Adhyaya 17
Portents at the Birth of Diti’s Sons and Hiraṇyākṣa Challenges Varuṇa
မaitreya သည် Vidura ထံသို့ ပြောကြားသည်မှာ—Brahmā က ယခင်အမှောင်အကြောင်းရင်းကို ရှင်းပြပြီးနောက် ဒေဝတားတို့ စိတ်တည်ငြိမ်လာကာ မိမိတို့ နေရာသို့ ပြန်သွားကြသည်။ ထို့နောက် Diti အကြောင်းသို့ လှည့်ကာ၊ မကောင်းသဘောအကြိုခံစားမှုနှင့် Kaśyapa ၏ သတိပေးချက်ရှိသော်လည်း အံ့ဩဖွယ် ရာနှစ်ကြာ ကိုယ်ဝန်ဆောင်ပြီးနောက် ဒိုင်တျာ အမွှာသားနှစ်ယောက်ကို မွေးဖွားသည်။ ထိုမွေးဖွားမှုကြောင့် ကောင်းကင်၊ မြေကြီးနှင့် အလယ်လောကတစ်လျှောက် ကြောက်မက်ဖွယ် အမင်္ဂလာလက္ခဏာများ ပေါ်ထွက်လာသည်—မြေငလျင်၊ မသဘာဝလေတိုက်ခတ်မှု၊ နေကြတ်/လကြတ်၊ မင်္ဂလာမကောင်းသော ဂြိုဟ်များ အာဏာလွန်ကဲခြင်း၊ တိရစ္ဆာန်အော်ဟစ်သံများ၊ ပူဇော်ရေးရုပ်တုများတောင် မျက်ရည်ကျသကဲ့သို့ ဖြစ်ခြင်း—အဓမ္မ တက်လာမည်ကို ညွှန်ပြသည်။ Brahmā ၏ Kumāra လေးပါးသာ Jaya နှင့် Vijaya ဆင်းသက်လာခြင်းကို သိရှိသဖြင့် ပရလယ မဟုတ်ကြောင်း နားလည်ကာ မကြောက်ကြ။ အမွှာတို့သည် တောင်တန်းကဲ့သို့ မြန်မြန်ကြီးထွားပြီး Kaśyapa က Hiraṇyākṣa နှင့် Hiraṇyakaśipu ဟု အမည်ပေးသည်။ ပေးအပ်သော ဝရဒာန်များကြောင့် Hiraṇyakaśipu သုံးလောကကို အုပ်ချုပ်သိမ်းပိုက်ကာ Hiraṇyākṣa သည် တိုက်ပွဲရှာဖွေရန် ရန်လိုစွာ လှည့်လည်သည်။ ဒေဝတားများ ပုန်းနေသည်ကို မတွေ့သဖြင့် သူသည် ဟိန်းဟောက်ကာ သမုဒ္ဒရာထဲ ဆင်းပြီး Varuṇa ၏ မြို့တော်သို့ ရောက်ကာ စစ်တိုက်ရန် လှောင်ပြောင်တောင်းဆိုသည်။ Varuṇa သည် ဒေါသကို ထိန်းကာ Viṣṇu ထံသို့ ညွှန်ပြပြီး ဘုရားသခင်က သူ၏ မာနကို အဆုံးသတ်မည်ဟု ခန့်မှန်းကာ နောက်လာမည့် Varāha အဝတာရ တိုက်ပွဲသို့ လမ်းဖွင့်ပေးသည်။
Shlokas
Verse 1
मैत्रेय उवाच निशम्यात्मभुवा गीतं कारणं शङ्कयोज्झिता: । तत: सर्वे न्यवर्तन्त त्रिदिवाय दिवौकस: ॥ १ ॥
သီရိ မૈထရေးယက ပြောသည်—ဗိဿနုမှ မွေးဖွားသော ဘြဟ္မာက အမှောင်၏ အကြောင်းရင်းကို ရှင်းပြသည့်စကားကို ကြားပြီးနောက် အထက်လောကရှိ ဒေဝတားများသည် ကြောက်ရွံ့မှုနှင့် သံသယအားလုံးမှ လွတ်မြောက်ကြသည်။ ထို့နောက် သူတို့အားလုံး မိမိတို့၏ လောကများသို့ ပြန်သွားကြသည်။
Verse 2
दितिस्तु भर्तुरादेशादपत्यपरिशङ्किनी । पूर्णे वर्षशते साध्वी पुत्रौ प्रसुषुवे यमौ ॥ २ ॥
သီလရှိသော ဒိတီသည် ခင်ပွန်း၏ အမိန့်နှင့် ကြိုတင်ဟောကြားချက်ကြောင့် မိမိဝမ်းတွင်းကလေးများက ဒေဝတားများအပေါ် အန္တရာယ်ဖြစ်စေမည်ကို အလွန်စိုးရိမ်နေ하였다။ ကိုယ်ဝန်ဆောင်ကာလ တစ်ရာနှစ် ပြည့်ပြီးနောက် သူမသည် အမွှာသားနှစ်ယောက်ကို မွေးဖွား하였다။
Verse 3
उत्पाता बहवस्तत्र निपेतुर्जायमानयो: । दिवि भुव्यन्तरिक्षे च लोकस्योरुभयावहा: ॥ ३ ॥
အဲဒီ ဒါနဝနှစ်ယောက် မွေးဖွားချိန်တွင် ကောင်းကင်လောက၊ မြေပြင်လောကနှင့် အလယ်အာကာသတွင် သဘာဝအနှောင့်အယှက်များစွာ ဖြစ်ပေါ်ခဲ့ပြီး အလွန်ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသလို အံ့ဩဖွယ်လည်း ဖြစ်ခဲ့သည်။
Verse 4
सहाचला भुवश्चेलुर्दिश: सर्वा: प्रजज्वलु: । सोल्काश्चाशनय: पेतु: केतवश्चार्तिहेतव: ॥ ४ ॥
တောင်တန်းများနှင့်အတူ မြေကြီးသည် တုန်လှုပ်ကာ အရပ်အားလုံး မီးလောင်သကဲ့သို့ ထင်ရသည်။ မီးလောင်သော မိုးကျောက်များနှင့် မိုးကြိုးပစ်မှုများ ဖြစ်ပေါ်ပြီး၊ စနီကဲ့သို့ အမင်္ဂလာဂြိုဟ်များ၊ ကြယ်ပျံနှင့် ကော်မက်တို့လည်း ပေါ်ထွက်လာကာ မဟာဒုက္ခ၏ နိမိတ်ဖြစ်하였다။
Verse 5
ववौ वायु: सुदु:स्पर्श: फूत्कारानीरयन्मुहु: । उन्मूलयन्नगपतीन्वात्यानीको रजोध्वज: ॥ ५ ॥
ထိတွေ့ရခက်လောက်အောင် ကြမ်းတမ်းသော လေသည် မကြာခဏ ဖူးရှူးသံထွက်ကာ တိုက်ခတ်၍ သစ်ပင်ကြီးများကို အမြစ်ပါ ဆွဲထုတ်သွားသည်။ မုန်တိုင်းများသည် ၎င်း၏ စစ်တပ်ဖြစ်ပြီး ဖုန်မိုးတိမ်များသည် ၎င်း၏ အလံဖြစ်သည်။
Verse 6
उद्धसत्तडिदम्भोदघटया नष्टभागणे । व्योम्नि प्रविष्टतमसा न स्म व्यादृश्यते पदम् ॥ ६ ॥
မိုးတိမ်ထူထပ်များက ကောင်းကင်ရှိ အလင်းရောင်ကြယ်များကို ဖုံးကွယ်သွားပြီး၊ မကြာခဏ လျှပ်စီးက ရယ်သံတူတူ လက်လှမ်းမီသလို တောက်ပသည်။ အမှောင်သည် အနှံ့အပြား လွှမ်းမိုး၍ ဘာမျှ မမြင်ရ။
Verse 7
चुक्रोश विमना वार्धिरुदूर्मि: क्षुभितोदर: । सोदपानाश्च सरितश्चुक्षुभु: शुष्कपङ्कजा: ॥ ७ ॥
လှိုင်းမြင့်သော သမုဒ္ဒရာသည် ဝမ်းနည်းသူကဲ့သို့ အော်ဟစ်မြည်တမ်းကာ၊ ပင်လယ်အတွင်းရှိ သတ္တဝါများလည်း လှုပ်ရှားကလိမ်ကကျင် ဖြစ်ကြသည်။ မြစ်များ၊ ရေကန်များ၊ ရေတွင်းများပါ လှုပ်ခတ်၍ ကြာပန်းများ ခြောက်သွေ့သွားသည်။
Verse 8
मुहु: परिधयोऽभूवन् सराह्वो: शशिसूर्ययो: । निर्घाता रथनिर्ह्रादा विवरेभ्य: प्रजज्ञिरे ॥ ८ ॥
နေနှင့် လတို့၏ ပတ်ဝန်းကျင်တွင် မကြာခဏ မိုးမြူဝိုင်းများ ပေါ်လာ၍ ဂြိုဟ်ကျော်ချိန်ကဲ့သို့ ဖြစ်သည်။ မိုးတိမ်မရှိသော်လည်း မိုးကြိုးသံကြားရပြီး တောင်ဂူများမှ ရထားတုန်ခါသံကဲ့သို့ အသံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။
Verse 9
अन्तर्ग्रामेषु मुखतो वमन्त्यो वह्निमुल्बणम् । सृगालोलूकटङ्कारै: प्रणेदुरशिवं शिवा: ॥ ९ ॥
ရွာအတွင်းပိုင်းတွင် မိနတ်များက အမင်္ဂလာအလားအလာဖြင့် အော်ဟစ်ကာ ပါးစပ်မှ ပြင်းထန်သော မီးကို အန်ထုတ်ကြသည်။ နတ်များနှင့်အတူ နတ်နှင့် ငှက်ညို (owl) များလည်း ကြမ်းတမ်းသော အသံများဖြင့် အမင်္ဂလာကို ကြေညာကြသည်။
Verse 10
सङ्गीतवद्रोदनवदुन्नमय्य शिरोधराम् । व्यमुञ्चन् विविधा वाचो ग्रामसिंहास्ततस्तत: ॥ १० ॥
လည်ပင်းကို မြှောက်ကာ ခွေးများသည် ဟိုဒီနေရာများတွင် အသံမျိုးစုံဖြင့် ဟောင်ကြားခဲ့သည်—တခါတရံ သီချင်းသံလို၊ တခါတရံ ငိုကြွေးသံလို။
Verse 11
खराश्च कर्कशै: क्षत्त: खुरैर्घ्नन्तो धरातलम् । खार्काररभसा मत्ता: पर्यधावन् वरूथश: ॥ ११ ॥
အို က္ෂတ္တာ (ဝိဒုရ)၊ မြင်းမဟုတ်သော မြည်းများသည် ခြေခွာတင်းမာဖြင့် မြေပြင်ကို ထုရိုက်ကာ အုပ်စုအုပ်စု ဟိုဒီပြေးလွှား၍ ကြမ်းတမ်းစွာ အော်မြည်ကြသည်။
Verse 12
रुदन्तो रासभत्रस्ता नीडादुदपतन् खगा: । घोषेऽरण्ये च पशव: शकृन्मूत्रमकुर्वत ॥ १२ ॥
မြည်းတို့၏ အော်မြည်သံကြောင့် ကြောက်လန့်သော ငှက်များသည် အော်ဟစ်ကာ အုံမှ ပျံထွက်သွားကြပြီး၊ တောနှင့် တိရစ္ဆာန်ခြံရှိ တိရစ္ဆာန်များသည် မစင်နှင့် ဆီးကို ထုတ်လွှတ်ကြသည်။
Verse 13
गावोऽत्रसन्नसृग्दोहास्तोयदा: पूयवर्षिण: । व्यरुदन्देवलिङ्गानि द्रुमा: पेतुर्विनानिलम् ॥ १३ ॥
နွားများသည် ကြောက်ရွံ့၍ နို့အစား သွေးထွက်လာသည်; မိုးတိမ်များက ပုပ်ရည်ကို မိုးရွာသကဲ့သို့ ကျစေသည်; ဘုရားကျောင်းရှိ နတ်ရုပ်တော်များ မျက်ရည်ကျသည်; လေမတိုက်ဘဲ သစ်ပင်များလဲကျသည်။
Verse 14
ग्रहान् पुण्यतमानन्ये भगणांश्चापि दीपिता: । अतिचेरुर्वक्रगत्या युयुधुश्च परस्परम् ॥ १४ ॥
အင်္ဂါနှင့် စနေကဲ့သို့ မကောင်းသင်္ကေတရှိသော ဂြိုဟ်များသည် ပိုမိုတောက်ပလာကာ ဗုဒ္ဓ၊ ဂုရု၊ သုကြာနှင့် နက္ခတ်အစုများကိုပင် ကျော်လွန်သွားသည်; နောက်ပြန်သွားသကဲ့သို့ ကွေ့ကောက်လမ်းကြောင်းဖြင့် သွားရင်း ဂြိုဟ်များသည် အချင်းချင်း ဆန့်ကျင်တိုက်ခိုက်ကြသည်။
Verse 15
दृष्ट्वान्यांश्च महोत्पातानतत्तत्त्वविद: प्रजा: । ब्रह्मपुत्रानृते भीता मेनिरे विश्वसम्प्लवम् ॥ १५ ॥
ဤသို့သော မဟာအပတ်လက္ခဏာများနှင့် အခြားအနိမိတ်ဆိုးများကို မြင်သော်၊ ဗြဟ္မာ၏ ကုမာရ်လေးပါးကို မလွဲ၍ တတ္တဝ်မသိသော ပြည်သူတို့သည် ကြောက်ရွံ့သွားကြသည်။ အနိမိတ်၏ လျှို့ဝှက်အဓိပ္ပါယ် မသိသဖြင့် ကမ္ဘာပျက်ကပ် နီးလာပြီဟု ထင်မြင်ကြသည်။
Verse 16
तावादिदैत्यौ सहसा व्यज्यमानात्मपौरुषौ । ववृधातेऽश्मसारेण कायेनाद्रिपती इव ॥ १६ ॥
ရှေးဦးဒေဝ်နှစ်ပါးသည် ချက်ချင်းပင် ထူးခြားသော သတ္တိပေါ်လွင်လာကြသည်။ သူတို့၏ ကိုယ်ခန္ဓာသည် သံမဏိကဲ့သို့ ခိုင်မာ၍ ကြီးထွားလာကာ မဟာတောင်နှစ်လုံးကဲ့သို့ ဖြစ်လာသည်။
Verse 17
दिविस्पृशौ हेमकिरीटकोटिभि- र्निरुद्धकाष्ठौ स्फुरदङ्गदाभुजौ । गां कम्पयन्तौ चरणै: पदे पदे कट्या सुकाञ्च्यार्कमतीत्य तस्थतु: ॥ १७ ॥
ရွှေမုကুটထိပ်များသည် ကောင်းကင်ကိုထိမိသကဲ့သို့ မြင့်တက်၍ အရပ်အနှံ့ကို ပိတ်ဆို့သွားသည်။ ခြေလှမ်းတိုင်းတွင် မြေကြီးတုန်လှုပ်ပြီး လက်မောင်းများမှာ တောက်ပသော လက်ကောက်များဖြင့် တန်ဆာဆင်ထားကာ လှပသော ခါးပတ်ချည်ထားသည့် ခါးက နေကိုတောင် ဖုံးကွယ်သကဲ့သို့ သူတို့ ရပ်တည်ကြသည်။
Verse 18
प्रजापतिर्नाम तयोरकार्षीद् य: प्राक् स्वदेहाद्यमयोरजायत । तं वै हिरण्यकशिपुं विदु: प्रजा यं तं हिरण्याक्षमसूत साग्रत: ॥ १८ ॥
သတ္တဝါတို့၏ ဖန်ဆင်းရှင် ပရဇာပတိ ကശ്യပသည် အမြွှာသားနှစ်ဦးကို အမည်ပေး하였다။ အရင်မွေးဖွားသူကို ဟိရဏ္ယာක්ෂ ဟုခေါ်ပြီး၊ ဒိတီ၏ ဝမ်းတွင်း၌ အရင်တည်သူကို ဟိရဏ္ယကశိပု ဟုအမည်ပေး하였다။
Verse 19
चक्रे हिरण्यकशिपुर्दोर्भ्यां ब्रह्मवरेण च । वशे सपालाँल्लोकांस्त्रीनकुतोमृत्युरुद्धत: ॥ १९ ॥
ဗြဟ္မာ၏ အရှင့်ကောင်းချီးကြောင့် ဟိရဏ္ယကശိပုသည် မာနကြီး၍ ထောင်လွှားလာသည်။ သူသည် လက်မောင်းအင်အားဖြင့် လောကသုံးပါးကို အုပ်ချုပ်သူများနှင့်တကွ အာဏာအောက်သို့ ချုပ်ကိုင်ခဲ့ပြီး၊ ထို့ကြောင့် တြိလောက၌ မည်သူ့ထံမှ မရဏကြောက်ရွံ့မှု မရှိတော့။
Verse 20
हिरण्याक्षोऽनुजस्तस्य प्रिय: प्रीतिकृदन्वहम् । गदापाणिर्दिवं यातो युयुत्सुर्मृगयन् रणम् ॥ २० ॥
သူ၏ညီ ဟိရဏျာක්ෂ သည် အမြဲတမ်း အကို ဟိရဏျကသိပု ကို စိတ်ကျေနပ်စေရန် လုပ်ရပ်များဖြင့် ကြိုးပမ်းနေ하였다။ ပခုံးပေါ်တွင် ဂဒါကိုတင်ကာ စစ်လိုစိတ်ဖြင့် စကြဝဠာတစ်လျှောက် တိုက်ပွဲကို ရှာဖွေ၍ လှည့်လည်ခဲ့သည်။
Verse 21
तं वीक्ष्य दु:सहजवं रणत्काञ्चननूपुरम् । वैजयन्त्या स्रजा जुष्टमंसन्यस्तमहागदम् ॥ २१ ॥
သူကိုမြင်လျှင် သူ၏ဒေါသနှင့် အရှိန်ကို ထိန်းချုပ်ရန် ခက်ခဲကြောင်း သိသာသည်။ ခြေကောက်တွင် ရွှေနူပုရ်များ တင်တင်မြည်၍၊ ကြီးမားသော ဝိုင်ဇယန္တီပန်းကုံးဖြင့် အလှဆင်ကာ၊ မဟာဂဒါကို ပခုံးတစ်ဖက်ပေါ်တွင် တင်ထားသည်။
Verse 22
मनोवीर्यवरोत्सिक्तमसृण्यमकुतोभयम् । भीता निलिल्यिरे देवास्तार्क्ष्यत्रस्ता इवाहय: ॥ २२ ॥
စိတ်ဓာတ်နှင့် ကိုယ်ခန္ဓာအင်အား၊ ထို့ပြင် ရရှိသော ဝရ၏အာနိသင်ကြောင့် သူသည် မာနကြီး၍ မူးယစ်နေ하였다။ မည်သူ့လက်မှ မရဏဘေးကို မကြောက်ဘဲ၊ သူကို တားဆီးနိုင်သူ မရှိခဲ့။ ထို့ကြောင့် ဒေဝတားတို့သည် သူကိုမြင်သမျှပင် ကြောက်ရွံ့၍ ပုန်းကွယ်သွားကြသည်—ဂရုဍကိုကြောက်၍ မြွေများ ပုန်းသကဲ့သို့။
Verse 23
स वै तिरोहितान् दृष्ट्वा महसा स्वेन दैत्यराट् । सेन्द्रान्देवगणान् क्षीबानपश्यन् व्यनदद् भृशम् ॥ २३ ॥
ဒೈတျရာဇာသည် မိမိ၏အာနုಭಾವကြောင့် အင်ဒြာসহ ဒေဝတားအစုအဝေး ပျောက်ကွယ်သွားသည်ကို မြင်하였다။ ယခင်က အာဏာမူးယစ်နေသူတို့ကို မတွေ့သဖြင့် သူသည် အလွန်ကျယ်လောင်စွာ ဟိန်းဟောက်하였다။
Verse 24
ततो निवृत्त: क्रीडिष्यन् गम्भीरं भीमनिस्वनम् । विजगाहे महासत्त्वो वार्धिं मत्त इव द्विप: ॥ २४ ॥
ထို့နောက် ကောင်းကင်လောကမှ ပြန်လာသော အင်အားကြီး ဒိုင်တျသည် ကစားပျော်ရန်အတွက် နက်ရှိုင်း၍ ကြောက်မက်ဖွယ် ဟိန်းဟောက်သံထွက်နေသော သမုဒ္ဒရာထဲသို့ ဒေါသမူးယစ်သော ဆင်ကဲ့သို့ ခုန်ဆင်းဝင်ရောက်하였다။
Verse 25
तस्मिन् प्रविष्टे वरुणस्य सैनिका यादोगणा: सन्नधिय: ससाध्वसा: । अहन्यमाना अपि तस्य वर्चसा प्रधर्षिता दूरतरं प्रदुद्रुवु: ॥ २५ ॥
သူသည် သမုဒ္ဒရာထဲ ဝင်ရောက်သည့်အခါ ဝရုဏ၏ စစ်တပ်ဖြစ်သော ရေသတ္တဝါများသည် ကြောက်လန့်ကာ၊ သူ၏ တေဇောဓာတ်ကြောင့် ထိခိုက်မခံရသော်လည်း အလွန်ဝေးဝေးသို့ ထွက်ပြေးသွားကြသည်။ ထို့ကြောင့် ဟိရဏ္ယာක්ෂသည် တိုက်ခိုက်မလိုဘဲ မိမိ၏ တောက်ပမှုကို ပြသ하였다။
Verse 26
स वर्षपूगानुदधौ महाबल- श्चरन्महोर्मीञ्छ्वसनेरितान्मुहु: । मौर्व्याभिजघ्ने गदया विभावरी- मासेदिवांस्तात पुरीं प्रचेतस: ॥ २६ ॥
မဟာအားကြီးသော ဟိရဏ္ယာක්ෂသည် နှစ်ပေါင်းများစွာ သမုဒ္ဒရာထဲတွင် လှည့်လည်ကာ လေကြောင့် ထိုးတက်လာသော ကြီးမားသည့် လှိုင်းများကို သံဂဒါဖြင့် မကြာခဏ ထိုးနှက်ပြီး နောက်ဆုံးတွင် ဝရုဏ၏ မြို့တော် ဝိဘာဝရီသို့ ရောက်ရှိ하였다။
Verse 27
तत्रोपलभ्यासुरलोकपालकं यादोगणानामृषभं प्रचेतसम् । स्मयन् प्रलब्धुं प्रणिपत्य नीचव- ज्जगाद मे देह्यधिराज संयुगम ॥ २७ ॥
အဲဒီမှာ ရေသတ္တဝါတို့၏ အရှင်၊ အောက်လောက၏ ကာကွယ်သူ ဝရုဏ (ပရချေတစ်) ကို တွေ့ရာတွင် ဟိရဏ္ယာක්ෂသည် လှောင်ပြောင်လို၍ ပြုံးလျက် နိမ့်ကျသူကဲ့သို့ သူ၏ ခြေတော်၌ လဲကျပြီး “အို အဓိရာဇာ၊ ငါ့အား စစ်ပွဲ ပေးပါ” ဟု ဆို하였다။
Verse 28
त्वं लोकपालोऽधिपतिर्बृहच्छ्रवा वीर्यापहो दुर्मदवीरमानिनाम् । विजित्य लोकेऽखिलदैत्यदानवान् यद्राजसूयेन पुरायजत्प्रभो ॥ २८ ॥
သင်သည် လောကမဏ္ဍလတစ်ခု၏ လောကပာလ၊ ကျော်ကြားသည့် အုပ်စိုးရှင်ဖြစ်ပြီး မာန်တက်သော စစ်သူရဲတို့၏ အားကို ချိုးဖျက်သူဖြစ်သည်။ လောကရှိ ဒೈတျနှင့် ဒာနဝတို့အားလုံးကို အနိုင်ယူပြီး ယခင်က ပရဘုအတွက် ရာဇသူယ ယဇ်ကို ဆောင်ရွက်ခဲ့ဖူးသည်။
Verse 29
स एवमुत्सिक्तमदेन विद्विषा दृढं प्रलब्धो भगवानपां पति: । रोषं समुत्थं शमयन् स्वया धिया व्यवोचदङ्गोपशमं गता वयम् ॥ २९ ॥
အကန့်အသတ်မရှိ မာန်တက်သော ရန်သူ၏ ပြင်းထန်သော လှောင်ပြောင်မှုကြောင့် ရေ၏ အရှင် ဝရုဏသည် ဒေါသထွက်လာသော်လည်း၊ မိမိ၏ ဉာဏ်ပညာဖြင့် ထွက်ပေါ်လာသော ဒေါသကို ထိန်းချုပ်ကာ “ချစ်သူရေ၊ ငါတို့သည် ယခု စစ်ပွဲမှ နုတ်ထွက်ပြီးပြီ; တိုက်ခိုက်ရန် အလွန်အိုမင်းနေပြီ” ဟု ပြော하였다။
Verse 30
पश्यामि नान्यं पुरुषात्पुरातनाद् य: संयुगे त्वां रणमार्गकोविदम् । आराधयिष्यत्यसुरर्षभेहि तं मनस्विनो यं गृणते भवादृशा: ॥ ३० ॥
စစ်မြေပြင်၌ သင့်ကို စိတ်ကျေနပ်စေနိုင်သူဟူ၍ အစဉ်အလာအဟောင်းဆုံး ပုရုရှ၊ သခင်ဗိဿနုမှတပါး မည်သူမျှ မမြင်ပါ။ ထို့ကြောင့် အသူရတို့၏ခေါင်းဆောင်၊ သင်ကဲ့သို့သော သူရဲကောင်းများပင် ချီးမွမ်းသည့် ထိုသခင်ထံ သွားပါ။
Verse 31
तं वीरमारादभिपद्य विस्मय: शयिष्यसे वीरशये श्वभिर्वृत: । यस्त्वद्विधानामसतां प्रशान्तये रूपाणि धत्ते सदनुग्रहेच्छया ॥ ३१ ॥
ထိုသူရဲကောင်းသခင်ထံ ရောက်သည်နှင့် သင့်မာနသည် ချက်ချင်းပျောက်ကွယ်မည်၊ ခွေးများဝိုင်းရံထားသော စစ်မြေပြင်၌ သူရဲကောင်းအိပ်ရာပေါ်တွင် အဆုံးမရှိသော အိပ်စက်ခြင်းသို့ လဲကျမည်။ သင့်ကဲ့သို့သော မကောင်းသူများကို ဖျက်သိမ်းရန်နှင့် သာဓုသူများကို ကရုဏာပြရန်အတွက် သခင်သည် ဝရာဟာ စသည့် အဝတားရုပ်များကို ခံယူတော်မူသည်။
Frequently Asked Questions
In Purāṇic historiography, the cosmos is ethically responsive: widespread omens mirror the rise of adharma and the impending oppression of the devas. The disturbances function as narrative diagnostics—signs that destructive power backed by boons is entering the world-system. The Kumāras’ calm underscores that these omens do not indicate random chaos or final pralaya, but a divinely overseen sequence culminating in the Lord’s corrective descent (avatāra).
They are the four Kumāras—Sanaka, Sanandana, Sanātana, and Sanat-kumāra—renunciant sages with higher knowledge. They are not frightened because they know the hidden cause: Jaya and Vijaya’s fall and their destined births as Diti’s sons. With that context, the omens are read as part of the Lord’s plan to remove burden and display protection, not as signs of universal dissolution.
Varuṇa models restraint and discernment: though provoked, he curbs anger and recognizes that the demon’s inflated pride requires a divinely calibrated opponent. By directing Hiraṇyākṣa to Viṣṇu, Varuṇa affirms that ultimate sovereignty and the final resolution of cosmic imbalance belong to Bhagavān, whose avatāras appear to protect the virtuous and eliminate destructive forces.
The episode dramatizes the inversion of cosmic administration when adharma gains temporary ascendancy through boons and brute force. The devas’ hiding illustrates that power without righteousness destabilizes governance; it also creates narrative necessity for the Lord’s intervention, preparing the reader for the Varāha cycle where divine authority restores order.