Adhyaya 8
Transmission of Bhāgavata Wisdom and Brahmā’s Vision of the Supreme Lord on Ananta
မaitreya သည် Vidura ၏ မျိုးရိုးနှင့် ဘက္တိကို ဂုဏ်ပြုကာ၊ Bhāgavata ၏ အာဏာကို “ကြားနာဆက်ကပ်” သံစဉ်ဖြင့် တည်ထောင်သည်—Saṅkarṣaṇa က Kumāra များကို သင်ကြား၊ Sanat-kumāra က Sāṅkhyāyana ကို သင်ကြား၊ Parāśara နှင့် Bṛhaspati တို့ ကြားနာ၊ Parāśara က Maitreya ထံ လွှဲပြောင်းပြီး ယခု Maitreya က Vidura ထံ ပြောကြားသည်။ ထို့နောက် ပျက်ကွက်ကာလ၏ ရေများအတွင်း Garbhodakaśāyī Viṣṇu သည် အတွင်းပေါင်းစည်းသတ္တိဖြင့် Ananta ပေါ်တွင် အနားယူနေပြီး kāla-śakti သည် ဖန်ဆင်းမှု၏ သေးငယ်သော အစိတ်အပိုင်းများကို လှုပ်ရှားစေသည်။ သခင်၏ နာဗီမှ စကြဝဠာကြာပန်း ပေါက်လာ၍ Brahmā ပေါ်ထွန်းကာ လမ်းညွှန်တစ်လျှောက် စူးစမ်းသဖြင့် ခေါင်းလေးလုံး ရရှိသည်။ ကြာပန်းအမြစ်ကို မတွေ့သဖြင့် အပြင်ဘက်ရှာဖွေမှုကို စွန့်ကာ အတွင်းသမాధိသို့ ဝင်သည်။ တပစ်ရှည်ကြာပြီးနောက် Brahmā သည် နှလုံးအတွင်းရှိ သခင်ကို သိမြင်ကာ Śeṣa ပေါ်တွင် လဲလျောင်းသော Hari ၏ မဟာတန်ခိုးရုပ်သဏ္ဍာန်ကို မြင်ရသည်—ရတနာအလှဆင်၊ śrīvatsa အမှတ်တံဆိပ်၊ ပန်းမော်လီများနှင့် Sudarśana ကာကွယ်မှုတို့ဖြင့် ပြည့်စုံသည်။ rajo-guṇa ဖြင့် အားတက်လာကာ ဖန်ဆင်းမှု၏ အကြောင်းရင်းများကို မြင်သဖြင့် Brahmā သည် visarga ကို ဆုတောင်းစကားများဖြင့် စတင်ရန် ပြင်ဆင်ကာ နောက်အခန်းရှိ Brahmā ၏ stuti သို့ တိုက်ရိုက် ချိတ်ဆက်သည်။
Shlokas
Verse 1
मैत्रेय उवाच सत्सेवनीयो बत पूरुवंशो यल्लोकपालो भगवत्प्रधान: । बभूविथेहाजितकीर्तिमालां पदे पदे नूतनयस्यभीक्ष्णम् ॥ १ ॥
မဟာမုနိ မైతတရေယက ပြောသည်—အမှန်တကယ် ပူရုမင်းဆက်သည် သန့်ရှင်းသော ဘက္တများ၏ ဝန်ဆောင်မှုကို ခံယူထိုက်သည်၊ အကြောင်းမှာ ထိုမင်းဆက်၌ ကမ္ဘာကိုကာကွယ်သော မင်းတစ်ပါးတောင် ဘဂဝန်၏ အဓိကဘက္တ ဖြစ်ခဲ့သည်။ သင်လည်း ထိုမင်းဆက်၌ မွေးဖွားသူဖြစ်ပြီး၊ သင်၏ ကြိုးပမ်းမှုကြောင့် အနိုင်မရနိုင်သူ အဇိတ၏ ကီർത്തိမാലာသည် ခြေလှမ်းတိုင်း၊ ခဏတိုင်း နူးညံ့သစ်လွင်လာသည်မှာ အံ့ဩဖွယ်ပင်။
Verse 2
सोऽहं नृणां क्षुल्लसुखाय दु:खं महद्गतानां विरमाय तस्य । प्रवर्तये भागवतं पुराणं यदाह साक्षाद्भगवानृषिभ्य: ॥ २ ॥
ထို့ကြောင့် ယခု ငါသည် ဘဂဝတ ပုရာဏကို စတင်ဟောကြားမည်။ ဤကျမ်းကို ဘဂဝန်က မဟာရိရှီတို့အား တိုက်ရိုက် မိန့်ကြားခဲ့သည်။ အနည်းငယ်သော သာယာမှုအတွက် မဟာဒုက္ခများထဲတွင် ပိတ်မိနေသူတို့အား ထိုဒုက္ခမှ ရပ်နားခြင်းနှင့် လွတ်မြောက်ခြင်း ပေးရန်ဖြစ်သည်။
Verse 3
आसीनमुर्व्यां भगवन्तमाद्यं सङ्कर्षणं देवमकुण्ठसत्त्वम् । विवित्सवस्तत्त्वमत: परस्य कुमारमुख्या मुनयोऽन्वपृच्छन् ॥ ३ ॥
တစ်ခါက၊ စကြဝဠာ၏ အောက်ခြေတွင် ထိုင်နေသော အာဒိဘဂဝန် သင်္ကರ್ಷဏ—အတားအဆီးမရှိသော သတ္တဝါသဘော (အကుంఠစတ္တဝ) ရှိသူ—ထံသို့၊ အမြင့်ဆုံး ဝါစုဒေဝ၏ တတ္တဝကို သိလိုသော စိတ်ဖြင့် ကုမာရသန့်ရှင်းသူတို့၏ အဓိက စနတ်ကုမာရနှင့် အခြား မဟာမုနိများက သင်ကဲ့သို့ တိတိကျကျ မေးမြန်းခဲ့ကြသည်။
Verse 4
स्वमेव धिष्ण्यं बहु मानयन्तं यद्वासुदेवाभिधमामनन्ति । प्रत्यग्धृताक्षाम्बुजकोशमीष- दुन्मीलयन्तं विबुधोदयाय ॥ ४ ॥
ထိုအခါ ဘုရားသခင် စင်္ကර්ရှဏသည် ပညာရှိတို့က “ဝါစုဒေဝ” ဟု ခေါ်ဆိုကာ အမြင့်မြတ်ဆုံးအရှင်ဟု ဂုဏ်ပြုကြသော မဟာပရဘုကို အလွန်လေးစားစွာ သမာဓိတရားဖြင့် စူးစိုက်နေ하였다။ မဟာရိသီတို့၏ တိုးတက်မှုအတွက် ကြာပန်းကဲ့သို့သော မျက်လုံးကို အနည်းငယ်ဖွင့်၍ မိန့်ကြားတော်မူ하였다။
Verse 5
स्वर्धुन्युदार्द्रै: स्वजटाकलापै- रुपस्पृशन्तश्चरणोपधानम् । पद्मं यदर्चन्त्यहिराजकन्या: सप्रेमनानाबलिभिर्वरार्था: ॥ ५ ॥
ထိုရိသီတို့သည် ကောင်းကင်ဂင်္ဂါရေကြောင်းဖြင့် ဆင်းလာကြသဖြင့် သူတို့၏ ဇဋာဆံပင်များ စိုစွတ်နေ하였다။ သူတို့သည် ဘုရား၏ ခြေတော်ကို ထောက်ထားသော ကြာပန်းကို ထိတွေ့ကြ၏—ထိုကြာပန်းကိုပင် နာဂရာဇ၏ သမီးများက ကောင်းမွန်သော ခင်ပွန်းရရန် မေတ္တာဖြင့် အမျိုးမျိုးသော ပူဇော်သက္ကာများဖြင့် ကိုးကွယ်ကြသည်။
Verse 6
मुहुर्गृणन्तो वचसानुराग- स्खलत्पदेनास्य कृतानि तज्ज्ञा: । किरीटसाहस्रमणिप्रवेक- प्रद्योतितोद्दामफणासहस्रम् ॥ ६ ॥
စနတ်ကുമာရ ဦးဆောင်သော ကုမာရလေးပါးသည် ဘုရား၏ အလောကီမဟုတ်သော လီလာများကို သိရှိသူများဖြစ်၍ မေတ္တာနှင့် ပြည့်ဝသော ရွေးချယ်ထားသည့် စကားလုံးများဖြင့် သံစဉ်တကျ ထပ်တလဲလဲ ချီးမွမ်းကြသည်။ ထိုအခါ ဖန်ပေါင်းထောင်ချီ မြှောက်ထားသော စင်္ကර්ရှဏ၏ ခေါင်းပေါ် မဏိရတနာများမှ အလင်းရောင် တောက်ပစွာ ပျံ့နှံ့လာသည်။
Verse 7
प्रोक्तं किलैतद्भगवत्तमेन निवृत्तिधर्माभिरताय तेन । सनत्कुमाराय स चाह पृष्ट: सांख्यायनायाङ्ग धृतव्रताय ॥ ७ ॥
ဤ သီရိမဒ်-ဘာဂဝတမ်၏ အနှစ်သာရကို ဘဂဝတ္တမ စင်္ကර්ရှဏသည် နိဗ္ဗတ္တိဓမ္မ၌ ရတနေသော စနတ်ကுமာရအား မိန့်ကြားခဲ့သည်။ အို မိတ်ဆွေ၊ နောက်တစ်ဖန် သစ္စာဝတ်ကို ထိန်းသိမ်းသော စာင်္ခ္ယာယန မုနိက မေးမြန်းသောအခါ စနတ်ကுமာရသည် စင်္ကර්ရှဏထံမှ ကြားနာသကဲ့သို့ပင် ဘာဂဝတမ်ကို ရှင်းလင်းပြောကြား하였다။
Verse 8
सांख्यायन: पारमहंस्यमुख्यो विवक्षमाणो भगवद्विभूती: । जगाद सोऽस्मद्गुरवेऽन्विताय पराशरायाथ बृहस्पतेश्च ॥ ८ ॥
စာင်္ခ္ယာယန မုနိသည် ပရမဟံသများအနက် အဓိကဖြစ်သည်။ သူသည် သီရိမဒ်-ဘာဂဝတမ်အရ ဘုရား၏ ဗိဘူတိများကို ဖော်ပြနေစဉ် အခွင့်အလမ်းဖြင့် ကျွန်ုပ်၏ ဂုရု ပရာရှရနှင့် ဘృဟஸပတိ တို့နှစ်ဦးစလုံး ကြားနာခဲ့ကြသည်။
Verse 9
प्रोवाच मह्यं स दयालुरुक्तो मुनि: पुलस्त्येन पुराणमाद्यम् । सोऽहं तवैतत्कथयामि वत्स श्रद्धालवे नित्यमनुव्रताय ॥ ९ ॥
ပုလස්တျ မုနိ၏ အကြံပြုချက်အတိုင်း ကရုဏာပြည့်ဝသော ပရာရှရ မဟာမုနိက ပုရာဏများအနက် အမြင့်မြတ်ဆုံး “ဘာဂဝတ” ကို ကျွန်ုပ်အား ဟောကြားခဲ့သည်။ ချစ်သား၊ သင်သည် အမြဲယုံကြည်သဒ္ဓါရှိ၍ ကျွန်ုပ်ကိုလိုက်နာသူဖြစ်သဖြင့် ကျွန်ုပ်ကြားသမျှအတိုင်း သင့်အား ပြောပြမည်။
Verse 10
उदाप्लुतं विश्वमिदं तदासीद् यन्निद्रयामीलितदृङ् न्यमीलयत् । अहीन्द्रतल्पेऽधिशयान एक: कृतक्षण: स्वात्मरतौ निरीह: ॥ १० ॥
ထိုအချိန်တွင် လောကသုံးပါးသည် ရေထဲတွင် မြုပ်နှံနေ하였다။ ဂರ್ಭోదကရှာယီ ဝိෂ္ဏုသည် အနန္တရှေရှ နဂါး၏ အိပ်ရာပေါ်တွင် တစ်ပါးတည်း လဲလျောင်းနေပြီး၊ အတွင်းစွမ်းအား၌ အိပ်နေသကဲ့သို့ ထင်ရသော်လည်း ပြင်ပစွမ်းအား၏ လှုပ်ရှားမှုမှ ကင်းလွတ်ကာ မျက်လုံးများလည်း အပြည့်အဝ မပိတ်ခဲ့။
Verse 11
सोऽन्त:शरीरेऽर्पितभूतसूक्ष्म: कालात्मिकां शक्तिमुदीरयाण: । उवास तस्मिन् सलिले पदे स्वे यथानलो दारुणि रुद्धवीर्य: ॥ ११ ॥
သခင်ဘုရားသည် သတ္တဝါအားလုံးကို သူတို့၏ သေးငယ်သော ကိုယ်ခန္ဓာများနှင့်အတူ မိမိအတွင်း၌ ထားရှိကာ “ကာလ” ဟူသော စွမ်းအားကို လှုံ့ဆော်၍ ပရလယရေထဲ၌ မိမိ၏ အနေအထား၌ နေတော်မူသည်—မီး၏အားသည် ထင်းအတွင်း၌ ပိတ်မိနေသကဲ့သို့။
Verse 12
चतुर्युगानां च सहस्रमप्सु स्वपन् स्वयोदीरितया स्वशक्त्या । कालाख्ययासादितकर्मतन्त्रो लोकानपीतान्ददृशे स्वदेहे ॥ १२ ॥
သခင်ဘုရားသည် မိမိကိုယ်တိုင် လှုံ့ဆော်ထားသော အတွင်းစွမ်းအားဖြင့် ရေထဲတွင် အိပ်နေသကဲ့သို့ စတုရ်ယုဂ စက်ဝန်း တစ်ထောင်ကြာ လဲလျောင်းတော်မူသည်။ “ကာလ-ရှက္တိ” ကြောင့် သတ္တဝါတို့၏ ကမ္မတန်တရားများ ပြန်လည် လှုပ်ရှားလာသောအခါ၊ မိမိ၏ တရားလွန် ကိုယ်တော်ကို အပြာရောင်သဏ္ဌာန်ဖြင့် မြင်တော်မူ၏။
Verse 13
तस्यार्थसूक्ष्माभिनिविष्टदृष्टे- रन्तर्गतोऽर्थो रजसा तनीयान् । गुणेन कालानुगतेन विद्ध: सूष्यंस्तदाभिद्यत नाभिदेशात् ॥ १३ ॥
ဖန်ဆင်းခြင်း၏ သေးငယ်သော အကြောင်းအရာပေါ်သို့ သခင်ဘုရား၏ အာရုံစိုက်မှု တည်ငြိမ်နေစဉ်၊ အတွင်းရှိ သေးငယ်သော တတ္တဝါသည် ရဇိုဂုဏ်ကြောင့် လှုပ်ရှားလာ하였다။ ကာလနှင့်လိုက်သော ဂုဏ်၏ သက်ရောက်မှုကြောင့် ထိုးဖောက်ခံရကာ၊ ခြောက်သွေ့သကဲ့သို့ ဖြစ်ပြီး သခင်ဘုရား၏ နာဘိဒေသကို ဖောက်ထွင်း၍ ပေါ်ထွက်လာသည်။
Verse 14
स पद्मकोश: सहसोदतिष्ठत् कालेन कर्मप्रतिबोधनेन । स्वरोचिषा तत्सलिलं विशालं विद्योतयन्नर्क इवात्मयोनि: ॥ १४ ॥
သတ္တဝါတို့၏ ကမ္မဖလ စုပေါင်းရုပ်အဖြစ် ထိုကြာပန်းမုန့်သည် ချက်ချင်း ပေါ်ထွန်းလာ၏။ ဘဂဝန် ဝိෂ္ဏု၏ အမြင့်ဆုံး အလိုတော်ကြောင့် နေရောင်ကဲ့သို့ တောက်ပ၍ အရာအားလုံးကို ထွန်းလင်းစေကာ မဟာပရလယ ရေပြင်ကျယ်ကို ခြောက်သွေ့စေ하였다။
Verse 15
तल्लोकपद्मं स उ एव विष्णु: प्रावीविशत्सर्वगुणावभासम् । तस्मिन् स्वयं वेदमयो विधाता स्वयम्भुवं यं स्म वदन्ति सोऽभूत् ॥ १५ ॥
ထိုကမ္ဘာလောက ကြာပန်းထဲသို့ ဘဂဝန် ဝိෂ္ဏုသည် ပရမာတ္မာအဖြစ် ကိုယ်တိုင် ဝင်ရောက်တော်မူ၏။ ၎င်းသည် ဂုဏ်သတ္တိအားလုံးဖြင့် ပြည့်စုံလာသောအခါ ဝေဒမယ ဖန်ဆင်းရှင်—“စွဝယံဘူ” ဟု ခေါ်သော ဘြဟ္မာ—ပေါ်ထွန်းလာ၏။
Verse 16
तस्यां स चाम्भोरुहकर्णिकाया- मवस्थितो लोकमपश्यमान: । परिक्रमन् व्योम्नि विवृत्तनेत्र- श्चत्वारि लेभेऽनुदिशं मुखानि ॥ १६ ॥
ကြာပန်း၏ အလယ်ဝိုင်း၌ တည်ရှိနေသော်လည်း ဘြဟ္မာသည် လောကကို မမြင်နိုင်ခဲ့။ ထို့ကြောင့် အာကာသကို ပတ်လည်လှည့်လည်ကာ အရပ်လေးမျက်နှာသို့ မျက်စိလှည့်ကြည့်ရင်း အရပ်လေးမျက်နှာနှင့်ကိုက်ညီသော မျက်နှာလေးခုကို ရရှိ하였다။
Verse 17
तस्माद्युगान्तश्वसनावघूर्ण- जलोर्मिचक्रात्सलिलाद्विरूढम् । उपाश्रित: कञ्जमु लोकतत्त्वं नात्मानमद्धाविददादिदेव: ॥ १७ ॥
ထိုကြာပန်းပေါ်၌ အားထားနေသော အာဒိဒေဝ ဘြဟ္မာသည် ဖန်ဆင်းခြင်း၏ တတ္တဝ၊ ကြာပန်းကိုလည်းကောင်း၊ မိမိကိုယ်ကိုလည်းကောင်း ပြည့်စုံစွာ မသိမြင်နိုင်ခဲ့။ ယုဂအဆုံးတွင် ပရလယလေ တိုက်ခတ်လာ၍ ရေနှင့် ကြာပန်းကို ကြီးမားသော ဝိုင်းလှိုင်းများဖြင့် လှည့်ပတ်စေ하였다။
Verse 18
क एष योऽसावहमब्जपृष्ठ एतत्कुतो वाब्जमनन्यदप्सु । अस्ति ह्यधस्तादिह किञ्चनैत- दधिष्ठितं यत्र सता नु भाव्यम् ॥ १८ ॥
မသိမြင်မှုကြောင့် ဘြဟ္မာက စဉ်းစားသည်—ဤကြာပန်း၏ အပေါ်ယံ၌ ထိုင်နေသော ငါသည် မည်သူနည်း။ ဤကြာပန်းသည် ဘယ်မှ ပေါက်လာသနည်း။ အောက်ဘက်တွင် မုချ တစ်စုံတစ်ရာ ရှိရမည်၊ ဤကြာပန်း ပေါက်ဖွားရာ အခြေခံသည် ရေအတွင်း၌ပင် ရှိရမည်။
Verse 19
स इत्थमुद्वीक्ष्य तदब्जनाल- नाडीभिरन्तर्जलमाविवेश । नार्वाग्गतस्तत्खरनालनाल- नाभिं विचिन्वंस्तदविन्दताज: ॥ १९ ॥
ဤသို့ စဉ်းစားတော်မူပြီးနောက် ဘြဟ္မာသည် ကြာပင်တံ၏ လမ်းကြောင်းများမှတစ်ဆင့် ရေထဲသို့ ဝင်ရောက်တော်မူ၏။ ဗိဿနု၏ နာဗိအနီးသို့ ရောက်သော်လည်း ကြာပင်၏ အမြစ်ကို မတွေ့နိုင်ခဲ့။
Verse 20
तमस्यपारे विदुरात्मसर्गं विचिन्वतोऽभूत्सुमहांस्त्रिणेमि: । यो देहभाजां भयमीरयाण: परिक्षिणोत्यायुरजस्य हेति: ॥ २० ॥
အို ဝိဒုရ! ဘြဟ္မာသည် မိမိ၏ ဖြစ်တည်မှုအရင်းအမြစ်ကို ရှာဖွေနေစဉ် မဟာကာလ ရောက်လာ၏—ဗိဿနု၏ လက်ထဲရှိ နိစ္စတည်သော စက်ဝိုင်း—ကာယရှိသတ္တဝါတို့၏ စိတ်၌ သေမင်းကြောက်ရွံ့မှုကို ထူထောင်စေသည်။
Verse 21
ततो निवृत्तोऽप्रतिलब्धकाम: स्वधिष्ण्यमासाद्य पुन: स देव: । शनैर्जितश्वासनिवृत्तचित्तो न्यषीददारूढसमाधियोग: ॥ २१ ॥
ထို့နောက် လိုလားသည့် ရည်မှန်းချက် မရသဖြင့် ရှာဖွေမှုကို ရပ်တန့်ကာ ကြာပန်းထိပ်ရှိ မိမိ၏ နေရာသို့ ပြန်လာတော်မူ၏။ အသက်ရှူကို တဖြည်းဖြည်း ထိန်းချုပ်၍ စိတ်ကို ငြိမ်သက်စေကာ သမာဓိယောဂ၌ ထိုင်တော်မူ၏။
Verse 22
कालेन सोऽज: पुरुषायुषाभि- प्रवृत्तयोगेन विरूढबोध: । स्वयं तदन्तर्हृदयेऽवभात- मपश्यतापश्यत यन्न पूर्वम् ॥ २२ ॥
ဘြဟ္မာ၏ နှစ်တစ်ရာ အဆုံးတွင် သမာဓိယောဂ ပြည့်စုံသဖြင့် ဉာဏ်အလင်း ပေါက်ဖွားလာ၏။ ထို့ကြောင့် မိမိ၏ နှလုံးအတွင်း၌ တည်ရှိတော်မူသော အမြင့်ဆုံး ပုရုရှကို မြင်တွေ့တော်မူပြီး၊ ယခင်က အလွန်ကြိုးစားသော်လည်း မမြင်နိုင်ခဲ့သူကို တွေ့မြင်နိုင်ခဲ့သည်။
Verse 23
मृणालगौरायतशेषभोग- पर्यङ्क एकं पुरुषं शयानम् । फणातपत्रायुतमूर्धरत्न- द्युभिर्हतध्वान्तयुगान्ततोये ॥ २३ ॥
ဘြဟ္မာသည် မြင်တွေ့တော်မူသည်—ယုဂအဆုံး ရေပြင်ပေါ်တွင် များလှသော ကြာပန်းဖြူကဲ့သို့သော အိပ်ရာကြီးတစ်ခုရှိပြီး၊ ၎င်းမှာ ရှေရှနာဂ၏ ကိုယ်ခန္ဓာဖြစ်သည်။ ထိုအပေါ်၌ ဘုရားသခင် ပုရုရှအမြင့်ဆုံးသည် တစ်ဦးတည်း အိပ်စက်တော်မူ၏။ ရှေရှ၏ ခေါင်းဖုံးများပေါ်ရှိ ရတနာများ၏ အလင်းရောင်က အမှောင်ကို ဖယ်ရှား၍ အရာအားလုံးကို တောက်ပစေသည်။
Verse 24
प्रेक्षां क्षिपन्तं हरितोपलाद्रे: सन्ध्याभ्रनीवेरुरुरुक्ममूर्ध्न: । रत्नोदधारौषधिसौमनस्य वनस्रजो वेणुभुजाङ्घ्रि पाङ्घ्रे : ॥ २४ ॥
ဘုရားသခင်၏ အလွန်မြတ်သော ကိုယ်တော်ရောင်ခြည်သည် ဟရိတောပလ တောင်၏ အလှကိုပင် မျက်နှာချင်းဆိုင်၍ လှောင်ပြောင်သကဲ့သို့ ဖြစ်၏။ ညနေခင်းမိုးတိမ်များဖြင့် အလှဆင်ထားသော ပုလဲတောင်သည် လှပသော်လည်း ဘုရားသခင်၏ ပီတాంగ္ဗရ (အဝါရောင်ဝတ်စုံ) သည် ထိုအလှကို ကျော်လွန်၏။ တောင်ထိပ်ရှိ ရွှေတောင်ပင်လျှင် ရတနာတပ်ဆင်ထားသော ဘုရားသခင်၏ ခေါင်းအလှဆင်အရှေ့တွင် မျက်နှာမသာ။ ရေတံခွန်၊ ဆေးပင်နှင့် ပန်းပွင့်များ၏ မြင်ကွင်းသည် မာလာကဲ့သို့ ထင်ရသော်လည်း ရတနာ၊ မုတိ၊ တုလစီရွက်နှင့် ပန်းမာလာတို့ဖြင့် အလှဆင်ထားသော ဘုရားသခင်၏ ကြီးမြတ်သော ကိုယ်တော်နှင့် လက်၊ ခြေတို့သည် ထိုမြင်ကွင်းအားလုံးကိုပင် ကျော်လွန်စေ၏။
Verse 25
आयामतो विस्तरत: स्वमान- देहेन लोकत्रयसंग्रहेण । विचित्रदिव्याभरणांशुकानां कृतश्रियापाश्रितवेषदेहम् ॥ २५ ॥
ဘုရားသခင်၏ အလွန်မြတ်သော ကိုယ်တော်သည် အလျားအနံ အကန့်အသတ်မရှိ၍ အထက်၊ အလယ်၊ အောက်—လောကသုံးပါးကို ကိုယ်တော်အတွင်း၌ပင် ဖုံးလွှမ်းထား၏။ မတူညီသော တန်ခိုးတော်ဝတ်စုံများနှင့် အမျိုးမျိုးသော ဒိဗ္ဗအလှဆင်ပစ္စည်းများကြောင့် ကိုယ်တော်သည် ကိုယ်တိုင်တောက်ပ၍ သရဖူတော်နှင့် အလှတရားပြည့်စုံစွာ အလှဆင်ထား၏။
Verse 26
पुंसां स्वकामाय विविक्तमार्गै- रभ्यर्चतां कामुदुघाङ्घ्रि पद्मम् । प्रदर्शयन्तं कृपया नखेन्दु- मयूखभिन्नाङ्गुलिचारुपत्रम् ॥ २६ ॥
ရုပ်ဝတ္ထုအညစ်အကြေးကင်းသော သန့်ရှင်းသော ဘက္တိဖြင့် တစ်ကိုယ်တော်လမ်းကြောင်းမှ ဘုရားသခင်ကို ပူဇော်သူတို့အတွက် ဘုရားသခင်၏ ကြာပန်းတော်ခြေသည် အားလုံးသော အကျိုးပေးဆုလာဘ်၏ အရင်းအမြစ်ဖြစ်သည်။ ဘုရားသခင်သည် ကရုဏာဖြင့် ကြာပန်းတော်ခြေကို မြှောက်၍ ပြသတော်မူ၏။ လမင်းကဲ့သို့သော နখများမှ ထွက်လာသော ဒိဗ္ဗရောင်ခြည်သည် ခြေချောင်းများကို ပန်းပွင့်၏ လှပသော ပွင့်ချပ်များကဲ့သို့ ထင်ရှားစေ၏။
Verse 27
मुखेन लोकार्तिहरस्मितेन परिस्फुरत्कुण्डलमण्डितेन । शोणायितेनाधरबिम्बभासा प्रत्यर्हयन्तं सुनसेन सुभ्र्वा ॥ २७ ॥
လောက၏ ဝေဒနာကို ဖယ်ရှားပေးသော လှပသည့် အပြုံးပါသော မျက်နှာတော်ဖြင့် ဘုရားသခင်သည် ဘက္တများ၏ ဝန်ဆောင်မှုကို လက်ခံအသိအမှတ်ပြုတော်မူ၏။ တောက်ပသော နားကပ်များဖြင့် အလှဆင်ထားသော မျက်နှာတော်သည် နီမြန်းသော နှုတ်ခမ်းရောင်ခြည်၊ လှပသော နှာခေါင်းနှင့် မျက်ခုံးတို့၏ အလှကြောင့် အလွန်ပင် နှစ်သက်ဖွယ်ကောင်း၍ ဘက္တတို့၏ စိတ်ဒုက္ခကို သက်သာစေ၏။
Verse 28
कदम्बकिञ्जल्कपिशङ्गवाससा स्वलंकृतं मेखलया नितम्बे । हारेण चानन्तधनेन वत्स श्रीवत्सवक्ष:स्थलवल्लभेन ॥ २८ ॥
ချစ်လှစွာသော ဝိဒုရာ၊ ဘုရားသခင်၏ ခါးသည် ကဒမ္ဗပန်း၏ ကေသရမှုန့်ကဲ့သို့ အဝါရောင်ဝတ်စုံဖြင့် ဖုံးအုပ်ထားပြီး လှပစွာ အလှဆင်ထားသော ခါးပတ်ဖြင့် ပတ်လည်ထား၏။ ကိုယ်တော်၏ ရင်ဘတ်တွင် ශ්රීवत्स အမှတ်အသား တောက်ပနေပြီး အကန့်အသတ်မရှိ တန်ဖိုးရှိသော လည်ဆွဲက ရင်ဘတ်ကို ပိုမို ဂုဏ်တင့်စေ၏။
Verse 29
परार्ध्यकेयूरमणिप्रवेक- पर्यस्तदोर्दण्डसहस्रशाखम् । अव्यक्तमूलं भुवनाङ्घ्रि पेन्द्र- महीन्द्रभोगैरधिवीतवल्शम् ॥ २९ ॥
စန္ဒကူးပင်သည် မွှေးကြိုင်သောပန်းများနှင့် ကိုင်းခက်များဖြင့် အလှဆင်ထားသကဲ့သို့၊ ဘုရား၏ သာသနာတော်ရှိ သဒ္ဓါတရားမြတ်သော ကိုယ်တော်သည် တန်ဖိုးမဖြတ်နိုင်သော ရတနာနှင့် ပုလဲများဖြင့် တန်ဆာဆင်ထားသည်။ သူသည် ကိုယ်တိုင်တည်ရှိသော စကြဝဠာ၏ အရှင်ဖြစ်၍ အနန္တ၏ ခေါင်းဖုံးများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းထားသည်။
Verse 30
चराचरौको भगवन्महीध्र- महीन्द्रबन्धुं सलिलोपगूढम् । किरीटसाहस्रहिरण्यशृङ्ग- माविर्भवत्कौस्तुभरत्नगर्भम् ॥ ३० ॥
ဘုရားသည် တောင်ကြီးကဲ့သို့ ရပ်တည်၍ လှုပ်ရှားသောနှင့် မလှုပ်ရှားသော သတ္တဝါအားလုံး၏ အားကိုးရာဖြစ်သည်။ အနန္တ-ရှေရှသည် သူ၏ မိတ်ဆွေ-အမှုထမ်းဖြစ်သောကြောင့် ဘုရားသည် နဂါးတို့၏ မိတ်ဆွေဖြစ်သည်။ တောင်၏ ရွှေရောင်တောင်ထိပ်များ အထောင်ပေါင်းများစွာကဲ့သို့ အနန္တ၏ ရွှေမကွတ်ဆောင်းထားသော ခေါင်းဖုံးများ ပေါ်ထွန်း၍၊ ကೌஸ্তুဘ စသည့် ရတနာများဖြင့် ကိုယ်တော်သည် ရတနာပြည့်ဝလှသည်။ ပရလယရေထဲတွင်လည်း တခါတရံ နစ်မြုပ်နေသကဲ့သို့ မြင်ရသည်။
Verse 31
निवीतमाम्नायमधुव्रतश्रिया स्वकीर्तिमय्या वनमालया हरिम् । सूर्येन्दुवाय्वग्न्यगमं त्रिधामभि: परिक्रमत्प्राधनिकैर्दुरासदम् ॥ ३१ ॥
ဗြဟ္မာသည် တောင်သဏ္ဍာန်ဖြင့် ထင်ရှားသော ဘုရားကို ကြည့်ရှု၍ ဤသူသည် ဟရီ—အမြင့်မြတ်ဆုံး ပုဂ္ဂိုလ်တော်ဟု သတ်မှတ်하였다။ ရင်ဘတ်ပေါ်ရှိ ပန်းကုံးသည် ဝေဒပညာပါဝင်သော ချိုမြိန်သီချင်းများဖြင့် ကိုယ်တော်၏ ကီർത്തိကို ချီးမွမ်းကာ အလွန်လှပသည်။ ကိုယ်တော်သည် စုဒർശနချကရ၏ ကာကွယ်မှုအောက်တွင်ရှိသဖြင့် နေ၊ လ၊ လေ၊ မီး စသည်တို့ပင် နီးကပ်မရနိုင်။
Verse 32
तर्ह्येव तन्नाभिसर:सरोज- मात्मामम्भ: श्वसनं वियच्च । ददर्श देवो जगतो विधाता नात: परं लोकविसर्गदृष्टि: ॥ ३२ ॥
ထိုအချိန်တည်းမှာပင် စကြဝဠာ၏ စီမံသူ ဗြဟ္မာသည် ဘုရားကို မြင်ပြီး တပြိုင်နက်တည်း စကြဝဠာဖန်ဆင်းမှုဘက်သို့လည်း ကြည့်ရှု하였다။ ဗိဿနု၏ နာဘီရှိ ရေကန်၊ ထိုထဲက ကြာပန်း၊ ပရလယရေ၊ ခြောက်သွေ့စေသော လေ၊ ကောင်းကင်—အားလုံးကို သူမြင်ရပြီး စೃಷ್ಟिကို မြင်နိုင်မှုသည် ထိုထက်မလွန်နိုင်ခဲ့။
Verse 33
स कर्मबीजं रजसोपरक्त: प्रजा: सिसृक्षन्नियदेव दृष्ट्वा । अस्तौद्विसर्गाभिमुखस्तमीड्य- मव्यक्तवर्त्मन्यभिवेशितात्मा ॥ ३३ ॥
ရဇောဂုဏ်ဖြင့် ပြည့်နှက်လာသော ဗြဟ္မာသည် သတ္တဝါများကို ဖန်ဆင်းလိုသော ဆန္ဒဖြစ်ပေါ်လာသည်။ ဘုရားက ညွှန်ပြထားသော ဖန်ဆင်းမှု၏ အကြောင်းရင်းများကို မြင်ပြီးနောက်၊ သူသည် ဒုတိယဖန်ဆင်းမှုဘက်သို့ မျက်နှာမူကာ စೃजनစိတ်ဓာတ်၏ လမ်းပေါ်တွင် စိတ်ကို တည်စေပြီး ချီးမွမ်းထိုက်သော प्रभုထံသို့ လေးစားသော ဆုတောင်းများကို စတင်အပ်နှံ하였다။
Frequently Asked Questions
Because Bhāgavata-jñāna is not presented as speculation but as śabda-pramāṇa received through realized transmitters. The chapter foregrounds epistemic authority: the same truth is preserved by faithful hearing, and its purpose is compassion—liberating beings trapped in great misery for tiny pleasures.
Brahmā’s failure in external investigation teaches the limit of sensory and intellectual search. He returns to the lotus, restrains objectives, and performs deep meditation (tapas/samādhi). Only when the Lord reveals Himself within the heart does Brahmā gain true knowledge—showing that creation-knowledge depends on surrender and divine grace, not mere exploration.
Garbhodakaśāyī Viṣṇu is the Purusha expansion who enters each universe, from whom the cosmic lotus and Brahmā arise. His ‘rest’ on Ananta in pralaya symbolizes transcendence over material guṇas while still governing them: the jīvas remain in subtle suspension, and kāla later agitates prakṛti for the next cycle of manifestation.