Adhyaya 19

Verse 1

मैत्रेय उवाच अवधार्य विरिञ्चस्य निर्व्यलीकामृतं वच: । प्रहस्य प्रेमगर्भेण तदपाङ्गेन सोऽग्रहीत् ॥ १ ॥

သီရိ မૈတြေယ က ပြောသည်—ဖန်ဆင်းရှင် ဘြဟ္မာ၏ လိမ်လည်မှုကင်း၍ အပြစ်ရည်ရွယ်ချက်မရှိ၊ အမృతကဲ့သို့ ချိုမြိန်သော စကားကို ကြားပြီးနောက် ဘုရားသခင်သည် မေတ္တာပြည့်ဝစွာ ရယ်မောကာ ချစ်ခြင်းမေတ္တာပါသော မျက်စိတစ်ချက်ဖြင့် ဆုတောင်းကို လက်ခံတော်မူ၏။

Verse 2

तत: सपत्नं मुखतश्चरन्तमकुतोभयम् । जघानोत्पत्य गदया हनावसुरमक्षज: ॥ २ ॥

ထို့နောက် ဘြဟ္မာ၏ နှာခေါင်းပေါက်မှ ပေါ်ထွန်းလာသော အက္ရှဇ ဘုရားသခင်သည် မကြောက်မရွံ့ ရှေ့တွင် လှည့်လည်နေသော ရန်သူ ဟိရဏျာක්ෂ အသူရပေါ်သို့ ခုန်ဝင်ကာ ဂဒါဖြင့် မေးရိုးကို ထိုးနှက်တော်မူ၏။

Verse 3

सा हता तेन गदया विहता भगवत्करात् । विघूर्णितापतद्रेजे तदद्भुतमिवाभवत् ॥ ३ ॥

သို့သော် အသူရ၏ ဂဒါထိုးနှက်မှုကြောင့် ဘုရားသခင်၏ ဂဒါသည် လက်မှ လွတ်ကျသွားသည်။ လှည့်ပတ်လှည့်ပတ် ကျဆင်းသော်လည်း တောက်ပစွာ လှပနေပြီး—အံ့ဩဖွယ်ရာ ဖြစ်သည်၊ အကြောင်းမှာ ဂဒါသည် ဒိဗ္ဗတေဇဖြင့် တောက်လောင်နေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

Verse 4

स तदा लब्धतीर्थोऽपि न बबाधे निरायुधम् । मानयन् स मृधे धर्मं विष्वक्सेनं प्रकोपयन् ॥ ४ ॥

ထိုအချိန်တွင် အခွင့်အရေးကောင်းရှိသော်လည်း သူသည် လက်နက်မဲ့ ရန်သူကို မတိုက်ခိုက်ခဲ့။ တစ်ဦးချင်း တိုက်ပွဲဓမ္မကို လေးစား၍ သူသည် ဝိရှ္ဝက္စೇန ဘုရားသခင်၏ ဒေါသကို ပိုမို လှုံ့ဆော်လိုက်သည်။

Verse 5

गदायामपविद्धायां हाहाकारे विनिर्गते । मानयामास तद्धर्मं सुनाभं चास्मरद्विभु: ॥ ५ ॥

ဘုရားသခင်၏ ဂဒါ မြေပြင်သို့ ကျသွားပြီး ကြည့်ရှုနေသော ဒေဝနှင့် ရှိတို့အစုမှ ‘ဟာဟာ’ ဟူသော အလန့်တကြား အသံ ထွက်ပေါ်လာသော်လည်း၊ အာဏာရှင် ဘုရားသခင်သည် သူ၏ ဓမ္မကို အသိအမှတ်ပြုကာ စုနာဘ (Sunābha) ဟူသော စုဒർശန စက်ရကို သတိရ၍ ခေါ်ယူတော်မူ၏။

Verse 6

तं व्यग्रचक्रं दितिपुत्राधमेन स्वपार्षदमुख्येन विषज्जमानम् । चित्रा वाचोऽतद्विदां खेचराणां तत्र स्मासन् स्वस्ति तेऽमुं जहीति ॥ ६ ॥

သခင်ဘုရား၏လက်ထဲ၌ စုဒർശနစက်ဝိုင်းသည် လျင်မြန်စွာလှည့်ပတ်လာပြီး၊ ဒိတိ၏အောက်တန်းကျသောသား ဟိရဏ္ယာක්ෂ—ဝိုင်ကుంఠ၏ ပါရ္သဒအကြီးအကဲအဖြစ် မွေးဖွားလာသူ—နှင့် နီးကပ်စွာ တိုက်ခိုက်နေစဉ်၊ လေယာဉ်ပေါ်မှ ကြည့်နေသော အမှန်တရားမသိသူတို့က အရပ်ရပ်မှ ထူးဆန်းသောအသံများဖြင့် “သင့်အား အောင်မြင်မင်္ဂလာရှိပါစေ၊ သူ့ကို သတ်ပါ၊ မကစားတော့ပါနှင့်” ဟု အော်ဟစ်ကြသည်။

Verse 7

स तं निशाम्यात्तरथाङ्गमग्रतो व्यवस्थितं पद्मपलाशलोचनम् । विलोक्य चामर्षपरिप्लुतेन्द्रियो रुषा स्वदन्तच्छदमादशच्छ्‌वसन् ॥ ७ ॥

ဒေဝါက အရှေ့တွင် ကြာပန်းရွက်ကဲ့သို့ မျက်လုံးရှိသော သခင်ဘုရားသည် စုဒർശနစက်ဝိုင်းကို ကိုင်ဆောင်ကာ တည်ငြိမ်စွာ ရပ်နေသည်ကို မြင်လျှင်၊ အရှက်နှင့် ဒေါသကြောင့် အာရုံများ မူးဝေသွားသည်။ သူသည် မြွေကဲ့သို့ ဖူးဖူးဟစ်ကာ၊ ပြင်းထန်သော ရန်မာန်ဖြင့် နှုတ်ခမ်းကို သွားဖြင့် ကိုက်လေ၏။

Verse 8

करालदंष्ट्रश्चक्षुर्भ्यां सञ्चक्षाणो दहन्निव । अभिप्लुत्य स्वगदया हतोऽसीत्याहनद्धरिम् ॥ ८ ॥

ကြောက်မက်ဖွယ် သွားစွယ်ရှိသော ဒေဝါက ဟရီကို မျက်လုံးနဲ့ပဲ မီးရှို့မလို စိုက်ကြည့်သည်။ ထို့နောက် လေထဲသို့ ခုန်တက်ကာ မိမိ၏ ဂဒါကို ထိုးနှက်ရန် ရည်ရွယ်ပြီး “မင်း သေပြီ!” ဟု အော်ဟစ်လေ၏။

Verse 9

पदा सव्येन तां साधो भगवान् यज्ञसूकर: । लीलया मिषत: शत्रो: प्राहरद्वातरंहसम् ॥ ९ ॥

အို သာဓု ဝိဒုရ! ရန်သူကြည့်နေစဉ်ပင်၊ ယဇ్ఞပူဇာကို ခံယူတော်မူသော ယဇ్ఞဝရਾਹ သခင်ဘုရားသည် မုန်တိုင်းကဲ့သို့ အားပြင်းစွာ လာသော ဂဒါကို ဘယ်ခြေဖြင့် လွယ်လင့်တကူ ကစားသလို တိုက်ချ၍ လဲကျစေ하였다။

Verse 10

आह चायुधमाधत्स्व घटस्व त्वं जिगीषसि । इत्युक्त:स तदा भूयस्ताडयन् व्यनदद् भृशम् ॥ १० ॥

ထို့နောက် သခင်ဘုရားက “မင်းရဲ့ လက်နက်ကို ယူပြီး ထပ်တိုက်ခိုက်လေ; မင်းက ငါ့ကို အနိုင်ယူချင်တာမဟုတ်လား” ဟု မိန့်တော်မူသည်။ ထိုစကားကြောင့် ဒေဝါက ဂဒါကို ထပ်မံ မြှောက်ကာ အလွန်ကျယ်လောင်စွာ ဟိန်းဟောက်လေ၏။

Verse 11

तां स आपततीं वीक्ष्य भगवान् समवस्थित: । जग्राह लीलया प्राप्तां गरुत्मानिव पन्नगीम् ॥ ११ ॥

မိမိထံသို့ ပျံလာသော လက်နက်တုတ်ကို မြင်သောအခါ ဘုရားသခင်သည် မတုန်မလှုပ် ရပ်တည်၍ ဂရုဍက မြွေကို ဖမ်းသကဲ့သို့ လွယ်ကူစွာ ဖမ်းယူတော်မူ၏။

Verse 12

स्वपौरुषे प्रतिहते हतमानो महासुर: । नैच्छद्गदां दीयमानां हरिणा विगतप्रभ: ॥ १२ ॥

မိမိရဲရင့်မှု ပျက်ကွက်သဖြင့် မဟာအဆုရသည် အရှက်ရ၍ အာနုಭಾವလျော့သွားကာ ဟရိက ပြန်ပေးသော လက်နက်တုတ်ကို ပြန်လက်ခံရန် မလိုလားခဲ့။

Verse 13

जग्राह त्रिशिखं शूलं ज्वलज्ज्वलनलोलुपम् । यज्ञाय धृतरूपाय विप्रायाभिचरन् यथा ॥ १३ ॥

ထို့နောက် မီးတောက်ကဲ့သို့ လောင်ကျွမ်း၍ ရက်စက်သည့် သုံးဖျားတံခွန်ကို ယဇ్ఞအားလုံး၏ ဘောဂ္ဂတော်မူသော ဓృతရൂപ ဘုရားသခင်ထံသို့ ပစ်လွှတ်ခဲ့သည်—မကောင်းသူက တပဿကို သန့်ရှင်းသော ဗြာဟ္မဏကို ထိခိုက်စေရန် အဘိချာအဖြစ် သုံးသကဲ့သို့။

Verse 14

तदोजसा दैत्यमहाभटार्पितं चकासदन्त:ख उदीर्णदीधिति । चक्रेण चिच्छेद निशातनेमिना हरिर्यथा तार्क्ष्यपतत्रमुज्झितम् ॥ १४ ॥

အဆုရမဟာစစ်သည်က အားလုံးဖြင့် ပစ်လွှတ်သော တံခွန်သည် ကောင်းကင်တွင် တောက်ပလင်းလက်ခဲ့သော်လည်း၊ ဟရိသည် အစွန်းထက်သော စုဒർശနချက္ကရဖြင့် ထိုလက်နက်ကို အပိုင်းပိုင်း ခွဲဖြတ်တော်မူ၏—အင်ဒြာက ဂရုဍ၏ တောင်ပံကို ဖြတ်သကဲ့သို့။

Verse 15

वृक्णे स्वशूले बहुधारिणा हरे: प्रत्येत्य विस्तीर्णमुरो विभूतिमत् । प्रवृद्धरोष: स कठोरमुष्टिना नदन् प्रहृत्यान्तरधीयतासुर: ॥ १५ ॥

မိမိ၏ တံခွန်ကို ဟရိ၏ ချက္ကရဖြင့် အပိုင်းပိုင်း ခွဲဖြတ်ထားသည်ကို မြင်၍ အဆုရသည် ဒေါသပြင်းထန်လာသည်။ သူသည် ရှေ့တိုးလာကာ ဟိန်းဟောက်၍၊ ရှရီဝတ္ဆ အမှတ်တံဆိပ်ရှိသော ဘုရားသခင်၏ ကျယ်ပြန့်သော ရင်ဘတ်ကို ခက်ခဲသော လက်သီးဖြင့် ထိုးပြီးနောက် မျက်စိရှေ့မှ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

Verse 16

तेनेत्थमाहत: क्षत्तर्भगवानादिसूकर: । नाकम्पत मनाक् क्‍वापि स्रजा हत इव द्विप: ॥ १६ ॥

အို ဝိဒုရ၊ ထိုနတ်ဆိုး၏ ဤကဲ့သို့ ရိုက်နှက်ခြင်းကို ခံရသော်လည်း၊ ပထမဆုံး ဝက်ဘီလူးအဖြစ် ကိုယ်ထင်ပြတော်မူသော ဘုရားသခင်သည် ပန်းကုံးဖြင့် ရိုက်နှက်ခံရသော ဆင်ကဲ့သို့ တုန်လှုပ်ခြင်း မရှိခဲ့ပေ။

Verse 17

अथोरुधासृजन्मायां योगमायेश्वरे हरौ । यां विलोक्य प्रजास्त्रस्ता मेनिरेऽस्योपसंयमम् ॥ १७ ॥

ထို့နောက် နတ်ဆိုးသည် ယောဂမာယာ၏ အရှင်သခင်ဖြစ်တော်မူသော ဘုရားသခင်အား မှော်အတတ်များစွာဖြင့် တိုက်ခိုက်လေသည်။ ဤသည်ကို မြင်သောအခါ လူတို့သည် ကြောက်ရွံ့တုန်လှုပ်လျက် ကမ္ဘာပျက်ကိန်း ဆိုက်ရောက်ပြီဟု ထင်မှတ်ကြကုန်၏။

Verse 18

प्रववुर्वायवश्चण्डास्तम: पांसवमैरयन् । दिग्भ्यो निपेतुर्ग्रावाण: क्षेपणै: प्रहिता इव ॥ १८ ॥

ပြင်းထန်သော လေများသည် အရပ်ရပ်မှ တိုက်ခတ်လာပြီး ဖုန်မှုန့်များနှင့် မိုးသီးမုန်တိုင်းများကြောင့် အမှောင်ထု လွှမ်းမိုးသွားသည်။ စက်သေနတ်များဖြင့် ပစ်ခတ်သကဲ့သို့ ကျောက်တုံးများသည် နေရာအနှံ့မှ ပြိုကျလာသည်။

Verse 19

द्यौर्नष्टभगणाभ्रौघै: सविद्युत्स्तनयित्नुभि: । वर्षद्‌भि: पूयकेशासृग्विण्मूत्रास्थीनि चासकृत् ॥ १९ ॥

ကောင်းကင်တွင် မိုးတိမ်တိုက်များ ဖုံးလွှမ်းနေသဖြင့် ကြယ်တာရာများ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး လျှပ်စီးလက်ခြင်းနှင့် မိုးချုန်းခြင်းတို့ ဖြစ်ပေါ်ခဲ့သည်။ ကောင်းကင်မှ ပြည်၊ ဆံပင်၊ သွေး၊ မစင်၊ ဆီးနှင့် အရိုးများ ရွာကျလာသည်။

Verse 20

गिरय: प्रत्यद‍ृश्यन्त नानायुधमुचोऽनघ । दिग्वाससो यातुधान्य: शूलिन्यो मुक्तमूर्धजा: ॥ २० ॥

အို အပြစ်ကင်းသော ဝိဒုရ၊ တောင်များသည် လက်နက်မျိုးစုံကို ပစ်လွှတ်ကြပြီး၊ နှံ့စပ်သော ဆံပင်များဖြင့် တြိသူးလှံကို ကိုင်ဆောင်ထားသော အဝတ်ဗလာ နတ်ဆိုးမများ ပေါ်လာကြသည်။

Verse 21

बहुभिर्यक्षरक्षोभि: पत्त्यश्वरथकुञ्जरै: । आततायिभिरुत्सृष्टा हिंस्रा वाचोऽतिवैशसा: ॥ २१ ॥

ခြေလျင်၊ မြင်း၊ ရထား၊ ဆင်တို့ကို စီးနင်းလာကြသော ဘီလူးသရဲတစ္ဆေအပေါင်းတို့သည် ကြမ်းကြုတ်ရက်စက်သော စကားတို့ကို အော်ဟစ်ကြွေးကြော်ကြကုန်၏။

Verse 22

प्रादुष्कृतानां मायानामासुरीणां विनाशयत् । सुदर्शनास्त्रं भगवान् प्रायुङ्क्त दयितं त्रिपात् ॥ २२ ॥

ယဇ်ပူဇော်ခြင်းအပေါင်းကို ခံယူတော်မူသော မြတ်စွာဘုရားသည် အသူရာပြသသော မျက်လှည့်မာယာတို့ကို ဖျက်ဆီးနိုင်စွမ်းရှိသော ချစ်လှစွာသော စကြာရတနာကို လွှတ်တော်မူ၏။

Verse 23

तदा दिते: समभवत्सहसा हृदि वेपथु: । स्मरन्त्या भर्तुरादेशं स्तनाच्चासृक् प्रसुस्रुवे ॥ २३ ॥

ထိုခဏ၌ ဟိရညက္ခ၏ မိခင် ဒိတိ၏ နှလုံးသားသည် တုန်လှုပ်သွား၏။ ခင်ပွန်းဖြစ်သူ ကဿပ၏ စကားကို သတိရကာ ရင်သားမှ သွေးများ စီးကျလာသည်။

Verse 24

विनष्टासु स्वमायासु भूयश्चाव्रज्य केशवम् । रुषोपगूहमानोऽमुं दद‍ृशेऽवस्थितं बहि: ॥ २४ ॥

မိမိ၏ မျက်လှည့်အင်အားများ ပျက်ပြားသွားသည်ကို မြင်သောအခါ ဘီလူးသည် ကေသဝဘုရားရှင်ထံ တစ်ဖန်ပြန်လာပြီး ဒေါသတကြီးဖြင့် ပွေ့ဖက်ချေမှုန်းရန် ကြိုးစားသော်လည်း ဘုရားရှင်သည် မိမိလက်မောင်းအပြင်ဘက်တွင် ရပ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

Verse 25

तं मुष्टिभिर्विनिघ्नन्तं वज्रसारैरधोक्षज: । करेण कर्णमूलेऽहन् यथा त्वाष्ट्रं मरुत्पति: ॥ २५ ॥

ထိုအခါ ဘီလူးသည် မာကျောသော လက်သီးများဖြင့် ဘုရားရှင်အား ထိုးနှက်လေ၏။ သို့သော် သိကြားမင်းသည် ဝိတြာသူရကို ရိုက်နှက်သကဲ့သို့ အဓောက္ခဇဘုရားရှင်သည် ဘီလူး၏ နားရင်းကို ရိုက်ပုတ်လိုက်လေသည်။

Verse 26

स आहतो विश्वजिता ह्यवज्ञया परिभ्रमद्गात्र उदस्तलोचन: । विशीर्णबाह्वङ्‌घ्रिशिरोरुहोऽपतद् यथा नगेन्द्रो लुलितो नभस्वता ॥ २६ ॥

အရာခပ်သိမ်းကို အောင်နိုင်တော်မူသော အရှင်မြတ်သည် ဂရုမစိုက်ဘဲ ရိုက်နှက်လိုက်သော်လည်း နတ်ဆိုး၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် လည်ထွက်သွားလေသည်။ မျက်လုံးများ ပြူးထွက်လာသည်။ လက်ခြေများ ကျိုးပဲ့ကာ ဆံပင်များ ဖရိုဖရဲဖြစ်လျက် လေပြင်းတိုက်ခတ်၍ ပြိုလဲသွားသော သစ်ပင်ကြီးကဲ့သို့ မြေသို့ လဲကျသေဆုံးလေသည်။

Verse 27

क्षितौ शयानं तमकुण्ठवर्चसं करालदंष्ट्रं परिदष्टदच्छदम् । अजादयो वीक्ष्य शशंसुरागता अहो इमां को नु लभेत संस्थितिम् ॥ २७ ॥

ဗြဟ္မာနှင့် အခြားနတ်များသည် ကြောက်မက်ဖွယ် အစွယ်ရှိသော နတ်ဆိုးကြီး မြေပြင်ပေါ်တွင် လဲလျောင်းကာ နှုတ်ခမ်းကို ကိုက်လျက်ရှိသည်ကို မြင်တွေ့ရန် ရောက်ရှိလာကြသည်။ သူ၏ မျက်နှာအလင်းရောင်သည် မမှေးမှိန်သေးဘဲ ဗြဟ္မာက ချီးကျူးစွာ ပြောကြားသည်မှာ - ဤကဲ့သို့သော မွန်မြတ်သော သေခြင်းမျိုးကို ဘယ်သူ ရနိုင်မည်နည်း။

Verse 28

यं योगिनो योगसमाधिना रहो ध्यायन्ति लिङ्गादसतो मुमुक्षया । तस्यैष दैत्यऋषभ: पदाहतो मुखं प्रपश्यंस्तनुमुत्ससर्ज ह ॥ २८ ॥

ဗြဟ္မာက ဆက်လက်မိန့်ကြားသည်မှာ - ယောဂီများသည် မိမိတို့၏ မမြဲသော ရုပ်ခန္ဓာမှ လွတ်မြောက်ရန် တိတ်ဆိတ်စွာ တရားအားထုတ်၍ အာရုံပြုကြသော အရှင်မြတ်၏ ခြေတော်ဖြင့် အကန်ခံရလေသည်။ ကိုယ်တော်၏ မျက်နှာတော်ကို ဖူးမြော်ရင်း ဒိတိ၏ သားများတွင် အမြတ်ဆုံးဖြစ်သော ဤသူသည် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို စွန့်လွှတ်ခဲ့လေသည်။

Verse 29

एतौ तौ पार्षदावस्य शापाद्यातावसद्गतिम् । पुन: कतिपयै: स्थानं प्रपत्स्येते ह जन्मभि: ॥ २९ ॥

မြတ်စွာဘုရား၏ ကိုယ်ရံတော် နှစ်ပါးတို့သည် ကျိန်စာသင့်သောကြောင့် နတ်ဆိုးမျိုးနွယ်တွင် ဝင်စားရန် ကံပါလာလေသည်။ ထိုကဲ့သို့ ဘဝအနည်းငယ် ကြာပြီးနောက် သူတို့သည် သူတို့၏ မူလနေရာသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိကြလိမ့်မည်။

Verse 30

देवा ऊचु: नमो नमस्तेऽखिलयज्ञतन्तवे स्थितौ गृहीतामलसत्त्वमूर्तये । दिष्टय‍ा हतोऽयं जगतामरुन्तुद- स्त्वत्पादभक्त्या वयमीश निर्वृता: ॥ ३० ॥

နတ်တို့သည် မြတ်စွာဘုရားအား လျှောက်ထားကြသည်မှာ - အရှင်မြတ်အား ရှိခိုးကန်တော့ပါ၏။ အသင်သည် ယဇ်ပူဇော်သမျှကို ခံစားတော်မူသော အရှင်ဖြစ်ပြီး လောကကို စောင့်ရှောက်ရန်အတွက် သန့်ရှင်းသော ကောင်းမှုဖြင့် ဝက်ဝံအသွင်ကို ယူဆောင်ခဲ့ပါသည်။ ကံကောင်းထောက်မစွာပင် လောကကို နှိပ်စက်သော ဤနတ်ဆိုးသည် အသင်၏ လက်ချက်ဖြင့် သေဆုံးခဲ့ရပြီး အို အရှင်မြတ်၊ ကျွန်ုပ်တို့သည်လည်း ယခုအခါ အသင်၏ ခြေတော်ရင်း၌ ဆည်းကပ်လျက် ငြိမ်းချမ်းစွာ ရှိနေကြပါသည်။

Verse 31

मैत्रेय उवाच एवं हिरण्याक्षमसह्यविक्रमं स सादयित्वा हरिरादिसूकर: । जगाम लोकं स्वमखण्डितोत्सवं समीडित: पुष्करविष्टरादिभि: ॥ ३१ ॥

မૈထရေယက ပြောသည်—ဤသို့ မခံနိုင်လောက်အောင် အင်အားကြီးသော ဟိရဏ္ယာක්ෂကို သတ်ဖြတ်ပြီးနောက် အာဒီ-ဝရာဟ ရূপတော်ဖြင့် ဘဂဝန် ဟရီသည် အမြဲပွဲတော်မပြတ်သော မိမိ၏ သာမသို့ ပြန်လည်သွားတော်မူ၏။ ဘြဟ္မာဦးဆောင်သော ဒေဝတော်များက ချီးမွမ်းကြ၏။

Verse 32

मया यथानूक्तमवादि ते हरे: कृतावतारस्य सुमित्र चेष्टितम् । यथा हिरण्याक्ष उदारविक्रमो महामृधे क्रीडनवन्निराकृत: ॥ ३२ ॥

မૈထရေယက ဆက်ပြောသည်—ချစ်လှစွာသော ဝိဒုရ၊ ငါကြားသိခဲ့သကဲ့သို့ပင် ဘဂဝန် ဟရီ၏ အာဒီ-ဝရာဟ အဝတာရ လီလာကို သင့်အား ပြောပြခဲ့သည်။ မဟာစစ်ပွဲတွင် မထင်မှတ်လောက်အောင် အင်အားကြီးသော ဟိရဏ္ယာක්ෂကို ကစားစရာကဲ့သို့ပင် ဖယ်ရှားတော်မူ၏။

Verse 33

सूत उवाच इति कौषारवाख्यातामाश्रुत्य भगवत्कथाम् । क्षत्तानन्दं परं लेभे महाभागवतो द्विज ॥ ३३ ॥

စူတက ပြောသည်—အို ဘြာဟ္မဏ၊ ကೌෂာရဝ (မૈထရေယ) ရှင်၏ အာဏာရှိသော အရင်းအမြစ်မှ ပြောကြားသည့် ဘဂဝတ်ကഥာကို ကြားနာပြီး မဟာဘဂဝတ က္ෂတ္တာ (ဝိဒုရ) သည် လောကီမဟုတ်သော အမြင့်ဆုံး အာနန္ဒကို ရရှိ၍ အလွန်ပျော်ရွှင်တော်မူ၏။

Verse 34

अन्येषां पुण्यश्लोकानामुद्दामयशसां सताम् । उपश्रुत्य भवेन्मोद: श्रीवत्साङ्कस्य किं पुन: ॥ ३४ ॥

အခြား ပုဏ္ယရှ္လိုက စတု္တပုရုရှ်များ၏ မသေမပျောက် ဂုဏ်သတင်းနှင့် လုပ်ရပ်များကို ကြားနာရုံဖြင့်ပင် ဝမ်းမြောက်မှု ဖြစ်ပေါ်သည်။ ထို့ပြင် ရင်ဘတ်၌ သြီဝတ္စ အမှတ်ရှိသော प्रभု၏ လီလာကို ကြားနာလျှင် မည်မျှပို၍ ပရမာနန္ဒ ဖြစ်မည်နည်း။

Verse 35

यो गजेन्द्र झषग्रस्तं ध्यायन्तं चरणाम्बुजम् । क्रोशन्तीनां करेणूनां कृच्छ्रतोऽमोचयद् द्रुतम् ॥ ३५ ॥

မိကျောင်းက ဖမ်းဆီးထားသော ဂဇೇಂದ್ರသည် प्रभု၏ ခြေတော်ကြာပန်းကို သတိပြုဓ్యာန်နေစဉ်၊ ဘဂဝန်သည် သူ့ကို အလွန်ခက်ခဲသော အန္တရာယ်မှ ချက်ချင်း ကယ်တင်လွတ်မြောက်စေတော်မူ၏။ အတူလိုက်ပါသော မိန်းမဆင်များက အော်ဟစ်ငိုကြွေးနေကြ၏။

Verse 36

तं सुखाराध्यमृजुभिरनन्यशरणैर्नृभि: । कृतज्ञ: को न सेवेत दुराराध्यमसाधुभि: ॥ ३६ ॥

သန့်ရှင်း၍ ရိုးသားကာ တစ်ပါးတည်းသော အားကိုးရာအဖြစ် သခင်ကိုသာ ခိုလှုံသော ဘက္တများကြောင့် ဘုရားသခင်သည် လွယ်ကူစွာ ပျော်ရွှင်တော်မူသည်။ ကျေးဇူးသိတတ်သော စိတ်ဝိညာဉ်သည် ထိုအရှင်ကြီးကို မည်သူ မဆောင်ရွက်မည်နည်း။ သို့သော် မကောင်းသူတို့အတွက်တော့ အလွန်ခက်ခဲစွာသာ ပူဇော်နိုင်သည်။

Verse 37

यो वै हिरण्याक्षवधं महाद्भुतं विक्रीडितं कारणसूकरात्मन: । श‍ृणोति गायत्यनुमोदतेऽञ्जसा विमुच्यते ब्रह्मवधादपि द्विजा: ॥ ३७ ॥

အို ဗြာဟ္မဏတို့၊ ကမ္ဘာကို ကယ်တင်ရန် ပထမဆုံး ဝရာဟ (ဝက်တော) အဝတားအဖြစ် ပေါ်ထွန်းသော သခင်ဘုရားက ဟိရဏ္ယာක්ෂကို သတ်ပစ်သည့် အံ့ဖွယ်လီလာကို နားထောင်ခြင်း၊ သီဆိုခြင်း သို့မဟုတ် ဝမ်းမြောက်စွာ အနုမောဒနာပြုခြင်းရှိသူသည် ချက်ချင်းပင် အပြစ်ကံ၏ အကျိုးမှ လွတ်မြောက်သည်—ဗြာဟ္မဏသတ်မှုအပြစ်မှတောင်။

Verse 38

एतन्महापुण्यमलं पवित्रं धन्यं यशस्यं पदमायुराशिषाम् । प्राणेन्द्रियाणां युधि शौर्यवर्धनं नारायणोऽन्ते गतिरङ्ग श‍ृण्वताम् ॥ ३८ ॥

ဤကഥာသည် မဟာပုဏ္ဏိယ၊ အညစ်အကြေးကင်း၍ အလွန်သန့်ရှင်းကာ မင်္ဂလာဖြစ်သည်။ ငွေကြေး၊ ဂုဏ်သတင်း၊ အသက်ရှည်ခြင်းနှင့် လိုအင်ဆုတောင်းများကို ပေးသည်။ စစ်မြေပြင်တွင်လည်း ပရాణနှင့် အင်္ဒြိယတို့၏ အင်အားနှင့် သတ္တိကို တိုးစေသည်။ အို ချစ်လှစွာသော ရှောနက၊ အဆုံးချိန်၌ ဤကഥာကို နားထောင်သူသည် နာရာယဏ၏ အမြင့်ဆုံး ဓာမသို့ ရောက်သည်။