Adhyaya 3
Yamarāja Instructs the Yamadūtas: Supreme Authority, Mahājanas, and the Glory of the Holy Name
ဝိṣṇudūtas က အဇာမီလာကို ဖမ်းဆီးရန် ကြိုးပမ်းမှုကို တားဆီးပြီးနောက် ပရိက္ခစ် မင်းက ယမရာဇ၏ အမိန့်ကို မည်သို့ တားဆီးနိုင်သနည်းဟု သုကဒေဝထံ မေးမြန်းသည်။ အံ့အားသင့်၍ စိတ်မတည်ငြိမ်သော ယမဒူတများက ကမ္ဘာလောက အုပ်ချုပ်ရေး၏ အမှန်တကယ် အာဏာတည်ဆောက်ပုံနှင့် အလင်းရောင်ထွန်းသော ကာကွယ်သူ လေးဦး၏ အထောက်အထားကို မိမိတို့ အရှင်ထံ မေးကြသည်။ ယမရာဇက အာဏာအမြင့်ဆုံးသည် ဒေဝတများနှင့် အုပ်ချုပ်ရေးအရာရှိများထက် မြင့်သော အထွဋ်အမြတ် ဘုရားသခင် (Bhagavān) ထံတွင်သာ ရှိကြောင်း၊ ထာဝရဘုရား၏ ဝေဒ အမိန့်များသည် သတ္တဝါများကို ကြိုးကဲ့သို့ ချည်နှောင်ထားကြောင်း ပြန်လည်တည်မြဲစေသည်။ ဝိṣṇudūtas များသည် ဝိṣṇu ကဲ့သို့ ရှားပါးသော ကာကွယ်သူများဖြစ်ပြီး ဘက်တများကို ယမရာဇ၏ အာဏာနယ်ပယ်မှတောင် ကာကွယ်ပေးကြောင်း ရှင်းပြသည်။ ထို့နောက် တရားဓမ္မအမှန်သည် Bhagavān ၏ စီမံပြုလုပ်ချက်ဖြစ်ပြီး မဟာဇန ၁၂ ပါးမှတဆင့် သိနိုင်ကြောင်း၊ နာမသီချင်းဆိုခြင်းမှ စတင်သော bhāgavata-dharma သည် အမြင့်ဆုံး သဘောတရားဟု ကြေညာသည်။ အဇာမီလာ၏ မတော်တဆ “နာရာယဏ” ဟု ခေါ်ဆိုမှုသည် နမူနာဖြစ်လာပြီး အပြစ်မရှိလျှင် နာမသည် အပြစ်ကို အမြစ်မှ ဖယ်ရှားကာ မုက္ခကို ပေးနိုင်ကြောင်း ဆိုသည်။ ယမရာဇက မိမိ၏ အမှုထမ်းများအား အလျှော့ပေးအပ်ထားသော Vaiṣṇava များကို ရှောင်ကြဉ်ရန်နှင့် ကృష్ణ၏ နာမနှင့် ဝန်ဆောင်မှုကို မုန်းတီးသူများကိုသာ ခေါ်ဆောင်ရန် အမိန့်ပေးသည်။ အဆုံးတွင် ယမဒူတများသည် ဘက်တများကို ကြောက်ရွံ့လေးစားလာပြီး အဂသ္တျ၏ လျှို့ဝှက်သင်ကြားမှုသို့ ညွှန်ပြကာ nāma၊ aparādha နှင့် ဘက်တဖြစ်ခွင့်အကြောင်း ပိုမိုနက်ရှိုင်းစေသည်။
Shlokas
Verse 1
श्रीराजोवाच निशम्य देव: स्वभटोपवर्णितं प्रत्याह किं तानपि धर्मराज: । एवं हताज्ञो विहतान्मुरारे- र्नैदेशिकैर्यस्य वशे जनोऽयम् ॥ १ ॥
ဘုရင် ပရိက္ခစ်က ဆိုသည်—အရှင်၊ ရှုကဒေဝ ဂိုစွာမီ! ယမရာဇသည် ဓမ္မနှင့် အဓမ္မ အလုပ်အကိုင်အရ သတ္တဝါအားလုံးကို ထိန်းချုပ်သူဖြစ်သော်လည်း သူ၏ အမိန့်သည် တားဆီးခံရသည်။ ဗိဿနုဒူတတို့က အဇာမိလကို ဖမ်းဆီးခြင်းကို တားပြီး ယမဒူတတို့ကို အနိုင်ယူခဲ့ကြောင်း သတင်းပို့လာသောအခါ ဓမ္မရာဇ ယမက သူတို့ကို ဘာပြန်ဆိုသနည်း။
Verse 2
यमस्य देवस्य न दण्डभङ्ग: कुतश्चनर्षे श्रुतपूर्व आसीत् । एतन्मुने वृश्चति लोकसंशयं न हि त्वदन्य इति मे विनिश्चितम् ॥ २ ॥
အို ရှိ! ယမရာဇ၏ အပြစ်ဒဏ် အမိန့်သည် ဘယ်နေရာမှာမှ ယခင်က ဖျက်ဆီးခံရသည်ဟု မကြားဖူးပါ။ ထို့ကြောင့် မုနီရေ၊ ဤဖြစ်ရပ်သည် လူတို့၏ သံသယကို တိုးစေသည်။ သင်မှတပါး အခြားမည်သူမျှ မရှင်းလင်းနိုင်ကြောင်း ကျွန်ုပ် အတည်ပြုထားသည်။ ကျေးဇူးပြု၍ အကြောင်းရင်းကို ရှင်းပြပါ။
Verse 3
श्रीशुक उवाच भगवत्पुरुषै राजन् याम्या: प्रतिहतोद्यमा: । पतिं विज्ञापयामासुर्यमं संयमनीपतिम् ॥ ३ ॥
ရှရီရှုကဒေဝက ပြန်ဆိုသည်—ဘုရင်ရေ၊ ဗိဿနု၏ အမိန့်သယ်များက ယမဒူတတို့၏ ကြိုးပမ်းမှုကို တားဆီး၍ အနိုင်ယူခဲ့သည်။ ထို့နောက် သူတို့သည် စံယမနီပူရီ၏ အရှင်၊ ပാപသားတို့၏ အုပ်ချုပ်သူဖြစ်သော မိမိတို့၏ သခင် ယမထံသို့ သွားကာ ဤဖြစ်ရပ်ကို တင်ပြ하였다။
Verse 4
यमदूता ऊचु: कति सन्तीह शास्तारो जीवलोकस्य वै प्रभो । त्रैविध्यं कुर्वत: कर्म फलाभिव्यक्तिहेतव: ॥ ४ ॥
ယမဒူတတို့က ဆိုသည်—အရှင်ဘုရား၊ ဤဇီဝလောက၌ အုပ်ချုပ်သူ/တရားစီရင်သူ မည်မျှရှိသနည်း။ သတ္တဝ၊ ရဇ၊ တမ သုံးဂုဏ်အောက်၌ ပြုသော ကမ္မ၏ အကျိုးရလဒ် မျိုးစုံ ပေါ်ထွန်းစေသော အကြောင်းရင်း မည်မျှရှိသနည်း။
Verse 5
यदि स्युर्बहवो लोके शास्तारो दण्डधारिण: । कस्य स्यातां न वा कस्य मृत्युश्चामृतमेव वा ॥ ५ ॥
ဤလောက၌ ဒဏ်ကိုင်ထားသော အုပ်ချုပ်သူနှင့် တရားသူကြီး များစွာရှိလျှင်၊ ဘယ်သူကို အပြစ်ပေးမည်၊ ဘယ်သူကို မပေးမည်နည်း။ ဘယ်သူအတွက် သေခြင်း၊ ဘယ်သူအတွက် မသေမရှင် (အမတ) ဖြစ်မည်နည်း။
Verse 6
किन्तु शास्तृबहुत्वे स्याद्बहूनामिह कर्मिणाम् । शास्तृत्वमुपचारो हि यथा मण्डलवर्तिनाम् ॥ ६ ॥
သို့သော် ကမ္မလုပ်သူများ များစွာရှိသဖြင့် တရားသူကြီးများ များစွာရှိသကဲ့သို့ ထင်ရနိုင်သော်လည်း၊ မဏ္ဍလအုပ်ချုပ်သူများသည် အလယ်ဗဟို ဧကရာဇ်တစ်ပါး၏ အောက်တွင်ရှိသကဲ့သို့၊ တရားသူကြီးအားလုံးကို ဦးဆောင်ညွှန်ကြားသော အမြင့်ဆုံး အုပ်ချုပ်သူတစ်ပါး ရှိရမည်။
Verse 7
अतस्त्वमेको भूतानां सेश्वराणामधीश्वर: । शास्ता दण्डधरो नृणां शुभाशुभविवेचन: ॥ ७ ॥
ထို့ကြောင့် အမြင့်ဆုံး တရားသူကြီးသည် တစ်ပါးတည်း ဖြစ်ရမည်၊ များစွာ မဟုတ်။ ကျွန်ုပ်တို့၏ နားလည်မှုအရ သင်သည် ထိုအမြင့်ဆုံး တရားသူကြီးဖြစ်ပြီး၊ ဒေဝတများအပေါ်တွင်ပင် အာဏာရှိသည်။ သင်သည် သတ္တဝါအားလုံး၏ အရှင်ဖြစ်၍ လူတို့၏ ကောင်း-ဆိုး ကမ္မကို ခွဲခြားကာ ဒဏ်ပေးသူဖြစ်သည်။
Verse 8
तस्य ते विहितो दण्डो न लोके वर्ततेऽधुना । चतुर्भिरद्भुतै: सिद्धैराज्ञा ते विप्रलम्भिता ॥ ८ ॥
သို့သော် ယခု ကျွန်ုပ်တို့မြင်သည်မှာ သင်၏ အာဏာအောက်တွင် သတ်မှတ်ထားသော ဒဏ်ခတ်မှုသည် ဤလောက၌ မထိရောက်တော့ပါ။ အကြောင်းမှာ အံ့ဖွယ်ကောင်း၍ ပြည့်စုံသည့် ပုဂ္ဂိုလ် လေးဦးက သင်၏ အမိန့်ကို လွန်ကျူးခဲ့ကြသောကြောင့် ဖြစ်သည်။
Verse 9
नीयमानं तवादेशादस्माभिर्यातनागृहान् । व्यामोचयन्पातकिनं छित्त्वा पाशान प्रसह्य ते ॥ ९ ॥
သင်၏အမိန့်အတိုင်း ကျွန်ုပ်တို့သည် အလွန်အပြစ်ကြီးသော အဇာမီလာကို နရကလောကများသို့ ခေါ်ဆောင်နေစဉ်၊ စိဒ္ဓလောကမှ အလှပသောသူတို့က အတင်းအကျပ် ကြိုးချည်အဖွဲ့များကို ဖြတ်တောက်၍ သူ့ကို လွတ်မြောက်စေ하였다။
Verse 10
तांस्ते वेदितुमिच्छामो यदि नो मन्यसे क्षमम् । नारायणेत्यभिहिते मा भैरित्याययुर्द्रुतम् ॥ १० ॥
ကျွန်ုပ်တို့ကို နားလည်နိုင်မည်ဟု သင်ထင်ပါက သူတို့အကြောင်း သိလိုပါသည်။ အဇာမီလာက “နာရာယဏ” ဟု အမည်ကို ခေါ်ဆိုသည့်ခဏမှာပင် သူတို့လေးဦး ချက်ချင်းရောက်လာ၍ “မကြောက်နဲ့၊ မကြောက်နဲ့” ဟု နှစ်သိမ့်ခဲ့သည်။ သူတို့သည် မည်သူနည်း။
Verse 11
श्रीबादरायणिरुवाच इति देव: स आपृष्ट: प्रजासंयमनो यम: । प्रीत: स्वदूतान्प्रत्याह स्मरन् पादाम्बुजं हरे: ॥ ११ ॥
သီရိ ရှုကဒေဝ ဂိုစွာမီက ပြောသည်။ ဤသို့ မေးမြန်းခံရသောအခါ သတ္တဝါတို့၏ ထိန်းချုပ်သူ ယမရာဇာသည် မိမိ၏ ဒူးတများအပေါ် အလွန်နှစ်သက်ခဲ့သည်၊ အကြောင်းမှာ သူတို့မှတစ်ဆင့် နာရာယဏ၏ သန့်ရှင်းသော နာမကို ကြားနာခဲ့သောကြောင့်ဖြစ်သည်။ ဟရီ၏ ကြာပန်းတော်ခြေကို သတိရကာ ဖြေကြားရန် စတင်하였다။
Verse 12
यम उवाच परो मदन्यो जगतस्तस्थुषश्च ओतं प्रोतं पटवद्यत्र विश्वम् । यदंशतोऽस्य स्थितिजन्मनाशा नस्योतवद्यस्य वशे च लोक: ॥ १२ ॥
ယမရာဇာက ပြောသည်။ အို ငါ၏ အမှုထမ်းတို့၊ သင်တို့သည် ငါကို အမြင့်ဆုံးဟု ယူဆကြသော်လည်း အမှန်တကယ် ငါမဟုတ်။ ငါ့အထက်၌လည်း၊ အိန္ဒြာနှင့် စန္ဒြာတို့အပါအဝင် ဒေဝတားအားလုံး၏အထက်၌လည်း တစ်ပါးတည်းသော အမြင့်ဆုံး အုပ်စိုးရှင်ရှိသည်။ သူ၏ အစိတ်အပိုင်းပေါ်ထွန်းမှုများဖြစ်သော ဘြဟ္မာ၊ ဝိෂ္ဏု၊ ရှိဝ တို့သည် စကြဝဠာ၏ ဖန်ဆင်းခြင်း၊ ထိန်းသိမ်းခြင်း၊ ပျက်စီးခြင်းကို တာဝန်ယူကြသည်။ အထည်တစ်ထည်၏ တန်းနှင့် ပန်းကြိုးနှစ်ချောင်းကဲ့သို့ ဤကမ္ဘာသည် သူ၌ အိုတ်ပရိုတ်ဖြစ်နေပြီး၊ လူလောကအားလုံးသည် နှာခေါင်းကြိုးဖြင့် ထိန်းချုပ်သော နွားကဲ့သို့ သူ၏အာဏာအောက်၌ ရှိသည်။
Verse 13
यो नामभिर्वाचि जनं निजायां बध्नाति तन्त्र्यामिव दामभिर्गा: । यस्मै बलिं त इमे नामकर्म- निबन्धबद्धाश्चकिता वहन्ति ॥ १३ ॥
လှည်းမောင်းသူက နွားတို့၏ နှာခေါင်းမှတစ်ဆင့် ကြိုးချည်၍ ထိန်းချုပ်သကဲ့သို့၊ အမြင့်ဆုံး ဘုရားသခင်သည် ဝేద၏ ဝါဏီ—လူ့အဖွဲ့အစည်း၏ အတန်းအစားများ၏ အမည်နှင့် ကర్తဝ്യများကို သတ်မှတ်သော စကားကြိုးများ—ဖြင့် လူသားတို့ကို ချည်နှောင်ထားသည်။ ကြောက်ရွံ့သဒ္ဓါဖြင့် ဘြဟ္မဏ၊ က္ଷတ္တရိယ၊ ဝိုင်ရှျ၊ ရှုဒ္ဒရ တို့သည် မိမိတို့၏ ကర్మအလိုက် ပူဇော်သက္ကာများ ဆက်ကပ်၍ ထိုပရဘုကိုပင် ကိုးကွယ်ကြသည်။
Verse 14
अहं महेन्द्रो निऋर्ति: प्रचेता: सोमोऽग्निरीश: पवनो विरिञ्चि: । आदित्यविश्वे वसवोऽथ साध्या मरुद्गणा रुद्रगणा: ससिद्धा: ॥ १४ ॥ अन्ये च ये विश्वसृजोऽमरेशा भृग्वादयोऽस्पृष्टरजस्तमस्का: । यस्येहितं न विदु: स्पृष्टमाया: सत्त्वप्रधाना अपि किं ततोऽन्ये ॥ १५ ॥
ကျွန်ုပ် ယမရာဇာ၊ ကောင်းကင်ဘုရင် အိန္ဒြာ၊ နိရ္ရတိ၊ ဝရုဏ၊ စန္ဒြာ (လမင်း)၊ အဂ္နိ၊ ရှိဝ၊ ပဝန၊ ဗြဟ္မာ၊ စူရျ (နေ)၊ ဝိශ්ဝေဒေဝ၊ ဝစုရှစ်ပါး၊ သာဓျ၊ မရုတ်၊ ရုဒြ၊ စိဒ္ဓ နှင့် မရီချိ စသည့် ရှင်တော်များ—ထို့ပြင် ဗြဟස්ပတိ ဦးဆောင်သော ဒေဝတော်မြတ်များနှင့် ဘೃဂု ဦးဆောင်သော ရှင်တော်ကြီးများသည် ရဇသ်နှင့် တမသ်၏ သက်ရောက်မှုမှ ကင်းလွတ်ကြသည်။ သို့သော် စတ္တဝ၌ရှိသော်လည်း ပရမပုရုရှ ဘဂဝန်၏ လီလာကို မသိနိုင်ကြသေးလျှင် မာယာထိတွေ့သူတို့က ဘာကို သိနိုင်မည်နည်း။
Verse 15
अहं महेन्द्रो निऋर्ति: प्रचेता: सोमोऽग्निरीश: पवनो विरिञ्चि: । आदित्यविश्वे वसवोऽथ साध्या मरुद्गणा रुद्रगणा: ससिद्धा: ॥ १४ ॥ अन्ये च ये विश्वसृजोऽमरेशा भृग्वादयोऽस्पृष्टरजस्तमस्का: । यस्येहितं न विदु: स्पृष्टमाया: सत्त्वप्रधाना अपि किं ततोऽन्ये ॥ १५ ॥
ထို့ပြင် ကမ္ဘာစီမံရေး၌ ပါဝင်သော အခြား ဒေဝအုပ်ရှင်များနှင့် ဘೃဂု စသည့် မဟာရိရှီများ—ရဇသ်၊ တမသ် မထိတွေ့သူများ—သည် စတ္တဝ အလွန်ရှိသော်လည်း ထိုဘဂဝန်၏ လီလာကို မသိကြ; ထို့ကြောင့် မာယာထိတွေ့သူ အခြားသူများက ဘာကို သိနိုင်မည်နည်း။
Verse 16
यं वै न गोभिर्मनसासुभिर्वा हृदा गिरा वासुभृतो विचक्षते । आत्मानमन्तर्हृदि सन्तमात्मनां चक्षुर्यथैवाकृतयस्तत: परम् ॥ १६ ॥
သက်ရှိများသည် အင်္ဒြိယများ၊ စိတ်၊ အသက်ရှူလေ (ပရာဏ)၊ နှလုံးအတွင်း အတွေးများ သို့မဟုတ် စကားသံတို့ဖြင့် ပရမాత్మာကို အမှန်တကယ် မသိနိုင်ကြ။ သူသည် အားလုံး၏ နှလုံးတွင် အန္တర్యာမီအဖြစ် တည်ရှိသည်; ကိုယ်ခန္ဓာအင်္ဂါများက မျက်စိကို မမြင်နိုင်သကဲ့သို့၊ ဇီဝလည်း အမြင့်ဆုံးသခင်ကို မမြင်နိုင်။
Verse 17
तस्यात्मतन्त्रस्य हरेरधीशितु: परस्य मायाधिपतेर्महात्मन: । प्रायेण दूता इह वै मनोहरा- श्चरन्ति तद्रूपगुणस्वभावा: ॥ १७ ॥
ဟရီ အမြင့်ဆုံးပုဂ္ဂိုလ်ဘုရားသည် ကိုယ်တိုင်ပြည့်စုံ၍ အပြည့်အဝ လွတ်လပ်သူ၊ အရာအားလုံး၏ အုပ်စိုးရှင်ဖြစ်ပြီး မာယာ၏ အုပ်ရှင်လည်း ဖြစ်သည်။ သူ့တွင် ရုပ်သဏ္ဌာန်၊ ဂုဏ်တော်၊ သဘာဝလက္ခဏာများ ရှိသကဲ့သို့၊ သူ၏ အမိန့်တော်သယ်ဆောင်သူ ဝိုင်ရှ္ဏဝ ဒူးတများလည်း အလွန်လှပ၍ သူနှင့် ဆင်တူသော အလွန်လောကီမဟုတ်သည့် ကိုယ်လက္ခဏာ၊ ဂုဏ်တော်နှင့် သဘာဝကို ပိုင်ဆိုင်ကြသည်။ သူတို့သည် ဤလောက၌ လွတ်လပ်စွာ လှည့်လည်ကြသည်။
Verse 18
भूतानि विष्णो: सुरपूजितानि दुर्दर्शलिङ्गानि महाद्भुतानि । रक्षन्ति तद्भक्तिमत: परेभ्यो मत्तश्च मर्त्यानथ सर्वतश्च ॥ १८ ॥
ဗိෂ္ဏု၏ ဒူးတများ (ဗိෂ္ဏုဒူးတ) သည် ဒေဝတော်များတောင် ပူဇော်ကြပြီး ဗိෂ္ဏုနှင့် ဆင်တူသော အံ့ဩဖွယ် ကိုယ်လက္ခဏာများကို ပိုင်ဆိုင်ကာ တွေ့မြင်ရခဲသည်။ သူတို့သည် ဘဂဝန်၏ ဘက္တများကို ရန်သူများ၊ မနာလိုသူများထံမှ၊ ထို့ပြင် ကျွန်ုပ် (ယမ) ၏ အာဏာအောက်မှတောင်၊ နှင့် သဘာဝဘေးအန္တရာယ်များမှလည်း အရပ်ရပ်က ကာကွယ်ပေးကြသည်။
Verse 19
धर्मं तु साक्षाद्भगवत्प्रणीतं न वै विदुऋर्षयो नापि देवा: । न सिद्धमुख्या असुरा मनुष्या: कुतो नु विद्याधरचारणादय: ॥ १९ ॥
တရားဓမ္မ၏အမှန်တရားသည် ဘဂဝန်က တိုက်ရိုက်ပြဋ္ဌာန်းထားသည်။ အမြင့်မားသော ရှိများပင် မပြည့်စုံစွာ မသိနိုင်၊ ဒေဝတားများလည်း မသိနိုင်; စိဒ္ဓလောကခေါင်းဆောင်များ၊ အဆုရ၊ လူသားများ၊ ဝိဒ္ဓာဓရနှင့် ချာရဏတို့ဆိုလျှင် ပို၍မသိနိုင်။
Verse 20
स्वयम्भूर्नारद: शम्भु: कुमार: कपिलो मनु: । प्रह्लादो जनको भीष्मो बलिर्वैयासकिर्वयम् ॥ २० ॥ द्वादशैते विजानीमो धर्मं भागवतं भटा: । गुह्यं विशुद्धं दुर्बोधं यं ज्ञात्वामृतमश्नुते ॥ २१ ॥
စွယံဘူ ဘြဟ္မာ၊ နာရဒ၊ သမ္ဘူ (ရှီဝ)၊ ကုမာရ လေးပါး၊ ဒေဝဟူတီ၏သား ကပိလ၊ စွယံဘူဝ မနု၊ ပရဟ္လာဒ၊ ဇနက၊ ပိတာမဟ ဘီရှ္မ၊ ဘလိ မဟာရာဇာ၊ ရှုကဒေဝ ဂိုစွာမီ နှင့် ကျွန်ုပ်—ဤ ၁၂ ပါးသာ ဘာဂဝတဓမ္မကို သိကြသည်။ အို အမှုထမ်းတို့၊ ဤဓမ္မသည် အလွန်လျှို့ဝှက်၍ သန့်ရှင်းကာ သာမန်လူတို့အတွက် နားလည်ရန်ခက်သည်; သိမြင်သူသည် အမရတရားတည်းဟူသော မောက္ခကို ခံစားရသည်။
Verse 21
स्वयम्भूर्नारद: शम्भु: कुमार: कपिलो मनु: । प्रह्लादो जनको भीष्मो बलिर्वैयासकिर्वयम् ॥ २० ॥ द्वादशैते विजानीमो धर्मं भागवतं भटा: । गुह्यं विशुद्धं दुर्बोधं यं ज्ञात्वामृतमश्नुते ॥ २१ ॥
စွယံဘူ ဘြဟ္မာ၊ နာရဒ၊ သမ္ဘူ (ရှီဝ)၊ ကုမာရ လေးပါး၊ ကပိလ၊ စွယံဘူဝ မနု၊ ပရဟ္လာဒ၊ ဇနက၊ ဘီရှ္မ၊ ဘလိ၊ ရှုကဒေဝ နှင့် ကျွန်ုပ်—ဤ ၁၂ ပါးသာ ဘာဂဝတဓမ္မကို သိကြသည်။ အို အမှုထမ်းတို့၊ ဤဓမ္မသည် လျှို့ဝှက်၍ သန့်ရှင်းကာ နားလည်ရန်ခက်သည်; သိမြင်သူသည် အမရတရားတည်းဟူသော မောက္ခကို ရရှိသည်။
Verse 22
एतावानेव लोकेऽस्मिन् पुंसां धर्म: पर: स्मृत: । भक्तियोगो भगवति तन्नामग्रहणादिभि: ॥ २२ ॥
ဤလောက၌ လူသားတို့အတွက် အမြင့်ဆုံးဓမ္မဟူသည် ဘဂဝန်အပေါ် ဘက္တိယောဂပင် ဖြစ်သည်။ ၎င်းသည် သန့်ရှင်းသော နာမတော်ကို လက်ခံ၍ ဂါယန-ဇပ စသဖြင့် စတင်သည်။
Verse 23
नामोच्चारणमाहात्म्यं हरे: पश्यत पुत्रका: । अजामिलोऽपि येनैव मृत्युपाशादमुच्यत ॥ २३ ॥
သားတော်များကဲ့သို့သော အမှုထမ်းတို့၊ ဟရီ၏ နာမတော်ကို အသံထွက်ရွတ်ဆိုခြင်း၏ မဟာဂုဏ်ကို ကြည့်ကြပါ။ ထိုနာမတော်ကြောင့်ပင် အပြစ်ကြီးသော အဇာမိလလည်း မရဏကြိုးပတ်မှ လွတ်မြောက်ခဲ့သည်။
Verse 24
एतावतालमघनिर्हरणाय पुंसां सङ्कीर्तनं भगवतो गुणकर्मनाम्नाम् । विक्रुश्य पुत्रमघवान् यदजामिलोऽपि नारायणेति म्रियमाण इयाय मुक्तिम् ॥ २४ ॥
ထို့ကြောင့် လူတို့၏ အပြစ်ပယ်ဖျက်ရန် ဘဂဝန်၏ နာမ၊ ဂုဏ်၊ ကర్మတို့ကို သံကီර්တနာဖြင့် ရွတ်ဆိုခြင်းသာ လုံလောက်သည်။ အဇာမီလာသည်လည်း သေခါနီး “နာရာယဏ” ဟု ခေါ်ကာ မုက္ခရခဲ့သည်။
Verse 25
प्रायेण वेद तदिदं न महाजनोऽयं देव्या विमोहितमतिर्बत माययालम् । त्रय्यां जडीकृतमतिर्मधुपुष्पितायां वैतानिके महति कर्मणि युज्यमान: ॥ २५ ॥
အများအားဖြင့် ဤမဟာဇနများသည် ထိုလျှို့ဝှက်ဓမ္မကို မသိကြ၊ ဘဂဝန်၏ မာယာကြောင့် စိတ်ဉာဏ် မောဟဖြစ်နေသည်။ တြယီဝေဒ၏ “ပျားရည်ပန်းပွင့်” ဆန်သော ဝါယတနိက ကర్మကဏ္ဍတွင် မျောလျှော၍ ဉာဏ် မတောက်ပတော့။
Verse 26
एवं विमृश्य सुधियो भगवत्यनन्ते सर्वात्मना विदधते खलु भावयोगम् । ते मे न दण्डमर्हन्त्यथ यद्यमीषां स्यात् पातकं तदपि हन्त्युरुगायवाद: ॥ २६ ॥
ဤအချက်များကို စဉ်းစားပြီး ဉာဏ်ရှိသူတို့သည် အနန္တဘဂဝန်ထံသို့ စိတ်နှလုံးအပြည့်ဖြင့် ဘာဝယောဂ (ဘက္တိ) ကို ကျင့်ကြသည်။ ထိုသူတို့သည် ကျွန်ုပ်၏ အပြစ်ဒဏ်အာဏာအောက် မဝင်; မတော်တဆ အပြစ်ရှိလျှင်ပင် ဥရုဂါယ၏ ကီർത്തနာက ဖျက်ဆီးသည်။
Verse 27
ते देवसिद्धपरिगीतपवित्रगाथा ये साधव: समदृशो भगवत्प्रपन्ना: । तान्नोपसीदत हरेर्गदयाभिगुप्तान् नैषां वयं न च वय: प्रभवाम दण्डे ॥ २७ ॥
ငါ့အမှုထမ်းတို့၊ ဘဂဝန်၏ ပဒပဒ్మ၌ အပြည့်အဝ အားကိုးသည့်၊ အားလုံးကို တန်းတူမြင်သော သာဓုများထံ မနီးကပ်ကြနှင့်။ သူတို့၏ သန့်ရှင်းသော ကထာများကို ဒေဝနှင့် စിദ്ധများက သီဆိုကြသည်။ သူတို့ကို ဟရိ၏ ဂဒါက ကာကွယ်ထားသဖြင့် ဘြဟ္မာ၊ ငါနှင့် ကာလတောင် မအပြစ်ပေးနိုင်။
Verse 28
तानानयध्वमसतो विमुखान् मुकुन्द- पादारविन्दमकरन्दरसादजस्रम् । निष्किञ्चनै: परमहंसकुलैरसङ्गै- र्जुष्टाद्गृहे निरयवर्त्मनि बद्धतृष्णान् ॥ २८ ॥
ငါ့အမှုထမ်းတို့၊ အပြစ်ပေးရန် ငါ့ထံသို့ မုကုန္ဒ၏ ပဒပဒ္မမှ ပျားရည်ရသာကို မနှစ်သက်သူများ၊ ပိုင်ဆိုင်မှုကင်းသော ပရမဟံသတို့၏ အဆက်မဲ့ သာသနာစုနှင့် မပေါင်းသင်းသူများ၊ မိသားစုအာသက်တည်းဟူသော နရကလမ်း၌ တဏှာဖြင့် ချည်နှောင်ထားသူများကိုသာ ခေါ်လာကြ။
Verse 29
जिह्वा न वक्ति भगवद्गुणनामधेयं चेतश्च न स्मरति तच्चरणारविन्दम् । कृष्णाय नो नमति यच्छिर एकदापि तानानयध्वमसतोऽकृतविष्णुकृत्यान् ॥ २९ ॥
ငါ၏တမန်တို့၊ ငါ့ထံသို့ အပြစ်သားတို့ကိုသာ ခေါ်လာကြလော့—သူတို့၏လျှာသည် သီရိကృష్ణ၏ သန့်ရှင်းသော နာမနှင့် ဂုဏ်တော်များကို မချီးမွမ်းမကီർത്തန်၊ သူတို့၏စိတ်သည် တစ်ကြိမ်တောင် သူ၏ ကြာပန်းတော်ခြေကို မမှတ်မိ၊ သူတို့၏ခေါင်းသည် တစ်ကြိမ်တောင် प्रभု ကృష్ణအား မနမ့်မချ။ ဗိෂ္ဏုသို့ ဆေဝာကာရ်တဗျကို မပြုသူတို့ကို ခေါ်လာကြလော့။
Verse 30
तत् क्षम्यतां स भगवान् पुरुष: पुराणो नारायण: स्वपुरुषैर्यदसत्कृतं न: । स्वानामहो न विदुषां रचिताञ्जलीनां क्षान्तिर्गरीयसि नम: पुरुषाय भूम्ने ॥ ३० ॥
အို နာရာယဏ၊ ရှေးဦးအမြင့်ဆုံး ပုရုရှ၊ ကျွန်ုပ်တို့၏တမန်များက ပြုမိသော မလေးစားမှုကို ခွင့်လွှတ်ပါ။ မသိမြင်မှုကြောင့် သင်၏ဘက်တကို မသိနိုင်ဘဲ အပြစ်ပြုမိသည်။ လက်အုပ်ချီ၍ ခွင့်လွှတ်ခြင်းကို တောင်းပန်ပါသည်။ အနန္တမဟိမရှိသော प्रभု၊ သင့်အား နမಸ್ಕာရ—ကျေးဇူးပြု၍ ခွင့်လွှတ်ပါ။
Verse 31
तस्मात् सङ्कीर्तनं विष्णोर्जगन्मङ्गलमंहसाम् । महतामपि कौरव्य विद्ध्यैकान्तिकनिष्कृतम् ॥ ३१ ॥
ထို့ကြောင့် ကုရုဝంశတော်မင်းကြီး၊ ဗိෂ္ဏု၏ နာမ-သင်္ကီර්တနသည် စကြဝဠာတစ်လျှောက် အမြင့်ဆုံး မင်္ဂလာဖြစ်ပြီး အကြီးမားဆုံး အပြစ်၏ အကျိုးဆက်များကိုပင် အမြစ်မှ ဖြုတ်ပစ်နိုင်သည်။ ဤအရာကို အပြည့်စုံဆုံး နိષ్కృతిဟု သိမှတ်လော့။
Verse 32
शृण्वतां गृणतां वीर्याण्युद्दामानि हरेर्मुहु: । यथा सुजातया भक्त्या शुद्ध्येन्नात्मा व्रतादिभि: ॥ ३२ ॥
ဟရီ၏ အလွန်ပြင်းထန်သော ဗီရယနှင့် လီလာများကို မကြာခဏ နားထောင်ကာ ကီර්တန်ပြုသူသည် မွန်မြတ်သော ဘက္တိဖြင့် အတွင်းစိတ်ကို လွယ်ကူစွာ သန့်စင်နိုင်သည်။ ထိုသန့်စင်မှုကို ဝရတများ သို့မဟုတ် ဝေဒိက ကర్మကဏ္ဍများသာဖြင့် မရနိုင်။
Verse 33
कृष्णाङ्घ्रिपद्ममधुलिण् न पुनर्विसृष्ट- मायागुणेषु रमते वृजिनावहेषु । अन्यस्तु कामहत आत्मरज: प्रमार्ष्टु- मीहेत कर्म यत एव रज: पुन: स्यात् ॥ ३३ ॥
သီရိကృష్ణ၏ ကြာပန်းတော်ခြေမှ ပျားရည်ကို အမြဲတမ်း အရသာခံနေသော ဘက္တများသည် မာယာ၏ သုံးဂုဏ်မှ ဖြစ်ပေါ်လာ၍ ဒုက္ခသာ ဆောင်သော လောကီကర్మများတွင် မရမိကြ; ကൃഷ്ണ၏ ခြေတော်ကို စွန့်၍ ကမ္မလောကသို့ ပြန်မသွားကြ။ သို့သော် ကာမတဏှာကြောင့် မူးယစ်သူများသည် ထိုခြေတော်ဆေဝာကို လျစ်လျူရှုကာ တခါတရံ ပရాయရှ္စိတ္တကರ್ಮများ ပြုကြသော်လည်း သန့်စင်မှု မပြည့်စုံသဖြင့် အပြစ်သို့ ထပ်ခါထပ်ခါ ပြန်လဲကျကြသည်။
Verse 34
इत्थं स्वभर्तृगदितं भगवन्महित्वं संस्मृत्य विस्मितधियो यमकिङ्करास्ते । नैवाच्युताश्रयजनं प्रतिशङ्कमाना द्रष्टुं च बिभ्यति तत: प्रभृति स्म राजन् ॥ ३४ ॥
မိမိတို့၏သခင်၏နှုတ်မှ ဘုရားသခင်၏ အံ့ဖွယ်မဟာဂုဏ်တော်—နာမတော်၊ ဂုဏ်သတင်းနှင့် သဘောလက္ခဏာများ—ကို ကြားပြီး ယမဒူတတို့သည် အံ့အားသင့်သွားကြသည်။ ထိုအချိန်မှစ၍ အချျုတကို အားကိုးသော ဘက္တကို မြင်သည်နှင့် ကြောက်ရွံ့ကာ ထပ်မံ မကြည့်ရဲကြတော့သည်၊ အရှင်မင်းကြီး။
Verse 35
इतिहासमिमं गुह्यं भगवान् कुम्भसम्भव: । कथयामास मलय आसीनो हरिमर्चयन् ॥ ३५ ॥
ဤလျှို့ဝှက်သော သမိုင်းကြောင်းကို ကုမ္ဘ၏သား ဘုရားသဘင် အဂஸ္တျာ ရှိသည် မလယတောင်တန်း၌ ထိုင်၍ ဟရီကို ပူဇော်နေစဉ် ကျွန်ုပ်အား ရှင်းပြခဲ့သည်။
Frequently Asked Questions
Yamarāja clarifies that he is a delegated administrator (dharmarāja) within the Lord’s universal order. Supreme control belongs to Bhagavān, from whom Brahmā, Viṣṇu, and Śiva function as empowered expansions for creation, maintenance, and dissolution. Therefore Yamarāja’s jurisdiction is real but subordinate, and it cannot override the Lord’s direct protection of surrendered devotees.
They are the authoritative knowers of bhāgavata-dharma: Brahmā, Nārada, Śiva, the four Kumāras, Kapila, Svāyambhuva Manu, Prahlāda, Janaka, Bhīṣma, Bali, Śukadeva, and Yamarāja. Their importance is epistemic and practical: dharma is subtle and cannot be derived merely by speculation or ritualism; it is learned through realized authorities who embody surrender and devotion.
The chapter teaches that the holy name is intrinsically potent (svatantra-śakti) and can awaken remembrance of the Lord, thereby severing karmic bondage. Ajāmila’s case demonstrates nāma’s extraordinary mercy: though he called his son, the sound “Nārāyaṇa” invoked the Lord’s protective agency. The text simultaneously emphasizes the importance of chanting without offenses for full spiritual fruition.
Yamarāja explains that surrendered devotees are under the Lord’s direct shelter; their ongoing chanting and remembrance acts as continual purification and protection. If a devotee commits a mistake due to bewilderment, the Lord’s corrective grace and the purifying force of nāma prevent the devotee from being dragged into the standard punitive cycle meant for those averse to Viṣṇu.