Adhyaya 16
The Lord’s Apology to the Kumāras and the Fall of Jaya and Vijaya
ဝိုင်ကుంఠ၏ တံခါးဝတွင် ကုမာရလေးပါးက တံခါးစောင့် ဂျယာနှင့် ဗိဇယာတို့ကို ကျိန်စာချပြီးနောက် အရေးအခင်းကို ဖြေရှင်းရန် ဘြဟ္မာနှင့် ဘဂဝန် ပေါ်ထွန်းလာသည်။ အရှင်သည် မိမိ၏ အမှုထမ်းတို့၏ အပြစ်ကို မိမိပေါ်သို့ ခံယူကာ ခွင့်လွှတ်ရန် တောင်းပန်ပြီး ဘြာဟ္မဏ၊ နွားနှင့် အကာအကွယ်မဲ့သူတို့ကို မိမိ၏ ကိုယ်ခန္ဓာ၏ အင်္ဂါအစိတ်အပိုင်းဟု မြတ်နိုးကြေညာသည်။ ထို့ပြင် ဘက္တဝါৎসလျကို ဖော်ပြကာ သန့်ရှင်းသော ဘြာဟ္မဏတို့အား ပူဇော်သည့် အလှူကို ယဇ္ဉာအိုဘလေးရှင်းထက် ပိုနှစ်သက်ပြီး ဝိုင်ရှ္ဏဝတို့၏ ခြေဖုန်ကို ဂုဏ်ပြုသည်။ စိတ်ဆိုးခဲ့သော ရှင်သန့်တို့သည် ဝေဒသံတူသော အရှင်၏ မိန့်ခွန်းကြောင့် နူးညံ့လာသော်လည်း အတွင်းရည်ရွယ်ချက်ကို မသိနိုင်ကြ။ သူတို့သည် ဓမ္မ၏ အရင်းအမြစ်နှင့် ကာကွယ်ရှင်ဟု ချီးမွမ်းကာ အရှင် ချမှတ်သမျှ အကျိုးဆက်ကို လက်ခံကြသည်။ အရှင်က ကျိန်စာသည် မိမိအလိုတော်ဖြင့် ခွင့်ပြုထားကြောင်း၊ ဂျယာနှင့် ဗိဇယာတို့သည် အဆုရဇာတိများ ယူရမည်ဖြစ်သော်လည်း ဒေါသဖြင့်တောင် အရှင်ထံ အာရုံစူးစိုက်မှု ပြင်းထန်သဖြင့် မြန်မြန်ပြန်လာမည်ဟု ရှင်းပြသည်။ သူတို့ ဝိုင်ကుంఠမှ ထွက်ခွာသည့်အခါ ဒေဝတားများ ဝမ်းနည်းကြပြီး လက္ရှ္မီ၏ အရင်က ကြိုတင်ဟောကြားချက်ကို သတိရကြသည်။ ထို့နောက် ဒိတီ၏ ဝမ်းတွင် ကမ္ဘာလောက၏ ရန်သူအဖြစ် မွေးဖွားလာမည့် အကြောင်းသို့ ကူးပြောင်းကာ နောက်လာမည့် ဘုရားအဝတားများနှင့် တည်ငြိမ်မှု ပြန်လည်ထူထောင်ခြင်းအတွက် အခင်းအကျင်းကို ခင်းကျင်းသည်။
Shlokas
Verse 1
ब्रह्मोवाच इति तद् गृणतां तेषां मुनीनां योगधर्मिणाम् । प्रतिनन्द्य जगादेदं विकुण्ठनिलयो विभु: ॥ १ ॥
ဗြဟ္မာက ပြောသည်—ယောဂဓမ္မ၌ တည်ကြည်သော မုနိများ၏ စကားကို ချီးမွမ်းအပြီး၊ ဝိုင်ကుంఠ၌ နေထိုင်သော အလုံးစုံအာဏာရှင် ဘဂဝန်သည် ဤသို့ မိန့်တော်မူ၏။
Verse 2
श्रीभगवानुवाच एतौ तौ पार्षदौ मह्यं जयो विजय एव च । कदर्थीकृत्य मां यद्वो बह्वक्रातामतिक्रमम् ॥ २ ॥
သခင်ဘုရား မိန့်တော်မူသည်—ဤနှစ်ဦးသည် ငါ၏ အနီးကပ်အမှုထမ်းများ ဂျယ နှင့် ဝိဇယ ဖြစ်ကြသည်။ ငါကို မလေးစားဘဲ သင်တို့အပေါ် ကြီးမားသော အပြစ်ကို ကျူးလွန်하였다။
Verse 3
यस्त्वेतयोर्धृतो दण्डो भवद्भिर्मामनुव्रतै: । स एवानुमतोऽस्माभिर्मुनयो देवहेलनात् ॥ ३ ॥
အို မဟာရသီတို့၊ ငါ့ကို သစ္စာရှိသော သင်တို့က သူတို့နှစ်ဦးအပေါ် ချမှတ်သော ဒဏ်ကို ငါ အတည်ပြုသည်။ ဒေဝတားတို့ကို မလေးစားခြင်းကြောင့် ငါတို့ဘက်မှလည်း ခွင့်ပြုထားသည်။
Verse 4
तद्व: प्रसादयाम्यद्य ब्रह्म दैवं परं हि मे । तद्धीत्यात्मकृतं मन्ये यत्स्वपुम्भिरसत्कृता: ॥ ४ ॥
ယနေ့ ငါသည် သင်တို့၏ ကရုဏာကို တောင်းခံ၏။ ငါ့အတွက် ဗြာဟ္မဏသည် အမြင့်ဆုံးသော သာသနာတော်ပုဂ္ဂိုလ်ဖြစ်သည်။ ငါ၏ အမှုထမ်းများ ပြုသော မလေးစားမှုကို ငါ့အပြစ်ဟု သဘောထား၍ ဤဖြစ်ရပ်အတွက် ခွင့်လွှတ်ပါရန် တောင်းပန်၏။
Verse 5
यन्नामानि च गृह्णाति लोको भृत्ये कृतागसि । सोऽसाधुवादस्तत्कीर्तिं हन्ति त्वचमिवामय: ॥ ५ ॥
အမှုထမ်းက အပြစ်ကျူးလွန်လျှင် လူတို့သည် သခင်ကိုပင် အပြစ်တင်ကြသည်။ ထိုအပြစ်တင်ခြင်းသည် သခင်၏ ဂုဏ်သတင်းကို အဖြူရောင် ကုဋ္ဌရောဂါက အသားအရေကို မလှပစေသကဲ့သို့ ပျက်စီးစေသည်။
Verse 6
यस्यामृतामलयश:श्रवणावगाह: सद्य: पुनाति जगदाश्वपचाद्विकुण्ठ: । सोऽहं भवद्भय उपलब्धसुतीर्थकीर्ति- श्छिन्द्यां स्वबाहुमपि व: प्रतिकूलवृत्तिम् ॥ ६ ॥
ငါ၏ နာမ၊ ဂုဏ်သတင်းတို့၏ အမృతကဲ့သို့ သန့်ရှင်းသော ချီးမွမ်းသံကို နားဖြင့် နားရည်စိမ့်ကာ စနာန်ဝင်သကဲ့သို့ နားထောင်ခြင်းသည် ကမ္ဘာကို ချက်ချင်း သန့်စင်စေသည်—ခွေးသားချက်စားသည့် သွပ်ပချ ချဏ္ဍာလတောင်ပါ။ ယခု သင်တို့သည် ငါကို သံသယမရှိ သိမြင်ပြီးပြီ; ထို့ကြောင့် ငါ၏ လက်မောင်းတောင် သင်တို့အပေါ် ဆန့်ကျင်ပြုမူလျှင် ငါသည် ထိုလက်မောင်းကိုပင် ဖြတ်ပစ်ရန် မတွန့်ဆုတ်။
Verse 7
यत्सेवया चरणपद्मपवित्ररेणुं सद्य:क्षताखिलमलं प्रतिलब्धशीलम् । न श्रीर्विरक्तमपि मां विजहाति यस्या: प्रेक्षालवार्थ इतरे नियमान् वहन्ति ॥ ७ ॥
ဘုရားသခင် မိန့်တော်မူသည်—ငါသည် ငါ့ဘက္တများ၏ အစေခံဖြစ်၏။ ထို့ကြောင့် ငါ့ကြာပန်းခြေတော်၏ သန့်ရှင်းသော ဖုန်မှုန့်သည် ချက်ချင်းပင် အပြစ်အညစ်အားလုံးကို ဖယ်ရှားပေးသည်။ ထိုအစေခံမှုကြောင့် ငါ့သဘောသဘာဝသည် ထိုသို့ဖြစ်လာ၍ ငါက သူမအပေါ် မကပ်လှုပ်သော်လည်း သရီလက္ရှမီသည် ငါ့ကို မစွန့်ခွာ; အခြားသူများကတော့ သူမ၏ အလှကို ချီးမွမ်းကာ အနည်းငယ်သော ကရုဏာရရန် ဝတ်-နိယမများကို ထမ်းဆောင်ကြသည်။
Verse 8
नाहं तथाद्मि यजमानहविर्विताने श्च्योतद्घृतप्लुतमदन् हुतभुङ्मुखेन । यद्ब्राह्मणस्य मुखतश्चरतोऽनुघासं तुष्टस्य मय्यवहितैर्निजकर्मपाकै: ॥ ८ ॥
ယဇ္ဉာပြုသူတို့က ယဇ္ဉာမီးထဲ—အဲဒါက ငါ့ရဲ့ မျက်နှာတစ်ခု—သို့ ဂျီ(နွားနို့ဆီ)စိမ့်နေသော အာဟုတီများကို ဆက်ကပ်သော်လည်း ငါသည် ထိုသို့ မတူညီသော အရသာဖြင့် မခံစားရ။ ငါ့ထံ ကမ္မဖလကို အပ်နှံ၍ ငါ့ပရသာဒ၌ အမြဲတမ်း စိတ်ကျေနပ်နေသော ဘြာဟ္မဏတို့၏ ပါးစပ်သို့ ဆက်ကပ်သော ဂျီပြည့်ဝသည့် အရသာရှိသော အစာတစ်ကိုက်များကို ငါ ပိုမိုနှစ်သက်စွာ ခံစားသည်။
Verse 9
येषां बिभर्म्यहमखण्डविकुण्ठयोग- मायाविभूतिरमलाङ्घ्रि रज: किरीटै: । विप्रांस्तु को न विषहेत यदर्हणाम्भ: सद्य: पुनाति सहचन्द्रललामलोकान् ॥ ९ ॥
ငါသည် အတားအဆီးမရှိသော အတွင်းစွမ်းအား—ဝைகုဏ္ဌ ယောဂမాయာ—၏ အရှင်ဖြစ်၏။ ဂင်္ဂါရေသည် ငါ့ခြေတော်ကို ဆေးကြောပြီးနောက် ကျန်ရစ်သော တရားတော်ရေဖြစ်သည်။ ထိုရေသည် လကိုဆောင်သော ရှီဝါက ခေါင်းပေါ်တွင် ထမ်းထားသဖြင့် သုံးလောကကို ချက်ချင်း သန့်စင်စေသည်။ ငါကိုယ်တိုင် ဝိုင်ရှ္ဏဝ၏ ခြေဖုန်ကို မကွတ်ကဲ့သို့ ခေါင်းပေါ်တင်လျှင်၊ ဘယ်သူက ထိုသို့ မလုပ်မည်နည်း?
Verse 10
ये मे तनूर्द्विजवरान्दुहतीर्मदीया भूतान्यलब्धशरणानि च भेदबुद्ध्या । द्रक्ष्यन्त्यघक्षतदृशो ह्यहिमन्यवस्तान् गृध्रा रुषा मम कुषन्त्यधिदण्डनेतु: ॥ १० ॥
ဘြာဟ္မဏများ၊ နွားများနှင့် အကာအကွယ်မရှိသော သတ္တဝါများသည် ငါ့ကိုယ်ခန္ဓာတော်ပင် ဖြစ်သည်။ မိမိအပြစ်ကြောင့် မြင်ကွင်းပျက်စီးသူတို့သည် ခွဲခြားစိတ်ဖြင့် ထိုအရာများကို ငါနှင့် ကွဲပြားသည်ဟု မြင်ကြသည်။ သူတို့သည် ဒေါသထွက်သော မြွေများကဲ့သို့ဖြစ်၍ အပြစ်သားတို့၏ ဒဏ်ပေးအရာရှိ ယမရာဇ၏ လင်းတကဲ့သို့သော ဒူးတများက ဒေါသဖြင့် သူတို့ကို နှုတ်တံဖြင့် ခွဲဖောက်ချေမှုန်းကြသည်။
Verse 11
ये ब्राह्मणान्मयि धिया क्षिपतोऽर्चयन्त- स्तुष्यद्धृद: स्मितसुधोक्षितपद्मवक्त्रा: । वाण्यानुरागकलयात्मजवद् गृणन्त: सम्बोधयन्त्यहमिवाहमुपाहृतस्तै: ॥ ११ ॥
အခြားတစ်ဖက်တွင် ငါ့နှလုံးသားကို ဆွဲဆောင်သူတို့သည် ဘြာဟ္မဏကို စိတ်ထဲတွင် ငါကိုယ်တိုင်ဟု မြင်၍ ဘြာဟ္မဏက ခက်ထန်သော စကားများ ပြောလည်း လေးစားသူများဖြစ်သည်။ သူတို့၏ နှလုံးသား ပျော်ရွှင်၍ ကြာပန်းမျက်နှာများသည် အမృతကဲ့သို့သော အပြုံးဖြင့် တောက်ပသည်။ သူတို့သည် ချစ်ခင်သော စကားဖြင့် သားက ဒေါသထွက်သော ဖခင်ကို သက်သာစေသကဲ့သို့ ဘြာဟ္မဏကို သက်သာစေကြပြီး၊ ငါလည်း သူတို့ကြောင့်ပင် သက်သာသကဲ့သို့ ဖြစ်သည်။
Verse 12
तन्मे स्वभर्तुरवसायमलक्षमाणौ युष्मद्वयतिक्रमगतिं प्रतिपद्य सद्य: । भूयो ममान्तिकमितां तदनुग्रहो मे यत्कल्पतामचिरतो भृतयोर्विवास: ॥ १२ ॥
ငါ၏ဤအမှုထမ်းတို့သည် မိမိတို့သခင်၏အလိုကို မသိဘဲ သင်တို့နှစ်ဦးကို လွန်ကျူးပြစ်မှားခဲ့ကြသည်။ ထို့ကြောင့် ထိုပြစ်မှု၏အကျိုးကို ခံယူရသော်လည်း မကြာမီ ငါ၏အနီးတော်သို့ ပြန်လာနိုင်ပြီး ငါ၏ဓာမမှ ထွက်ခွာနေရသောကာလလည်း မကြာခင် ပြီးဆုံးစေရန် သင်တို့က အမိန့်ပေးပါက ငါအပေါ် အနုဂ्रहတော်ဟု ငါယူဆမည်။
Verse 13
बह्मोवाच अथ तस्योशतीं देवीमृषिकुल्यां सरस्वतीम् । नास्वाद्य मन्युदष्टानां तेषामात्माप्यतृप्यत ॥ १३ ॥
ဗြဟ္မာက ပြောသည်—ထိုရသီတို့သည် ဒေါသမြွေ၏ကိုက်ခတ်ခြင်းကို ခံထားရသော်လည်း၊ ဝေဒသီချင်းတန်းစဉ်ကဲ့သို့ လှပ၍ အလင်းပေးသော ဘုရားသခင်၏မိန့်ခွန်းကို ကြားနာရင်းပင် သူတို့၏စိတ်ဝိညာဉ် မပြည့်ဝမချမ်းသာခဲ့။
Verse 14
सतीं व्यादाय शृण्वन्तो लघ्वीं गुर्वर्थगह्वराम् । विगाह्यागाधगम्भीरां न विदुस्तच्चिकीर्षितम् ॥ १४ ॥
ဘုရားသခင်၏ ထူးမြတ်သောမိန့်ခွန်းသည် ကြားရလွယ်သော်လည်း အဓိပ္ပါယ်မှာ အလွန်နက်ရှိုင်း၍ အရေးကြီးလှသည်။ ရသီတို့သည် နားကိုဖွင့်၍ ကြားနာကာ စဉ်းစားသော်လည်း၊ ထိုအနက်ရှိုင်းမှုထဲသို့ ဝင်ရောက်ပြီးနောက်တောင် ဘုရားသခင်၏ ရည်ရွယ်ချက်ကို မသိနိုင်ခဲ့ကြ။
Verse 15
ते योगमाययारब्धपारमेष्ठ्यमहोदयम् । प्रोचु: प्राञ्जलयो विप्रा: प्रहृष्टा: क्षुभितत्वच: ॥ १५ ॥
ထိုဗြဟ္မဏ ရသီလေးပါးသည် ယောဂမာယာအတွင်းစွမ်းအားဖြင့် အမြင့်ဆုံးပုဂ္ဂိုလ်၏ မဟာဂုဏ်တော်များကို ထင်ရှားပြသသော ဘုရားသခင်ကို မြင်တွေ့၍ အလွန်ပျော်ရွှင်ကာ ကိုယ်တစ်လျှောက် ရင်ခုန်ရောမန့်ဖြစ်ကြသည်။ ထို့နောက် လက်အုပ်ချီ၍ ဘုရားသခင်အား ဤသို့ ပြောကြသည်။
Verse 16
ऋषय ऊचु: न वयं भगवन् विद्मस्तव देव चिकीर्षितम् । कृतो मेऽनुग्रहश्चेति यदध्यक्ष: प्रभाषसे ॥ १६ ॥
ရသီတို့က ပြောကြသည်—အို ဘဂဝန်၊ အို ဒေဝါ၊ သင်၏ ရည်ရွယ်ချက်ကို ကျွန်ုပ်တို့ မသိနိုင်ပါ။ အကြောင်းမူကား သင်သည် အရာအားလုံး၏ အမြင့်ဆုံးအုပ်စိုးရှင်ဖြစ်သော်လည်း၊ ကျွန်ုပ်တို့ဘက်ကို လှည့်၍ “သင်တို့က ငါ့အပေါ် အနုဂ्रहပြုခဲ့သည်” ဟု မိန့်တော်မူသည်မှာ ကျွန်ုပ်တို့က သင့်အား အကျိုးပြုခဲ့သကဲ့သို့ ဖြစ်နေပါသည်။
Verse 17
ब्रह्मण्यस्य परं दैवं ब्राह्मणा: किल ते प्रभो । विप्राणां देवदेवानां भगवानात्मदैवतम् ॥ १७ ॥
အို သခင်ဘုရား၊ သင်သည် ဘရာဟ္မဏ ယဉ်ကျေးမှု၏ အမြင့်ဆုံး အုပ်ချုပ်သူဖြစ်သည်။ ဘရာဟ္မဏတို့ကို အမြင့်ဆုံးနေရာတွင် ထားခြင်းဖြင့် သင်သည် အခြားသူတို့အား သင်ခန်းစာပေးသည်။ အမှန်တကယ် သင်သည် နတ်တို့နှင့် ဘရာဟ္မဏတို့အတွက်ပါ အမြင့်ဆုံး ပူဇော်ထိုက်သော ဘုရားဖြစ်သည်။
Verse 18
त्वत्त: सनातनो धर्मो रक्ष्यते तनुभिस्तव । धर्मस्य परमो गुह्यो निर्विकारो भवान्मत: ॥ १८ ॥
သတ္တဝါအားလုံး၏ စနာတနဓမ္မသည် သင်ထံမှပင် ပေါ်ထွန်းလာပြီး၊ သင်၏ အဝတားပုံစံမျိုးစုံဖြင့် သင်သည် ဓမ္မကို အမြဲကာကွယ်တော်မူသည်။ ဓမ္မ၏ အမြင့်ဆုံး လျှို့ဝှက်ရည်မှန်းချက်မှာ သင်ပင်ဖြစ်၍၊ ကျွန်ုပ်တို့အမြင်တွင် သင်သည် နిత్యတည်မြဲ၍ မပြောင်းလဲ မကုန်ခန်းသော အရှင်ဖြစ်သည်။
Verse 19
तरन्ति ह्यञ्जसा मृत्युं निवृत्ता यदनुग्रहात् । योगिन: स भवान् किंस्विदनुगृह्येत यत्परै: ॥ १९ ॥
သင်၏ကရုဏာကြောင့် ယောဂီများနှင့် သာသနာရေးကျင့်ကြံသူများသည် ပစ္စည်းလိုလားမှုများကို ရပ်တန့်ကာ မရဏ (အဝိဇ္ဇာ) ကို လွယ်ကူစွာ ကျော်လွန်နိုင်ကြသည်။ ထို့ကြောင့် အမြင့်ဆုံးသခင်ကို အခြားသူက ‘အနုဂ्रह’ ပေးနိုင်သည်ဟု မဆိုနိုင်ပါ; သင်သည် ကရုဏာ၏ မူလအရှင်ဖြစ်သည်။
Verse 20
यं वै विभूतिरुपयात्यनुवेलमन्यै- रर्थार्थिभि: स्वशिरसा धृतपादरेणु: । धन्यार्पिताङ्घ्रितुलसीनवदामधाम्नो लोकं मधुव्रतपतेरिव कामयाना ॥ २० ॥
အခြား အကျိုးလိုလားသူများက မိမိခေါင်းပေါ်တင်သည့် သူမ၏ ခြေဖုန်ကိုပင် ပိုင်ဆိုင်သော လက္ခမီဒေဝီသည်လည်း သတ်မှတ်ကာလအတိုင်း သင်ကို ဆောင်ရွက်ပူဇော်နေသည်။ အကြောင်းမှာ ကံကောင်းသော ဘက္တက သင်၏ ခြေတော်၌ ဆက်ကပ်သော တူလစီရွက်သစ်မော်လီပေါ်တွင် ပျားဘုရင်ကဲ့သို့ မုန်တိုင်းလှည့်ပတ်နေသည့် သင်၏ ဓာမ၌ နေရာရလို၍ ဖြစ်သည်။
Verse 21
यस्तां विविक्तचरितैरनुवर्तमानां नात्याद्रियत्परमभागवतप्रसङ्ग: । स त्वं द्विजानुपथपुण्यरज: पुनीत: श्रीवत्सलक्ष्म किमगा भगभाजनस्त्वम् ॥ २१ ॥
အို ရှရီဝတ္ဆ လက္ခမီအလှဆင်ထားသော သခင်ဘုရား၊ သင်သည် သန့်ရှင်းသော ဘာဂဝတ ဘက္တများ၏ အပေါင်းအသင်းနှင့် သူတို့၏ လုပ်ရပ်များကို အလွန်ချစ်မြတ်နိုးသော်လည်း၊ အမြဲတမ်း အလောကီမဟုတ်သော ချစ်ခြင်းမေတ္တာဖြင့် ဆောင်ရွက်နေသော လက္ခမီဒေဝီများပင် သင့်ကို မချည်နှောင်နိုင်။ ထို့ကြောင့် ဘရာဟ္မဏတို့ လျှောက်သွားသော လမ်း၏ ပုဏ္ဏသဲမှုန်က သင့်ကို မည်သို့ သန့်စင်နိုင်မည်နည်း? နှင့် သင့်ရင်ဘတ်ပေါ်ရှိ ရှရီဝတ္ဆ အမှတ်တံဆိပ်က သင့်ကို မည်သို့ ‘ကံကောင်းသူ’ လုပ်နိုင်မည်နည်း?
Verse 22
धर्मस्य ते भगवतस्त्रियुग त्रिभि: स्वै: पद्भिश्चराचरमिदं द्विजदेवतार्थम् । नूनं भृतं तदभिघाति रजस्तमश्च सत्त्वेन नो वरदया तनुवा निरस्य ॥ २२ ॥
အို ဘဂဝန်၊ သင်သည် ဓမ္မ၏ရုပ်သဘောတော်ဖြစ်သည်။ ယုဂသုံးခုတွင် သင်၏ခြေသုံးဖက်ဖြင့် ပေါ်ထွန်းကာ ဒေဝတားနှင့် ဒွိဇတို့အကျိုးအတွက် လှုပ်ရှားသည့်အရာနှင့် မလှုပ်ရှားသည့်အရာပါဝင်သော လောကကို ကာကွယ်တော်မူသည်။ သန့်စင်သော စတ္တဝကရုဏာဖြင့် ရဇစ်နှင့် တမစ်ကို ဖယ်ရှားတော်မူပါ။
Verse 23
न त्वं द्विजोत्तमकुलं यदिहात्मगोपं गोप्ता वृष: स्वर्हणेन ससूनृतेन । तर्ह्येव नङ्क्ष्यति शिवस्तव देव पन्था लोकोऽग्रहीष्यदृषभस्य हितत्प्रमाणम् ॥ २३ ॥
အို သခင်၊ သင်၏အကာအကွယ်အောက်ရှိ အမြင့်မြတ်သော ဒွိဇမျိုးကို ပူဇော်ခြင်းနှင့် နူးညံ့သောစကားဖြင့် မကာကွယ်လျှင် သင်၏ မင်္ဂလာရှိသော ဝတ်ပြုလမ်းစဉ် ပျက်စီးမည်။ ထို့နောက် လူအများသည် သင်၏အာဏာကိုပင် အထောက်အထားယူ၍ ထိုလမ်းကို စွန့်ပစ်ကြမည်။
Verse 24
तत्तेऽनभीष्टमिव सत्त्वनिधेर्विधित्सो: क्षेमं जनाय निजशक्तिभिरुद्धृतारे: । नैतावता त्र्यधिपतेर्बत विश्वभर्तु- स्तेज: क्षतं त्ववनतस्य स ते विनोद: ॥ २४ ॥
အို စတ္တဝ၏သိုလှောင်ရာ သခင်၊ လူအများ၏ကောင်းကျိုးအတွက် သင်သည် မိမိအานุတန်ခိုးဖြင့် မကောင်းသောအင်အားကို ဖျက်ဆီးတော်မူသည်၊ ထိုသည် သင်မလိုလားသကဲ့သို့ ထင်ရသည်။ သို့သော် သုံးမျိုးသောဖန်ဆင်းမှု၏အရှင်၊ စကြဝဠာကိုထိန်းသိမ်းသူ သင်၏တေဇသည် မလျော့ပါ။ သင်၏နိမ့်ချမှုသည် သင်၏အလွန်လွန်ကဲသော လီလာကို ထင်ဟပ်စေသည်။
Verse 25
यं वानयोर्दममधीश भवान् विधत्ते वृत्तिं नु वा तदनुमन्महि निर्व्यलीकम् । अस्मासु वा य उचितो ध्रियतां स दण्डो येऽनागसौ वयमयुङ्क्ष्महि किल्बिषेण ॥ २५ ॥
အို အရှင်၊ ဒီအပြစ်မရှိသူနှစ်ဦးအပေါ် သို့မဟုတ် ကျွန်ုပ်တို့အပေါ် သင်ပေးလိုသည့် အပြစ်ဒဏ်မည်သည့်အရာမဆို ကျွန်ုပ်တို့သည် မလိမ်မညာဘဲ လက်ခံပါမည်။ အပြစ်ကင်းသူများကို ကျွန်ုပ်တို့က အပြစ်နှင့်ချိတ်ဆက်ကာ ကျိန်စာချခဲ့ကြောင်း သိရှိပါသည်။
Verse 26
श्रीभगवानुवाच एतौ सुरेतरगतिं प्रतिपद्य सद्य: संरम्भसम्भृतसमाध्यनुबद्धयोगौ । भूय: सकाशमुपयास्यत आशु यो व: शापो मयैव निमितस्तदवेत विप्रा: ॥ २६ ॥
သခင်က မိန့်တော်မူသည်—အို ဗြာဟ္မဏတို့၊ သင်တို့ချမှတ်သော အပြစ်ဒဏ်သည် အစကတည်းက ငါ့အလိုတော်ဖြင့် သတ်မှတ်ထားခြင်းဖြစ်ကြောင်း သိထားကြလော့။ ထို့ကြောင့် သူတို့သည် ချက်ချင်း အဆုရာမျိုးရိုးတွင် မွေးဖွားရမည်။ သို့သော် ဒေါသကြောင့် ပိုမိုတင်းကျပ်လာသော သမာဓိဖြင့် စိတ်ထဲတွင် ငါနှင့် ခိုင်မြဲသော ယောဂကို ချိတ်ဆက်ကာ မကြာမီ ငါ့အနီးသို့ ပြန်လာမည်။
Verse 27
ब्रह्मोवाच अथ ते मुनयो दृष्ट्वा नयनानन्दभाजनम् । वैकुण्ठं तदधिष्ठानं विकुण्ठं च स्वयंप्रभम् ॥ २७ ॥
ဗြဟ္မာမိန့်တော်မူသည်—ကိုယ်တိုင်တောက်ပသော ဝိုင်ကుంఠလောက၌ ဝိုင်ကుంఠနာထ် အမြင့်ဆုံးဘုရားကို မျက်စိအာနന്ദဖြစ်စေသည့် ဒർശနပြု၍ ရှင်မုနိတို့သည် ထိုတရားလွန် နေရာမှ ထွက်ခွာသွားကြသည်။
Verse 28
भगवन्तं परिक्रम्य प्रणिपत्यानुमान्य च । प्रतिजग्मु: प्रमुदिता: शंसन्तो वैष्णवीं श्रियम् ॥ २८ ॥
ရှင်မုနိတို့သည် ဘုရားကို ပတ်လည်လှည့်ကာ ဦးချ၍ ရိုသေစွာ နမസ്കာရပြုကြပြီး၊ ဝိုင်ရှ္ဏဝ၏ သီရိတော်ကို ချီးမွမ်းလျက် အလွန်ပျော်ရွှင်စွာ ပြန်သွားကြသည်။
Verse 29
भगवाननुगावाह यातं मा भैष्टमस्तु शम् । ब्रह्मतेज: समर्थोऽपि हन्तुं नेच्छे मतं तु मे ॥ २९ ॥
ဘုရားသခင်သည် မိမိ၏ အစေခံများအား မိန့်တော်မူသည်—သွားကြလော့၊ မကြောက်ကြနှင့်; သင်တို့အပေါ် သာယာချမ်းမြေ့မှု ရှိပါစေ။ ဗြာဟ္မဏတို့၏ ကျိန်စာကို ဖျက်နိုင်သော်လည်း ငါမဖျက်မည်; ထိုအရာသည် ငါ၏ အတည်ပြုချက်ဖြစ်သည်။
Verse 30
एतत्पुरैव निर्दिष्टं रमया क्रुद्धया यदा । पुरापवारिता द्वारि विशन्ती मय्युपारते ॥ ३० ॥
ဤထွက်ခွာမှုကို အရင်ကပင် ဒေါသထွက်နေသော ရမာ (လက္ရှ္မီ) က ကြိုတင်ဆိုခဲ့သည်—ငါအိပ်နေစဉ် သူမသည် ငါ၏ နေရာမှ ထွက်သွားပြီး ပြန်ဝင်လာရာတွင် သင်တို့က တံခါးဝ၌ တားဆီးခဲ့သည်။
Verse 31
मयि संरम्भयोगेन निस्तीर्य ब्रह्महेलनम् । प्रत्येष्यतं निकाशं मे कालेनाल्पीयसा पुन: ॥ ३१ ॥
ဒေါသဖြင့် ယောဂကျင့်စဉ်ကို လေ့ကျင့်ခြင်းအားဖြင့် သင်တို့သည် ဗြာဟ္မဏတို့ကို မလေးစားမိသော အပြစ်မှ သန့်စင်လာမည်၊ အချိန်အနည်းငယ်အတွင်းပင် ငါ့ထံသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိမည်။
Verse 32
द्वा:स्थावादिश्य भगवान् विमानश्रेणिभूषणम् । सर्वातिशयया लक्ष्म्या जुष्टं स्वं धिष्ण्यमाविशत् ॥ ३२ ॥
ဝိုင်ကుంఠ တံခါးဝ၌ ထိုသို့ မိန့်တော်မူပြီးနောက်၊ ဘဂဝန်သည် ကောင်းကင်ဗိမာန်များစွာဖြင့် တန်ဆာဆင်ထား၍ လက္ရှ္မီ၏ အလွန်ထူးကဲသော ဂုဏ်ရောင်ဝါဖြင့် ပြည့်စုံသော မိမိ၏ သာမသို့ ပြန်လည်ဝင်ရောက်တော်မူ၏။
Verse 33
तौ तु गीर्वाणऋषभौ दुस्तराद्धरिलोकत: । हतश्रियौ ब्रह्मशापादभूतां विगतस्मयौ ॥ ३३ ॥
သို့သော် ထိုတံခါးစောင့်နှစ်ဦးသည် ဒေဝတို့အနက် အထူးမြတ်သူများဖြစ်သော်လည်း၊ ဘြာဟ္မဏတို့၏ ကျိန်စာကြောင့် သရီး-တေဇ ပျောက်ကွယ်၍ မာန်မာနကင်းကာ စိတ်မသာညည်းတွားလျက် ဟရိ၏ ဝိုင်ကుంఠလောကမှ ကျဆင်းသွားကြ၏။
Verse 34
तदा विकुण्ठधिषणात्तयोर्निपतमानयो: । हाहाकारो महानासीद्विमानाग्र्येषु पुत्रका: ॥ ३४ ॥
ထို့နောက် ဂျယနှင့် ဝိဇယတို့သည် ဘဂဝန်၏ သာမမှ ကျဆင်းလာစဉ်၊ ထင်ရှားလှသော ဗိမာန်များပေါ်တွင် ထိုင်နေကြသော ဒေဝတို့ထံမှ စိတ်ပျက်ဝမ်းနည်းသံကြီး ဟားဟားကာရ် အလွန်ကြီးမားစွာ ထွက်ပေါ်လာ၏။
Verse 35
तावेव ह्यधुना प्राप्तौ पार्षदप्रवरौ हरे: । दितेर्जठरनिर्विष्टं काश्यपं तेज उल्बणम् ॥ ३५ ॥
ဗြဟ္မာက ဆက်လက်မိန့်တော်မူသည်– ဟရိ၏ အဓိက ပါရ္ရှဒ တံခါးစောင့်နှစ်ဦးသည် ယခု ဒိတီ၏ ဝမ်းအတွင်းသို့ ဝင်ရောက်ကြပြီ; ကာရှျပ မုနိ၏ အလွန်ပြင်းထန်သော တေဇောမယ မျိုးစေ့သည် သူတို့ကို ဖုံးလွှမ်းထား၏။
Verse 36
तयोरसुरयोरद्य तेजसा यमयोर्हि व: । आक्षिप्तं तेज एतर्हि भगवांस्तद्विधित्सति ॥ ३६ ॥
ယနေ့ ထို အမြွှာ အဆုရတို့၏ အင်အားက သင်တို့ကို လှုပ်ရှားစိတ်ပျက်စေခဲ့သည်၊ အကြောင်းမှာ သင်တို့၏ တေဇကို လျော့နည်းစေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ သို့သော် ငါ့အာဏာအတွင်း၌ ဖြေရှင်းနည်းမရှိ၊ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ဤအရာအားလုံးကို ကိုယ်တိုင် ဘဂဝန်က ပြုလိုသောကြောင့် ဖြစ်သည်။
Verse 37
विश्वस्य य: स्थितिलयोद्भवहेतुराद्यो योगेश्वरैरपि दुरत्यययोगमाय: । क्षेमं विधास्यति स नो भगवांस्त्र्यधीश- स्तत्रास्मदीयविमृशेन कियानिहार्थ: ॥ ३७ ॥
သားတို့ရေ၊ ဘုရားသခင်သည် သဘာဝ၏ ဂုဏ်သုံးပါးကို အုပ်စိုးသူဖြစ်ပြီး စကြဝဠာ၏ ဖန်ဆင်းခြင်း၊ ထိန်းသိမ်းခြင်းနှင့် ပျက်သုဉ်းခြင်းတို့၏ မူလအကြောင်းရင်းဖြစ်တော်မူသည်။ အံ့ဩဖွယ် ယောဂမာယာတော်ကို ယောဂီမဟာပညာရှင်များတောင် လွယ်ကူစွာ မသိနိုင်ကြ။ အစဉ်အလာအရ အဒိပုရုရှ ဘုရားသခင်တော်တစ်ပါးတည်းကသာ ကျွန်ုပ်တို့ကို ကယ်တင်မည်; ထို့ကြောင့် ဤအကြောင်းကို ဆင်ခြင်ငြင်းခုံ၍ ဘာအကျိုးရှိမည်နည်း။
Frequently Asked Questions
Because the doorkeepers act as His representatives, their misconduct reflects upon the master, and the Lord models dharma by accepting moral accountability. In bhāgavata theology, humility before devotees and brāhmaṇas is not a limitation of God but a līlā that establishes the authority of saintly persons and protects the social-spiritual order (poṣaṇa). The Lord’s apology also reveals bhakta-vātsalya: He places the honor of His devotees above His own majesty.
The text presents the episode as divinely sanctioned (ordained by the Lord) and mediated by yoga-māyā, meaning it serves a purposeful līlā rather than indicating material contamination of Vaikuṇṭha. The sages’ anger functions as a catalyst within the Lord’s plan to manifest formidable opponents and thereby display protective incarnations and restore balance in the worlds. Thus, the “fall” is a controlled descent for cosmic narrative and theological instruction.
This chapter states they enter Diti’s womb through Kaśyapa’s seed, initiating their demoniac incarnations. The purpose is twofold: (1) to fulfill the curse approved by the Lord, preserving the inviolability of saintly words, and (2) to intensify their absorption in the Lord through hostility, enabling a swift return to His presence while also generating the cosmic antagonists necessary for the Lord’s protective līlās.
It prioritizes personalist devotion and saintly service over ritual formalism. Although the Lord is the ultimate enjoyer of sacrifice, He declares greater “relish” in offerings given to realized brāhmaṇas who dedicate results to Him, teaching that yajña reaches perfection when it culminates in bhakti, humility, and honoring the Lord’s devotees—an applied ethic that safeguards dharma in society.