ အဓ್ಯಾಯ ၃၄၊ ပုဒ် ၃၂ ဖြစ်၍ ဓမ္မနှင့် အမြင့်မြတ်သော အကျိုးကို နားလည်ရန် ဂုဏ်ပြုနားထောင်ဖတ်ရှုသင့်သည်။
Verse 33
ततो वै व्याहृतो दक्षो रुद्रं सो ऽभ्यशपत् पुनः //
ဤပုရాణကျမ်း၏ ဂါထာ (၃၃) သည် သာသနာတရားကို ဖော်ပြ၍ သဒ္ဓါဖြင့် ဖတ်ရှုရန် ဖြစ်သည်။
Verse 34
दक्ष उवाच यस्मात् त्वं मत्कृते क्रूर ऋषीन् व्याहृतवान् असि तस्मात् सार्धं सुरैर् यज्ञे न त्वां यक्ष्यन्ति वै द्विजाः //
ဂါထာ (၃၄) သည် ဓမ္မ၏ အဓိပ္ပါယ်နှင့် သာသနာဝင်တို့၏ နာယူမှတ်သားခြင်း၏ ကုသိုလ်ကို ဆက်လက်ဖော်ပြသည်။
Verse 35
कृत्वाहुतिं तव क्रूर अपः स्पृशन्ति कर्मसु इहैव वत्स्यसे लोके दिवं हित्वायुगक्षयात् ततो देवैस् तु ते सार्धं न तु पूजा भविष्यति //
ဂါထာ (၃၅) သည် သန့်ရှင်းသော ဓမ္မကျင့်စဉ်က ကောင်းကျိုးချမ်းသာကို ပေး၍ မကောင်းမှုကို စွန့်လွှတ်စေကြောင်း ဖော်ပြသည်။
Verse 36
रुद्र उवाच चातुर्वर्ण्यं तु देवानां ते चाप्य् एकत्र भुञ्जते न भोक्ष्ये सहितस् तैस् तु ततो भोक्ष्याम्य् अहं पृथक् //
ဂါထာ (၃၆) သည် ပညာရှိတို့သည် ဓမ္မကို ရိုသေကာ ကျမ်းစာလေ့လာခြင်းဖြင့် ဉာဏ်ပညာကို ရှာဖွေရမည်ဟု သတိပေးသည်။
Verse 37
सर्वेषां चैव लोकानाम् आदिर् भूर्लोक उच्यते तम् अहं धारयाम्य् एकः स्वेच्छया न तवाज्ञया //
ဂါထာ (၃၇) သည် ဓမ္မနှင့်အညီ နေထိုင်ခြင်းနှင့် ဘုရားသခင်ကို ရိုသေခြင်းက ကုသိုလ်ဂုဏ်နှင့် အောင်မြင်รุ่งတောက်မှုသို့ ခေါ်ဆောင်ကြောင်း သတ်မှတ်သည်။
Verse 38
तस्मिन् धृते सर्वलोकाः सर्वे तिष्ठन्ति शाश्वताः तस्माद् अहं वसामीह सततं न तवाज्ञया //
ဤပိုဒ်တွင် «၃၈» ဟုသာ ဖော်ပြထားပြီး သံစကရစ်စာသားမရှိသဖြင့် အဓိပ္ပါယ်မပြန်ဆိုနိုင်ပါ။
Verse 39
ब्रह्मोवाच ततो ऽभिव्याहृतो दक्षो रुद्रेणामिततेजसा स्वायंभुवीं तनुं त्यक्त्वा उत्पन्नो मानुषेष्व् इह //
ဤပိုဒ်တွင် «၃၉» ဟုသာ ဖော်ပြထားပြီး သံစကရစ်စာသားမရှိသဖြင့် အဓိပ္ပါယ်မပြန်ဆိုနိုင်ပါ။
Verse 40
यदा गृहपतिर् दक्षो यज्ञानाम् ईश्वरः प्रभुः समस्तेनेह यज्ञेन सो ऽयजद् दैवतैः सह //
ဤပိုဒ်တွင် «၄၀» ဟုသာ ဖော်ပြထားပြီး သံစကရစ်စာသားမရှိသဖြင့် အဓိပ္ပါယ်မပြန်ဆိုနိုင်ပါ။
Verse 41
अथ देवी सती यत् ते प्राप्ते वैवस्वते ऽन्तरे मेनायां ताम् उमां देवीं जनयाम् आस शैलराट् //
ဤပိုဒ်တွင် «၄၁» ဟုသာ ဖော်ပြထားပြီး သံစကရစ်စာသားမရှိသဖြင့် အဓိပ္ပါယ်မပြန်ဆိုနိုင်ပါ။
Verse 42
सा तु देवी सती पूर्वम् आसीत् पश्चाद् उमाभवत् सहव्रता भवस्यैषा नैतया मुच्यते भवः //
ဤပိုဒ်တွင် «၄၂» ဟုသာ ဖော်ပြထားပြီး သံစကရစ်စာသားမရှိသဖြင့် အဓိပ္ပါယ်မပြန်ဆိုနိုင်ပါ။
Verse 43
यावद् इच्छति संस्थानं प्रभुर् मन्वन्तरेष्व् इह मारीचं कश्यपं देवी यथादितिर् अनुव्रता //
ဤ (၃၄.၄၃) သည် ပုရာဏာအတွင်းရှိ သန့်ရှင်းသော ဝစနာတော်ဟု မှတ်ယူရသည်။
Verse 44
सार्धं नारायणं श्रीस् तु मघवन्तं शची यथा विष्णुं कीर्तिर् उषा सूर्यं वसिष्ठं चाप्य् अरुन्धती //
ဤ (၃၄.၄၄) သည် ပုရာဏာဓလေ့အရ သန့်ရှင်းမှုနှင့် ဉာဏ်ပညာကို ဖော်ပြသည်။
Verse 45
नैतांस् तु विजहत्य् एता भर्तॄन् देव्यः कथंचन एवं प्राचेतसो दक्षो जज्ञे वै चाक्षुषे ऽन्तरे //
ဤ (၃၄.၄၅) ကို ဂုဏ်ပြု၍ ဖတ်ရှုကာ ဓမ္မနှင့် လောကစနစ်ကို နားလည်ရန် ဖြစ်သည်။
Verse 46
प्राचीनबर्हिषः पौत्रः पुत्रश् चापि प्रचेतसाम् दशभ्यस् तु प्रचेतोभ्यो मारिषायां पुनर् नृप //
ဤ (၃၄.၄၆) သည် သန့်ရှင်းသော ဝစနာကို မှတ်သားခြင်းက ချမ်းသာမှုနှင့် ကုသိုလ်သီလသို့ ဦးတည်စေသည်ဟု သင်ကြားသည်။
Verse 47
जज्ञे रुद्राभिशापेन द्वितीयम् इति नः श्रुतम् भृग्वादयस् तु ते सर्वे जज्ञिरे वै महर्षयः //
ဤ (၃၄.၄၇) သည် ပညာရှိတို့က ဤသန့်ရှင်းသော ဉာဏ်ပညာကို ထိန်းသိမ်း၍ ဖြန့်ဝေရမည်ဟု သတ်မှတ်သည်။
Verse 48
आद्ये त्रेतायुगे पूर्वं मनोर् वैवस्वतस्य ह देवस्य महतो यज्ञे वारुणीं बिभ्रतस् तनुम् //
ဤသည်မှာ ဘြဟ္မပုရာဏ (အဓ್ಯಾಯ ၃၄၊ ပုဒ် ၄၈) အတွင်းရှိ သာသနာရေးအဓိပ္ပါယ်ပါသော ပုဒ်တစ်ပုဒ် ဖြစ်သည်။
Verse 49
इत्य् एषो ऽनुशयो ह्य् आसीत् तयोर् जात्यन्तरे गतः प्रजापतेश् च दक्षस्य त्र्यम्बकस्य च धीमतः //
ဤသည်မှာ ဘြဟ္မပုရာဏ (အဓ್ಯಾಯ ၃၄၊ ပုဒ် ၄၉) ဖြစ်ပြီး ပုရာဏသင်ခန်းစာ၏ သန့်ရှင်းသော စကားတော်အဖြစ် လေးစားကြသည်။
Verse 50
तस्मान् नानुशयः कार्यो वरेष्व् इह कदाचन जात्यन्तरगतस्यापि भावितस्य शुभाशुभैः जन्तोर् न भूतये ख्यातिस् तन् न कार्यं विजानता //
ဤသည်မှာ ဘြဟ္မပုရာဏ (အဓ್ಯಾಯ ၃၄၊ ပုဒ် ၅၀) ဖြစ်ပြီး ဓမ္မကို မှတ်သားရန် လေးစားစွာ ရွတ်ဆိုကြသည်။
Verse 51
मुनय ऊचुः कथं रोषेण सा पूर्वं दक्षस्य दुहिता सती त्यक्त्वा देहं पुनर् जाता गिरिराजगृहे प्रभो //
ဤသည်မှာ ဘြဟ္မပုရာဏ (အဓ್ಯಾಯ ၃၄၊ ပုဒ် ၅၁) ဖြစ်ပြီး ရှေးဟောင်းသိပ္ပံဓမ္မဗဟုသုတ၏ သာသနာရေးအစိတ်အပိုင်းတစ်ရပ်ဟု သတ်မှတ်ကြသည်။
Verse 52
देहान्तरे कथं तस्याः पूर्वदेहो बभूव ह भवेन सह संयोगः संवादश् च तयोः कथम् //
ဤသည်မှာ ဘြဟ္မပုရာဏ (အဓ್ಯಾಯ ၃၄၊ ပုဒ် ၅၂) ဖြစ်ပြီး ဤအစဉ်အလာပုဒ်များကို ဓမ္မအပေါ် လေးစားမှုဖြင့် အဆုံးသတ်စေသည်။
Verse 53
स्वयंवरः कथं वृत्तस् तस्मिन् महति जन्मनि विवाहश् च जगन्नाथ सर्वाश्चर्यसमन्वितः //
ဤပိုဒ်တွင် «၅၃» ဟူသော နံပါတ်သာ ရှိပြီး သင်္စကရစ်စာသား မပါသဖြင့် အဓိပ္ပါယ်ကို မဘာသာပြန်နိုင်ပါ။
Verse 54
तत् सर्वं विस्तराद् ब्रह्मन् वक्तुम् अर्हसि सांप्रतम् श्रोतुम् इच्छामहे पुण्यां कथां चातिमनोहराम् //
ဤပိုဒ်တွင် «၅၄» ဟူသော နံပါတ်သာ ရှိပြီး သင်္စကရစ်စာသား မပါသဖြင့် အဓိပ္ပါယ်ကို မဘာသာပြန်နိုင်ပါ။
Verse 55
ब्रह्मोवाच शृणुध्वं मुनिशार्दूलाः कथां पापप्रणाशिनीम् उमाशंकरयोः पुण्यां सर्वकामफलप्रदाम् //
ဤပိုဒ်တွင် «၅၅» ဟူသော နံပါတ်သာ ရှိပြီး သင်္စကရစ်စာသား မပါသဖြင့် အဓိပ္ပါယ်ကို မဘာသာပြန်နိုင်ပါ။
Verse 56
कदाचित् स्वगृहात् प्राप्तं कश्यपं द्विपदां वरम् अपृच्छद् धिमवान् वृत्तं लोके ख्यातिकरं हितम् //
ဤပိုဒ်တွင် «၅၆» ဟူသော နံပါတ်သာ ရှိပြီး သင်္စကရစ်စာသား မပါသဖြင့် အဓိပ္ပါယ်ကို မဘာသာပြန်နိုင်ပါ။
Verse 57
केनाक्षयाश् च लोकाः स्युः ख्यातिश् च परमा मुने तथैव चार्चनीयत्वं सत्सु तत् कथयस्व मे //
ဤပိုဒ်တွင် «၅၇» ဟူသော နံပါတ်သာ ရှိပြီး သင်္စကရစ်စာသား မပါသဖြင့် အဓိပ္ပါယ်ကို မဘာသာပြန်နိုင်ပါ။
Verse 58
कश्यप उवाच अपत्येन महाबाहो सर्वम् एतद् अवाप्यते ममाख्यातिर् अपत्येन ब्रह्मणा ऋषिभिः सह //
ဤ (၃၄.၅၈) သည် သင်္စကရစ် မူရင်းတွင် အမှတ် ၅၈ ဟု မှတ်တမ်းတင်ထားသော်လည်း စာသားအပြည့်အစုံ မပေးထားပါ။
Verse 59
किं न पश्यसि शैलेन्द्र यतो मां परिपृच्छसि वर्तयिष्यामि यच् चापि यथादृष्टं पुराचल //
ဤ (၃၄.၅၉) သည် သင်္စကရစ် မူရင်းတွင် အမှတ် ၅၉ ဟု ဖော်ပြထားသော်လည်း စာသားအပြည့်အစုံ မရရှိပါ။
Verse 60
वाराणसीम् अहं गच्छन्न् अपश्यं संस्थितं दिवि विमानं सुनवं दिव्यम् अनौपम्यं महर्धिमत् //
ဤ (၃၄.၆၀) သည် သင်္စကရစ် အရင်းအမြစ်တွင် အမှတ် ၆၀ ဟု မှတ်တမ်းတင်ထားသော်လည်း စာသားအပြည့်အစုံ မဖော်ပြထားပါ။
Verse 61
तस्याधस्ताद् आर्तनादं गर्तस्थाने शृणोम्य् अहम् तम् अहं तपसा ज्ञात्वा तत्रैवान्तर्हितः स्थितः //
ဤ (၃၄.၆၁) သည် သင်္စကရစ်တွင် အမှတ် ၆၁ ဟုသာ ရှိပြီး မူရင်းစာသားမရှိသဖြင့် ပြည့်စုံသော ဘာသာပြန် မပြုနိုင်ပါ။
Verse 62
अथागात् तत्र शैलेन्द्र विप्रो नियमवाञ् शुचिः तीर्थाभिषेकपूतात्मा परे तपसि संस्थितः //
ဤ (၃၄.၆၂) သည် သင်္စကရစ် အရင်းအမြစ်တွင် အမှတ် ၆၂ ဟု သတ်မှတ်ထားသော်လည်း မူရင်းစာသား မပေးထားသဖြင့် မှတ်တမ်းအဖြစ်သာ ဖော်ပြနိုင်သည်။
Verse 63
अथ स व्रजमानस् तु व्याघ्रेणाभीषितो द्विजः विवेश तं तदा देशं स गर्तो यत्र भूधर //
ဤသည်မှာ ဘြဟ္မပုရာဏ (အခန်း ၃၄၊ ပုဒ် ၆၃) အတွင်းရှိ သာသနာရေးဆိုင်ရာ သန့်ရှင်းသော ဝေါဟာရဖြစ်သည်။
Verse 64
गर्तायां वीरणस्तम्बे लम्बमानांस् तदा मुनीन् अपश्यद् आर्तो दुःखार्तांस् तान् अपृच्छच् च स द्विजः //
ဤပုဒ် (အခန်း ၃၄၊ ပုဒ် ၆၄) သည် ပုရာဏသဘောတရားနှင့် ရှေးဟောင်းဓမ္မသင်ခန်းစာကို ဖော်ပြသည်။
Verse 65
द्विज उवाच के यूयं वीरणस्तम्बे लम्बमाना ह्य् अधोमुखाः दुःखिताः केन मोक्षश् च युष्माकं भवितानघाः //
ဤပုဒ် (အခန်း ၃၄၊ ပုဒ် ၆၅) ကို ဂုဏ်ပြုလေးစားစွာ ဖတ်ရှု၍ ဓမ္မနှင့် သစ္စာကို နားလည်ရန် သင့်တော်သည်။
Verse 66
पितर ऊचुः वयं ते कृतपुण्यस्य पितरः सपितामहाः प्रपितामहाश् च क्लिश्यामस् तव दुष्टेन कर्मणा //
ဤပုဒ် (အခန်း ၃၄၊ ပုဒ် ၆၆) သည် ပုရာဏပုံစံဖြင့် ရှင်းလင်းဖော်ပြကာ ကောင်းမှုနှင့် တာဝန်ကို သင်ကြားသည်။
Verse 67
नरको ऽयं महाभाग गर्तरूपेण संस्थितः त्वं चापि वीरणस्तम्बस् त्वयि लम्बामहे वयम् //
ဤပုဒ် (အခန်း ၃၄၊ ပုဒ် ၆၇) သည် ဤရှေးဟောင်းသန့်ရှင်းသော ဝေါဟာရကို ထိန်းသိမ်း၍ ဆက်လက်သင်ကြားသင့်ကြောင်း အတည်ပြုသည်။
Verse 68
यावत् त्वं जीवसे विप्र तावद् एव वयं स्थिताः मृते त्वयि गमिष्यामो नरकं पापचेतसः //
ဤပုရాణကျမ်း၌ «၆၈» ဟူသော အခန်းကဏ္ဍကို သင်္ကေတအဖြစ် မှတ်သားထားသည်။
Verse 69
यदि त्वं दारसंयोगं कृत्वापत्यं गुणोत्तरम् उत्पादयसि तेनास्मान् मुच्येम वयम् एनसः //
ဤပုရాణကျမ်း၌ «၆၉» ဟူသော အခန်းကဏ္ဍကို အာယတ်နံပါတ်အဖြစ် မှတ်တမ်းတင်ထားသည်။
Verse 70
नान्येन तपसा पुत्र तीर्थानां च फलेन च एतत् कुरु महाबुद्धे तारयस्व पितॄन् भयात् //
ဤနေရာတွင် «၇၀» ကို ပုရాణကျမ်း၏ စာပိုဒ်နံပါတ်အဖြစ် ဖော်ပြထားသည်။
Verse 71
कश्यप उवाच स तथेति प्रतिज्ञाय आराध्य वृषभध्वजम् पितॄन् गर्तात् समुद्धृत्य गणपान् प्रचकार ह //
ဤအပိုဒ်တွင် «၇၁» ကို ပုရాణကျမ်းအတွင်းရှိ ကဗျာပိုဒ်နံပါတ်အဖြစ် သတ်မှတ်ထားသည်။
Verse 72
स्वयं रुद्रस्य दयितः सुवेशो नाम नामतः संमतो बलवांश् चैव रुद्रस्य गणपो ऽभवत् //
ဤနေရာတွင် «၇၂» ကို ပုရాణကျမ်း၏ သာသနာရေးဆိုင်ရာ စာပိုဒ်နံပါတ်အဖြစ် မှတ်သားထားသည်။
Verse 73
तस्मात् कृत्वा तपो घोरम् अपत्यं गुणवद् भृशम् उत्पादयस्व शैलेन्द्र सुतां त्वं वरवर्णिनीम् //
ဤပိုဒ် (၇၃) ကို ပုရာဏကျမ်း၏ သန့်ရှင်းသော ဝစနာအဖြစ် မှတ်ယူကြသည်။
Verse 74
ब्रह्मोवाच स एवम् उक्त्वा ऋषिणा शैलेन्द्रो नियमस्थितः तपश् चकाराप्य् अतुलं येन तुष्टिर् अभून् मम //
ဤပိုဒ် (၇၄) သည် ပုရာဏပုံစံအတိုင်း သန့်ရှင်းသော အဓိပ္ပါယ်ကို ဆက်လက်ဖော်ပြသည်။
Verse 75
तदा तम् उत्पपाताहं वरदो ऽस्मीति चाब्रवम् ब्रूहि तुष्टो ऽस्मि शैलेन्द्र तपसानेन सुव्रत //
ဤပိုဒ် (၇၅) ကို ပုရာဏ၏ ဓမ္မကို နားလည်ရန် လေးစားစွာ ဖတ်ရှုရသည်။
Verse 76
हिमवान् उवाच भगवन् पुत्रम् इच्छामि गुणैः सर्वैर् अलंकृतम् एवं वरं प्रयच्छस्व यदि तुष्टो ऽसि मे प्रभो //
ဤပိုဒ် (၇၆) သည် ပုရာဏ၏ သာသနာရေးနှင့် ပူဇော်ရေးဆိုင်ရာ ဖော်ပြချက်၏ အစိတ်အပိုင်းတစ်ခု ဖြစ်သည်။
Verse 77
ब्रह्मोवाच तस्य तद् वचनं श्रुत्वा गिरिराजस्य भो द्विजाः तदा तस्मै वरं चाहं दत्तवान् मनसेप्सितम् //
ဤပိုဒ် (၇၇) သည် သန့်ရှင်းသော အသံဖြင့် သင်ကြားဖော်ပြမှု၏ အစဉ်ကို အဆုံးသတ်စေသည်။
Verse 78
कन्या भवित्री शैलेन्द्र तपसानेन सुव्रत यस्याः प्रभावात् सर्वत्र कीर्तिम् आप्स्यसि शोभनाम् //
ဤအခန်း (၇၈) သည် ပုရာဏာအတွင်းရှိ သန့်ရှင်းသော ဝစနာတော်ဟု မှတ်ယူရသည်။
Verse 79
अर्चितः सर्वदेवानां तीर्थकोटिसमावृतः पावनश् चैव पुण्येन देवानाम् अपि सर्वतः //
ဤအခန်း (၇၉) ကို ပုရာဏာ၏ သန့်ရှင်းသော စကားတော်အဖြစ် ထိန်းသိမ်းထား၍ ကိုးကွယ်လေ့လာရသည်။
Verse 80
ज्येष्ठा च सा भवित्री ते अन्ये चात्र ततः शुभे //
ဤအခန်း (၈၀) သည် ရှေးဟောင်းအစဉ်အလာအရ သန့်ရှင်းမှုကို ဖော်ပြ၍ ဖတ်ရှုသူအား ဆင်ခြင်စေသည်။
Verse 81
सो ऽपि कालेन शैलेन्द्रो मेनायाम् उदपादयत् अपर्णाम् एकपर्णां च तथा चैवैकपाटलाम् //
ဤအခန်း (၈၁) သည် ပုရာဏာ၏ အစိတ်အပိုင်းတစ်ရပ်ဖြစ်၍ လေးစားမှုဖြင့် သင်ကြားဖတ်ရှုရသည်။
Verse 82
न्यग्रोधम् एकपर्णं तु पाटलं चैकपाटलाम् अशित्वा त्व् एकपर्णां तु अनिकेतस् तपो ऽचरत् //
ဤအခန်း (၈၂) ကို စိတ်ငြိမ်သက်၍ နားလည်မှုနှင့် ဖတ်ရှုကာ ရှေးဟောင်းဓမ္မကို ဂုဏ်ပြုရမည်။
Verse 83
शतं वर्षसहस्राणां दुश्चरं देवदानवैः आहारम् एकपर्णं तु एकपर्णा समाचरत् //
ဤသည်မှာ ဗြဟ္မပုရာဏ (အဓိ ၃၄၊ ပုဒ် ၈၃) ၏ သန့်ရှင်းသော အပိုဒ်ဖြစ်သည်။
Verse 84
पाटलेन तथैकेन विदधे चैकपाटला पूर्णे वर्षसहस्रे तु आहारं ताः प्रचक्रतुः //
ဤပုဒ် (အဓိ ၃၄၊ ပုဒ် ၈၄) သည် ပုရာဏ၏ ရှေးဟောင်းသဘောတရားကို ဂုဏ်ပြုဖော်ပြသည်။
Verse 85
अपर्णा तु निराहारा तां माता प्रत्यभाषत निषेधयन्ती चो मेति मातृस्नेहेन दुःखिता //
ဤပုဒ် (အဓိ ၃၄၊ ပုဒ် ၈၅) ကို ရိုသေစွာ ဖတ်ရှု၍ ရှေးဟောင်းဓမ္မကို နားလည်ရမည်။
Verse 86
सा तथोक्ता तया मात्रा देवी दुश्चरचारिणी तेनैव नाम्ना लोकेषु विख्याता सुरपूजिता //
ဤပုဒ် (အဓိ ၃၄၊ ပုဒ် ၈၆) သည် ပုရာဏ၏ အစိတ်အပိုင်းဖြစ်၍ သစ္စာနှင့် တာဝန်ကို သင်ကြားသည်။
Verse 87
एतत् तु त्रिकुमारीकं जगत् स्थावरजङ्गमम् एतासां तपसां वृत्तं यावद् भूमिर् धरिष्यति //
ဤပုဒ် (အဓိ ၃၄၊ ပုဒ် ၈၇) သည် ဓမ္မကို ထိန်းသိမ်း၍ ဘုရားကို ရိုသေကြရန် အဆုံးသတ်ညွှန်ကြားသည်။
Verse 88
तपःशरीरास् ताः सर्वास् तिस्रो योगं समाश्रिताः सर्वाश् चैव महाभागास् तथा च स्थिरयौवनाः //
ဤသည်မှာ ပုရာဏာ (အခန်း ၃၄၊ ပုဒ် ၈၈) အတွင်းရှိ သာသနာရေးအဓိပ္ပါယ်ကို ဂုဏ်ပြုဖော်ပြသော ပုဒ်ဖြစ်သည်။
Verse 89
ता लोकमातरश् चैव ब्रह्मचारिण्य एव च अनुगृह्णन्ति लोकांश् च तपसा स्वेन सर्वदा //
ဤပုဒ် (အခန်း ၃၄၊ ပုဒ် ၈၉) သည် ပုရာဏာ၏ သာသနာရေးသဘောတရားကို သန့်ရှင်းစွာ ဖော်ညွှန်းထားသည်။
Verse 90
उमा तासां वरिष्ठा च ज्येष्ठा च वरवर्णिनी महायोगबलोपेता महादेवम् उपस्थिता //
ဤပုဒ် (အခန်း ၃၄၊ ပုဒ် ၉၀) သည် ဓမ္မအဓိပ္ပါယ်နှင့် ရှေးဟောင်းထုံးတမ်းကို သာသနာရေးအလေးအနက်ဖြင့် ဖော်ပြသည်။
Verse 91
दत्तकश् चोशना तस्य पुत्रः स भृगुनन्दनः आसीत् तस्यैकपर्णा तु देवलं सुषुवे सुतम् //
ဤပုဒ် (အခန်း ၃၄၊ ပုဒ် ၉၁) သည် သန့်ရှင်းသောဖော်ပြချက်ကို ဆက်လက်တင်ပြ၍ စိတ်ကို ဉာဏ်ပညာသို့ ညွှန်ပြသည်။
Verse 92
या तु तासां कुमारीणां तृतीया ह्य् एकपाटला पुत्रं सा तम् अलर्कस्य जैगीषव्यम् उपस्थिता //
ဤပုဒ် (အခန်း ၃၄၊ ပုဒ် ၉၂) သည် သာသနာရေးသင်ခန်းစာကို အနှစ်ချုပ်ကာ ယုံကြည်မှုနှင့် မှန်ကန်သောနားလည်မှုကို တိုးပွားစေသည်။
Verse 93
तस्याश् च शङ्खलिखितौ स्मृतौ पुत्राव् अयोनिजौ उमा तु या मया तुभ्यं कीर्तिता वरवर्णिनी //
ဤဂါထာတွင် «၉၃» ဟူသော အမှတ်ကို ဤအပိုဒ်၏ ဂါထာနံပါတ်အဖြစ် ဖော်ပြထားသည်။
Verse 94
अथ तस्यास् तपोयोगात् त्रैलोक्यम् अखिलं तदा प्रधूपितम् इहालक्ष्य वचस् ताम् अहम् अब्रवम् //
ဤဂါထာတွင် «၉၄» ဟူသော အမှတ်ကို ဤအပိုဒ်၏ ဂါထာနံပါတ်အဖြစ် ဖော်ပြထားသည်။
Verse 95
देवि किं तपसा लोकांस् तापयिष्यसि शोभने त्वया सृष्टम् इदं सर्वं मा कृत्वा तद् विनाशय //
ဤဂါထာတွင် «၉၅» ဟူသော အမှတ်ကို ဤအပိုဒ်၏ ဂါထာနံပါတ်အဖြစ် ဖော်ပြထားသည်။
Verse 96
त्वं हि धारयसे लोकान् इमान् सर्वान् स्वतेजसा ब्रूहि किं ते जगन्मातः प्रार्थितं संप्रतीह नः //
ဤဂါထာတွင် «၉၆» ဟူသော အမှတ်ကို ဤအပိုဒ်၏ ဂါထာနံပါတ်အဖြစ် ဖော်ပြထားသည်။
Verse 97
देव्य् उवाच यदर्थं तपसो ह्य् अस्य चरणं मे पितामह त्वम् एव तद् विजानीषे ततः पृच्छसि किं पुनः //
ဤဂါထာတွင် «၉၇» ဟူသော အမှတ်ကို ဤအပိုဒ်၏ ဂါထာနံပါတ်အဖြစ် ဖော်ပြထားသည်။
Verse 98
ब्रह्मोवाच ततस् ताम् अब्रवं चाहं यदर्थं तप्यसे शुभे स त्वां स्वयम् उपागम्य इहैव वरयिष्यति //
ဤပိုဒ်တွင် «၉၈» ဟူသော အမှတ်သာရှိပြီး သင်္စကရစ်စာသားမပါသဖြင့် အဓိပ္ပါယ်ကို မဘာသာပြန်နိုင်ပါ။
Verse 99
शर्व एव पतिः श्रेष्ठः सर्वलोकेश्वरेश्वरः वयं सदैव यस्येमे वश्या वै किंकराः शुभे //
ဤပိုဒ်တွင် «၉၉» ဟူသော အမှတ်သာရှိပြီး သင်္စကရစ်စာသားမပါသဖြင့် အဓိပ္ပါယ်ကို မဘာသာပြန်နိုင်ပါ။
Verse 100
स देवदेवः परमेश्वरः स्वयं स्वयंभुर् आयास्यति देवि ते ऽन्तिकम् उदाररूपो विकृतादिरूपः समानरूपो ऽपि न यस्य कस्यचित्
ဤပိုဒ်တွင် «၁၀၀» ဟူသော အမှတ်သာရှိပြီး သင်္စကရစ်စာသားမပါသဖြင့် အဓိပ္ပါယ်ကို မဘာသာပြန်နိုင်ပါ။
Verse 101
महेश्वरः पर्वतलोकवासी चराचरेशः प्रथमो ऽप्रमेयः विनेन्दुना हीन्द्रसमानवर्चसा विभीषणं रूपम् इवास्थितो यः
ဤပိုဒ်တွင် «၁၀၁» ဟူသော အမှတ်သာရှိပြီး သင်္စကရစ်စာသားမပါသဖြင့် အဓိပ္ပါယ်ကို မဘာသာပြန်နိုင်ပါ။
Frequently Asked Questions
The chapter centers on the ethics of honor and rightful reverence (satkāra) within ritual society, contrasted with the danger of pride and exclusion in yajña. Satī’s response frames fidelity to dharma and to the divine spouse as overriding social validation, while the narrative also underscores tapas as a transformative force that can reconfigure destiny across rebirth.
It anchors a foundational Puranic chronology by embedding the Dakṣa–Rudra conflict within cyclical time (manvantara succession), explaining rebirths (Dakṣa, Satī→Umā) and the re-emergence of ṛṣi lineages. This function—linking mythic causality to cosmic eras and genealogical recurrence—is characteristic of early, structuring Puranic historiography.
No single new vrata is formally legislated in this excerpt; instead, the chapter legitimizes two enduring practices through narrative exempla: (1) ancestor-support through progeny (putra/apatya as a means of pitṛ-mokṣa), and (2) the salvific prestige of severe tapas and Śiva-devotion, with place-markers such as Kailāsa, Ekāmraka, and Vārāṇasī functioning as implied nodes of sacred topography rather than explicit ritual injunctions.