Adhyaya 15

Verse 1

मैत्रेय उवाच प्रजापत्यं तु तत्तेज: परतेजोहनं दिति: । दधार वर्षाणि शतं शङ्कमाना सुरार्दनात् ॥ १ ॥

သီရိ မૈထရေယ ရှင်တော်က ပြောသည်— ချစ်သော ဝိဒုရ၊ ကശ്യပ မုနိ၏ ဇနီး ဒိတီသည် မိမိဝမ်းတွင်းရှိ သားများက ဒေဝတားများကို အနှောင့်အယှက် ဖြစ်စေမည်ကို နားလည်하였다။ ထို့ကြောင့် အခြားသူတို့ကို ဒုက္ခပေးရန် ရည်ရွယ်သည့် ကശ്യပ၏ အလွန်ပြင်းထန်သော သန္ဓေတేజကို ဒေဝတားပျက်စီးမည်ကို စိုးရိမ်ကာ နှစ်တစ်ရာတိုင်တိုင် သယ်ဆောင်ထား하였다။

Verse 2

लोके तेनाहतालोके लोकपाला हतौजस: । न्यवेदयन् विश्वसृजे ध्वान्तव्यतिकरं दिशाम् ॥ २ ॥

ဒိတိ၏ ကိုယ်ဝန်အင်အားကြောင့် လောကအားလုံးတွင် နေ၊ လ၏ အလင်းရောင် မျော့သွားသည်။ စိတ်လှုပ်ရှားသော လောကပာလတို့က စကြဝဠာဖန်ဆင်းရှင် ဘြဟ္မာထံ “အရပ်ရပ်သို့ အမှောင်တိုးပွားခြင်းသည် အဘယ်နည်း?” ဟု လျှောက်တင်ကြသည်။

Verse 3

देवा ऊचु: तम एतद्विभो वेत्थ संविग्ना यद्वयं भृशम् । न ह्यव्यक्तं भगवत: कालेनास्पृष्टवर्त्मन: ॥ ३ ॥

ဒေဝတို့က “အို မဟာသတ္တဝါ၊ ဤအမှောင်ကို သင်ကောင်းစွာ သိတော်မူ၏၊ သို့သော် ကျွန်ုပ်တို့ကို အလွန်စိတ်ပူစေသည်။ ကာလ၏ သက်ရောက်မှုသည် သင်ကို မထိနိုင်သဖြင့် သင့်ရှေ့တွင် မဖော်ပြသေးသော အရာမရှိ” ဟု ဆိုကြသည်။

Verse 4

देवदेव जगद्धातर्लोकनाथशिखामणे । परेषामपरेषां त्वं भूतानामसि भाववित् ॥ ४ ॥

အို ဒေဝတို့၏ ဒေဝ၊ စကြဝဠာကို ထောက်တည်သူ၊ လောကနာထတို့၏ မဏိမုဒ်! ဝိညာဉ်လောကနှင့် ရုပ်လောက နှစ်လောကလုံးရှိ သတ္တဝါအားလုံး၏ အတွင်းစိတ်ရည်ရွယ်ချက်ကို သင် သိတော်မူသည်။

Verse 5

नमो विज्ञानवीर्याय माययेदमुपेयुषे । गृहीतगुणभेदाय नमस्तेऽव्यक्तयोनये ॥ ५ ॥

ဗဟုသုတနှင့် အင်အား၏ မူလရင်းမြစ်တော်ကို နမස්ကာရ! မာယာ၏ အကူအညီဖြင့် သင်သည် ဤစကြဝဠာစနစ်တွင် ပေါ်ထွန်းလာသည်။ ဘဂဝန်၏ အလိုတော်အရ ဂုဏ်ကွဲပြားမှု (အထူးသဖြင့် ရဇောဂုဏ်) ကို လက်ခံကာ မဖော်ပြသေးသော မူလမှ ပေါက်ဖွားသူတော်အား နမိုနမဟ။

Verse 6

ये त्वानन्येन भावेन भावयन्त्यात्मभावनम् । आत्मनि प्रोतभुवनं परं सदसदात्मकम् ॥ ६ ॥

အို သခင်၊ လောကအားလုံးသည် သင်၏ ကိုယ်တော်အတွင်း၌ တည်ရှိပြီး သတ္တဝါအားလုံးသည် သင်ထံမှ ပေါက်ဖွားသည်။ ထို့ကြောင့် သင်သည် ဤစကြဝဠာ၏ အကြောင်းရင်းဖြစ်၏; မလွဲမသွေ သင်ကို တစ်စိတ်တစ်လုံးဖြင့် ဓ്യာနပြုသူသည် ဘက္တိ-ဆေဝာကို ရရှိသည်။

Verse 7

तेषां सुपक्‍वयोगानां जितश्वासेन्द्रियात्मनाम् । लब्धयुष्मत्प्रसादानां न कुतश्चित्पराभव: ॥ ७ ॥

အသက်ရှုကို ထိန်းချုပ်၍ စိတ်နှင့် အင်္ဒြိယတို့ကို အနိုင်ယူကာ ပကတိရင့်ကျက်သော ယောဂီများသည် သင်၏ကရုဏာကို ရရှိသဖြင့် ဤလောက၌ အရှုံးမရှိ။

Verse 8

यस्य वाचा प्रजा: सर्वा गावस्तन्त्येव यन्त्रिता: । हरन्ति बलिमायत्तास्तस्मै मुख्याय ते नम: ॥ ८ ॥

နှာခေါင်းကြိုးဖြင့် နွားကို ဦးတည်စေသကဲ့သို့၊ ဝేదဝဏ္ဏာဖြင့် စကြဝဠာရှိ သတ္တဝါအားလုံးကို ထိန်းညှိထားပြီး သတ်မှတ်ထားသော ပူဇော်သကာကို ဆက်ကပ်ကြသည်။ ဝేదကို ပေးအပ်သော အဓိကပုဂ္ဂိုလ်အား နမസ്കာရ။

Verse 9

स त्वं विधत्स्व शं भूमंस्तमसा लुप्तकर्मणाम् । अदभ्रदयया द‍ृष्टय‍ा आपन्नानर्हसीक्षितुम् ॥ ९ ॥

အို အကျယ်ပြန့်သောအရှင်၊ အမှောင်ကြောင့် ကျွန်ုပ်တို့၏ လုပ်ငန်းများ ရပ်တန့်သွားပါသည်။ ဒုက္ခရောက်နေသော ကျွန်ုပ်တို့အား ကောင်းကျိုးစီမံပေး၍ အဆုံးမဲ့ကရုဏာမျက်စိဖြင့် ကြည့်ရှုပါ။

Verse 10

एष देव दितेर्गर्भ ओज: काश्यपमर्पितम् । दिशस्तिमिरयन् सर्वा वर्धतेऽग्निरिवैधसि ॥ १० ॥

အို ဒေဝါ၊ ဒိတီ၏ ဝမ်းတွင်း၌ ကာရှျယပ၏ တေဇောဓာတ်မှ ဖြစ်ပေါ်သော ဤသန္ဓေကလေးသည် မီးကို လောင်စာဖြင့် တိုးပွားစေသကဲ့သို့ အရပ်အားလုံးကို မှောင်မိုက်စေကာ ကြီးထွားလာသည်။

Verse 11

मैत्रेय उवाच स प्रहस्य महाबाहो भगवान् शब्दगोचर: । प्रत्याचष्टात्मभूर्देवान् प्रीणन् रुचिरया गिरा ॥ ११ ॥

မૈထရေယက ဆိုသည်– အို မဟာဗာဟို၊ သာသနာတော်သံ (transcendental vibration) ဖြင့် သိမြင်နိုင်သော အတ္မဘူ ဘဂဝန် ဘြဟ္မာသည် သူတို့၏ ဆုတောင်းစကားကြောင့် ပျော်ရွှင်၍ လှပသောစကားဖြင့် ဒေဝများကို ပြန်လည်ဖြေကြားကာ စိတ်ချမ်းသာစေ하였다။

Verse 12

ब्रह्मोवाच मानसा मे सुता युष्मत्पूर्वजा: सनकादय: । चेरुर्विहायसा लोकाल्लोकेषु विगतस्पृहा: ॥ १२ ॥

ဗြဟ္မာမိန့်တော်မူသည်—ငါ၏စိတ်မှ မွေးဖွားသော စနကာတို့ အပါအဝင် သားလေးပါးသည် သင်တို့၏ ရှေ့ဆောင်များ ဖြစ်ကြသည်။ သူတို့သည် ပစ္စည်းလောကနှင့် ဝိညာဉ်လောက၏ ကောင်းကင်များတွင် ဆန္ဒမရှိဘဲ လှည့်လည်သွားလာကြသည်။

Verse 13

त एकदा भगवतो वैकुण्ठस्यामलात्मन: । ययुर्वैकुण्ठनिलयं सर्वलोकनमस्कृतम् ॥ १३ ॥

ဤသို့ လှည့်လည်ပြီးနောက် တစ်ခါတရံ သူတို့သည် သန့်ရှင်းသော ဘဂဝန်၏ ဝိုင်ကుంఠနိဝါသသို့ သွားရောက်ကြသည်—လောကအားလုံးက ဦးညွှတ်ကန်တော့သော ဝိုင်ကుంఠဌာနသို့။

Verse 14

वसन्ति यत्र पुरुषा: सर्वे वैकुण्ठमूर्तय: । येऽनिमित्तनिमित्तेन धर्मेणाराधयन् हरिम् ॥ १४ ॥

ဝိုင်ကుంఠဂြိုဟ်များတွင် နေထိုင်သူအားလုံးသည် ဘုရားသခင်နှင့် ဆင်တူသော ရုပ်သဏ္ဌာန်ရှိကြသည်။ သူတို့သည် အာရုံခံပျော်ရွှင်မှုကို မလိုလားဘဲ နိစ္စကာမ ဘက္တိ-ဓမ္မဖြင့် ဟရိကို ပူဇော်ကြသည်။

Verse 15

यत्र चाद्य: पुमानास्ते भगवान् शब्दगोचर: । सत्त्वं विष्टभ्य विरजं स्वानां नो मृडयन् वृष: ॥ १५ ॥

ဝိုင်ကుంఠတွင် မူလပုရုရှ ဘဂဝန်သည် တည်ရှိတော်မူပြီး ဝేదသဒ္ဒဖြင့် သိမြင်နိုင်သည်။ သူသည် မညစ်ညမ်းသော စတ္တဝ၌ တည်ကာ ရဇစ်နှင့် တမစ်မရှိ၊ မိမိ၏ ဘက္တများအတွက် ဓမ္မတိုးတက်မှုကို ပေးတော်မူသည်။

Verse 16

यत्र नै:श्रेयसं नाम वनं कामदुघैर्द्रुमै: । सर्वर्तुश्रीभिर्विभ्राजत्कैवल्यमिव मूर्तिमत् ॥ १६ ॥

ဝိုင်ကుంఠဂြိုဟ်များတွင် ‘နೈঃရှ్రေယသ’ ဟုခေါ်သော တောအုပ်တစ်ခုရှိပြီး ဆန္ဒပြည့်စုံစေသော ကလ്പဝೃက္ခများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။ ထိုတောအုပ်သည် ရာသီအားလုံး၏ အလှတရားဖြင့် အမြဲတမ်း တောက်ပ၍ ကైవလျာသည် ရုပ်ကာယဖြစ်လာသကဲ့သို့ ဖြစ်သည်။

Verse 17

वैमानिका: सललनाश्चरितानि शश्वद् गायन्ति यत्र शमलक्षपणानि भर्तु: । अन्तर्जलेऽनुविकसन्मधुमाधवीनां गन्धेन खण्डितधियोऽप्यनिलं क्षिपन्त: ॥ १७ ॥

ဝိုင်ကွဏ္ဍ (Vaikuṇṭha) လောကများတွင် ဗိမာန်စီးနေထိုင်သူတို့သည် မိမိတို့၏ ဇနီးများနှင့်အတူ ဗိမာန်များဖြင့် လေထဲတွင် လှည့်လည်ကာ အမြဲတမ်း အမင်္ဂလာကင်းသော ဘုရားသခင်၏ သန့်ရှင်းသော လက္ခဏာနှင့် လီလာများကို သီဆိုကြသည်။ ဟရီကီရတန၌ မူးမောလျက် ပျားရည်ပြည့်ဝ၍ မွှေးကြိုင်သော မာဓဝီပန်းရနံ့ကိုပင် တန်ဖိုးမထားဘဲ လေထဲသို့ ပစ်လွှတ်သကဲ့သို့ ဖြစ်သည်။

Verse 18

पारावतान्यभृतसारसचक्रवाक- दात्यूहहंसशुकतित्तिरिबर्हिणां य: । कोलाहलो विरमतेऽचिरमात्रमुच्चै र्भृङ्गाधिपे हरिकथामिव गायमाने ॥ १८ ॥

ပျားတို့၏ဘုရင်က မြင့်မားသောသံဖြင့် ဟရီကထာကဲ့သို့ ဘုရားသခင်၏ဂုဏ်တော်ကို ဟမ်ဟမ်သီဆိုသောအခါ၊ ခို၊ ကုကူး၊ စာရပ်စ်၊ ချက်ကရဝါက၊ ဟင်္သာ၊ ကြက်တူရွေး၊ တစ်တီရီနှင့် မော်ရ်တို့၏ ဆူညံသံသည် ခဏတာ ငြိမ်သက်သွားသည်။ ထိုသဘာဝမဟုတ်သော ပ鳥များသည် ဟရီ၏ဂုဏ်တော်ကို နားထောင်ရန် မိမိတို့သီချင်းကို ရပ်တန့်ကြသည်။

Verse 19

मन्दारकुन्दकुरबोत्पलचम्पकार्ण- पुन्नागनागबकुलाम्बुजपारिजाता: । गन्धेऽर्चिते तुलसिकाभरणेन तस्या यस्मिंस्तप: सुमनसो बहु मानयन्ति ॥ १९ ॥

မန်ဒါရ၊ ကုန္ဒ၊ ကုရဘက၊ ဥတ္ပလ၊ ချမ္ပက၊ အာဏ၊ ပုန္နာဂ၊ နာဂကေသရ၊ ဘကူလ၊ ကြာပန်းနှင့် ပါရီဇာတ စသည့် ပန်းများသည် သဘာဝမဟုတ်သော မွှေးရနံ့ဖြင့် ပြည့်ဝသော်လည်း၊ တုလစီ၏ တပဿာမဟိမကို သိမြင်ကြသည်။ အကြောင်းမှာ ဘုရားသခင်သည် တုလစီရွက်ဖြင့် ကိုယ်တိုင် အလှဆင်တော်မူသဖြင့် ပန်းတို့သည် တုလစီကို အထူးဂုဏ်ပြုကြသည်။

Verse 20

यत्संकुलं हरिपदानतिमात्रद‍ृष्टै- र्वैदूर्यमारकतहेममयैर्विमानै: । येषां बृहत्कटितटा: स्मितशोभिमुख्य: कृष्णात्मनां न रज आदधुरुत्स्मयाद्यै: ॥ २० ॥

ဟရီ၏ ပဒပဒ္မခြေတော်ကိုသာ မြင်မြင်ချင်းကဲ့သို့ ဝိုင်ကွဏ္ဍသည် လာပစ်လဇူလီ၊ မြရကတ်နှင့် ရွှေဖြင့် ပြုလုပ်ထားသော ဗိမာန်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။ သို့သော် ကృష్ణကိုသာ အတ္တမဖြစ်စေသော နေထိုင်သူတို့သည် ကြီးမားသော ခါးတင်နှင့် အပြုံးလှပသော မျက်နှာရှိသော ချစ်သူများက ဝိုင်းရံထားသော်လည်း၊ သူတို့၏ ရယ်မောပျော်ရွှင်မှုနှင့် ဆွဲဆောင်မှုကြောင့် ကာမရဂ မတက်ကြွကြ။

Verse 21

श्री रूपिणी क्‍वणयती चरणारविन्दं लीलाम्बुजेन हरिसद्मनि मुक्तदोषा । संलक्ष्यते स्फटिककुड्य उपेतहेम्नि सम्मार्जतीव यदनुग्रहणेऽन्ययत्न: ॥ २१ ॥

ဝိုင်ကွဏ္ဍရှိ အမျိုးသမီးများသည် သီရိ (လက္ခမီ) ဒေဝီကဲ့သို့ လှပ၍ အပြစ်ကင်းစင်ကြသည်။ လက်ထဲတွင် ကြာပန်းကို ကစားလျက်၊ ခြေကောက်ကင်များ တင်တင်မြည်သံနှင့်အတူ ဟရီ၏ နေရာတော်၌ တောက်ပနေကြသည်။ တခါတရံ ရွှေဘောင်များဖြင့် အလှဆင်ထားသော စဖတိကနံရံများကို သန့်ရှင်းရေးလုပ်နေသကဲ့သို့ မြင်ရပြီး၊ အမြင့်ဆုံးဘုရား၏ အနုဂ्रहကို ရယူရန် ဆေဝါပြုနေသကဲ့သို့ ဖြစ်သည်။

Verse 22

वापीषु विद्रुमतटास्वमलामृताप्सु प्रेष्यान्विता निजवने तुलसीभिरीशम् । अभ्यर्चती स्वलकमुन्नसमीक्ष्य वक्त्र- मुच्छेषितं भगवतेत्यमताङ्ग यच्छ्री: ॥ २२ ॥

သီရိလက္ခမီနတ်မယ်တို့သည် မိမိတို့၏ဥယျာဉ်များတွင် ပုလဲကျောက်ကမ်းပါးတန်းများဖြင့် တန်ဆာဆင်ထားသော သန့်ရှင်းသော အမృతရေကန်အနား၌ တူလစီရွက်များကို အမှုထမ်းများနှင့်အတူ ဆက်ကပ်ကာ ဘုရားရှင်ကို ပူဇော်ကြသည်။ ပူဇော်စဉ် ရေပြင်တွင် မိမိတို့၏ မြင့်မားသောနှာတံနှင့် လှပသောမျက်နှာအရိပ်ကို မြင်၍ ဘဂဝန်၏ နမ်းရှိုက်ခြင်းကြောင့် အလှတရား ပိုမိုတိုးပွားသကဲ့သို့ ထင်မြင်ကြသည်။

Verse 23

यन्न व्रजन्त्यघभिदो रचनानुवादा- च्छृण्वन्ति येऽन्यविषया: कुकथा मतिघ्नी: । यास्तु श्रुता हतभगैर्नृभिरात्तसारा- स्तांस्तान् क्षिपन्त्यशरणेषु तम:सु हन्त ॥ २३ ॥

ပാപကိုဖျက်သိမ်းသော ဘုရားရှင်၏ ဝைகုဏ္ဌလောကများအကြောင်းကို မဆွေးနွေးမနားထောင်ဘဲ ဉာဏ်ကိုမူးယစ်စေသော အခြားအကြောင်းအရာဆိုင်ရာ မကောင်းသောပုံပြင်များကိုသာ နားထောင်နေသူများသည် အလွန်ကံမကောင်း၍ ဝမ်းနည်းဖွယ်ဖြစ်သည်။ ဝைகုဏ္ဌကထာကို စွန့်ပြီး လောကီအကြောင်းအရာများကို ပြောဆိုသူတို့သည် အဝိဇ္ဇာ၏ အမှောင်အနက်ဆုံးဒေသသို့ ပစ်ချခံရသည်။

Verse 24

येऽभ्यर्थितामपि च तो नृगतिं प्रपन्ना ज्ञानं च तत्त्वविषयं सहधर्मं यत्र । नाराधनं भगवतो वितरन्त्यमुष्य सम्मोहिता विततया बत मायया ते ॥ २४ ॥

ဗြဟ္မာက ပြောသည်—အို နတ်တို့၊ လူ့ကိုယ်ခန္ဓာသည် အလွန်အရေးကြီးသည်။ ကျွန်ုပ်တို့တောင် ထိုကဲ့သို့သောဘဝကို လိုလားကြသည်၊ အကြောင်းမှာ လူ့ရုပ်ဖြင့်သာ တရားဓမ္မ၏ ပြည့်စုံမှုနှင့် သစ္စာတရားဆိုင်ရာ ဉာဏ်ကို ရနိုင်သည်။ သို့သော် လူ့ဘဝရရှိပြီးလည်း ဘဂဝန်နှင့် သူ၏ဓာမကို မသိနားမလည်သူသည် ပြင်ပမாயာ၏ ကျယ်ပြန့်သော သက်ရောက်မှုကြောင့် အလွန်မိုဟ်နေသည်ဟု သိရမည်။

Verse 25

यच्च व्रजन्त्यनिमिषामृषभानुवृत्त्या दूरेयमा ह्युपरि न: स्पृहणीयशीला: । भर्तुर्मिथ: सुयशस: कथनानुराग- वैक्लव्यबाष्पकलया पुलकीकृताङ्गा: ॥ २५ ॥

ဘုရားရှင်၏ ဂုဏ်တော်ကို ချစ်ခြင်းဖြင့် နားထောင်ရာမှ စိတ်လှုပ်ရှား၍ ကိုယ်အင်္ဂါများ ရိုမန့်ချ်ဖြစ်ကာ မျက်ရည်စက်များကျသည့်သူတို့သည်—သမาธိနှင့် တပသ်တို့ကို မစိတ်ဝင်စားသော်လည်း—အမြင့်ဆုံး ဝைகုဏ္ဌရာဇ్యသို့ မြှင့်တင်ခံရသည်။ ထိုရာဇ్యంသည် လောကီဗြဟ္မာဏ္ဍများအပေါ်တွင်ရှိပြီး ဗြဟ္မာနှင့် အခြားနတ်တို့ကပါ ဆန္ဒပြုသောနေရာဖြစ်သည်။

Verse 26

तद्विश्वगुर्वधिकृतं भुवनैकवन्द्यं दिव्यं विचित्रविबुधाग्र्यविमानशोचि: । आपु: परां मुदमपूर्वमुपेत्य योग- मायाबलेन मुनयस्तदथो विकुण्ठम् ॥ २६ ॥

ထို့ကြောင့် စနက၊ စနာတန၊ စနန္ဒန နှင့် စနတ်ကုမာရ မဟာရသီတို့သည် ယောဂမယာ၏ အင်အားဖြင့် ဝိညာဉ်လောကရှိ ထိုဝைகုဏ္ဌသို့ ရောက်ရှိကာ မကြုံဖူးသည့် အမြင့်ဆုံး ပျော်ရွှင်မှုကို ခံစားကြသည်။ သူတို့သည် လောကအားလုံးက ဂုဏ်ပြုသော ထိုဒိဗ္ဗဓာမကို မြင်ကြပြီး၊ ဝைகုဏ္ဌ၏ အကောင်းဆုံး ဘက္တများ မောင်းနှင်သော အလှဆင်လှပသည့် ဝိမာန်များ၏ တောက်ပမှုကြောင့် ကောင်းကင်တစ်လျှောက် လင်းလက်နေကာ၊ အထက်ဆုံး ဘဂဝန်က အုပ်စိုးနေသည်ကို တွေ့မြင်ကြသည်။

Verse 27

तस्मिन्नतीत्य मुनय: षडसज्जमाना: कक्षा: समानवयसावथ सप्तमायाम् । देवावचक्षत गृहीतगदौ परार्ध्य- केयूरकुण्डलकिरीटविटङ्कवेषौ ॥ २७ ॥

ဝိုင်ကుంఐဋ္ဌပူရီ၏ တံခါးခြောက်ပေါက်ကို အလှဆင်မှုများအပေါ် အံ့ဩခြင်းမရှိဘဲ ဖြတ်ကျော်ပြီးနောက်၊ မုနိတို့သည် ခုနစ်မြောက်တံခါး၌ အသက်တူတူ တောက်ပသော အစောင့်နှစ်ဦးကို မြင်ကြသည်—ဂဒါကိုင်ထား၍ တန်ဖိုးကြီး လက်မောင်းကွင်း၊ နားကပ်၊ မကူဋ်၊ ဝတ်စုံတို့ဖြင့် အလှဆင်ထားသည်။

Verse 28

मत्तद्विरेफवनमालिकया निवीतौ विन्यस्तयासितचतुष्टयबाहुमध्ये । वक्त्रं भ्रुवा कुटिलया स्फुटनिर्गमाभ्यां रक्तेक्षणेन च मनाग्रभसं दधानौ ॥ २८ ॥

တံခါးစောင့်နှစ်ဦးသည် ပန်းသစ်များ၏ ဝနမာလာကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး မူးယစ်သကဲ့သို့ ပျားများက ဝိုင်းဝန်းမြည်ဟည်းနေသည်။ ထိုမာလာသည် လည်ပင်းပတ်လည်နှင့် အပြာရောင် လက်လေးဖက်အကြားတွင် တင်ထားသည်။ ကွေးသော မျက်ခုံး၊ ဖောင်းသော နှာခေါင်းပေါက်များနှင့် နီမြန်းသော မျက်လုံးများကြောင့် သူတို့သည် အနည်းငယ် စိတ်လှုပ်ရှားသကဲ့သို့ ထင်ရသည်။

Verse 29

द्वार्येतयोर्निविविशुर्मिषतोरपृष्ट्वा पूर्वा यथा पुरटवज्रकपाटिका या: । सर्वत्र तेऽविषमया मुनय: स्वद‍ृष्टय‍ा ये सञ्चरन्त्यविहता विगताभिशङ्का: ॥ २९ ॥

တံခါးစောင့်နှစ်ဦး ကြည့်နေသော်လည်း မုနိတို့သည် မမေးမြန်းဘဲ အလိုအလျောက် ဝင်ရောက်하였다။ သူတို့၏ အမြင်သည် နေရာတိုင်း တန်းတူဖြစ်၍ “ငါ့ဟာ–သူ့ဟာ” ဟူသော ခွဲခြားမှု မရှိ။ ရွှေနှင့် စိန်တံခါးချပ်များဖြင့် ပြုလုပ်ထားသော အရင်တံခါးခြောက်ပေါက်ကို အတားအဆီးမရှိ ဖြတ်သန်းခဲ့သကဲ့သို့၊ ခုနစ်မြောက်တံခါးကိုလည်း ကိုယ့်ဆန္ဒဖြင့် သံသယကင်းစွာ ဝင်ရောက်하였다။

Verse 30

तान् वीक्ष्य वातारशनांश्चतुर: कुमारान् वृद्धान्दशार्धवयसो विदितात्मतत्त्वान् । वेत्रेण चास्खलयतामतदर्हणांस्तौ तेजो विहस्य भगवत्प्रतिकूलशीलौ ॥ ३० ॥

ကိုယ်ခန္ဓာကို ဖုံးကွယ်ရန် လေထုသာရှိသကဲ့သို့ ဖြစ်သော ကုမာရလေးပါးကို မြင်သောအခါ—မြင်ရသည်မှာ ငါးနှစ်အရွယ်ကလေးများကဲ့သို့ပင် ဖြစ်သော်လည်း သတ္တဝါအားလုံးထဲတွင် အရှေးအကျဆုံးဖြစ်ပြီး အတ္တမန်၏ သစ္စာကို သိမြင်ထားသူများ—ဘဂဝန်အား မနှစ်သက်စေသော စိတ်သဘောရှိသည့် တံခါးစောင့်နှစ်ဦးက တုတ်များဖြင့် လမ်းကို တားဆီး하였다။ ထိုမုနိတို့၏ တေဇောကို မထိုက်တန်စွာ ရယ်မောကာ မထီမဲ့မြင် ပြုခဲ့သည်။

Verse 31

ताभ्यां मिषत्स्वनिमिषेषु निषिध्यमाना: स्वर्हत्तमा ह्यपि हरे: प्रतिहारपाभ्याम् । ऊचु: सुहृत्तमदिद‍ृक्षितभङ्ग ईष- त्कामानुजेन सहसा त उपप्लुताक्षा: ॥ ३१ ॥

အခြားဒေဝများ ကြည့်နေစဉ်တွင်ပင်၊ သီရိဟရီ၏ အဓိကတံခါးစောင့်နှစ်ဦးက—ကုမာရတို့သည် အလွန်အမင်း သင့်လျော်သူများဖြစ်သော်လည်း—ဝင်ခွင့်မပေးဘဲ တားမြစ်하였다။ အလွန်ချစ်မြတ်နိုးသော သခင် သီရိဟရီကို တွေ့မြင်လိုသည့် ပြင်းပြသော ဆန္ဒ ပျက်ကွက်သဖြင့် ဒေါသကြောင့် သူတို့၏ မျက်လုံးများ ချက်ချင်း နီမြန်းလာပြီး၊ အနည်းငယ် တင်းမာသော စကားဖြင့် ပြောကြား하였다။

Verse 32

मुनय ऊचु: को वामिहैत्य भगवत्परिचर्ययोच्चै- स्तद्धर्मिणां निवसतां विषम: स्वभाव: । तस्मिन् प्रशान्तपुरुषे गतविग्रहे वां को वात्मवत्कुहकयो: परिशङ्कनीय: ॥ ३२ ॥

ရသေ့များက ဆိုကြသည်—ဘုရားသခင်၏ အမြင့်ဆုံးသော အမှုတော်ဆောင်ရာ၌ တင်ထားခံရသော်လည်း ဤနှစ်ဦး၏ စိတ်သဘောထားသည် အဘယ်ကြောင့် ညီညွတ်မှုမရှိဘဲ ဆန့်ကျင်သနည်း? ဗൈကුණ္ဌတွင် သူတို့ မည်သို့ နေထိုင်နိုင်သနည်း? ဘုရား၏ နိုင်ငံတော်တွင် ရန်သူ ဝင်လာနိုင်ရာ ဘယ်ကနေ? အမြင့်ဆုံးပုဂ္ဂိုလ်တော်၌ ရန်သူမရှိ; မည်သူက မနာလိုနိုင်မည်နည်း? ထိုနှစ်ဦးသည် လိမ်လည်သူများဖြစ်နိုင်၍ အခြားသူများကိုလည်း ကိုယ့်လိုပဲ သံသယထားကြသည်။

Verse 33

न ह्यन्तरं भगवतीह समस्तकुक्षा- वात्मानमात्मनि नभो नभसीव धीरा: । पश्यन्ति यत्र युवयो: सुरलिङ्गिनो: किं व्युत्पादितं ह्युदरभेदि भयं यतोऽस्य ॥ ३३ ॥

ဗൈကුණ္ဌတွင် ပညာရှိတို့သည် ဘုရားသခင်နှင့် နေထိုင်သူများအကြား ကွာဟမှုမမြင်ကြ၊ အာကာသကြီးနှင့် အာကာသငယ်တို့သည် တစ်ခုတည်းသော မိုးကောင်းကင်အတွင်း ညီညွတ်သကဲ့သို့။ ထိုညီညွတ်မှုအလယ်၌ ကြောက်ရွံ့မှု၏ မျိုးစေ့သည် အဘယ်ကြောင့် ပေါ်လာသနည်း? ဤနှစ်ဦးသည် ဗൈကුණ္ဌဝါစီတို့ကဲ့သို့ ဝတ်ဆင်ထားသော်လည်း မညီညွတ်မှုသည် ဘယ်ကနေ ဖြစ်ပေါ်သနည်း?

Verse 34

तद्वाममुष्य परमस्य विकुण्ठभर्तु: कर्तुं प्रकृष्टमिह धीमहि मन्दधीभ्याम् । लोकानितो व्रजतमन्तरभावद‍ृष्टय‍ा पापीयसस्त्रय इमे रिपवोऽस्य यत्र ॥ ३४ ॥

ထို့ကြောင့် ဤမလင်သော၊ ဉာဏ်နည်းသော နှစ်ဦးကို မည်သို့ သင့်တော်သော ဒဏ်ခတ်မှု ပေးရမည်ကို စဉ်းစားကြစို့၊ အဆုံးတွင် သူတို့အတွက် အကျိုးရှိစေရန်။ ဗൈကුණ္ဌဘဝတွင် ဒွৈတကို မြင်သောကြောင့် သူတို့သည် အညစ်အကြေးတင်နေပြီ; ထို့ကြောင့် သူတို့ကို ဤနေရာမှ ပစ္စည်းလောကသို့ ဖယ်ရှားပို့ရမည်၊ ထိုနေရာတွင် သတ္တဝါတို့၌ ရန်သူ သုံးမျိုးရှိသည်။

Verse 35

तेषामितीरितमुभाववधार्य घोरं तं ब्रह्मदण्डमनिवारणमस्त्रपूगै: । सद्यो हरेरनुचरावुरु बिभ्यतस्तत्- पादग्रहावपततामतिकातरेण ॥ ३५ ॥

မုနိများက ကြေညာသော ကြောက်မက်ဖွယ် ဘြဟ္မဒဏ်—မည်သည့် လက်နက်အစုအဝေးဖြင့်မျှ မတားဆီးနိုင်သောအရာ—ကို နားလည်သွားသောအခါ၊ ဟရိ၏ အနုचर ဖြစ်သော ဗൈကුණ္ဌ တံခါးစောင့်နှစ်ဦးသည် ချက်ချင်း အလွန်ကြောက်ရွံ့ကာ အလွန်စိုးရိမ်ပူပန်လျက် ဘြာဟ္မဏတို့၏ ခြေတော်၌ လဲကျ၍ ခြေကိုင်ကပ်ကြသည်။

Verse 36

भूयादघोनि भगवद्‍‌भिरकारि दण्डो यो नौ हरेत सुरहेलनमप्यशेषम् । मा वोऽनुतापकलया भगवत्स्मृतिघ्नो मोहो भवेदिह तु नौ व्रजतोरधोऽध: ॥ ३६ ॥

တံခါးစောင့်များက ဆိုသည်—အပြစ်ကင်းသော မုနိတို့၊ သင်တို့ပေးသော ဒဏ်ခတ်မှုသည် သင့်တော်ပါသည်၊ အကြောင်းမှာ ကျွန်ုပ်တို့သည် သင်တို့ကဲ့သို့ ဒေဝတားတူ သာဓုတို့ကိုပင် မလေးစားခဲ့မိသည်။ သို့သော် ကျွန်ုပ်တို့၏ နောင်တပြုသော တောင်းပန်မှုအပေါ် ကရုဏာပြု၍၊ ကျွန်ုပ်တို့သည် တဖြည်းဖြည်း အောက်သို့ ဆင်းသက်သွားရသော်လည်း ဘုရားသခင်ကို မေ့လျော့စေသော မောဟ မကျရောက်ပါစေနှင့်။

Verse 37

एवं तदैव भगवानरविन्दनाभ: स्वानां विबुध्य सदतिक्रममार्यहृद्य: । तस्मिन् ययौ परमहंसमहामुनीना- मन्वेषणीयचरणौ चलयन् सहश्री: ॥ ३७ ॥

ထိုခဏတည်းကပင် ကြာနာဘ (Padmanābha) ဘုရားသခင်သည် မိမိ၏အမှုထမ်းများက ရှင်သန့်မုနိများကို စော်ကားခဲ့သည်ကို သိရှိ၍ သီရိ (လက္ခမီ) နှင့်အတူ ထိုနေရာသို့ ကြွလာတော်မူသည်—ပရမဟံသ မဟာမုနိတို့ ရှာဖွေသော ပဒတော်များသို့။

Verse 38

तं त्वागतं प्रतिहृतौपयिकं स्वपुम्भि- स्तेऽचक्षताक्षविषयं स्वसमाधिभाग्यम् । हंसश्रियोर्व्यजनयो: शिववायुलोल- च्छुभ्रातपत्रशशिकेसरशीकराम्बुम् ॥ ३८ ॥

စနကာဒိ ရှင်မုနိတို့သည် ယခင်က သမာဓိအတွင်း နှလုံးသားထဲတွင်သာ မြင်ရသော ဗိဿနုကို ယခု မျက်စိရှေ့တွင် တကယ်မြင်ကြသည်။ ထီးနှင့် ချာမရာပန်ကာ စသည်တို့ကို ကိုင်ဆောင်သော ပါရ်ရှဒများနှင့်အတူ ကြွလာတော်မူစဉ် ချာမရာ၏ ဖြူရောင်မွှေးများသည် ဟင်္သာနှစ်ကောင်ကဲ့သို့ နူးညံ့စွာ လှုပ်ရှား၍ ထီးပေါ် မုတျာကြိုးများလည်း သာယာသောလေကြောင့် အမృతစက်ကဲ့သို့ တုန်လှုပ်နေသည်။

Verse 39

कृत्‍स्‍नप्रसादसुमुखं स्पृहणीयधाम स्‍नेहावलोककलया हृदि संस्पृशन्तम् । श्यामे पृथावुरसि शोभितया श्रिया स्व- श्चूडामणिं सुभगयन्तमिवात्मधिष्ण्यम् ॥ ३९ ॥

သူတို့သည် အရှင်ကို မြင်ကြသည်—အပျော်အပါးအလုံးစုံ၏ နိဿယ၊ မျက်နှာတော်ကြည်လင်၍ လိုလားဖွယ် တောက်ပမှုရှိသူ—မေတ္တာပြည့်ဝသော အပြုံးနှင့် မျက်စိတော်ကြည့်ခြင်းက နှလုံးသားအတွင်းကို ထိတွေ့စေသည်။ သျာမရောင် ကိုယ်တော်နှင့် ကျယ်ဝန်းသော ရင်ဘတ်ပေါ်တွင် သီရိဒေဝီ တည်နေ၍၊ ဒိဗ္ဗလောက၏ အလှနှင့် ကံကောင်းခြင်းကို ကိုယ်တော်တိုင် ဖြန့်ကျက်နေသကဲ့သို့ ထင်ရသည်။

Verse 40

पीतांशुके पृथुनितम्बिनि विस्फुरन्त्या काञ्‍च्यालिभिर्विरुतया वनमालया च । वल्गुप्रकोष्ठवलयं विनतासुतांसे विन्यस्तहस्तमितरेण धुनानमब्जम् ॥ ४० ॥

အဝါရောင်ဝတ်ရုံဖြင့် ဖုံးအုပ်ထားသော ကျယ်ဝန်းသည့် တင်ပါးပေါ်တွင် တောက်ပသော ခါးပတ်တပ်ဆင်ထားပြီး၊ ပျားများ၏ ဟုန်ဟုန်သံဖြင့် ထင်ရှားသော ပန်းဝနမာလာကိုလည်း ဝတ်ဆင်ထားသည်။ လက်ကောက်များက လက်မောင်းအဆုံးကို လှပစေပြီး၊ လက်တစ်ဖက်ကို ဂရုဍ၏ ပခုံးပေါ်တင်ကာ အခြားလက်ဖြင့် ကြာပန်းကို လှည့်ကစားနေသည်။

Verse 41

विद्युत्क्षिपन्मकरकुण्डलमण्डनार्ह- गण्डस्थलोन्नसमुखं मणिमत्किरीटम् । दोर्दण्डषण्डविवरे हरता परार्ध्य- हारेण कन्धरगतेन च कौस्तुभेन ॥ ४१ ॥

သူ၏ မျက်နှာတော်တွင် မိုးကြိုးထက်တောက်ပသော မကရာပုံ နားကပ်များ၏ အလှကို တိုးစေသော ပါးပြင်များရှိပြီး၊ နှာခေါင်းတော် ထင်ရှားကာ ရတနာတပ်ဆင်ထားသော သရဖူကို ဆောင်းထားသည်။ ခိုင်မာသော လက်မောင်းနှစ်ဖက်ကြားတွင် အလွန်တန်ဖိုးကြီး လည်ဆွဲတစ်စင်း လှပစွာ ချိတ်ဆွဲနေပြီး၊ လည်ပင်းတွင် ကೌஸ္တုဘ မဏိ တောက်ပနေသည်။

Verse 42

अत्रोपसृष्टमिति चोत्स्मितमिन्दिराया: स्वानां धिया विरचितं बहुसौष्ठवाढ्यम् । मह्यं भवस्य भवतां च भजन्तमङ्गं नेमुर्निरीक्ष्य नवितृप्तद‍ृशो मुदा कै: ॥ ४२ ॥

ဤနေရာ၌ ပေါ်ထွန်းလာသော နာရာယဏ၏ အလွန်လှပသည့် အလှတရားသည် ဘက္တတို့၏ ဉာဏ်ပညာကြောင့် အကြိမ်ကြိမ် တိုးပွားကာ လက္ရှမီဒေဝီ၏ အလှအပ ဂုဏ်မာန်ကိုပင် ကျော်လွန်သွားသည်။ ဟေ ဒေဝတို့၊ ထိုသခင်သည် ငါနှင့် ရှီဝနှင့် သင်တို့အားလုံးကလည်း ပူဇော်ထိုက်သူ ဖြစ်သည်။ ရှင်ရသီတို့သည် မပြည့်မီသော မျက်လုံးများဖြင့် ကြည့်ရှုကာ ဝမ်းမြောက်စွာ သူ၏ ကြာပန်းခြေတော်၌ ခေါင်းညွှတ်ကြသည်။

Verse 43

तस्यारविन्दनयनस्य पदारविन्द- किञ्जल्कमिश्रतुलसीमकरन्दवायु: । अन्तर्गत: स्वविवरेण चकार तेषां सङ्‌क्षोभमक्षरजुषामपि चित्ततन्वो: ॥ ४३ ॥

ကြာပန်းမျက်လုံးရှိသော ဘုရားသခင်၏ ကြာပန်းခြေတော်မှ ကေသရနှင့် ရောနှောသည့် တူလစီမကရန္ဒ အနံ့သင်းလေက ရှင်ရသီတို့၏ နှာခေါင်းပေါက်များမှ ဝင်ရောက်လာသောအခါ၊ အရုပ်မဲ့ ဘြဟ္မန်အယူအဆကို ဆက်လက်ကပ်လှမ်းနေကြသော်လည်း သူတို့၏ ကိုယ်နှင့် စိတ်တို့တွင် လှုပ်ရှားမှု ဖြစ်ပေါ်လာသည်။

Verse 44

ते वा अमुष्य वदनासितपद्मकोश- मुद्वीक्ष्य सुन्दरतराधरकुन्दहासम् । लब्धाशिष: पुनरवेक्ष्य तदीयमङ्‌घ्रि- द्वन्द्वं नखारुणमणिश्रयणं निदध्यु: ॥ ४४ ॥

သူတို့သည် ဘုရားသခင်၏ မျက်နှာတော်ကို အပြာရောင် ကြာပန်းအဖူး၏ အတွင်းပိုင်းကဲ့သို့ မြင်ကြပြီး၊ အလွန်လှပသော နှုတ်ခမ်းပေါ်ရှိ အပြုံးတော်ကို ကုန္ဒပန်း (မယ်လီ) ပွင့်သကဲ့သို့ မြင်ကြသည်။ ထိုဒർശနကြောင့် ပြည့်ဝတൃပ్తပြီး ကောင်းချီးရကာ၊ ထပ်မံကြည့်လိုသဖြင့် ကြာပန်းခြေတော်၏ လက်သည်းတော်များကို ကြည့်ကြရာ အနီရောင် မဏိကဲ့သို့ တောက်ပနေသည်။ ထိုသို့ မကြာခဏ ဘုရား၏ အလောကီမဟုတ်သော ကိုယ်တော်ကို ကြည့်ရှုရင်း နောက်ဆုံးတွင် သူ၏ ပုဂ္ဂိုလ်ရေး ရုပ်သဏ္ဌာန်၌ သမాధိတည်ကြသည်။

Verse 45

पुंसां गतिं मृगयतामिह योगमार्गै- र्ध्यानास्पदं बहु मतं नयनाभिरामम् । पौंस्‍नं वपुर्दर्शयानमनन्यसिद्धै- रौत्पत्तिकै: समगृणन् युतमष्टभोगै: ॥ ४५ ॥

ဤသည်မှာ ယောဂလမ်းစဉ်များဖြင့် အမြင့်ဆုံးဂတိကို ရှာဖွေသူတို့က သမాధိ၏ အခြေခံအဖြစ် တည်ထားသည့်၊ မျက်စိကိုလည်း ရမဏီယဖြစ်စေသော ဘုရားသခင်၏ ရုပ်သဏ္ဌာန်ဖြစ်သည်။ ဤရုပ်သည် စိတ်ကူးယဉ်မဟုတ်ဘဲ မဟာစိဒ္ဓ ယောဂီတို့က သက်သေပြထားသော အမှန်တကယ်သော ရုပ်ဖြစ်သည်။ ဘုရားသည် အဋ္ဌစိဒ္ဓိ (စိဒ္ဓိ ၈ မျိုး) ဖြင့် ပြည့်စုံသော်လည်း အခြားသူတို့အတွက် ထိုစိဒ္ဓိများကို ပြည့်ဝစွာ မရနိုင်။

Verse 46

कुमारा ऊचु: योऽन्तर्हितो हृदि गतोऽपि दुरात्मनां त्वं सोऽद्यैव नो नयनमूलमनन्त राद्ध: । यर्ह्येव कर्णविवरेण गुहां गतो न: पित्रानुवर्णितरहा भवदुद्भवेन ॥ ४६ ॥

ကူမာရတို့က ပြောကြသည်။ အဆုံးမရှိသော प्रभုရေ၊ မကောင်းသောစိတ်ရှိသူတို့အတွက် သင်သည် လူတိုင်း၏ နှလုံးအတွင်း၌ တည်ရှိနေသော်လည်း မပေါ်လွင်ပါ။ သို့သော် ယနေ့ သင်သည် ကျွန်ုပ်တို့၏ မျက်စိရှေ့တွင် တိုက်ရိုက် ပေါ်ထွန်းလာပါပြီ။ ကျွန်ုပ်တို့၏ ဖခင် ဘြဟ္မာထံမှ နားဖြင့် ကြားခဲ့သော သင်၏ ဂုဏ်တော်ဖော်ပြချက်များသည် သင်၏ ကရုဏာပြည့်ဝသော ပေါ်ထွန်းမှုကြောင့် ယခု အမှန်တကယ် ဖြစ်လာပါသည်။

Verse 47

तं त्वां विदाम भगवन् परमात्मतत्त्वं सत्त्वेन सम्प्रति रतिं रचयन्तमेषाम् । यत्तेऽनुतापविदितैर्दृढभक्तियोगै- रुद्ग्रन्थयो हृदि विदुर्मुनयो विरागा: ॥ ४७ ॥

အို ဘဂဝန်၊ သင်သည် ပရမအတ္တမတတ္တဝါ၊ အမြင့်ဆုံးအမှန်တရားဖြစ်ကြောင်း ကျွန်ုပ်တို့ သိပါသည်။ သန့်ရှင်းသော စတ္တဝဂုဏ်တွင် သင်၏ တိဗ္ဗရုပ်ကို ထင်ရှားစေသည်။ သင်၏ ကရုဏာကြောင့်သာ မပြတ်သားသော ဘက္တိယောဂဖြင့် စိတ်သန့်ရှင်းသော မုနိများက ထို နిత్యရုပ်ကို နှလုံး၌ သိမြင်နိုင်သည်။

Verse 48

नात्यन्तिकं विगणयन्त्यपि ते प्रसादं किम्वन्यदर्पितभयं भ्रुव उन्नयैस्ते । येऽङ्ग त्वदङ्‌घ्रि शरणा भवत: कथाया: कीर्तन्यतीर्थयशस: कुशला रसज्ञा: ॥ ४८ ॥

အို प्रभု၊ သင်၏ ခြေတော်ကို အားကိုး၍ ကီർത്തနာထိုက်သော သန့်ရှင်းလီလာကഥာများကို နားထောင်သီဆိုရာတွင် ကျွမ်းကျင်၍ ရသကို သိမြင်သော ဘက္တများသည် လောကီအမြင့်ဆုံးအကျိုးဟု ဆိုသော မောက္ခကိုတောင် မလေးစားကြ; အခြားနိမ့်သော အကျိုးများကိုတော့ မဆိုလိုတော့ပါ။

Verse 49

कामं भव: स्ववृजिनैर्निरयेषु न: स्ता- च्चेतोऽलिवद्यदि नु ते पदयो रमेत । वाचश्च नस्तुलसिवद्यदि तेऽङ्‌घ्रि शोभा: पूर्येत ते गुणगणैर्यदि कर्णरन्ध्र: ॥ ४९ ॥

အို प्रभု၊ ကျွန်ုပ်တို့၏ အပြစ်ကံကြောင့် နရကအခြေအနေတွင်ပင် မွေးဖွားရပါစေ; သို့သော် ကျွန်ုပ်တို့၏ စိတ်သည် ပျားကဲ့သို့ သင်၏ ပဒ္မခြေတော်၌ အမြဲ ရမိနေပါစေ။ ကျွန်ုပ်တို့၏ စကားသည် တုလစီရွက်ကဲ့သို့ သင်၏ ခြေတော်၏ အလှကို တိုးစေပါစေ၊ ကျွန်ုပ်တို့၏ နားများသည် သင်၏ တိဗ္ဗဂုဏ်ဂီတဖြင့် အမြဲ ပြည့်ဝနေပါစေ။

Verse 50

प्रादुश्चकर्थ यदिदं पुरुहूत रूपं तेनेश निर्वृतिमवापुरलं द‍ृशो न: । तस्मा इदं भगवते नम इद्विधेम योऽनात्मनां दुरुदयो भगवान् प्रतीत: ॥ ५० ॥

အို प्रभု၊ သင်သည် ကရုဏာဖြင့် ဤ ‘ပုရုဟူတ’ ရုပ်ကို ကျွန်ုပ်တို့ရှေ့တွင် ထင်ရှားစေသဖြင့် ကျွန်ုပ်တို့၏ မျက်စိနှင့် စိတ်သည် အလွန်တရာ ကျေနပ်အေးချမ်းမှု ရရှိခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် ကံမကောင်း၍ ဉာဏ်နည်းသူတို့ မမြင်နိုင်သော ဘဂဝန်၏ နిత్యရုပ်တော်ကို ကျွန်ုပ်တို့ ဦးညွှတ်နမസ്കာရ ပြုပါသည်။