Adhyaya 2
Ajāmila Delivered: Viṣṇudūtas Establish the Supremacy of the Holy Name
အဇာမီလာ သေခါနီးတွင် ဖမ်းဆီးခံရသည့် အရေးအခင်းနောက်၊ ဤအခန်းတွင် စုကဒေဝက ဗိဿဏုဒူတများကို သာသ္တရတက္ကဗေဒကျွမ်းကျင်သူများအဖြစ် ဖော်ပြသည်။ သူတို့သည် Hari-nāma နှင့် ထိတွေ့ခြင်းကြောင့် “အပြစ်မပေးနိုင်သူ” ဖြစ်သွားသူကို အပြစ်ပေးရန် ကြိုးစားသည့် ယမဒူတများကို စိန်ခေါ်ကာ၊ တရားမျှတမှု ပျက်စီးလျှင် လူထုက ခေါင်းဆောင်ကို အတုယူသဖြင့် လူမှုရေးတည်ငြိမ်မှု ပျက်စီးမည်ဟု သတိပေးသည်။ ထို့နောက် သန့်စင်ခြင်း၏ အဆင့်လိုက် သဘောတရားကို ရှင်းပြပြီး၊ ပူဇော်ပွဲဆိုင်ရာ prāyaścitta သည် အကျိုးဆက်ကိုသာ လျော့စေနိုင်သော်လည်း ဆန္ဒအမြစ်ကို မဖြုတ်နိုင်ကြောင်း၊ ဗိဿဏု၏ နာမကို မသိမသာ၊ ဟာသဖြင့်၊ သို့မဟုတ် မသိဘဲတောင် ရွတ်ဆိုခြင်းက မီးကဲ့သို့ အပြစ်ကို လောင်ကျွမ်းစေပြီး ဘုရား၏ ဂုဏ်သတင်း၊ ဂုဏ်ရည်နှင့် လီလာကို သတိရခြင်းမှ bhakti ကို နိုးထစေကြောင်း ဆိုသည်။ အဇာမီလာက သားကို ခေါ်၍ “နာရာယဏ” ဟု ထပ်ခါထပ်ခါ ပြောခဲ့ခြင်းနှင့် သေခါနီး အကူအညီမဲ့ အော်ဟစ်သံကို မရေမတွက်နိုင်သော ဘဝများအတွက်တောင် အပြစ်လျော်ခြင်းအဖြစ် ညွှန်းဆိုသည်။ ယမဒူတများ ယုံကြည်ကာ ပြန်လည်ဆုတ်ခွာ၍ ယမရာဇာထံ သတင်းပို့သည်။ လွတ်မြောက်သည့် အဇာမီလာသည် နောင်တရကာ ကာမနှင့် ကိုယ်ခန္ဓာအယူအဆကို စွန့်လွှတ်ပြီး ဟရိဒွာသို့ သွားကာ bhakti-yoga ကို လေ့ကျင့်၍ ဝိညာဉ်ခန္ဓာ ရရှိကာ ဝိုင်ကွန်ဋသို့ ခေါ်ဆောင်ခံရသည်—နောက်အပိုင်းတွင် ယမရာဇာ၏ အုပ်ချုပ်မှုအောက်ရှိ nāma နှင့် dharma ၏ သဘောတရားကျယ်ပြန့်မှုကို ဆက်လက်ဖော်ထုတ်ရန် အခြေခံတည်ဆောက်သည်။
Shlokas
Verse 1
श्रीबादरायणिरुवाच एवं ते भगवद्दूता यमदूताभिभाषितम् । उपधार्याथ तान् राजन् प्र्रत्याहुर्नयकोविदा: ॥ १ ॥
ရှုကဒေဝ ဂိုಸ್ವာမီက မိန့်ကြားသည်—အို မင်းကြီး၊ ယမဒూతတို့၏ စကားကို ကြားပြီးနောက်၊ အကြောင်းပြချက်နှင့် အငြင်းပွားမှုတွင် ကျွမ်းကျင်သော ဗိဿနုဘုရား၏ ဒూతများသည် ထိုစကားကို စဉ်းစားကာ ဤသို့ ပြန်လည်ဖြေကြား하였다။
Verse 2
श्रीविष्णुदूता ऊचु: अहो कष्टं धर्मदृशामधर्म: स्पृशते सभाम् । यत्रादण्ड्येष्वपापेषु दण्डो यैर्ध्रियते वृथा ॥ २ ॥
ဗိဿနုဒూతများက ပြောသည်—အို၊ မည်မျှ နာကျင်ဖွယ်ကောင်းသနည်း! ဓမ္မကို ထိန်းသိမ်းရမည့် အစည်းအဝေးထဲသို့ အဓမ္မ ဝင်ရောက်လာသည်။ အပြစ်မရှိ၍ ဒဏ်မထိုက်သူကိုပင် ဓမ္မကို ကာကွယ်ရသူများက အကျိုးမဲ့စွာ ဒဏ်ပေးနေကြသည်။
Verse 3
प्रजानां पितरो ये च शास्तार: साधव: समा: । यदि स्यात्तेषु वैषम्यं कं यान्ति शरणं प्रजा: ॥ ३ ॥
အုပ်ချုပ်သူသည် ပြည်သူတို့၏ ဖခင်၊ ထောက်ပံ့သူ၊ ကာကွယ်သူကဲ့သို့ ဖြစ်၍ သာသနာကျမ်းအတိုင်း အကြံဉာဏ်ပေးကာ လူတိုင်းကို တန်းတူပြုရမည်။ ထိုသူတို့ပင် ဘက်လိုက်လျှင် ပြည်သူတို့ ဘယ်သူ့ကို ခိုလှုံမည်နည်း။
Verse 4
यद्यदाचरति श्रेयानितरस्तत्तदीहते । स यत्प्रमाणं कुरुते लोकस्तदनुवर्तते ॥ ४ ॥
အထက်မြတ်သူက ဘာကို လုပ်သလဲဆိုတာကို အခြားသူများလည်း အတုယူလုပ်ကြသည်။ သူက ဘာကို စံနှုန်း(ပ్రమာဏ) ထားသလဲဆိုတာကို လူထုကလည်း အတူလိုက်နာကြသည်။
Verse 5
यस्याङ्के शिर आधाय लोक: स्वपिति निर्वृत: । स्वयं धर्ममधर्मं वा न हि वेद यथा पशु: ॥ ५ ॥ स कथं न्यर्पितात्मानं कृतमैत्रमचेतनम् । विस्रम्भणीयो भूतानां सघृणो दोग्धुमर्हति ॥ ६ ॥
ပြည်သူများသည် အုပ်ချုပ်သူ၏ ပေါင်ပေါ်တွင် ခေါင်းတင်၍ စိတ်ချလက်ချ အိပ်ပျော်ကြသော်လည်း၊ သူတို့သည် သာသနာ(ဓမ္မ) နှင့် အဓမ္မကို ခွဲခြားမသိ—တိရစ္ဆာန်ကဲ့သို့။ အကယ်၍ ခေါင်းဆောင်သည် ကရုဏာရှိ၍ ယုံကြည်ထိုက်သူဖြစ်ပါက၊ မိတ်သဟာယစိတ်ဖြင့် သန့်ရှင်းစွာ အပ်နှံလာသော မိုက်သူကို မည်သို့ ဒဏ်ခတ် သို့မဟုတ် သတ်နိုင်မည်နည်း။
Verse 6
यस्याङ्के शिर आधाय लोक: स्वपिति निर्वृत: । स्वयं धर्ममधर्मं वा न हि वेद यथा पशु: ॥ ५ ॥ स कथं न्यर्पितात्मानं कृतमैत्रमचेतनम् । विस्रम्भणीयो भूतानां सघृणो दोग्धुमर्हति ॥ ६ ॥
ပြည်သူများသည် အုပ်ချုပ်သူ၏ ပေါင်ပေါ်တွင် ခေါင်းတင်၍ စိတ်ချလက်ချ အိပ်ပျော်ကြသော်လည်း၊ သူတို့သည် သာသနာ(ဓမ္မ) နှင့် အဓမ္မကို ခွဲခြားမသိ—တိရစ္ဆာန်ကဲ့သို့။ အကယ်၍ ခေါင်းဆောင်သည် ကရုဏာရှိ၍ ယုံကြည်ထိုက်သူဖြစ်ပါက၊ မိတ်သဟာယစိတ်ဖြင့် သန့်ရှင်းစွာ အပ်နှံလာသော မိုက်သူကို မည်သို့ ဒဏ်ခတ် သို့မဟုတ် သတ်နိုင်မည်နည်း။
Verse 7
अयं हि कृतनिर्वेशो जन्मकोट्यंहसामपि । यद्व्याजहार विवशो नाम स्वस्त्ययनं हरे: ॥ ७ ॥
အဇာမီလာသည် မိမိ၏ အပြစ်များကို ပြန်လည်ဖြေရှင်းပြီးသားဖြစ်သည်—တစ်ဘဝတည်းမက၊ ကုဋိကုဋိဘဝများ၏ အပြစ်များပင်—အကြောင်းမှာ အကူအညီမဲ့အခြေအနေတွင် ဟရီ၏ မင်္ဂလာနာမကို အသံထွက်ခဲ့သောကြောင့် ဖြစ်သည်။
Verse 8
एतेनैव ह्यघोनोऽस्य कृतं स्यादघनिष्कृतम् । यदा नारायणायेति जगाद चतुरक्षरम् ॥ ८ ॥
ဤအရာတစ်ခုတည်းဖြင့်ပင် ထိုအပြစ်ရှိသူ၏ အပြစ်ပြေမှု ပြည့်စုံသွားသည်။ အကြောင်းမှာ သူသည် “နာရာယဏ” ဟူသော စာလုံးလေးလုံးကို အသံထွက်ခေါ်ဆိုခဲ့သဖြင့် နာမတော်ကို ရွတ်ဆိုခြင်းသာဖြင့် အပြစ်များ လျော့ပါးသွားသည်။
Verse 9
स्तेन: सुरापो मित्रध्रुग् ब्रह्महा गुरुतल्पग: । स्त्रीराजपितृगोहन्ता ये च पातकिनोऽपरे ॥ ९ ॥ सर्वेषामप्यघवतामिदमेव सुनिष्कृतम् । नामव्याहरणं विष्णोर्यतस्तद्विषया मति: ॥ १० ॥
ရွှေစသည်တို့ကို ခိုးသူ၊ အရက်သောက်သူ၊ မိတ်ဆွေကို သစ္စာဖောက်သူ၊ ဗြာဟ္မဏကို သတ်သူ၊ ဆရာ၏ ဇနီးနှင့် မသင့်တော်သော ဆက်ဆံသူ၊ မိန်းမသတ်သူ၊ ဘုရင် သို့မဟုတ် ဖခင်ကို သတ်သူ၊ နွားသတ်သူနှင့် အခြား အပြစ်သားအားလုံးအတွက်လည်း—ဗိဿနု၏ သန့်ရှင်းသော နာမတော်ကို ရွတ်ဆိုခြင်းသည် အကောင်းဆုံး အပြစ်ပြေမှု ဖြစ်သည်။ နာမတော်ကြောင့် စိတ်သည် ဘုရားသခင်ထံ ဆွဲဆောင်ခံရသည်။
Verse 10
स्तेन: सुरापो मित्रध्रुग् ब्रह्महा गुरुतल्पग: । स्त्रीराजपितृगोहन्ता ये च पातकिनोऽपरे ॥ ९ ॥ सर्वेषामप्यघवतामिदमेव सुनिष्कृतम् । नामव्याहरणं विष्णोर्यतस्तद्विषया मति: ॥ १० ॥
အပြစ်သားအားလုံးအတွက်—ခိုးသူ၊ အရက်သောက်သူ၊ မိတ်ဆွေကို သစ္စာဖောက်သူ၊ ဗြာဟ္မဏသတ်သူ၊ ဆရာ၏ ဇနီးကို လွန်ကျူးသူ၊ မိန်းမ/ဘုရင်/ဖခင် သတ်သူ၊ နွားသတ်သူ စသည်—ဗိဿနု၏ နာမတော်ကို ရွတ်ဆိုခြင်းသည် အမြင့်ဆုံး အပြစ်ပြေမှု ဖြစ်သည်။ နာမတော်ကြောင့် စိတ်သည် ဘုရားထံ တည်ငြိမ်လာသည်။
Verse 11
न निष्कृतैरुदितैर्ब्रह्मवादिभि- स्तथा विशुद्ध्यत्यघवान् व्रतादिभि: । यथा हरेर्नामपदैरुदाहृतै- स्तदुत्तमश्लोकगुणोपलम्भकम् ॥ ११ ॥
ဗေဒပညာရှင်များ ပြောသော ဝတ်တရားနှင့် အပြစ်ပြေမှုများဖြင့် အပြစ်သားသည် ဟရီ၏ နာမတော်ကို တစ်ကြိမ်သာ ရွတ်ဆိုခြင်းကဲ့သို့ မသန့်ရှင်းနိုင်။ နာမတော်ရွတ်ဆိုခြင်းသည် ‘အုတ္တမရှ္လိုက’ ဘုရား၏ ဂုဏ်တော်များကို သတိရစေသည်။
Verse 12
नैकान्तिकं तद्धि कृतेऽपि निष्कृते मन: पुनर्धावति चेदसत्पथे । तत्कर्मनिर्हारमभीप्सतां हरे- र्गुणानुवाद: खलु सत्त्वभावन: ॥ १२ ॥
အပြစ်ပြေမှုကို ပြုလုပ်ပြီးသားဖြစ်သော်လည်း အပြည့်အဝ သန့်စင်မှု မရနိုင်၊ အကြောင်းမှာ စိတ်သည် ပြန်လည်၍ မကောင်းသော လမ်းကြောင်းသို့ ပြေးသွားတတ်သည်။ ထို့ကြောင့် ကမ္မဖလဘంధမှ လွတ်မြောက်လိုသူတို့အတွက် ဟရီ၏ ဂုဏ်တော်များကို ကီရတန်ပြုခြင်း—နာမတော်၊ ဂုဏ်သတင်းနှင့် လီလာတော်များကို ချီးမွမ်းသီဆိုခြင်း—သည် အပြည့်စုံဆုံး အပြစ်ပြေမှု ဖြစ်ပြီး၊ နှလုံးသား၏ အညစ်အကြေးကို အမြစ်မှ ဖယ်ရှားပေးသည်။
Verse 13
अथैनं मापनयत कृताशेषाघनिष्कृतम् । यदसौ भगवन्नाम म्रियमाण: समग्रहीत् ॥ १३ ॥
သေခါနီးတွင် အားကိုးရာမဲ့သော အဇာမီလသည် အသံကျယ်ကျယ်ဖြင့် ဘုရားသခင်၏ သန့်ရှင်းသော နာမတော် “နာရာယဏ” ကို ခေါ်ဆို하였다။ ထိုနာမတော်ကို ခံယူခြင်းတစ်ခုပင် အပြစ်ကံအကျိုးအားလုံးမှ လွတ်မြောက်စေပြီးသားဖြစ်သဖြင့်၊ ယမရာဇ၏ တမန်တို့၊ သူ့ကို နရကဒဏ်အတွက် မခေါ်ဆောင်ကြနှင့်။
Verse 14
साङ्केत्यं पारिहास्यं वा स्तोभं हेलनमेव वा । वैकुण्ठनामग्रहणमशेषाघहरं विदु: ॥ १४ ॥
အဓိပ္ပါယ်အခြားတစ်ခုကို ညွှန်ပြသလို၊ ဟာသအဖြစ်၊ သီချင်းပျော်ရွှင်မှုအတွက်၊ သို့မဟုတ် မလေးစားသဘောဖြင့်ပင် ဝိုင်ကుంఠ၏ နာမတော်ကို ခေါ်ဆိုလျှင်၊ ထိုနာမတော်သည် အဆုံးမဲ့ အပြစ်ကံအကျိုးများကို ချက်ချင်း ဖယ်ရှားသည်ဟု ကျမ်းပညာရှင်တို့ လက်ခံကြသည်။
Verse 15
पतित: स्खलितो भग्न: सन्दष्टस्तप्त आहत: । हरिरित्यवशेनाह पुमान्नार्हति यातना: ॥ १५ ॥
အိမ်မိုးပေါ်မှကျခြင်း၊ လျှောကျ၍ အရိုးကျိုးခြင်း၊ မြွေကိုက်ခြင်း၊ ပြင်းထန်သောဖျားနာနာကျင်မှု၊ သို့မဟုတ် လက်နက်ဒဏ်ရာကဲ့သို့ မတော်တဆအန္တရာယ်တွင် မသိမသာ “ဟရီ” ဟု ခေါ်ဆိုပြီး သေဆုံးသွားလျှင်၊ အပြစ်ရှိသူဖြစ်သော်လည်း နရကယာတနာကို မခံရသင့်။
Verse 16
गुरूणां च लघूनां च गुरूणि च लघूनि च । प्रायश्चित्तानि पापानां ज्ञात्वोक्तानि महर्षिभि: ॥ १६ ॥
မဟာရိရှီတို့က သေချာစွာ သတ်မှတ်ထားသည်မှာ အပြစ်ကြီးများအတွက် အပြစ်ဖြေကြီး၊ အပြစ်သေးများအတွက် အပြစ်ဖြေသေး လိုအပ်သည်။ သို့သော် ဟရီ-ကృష్ణ (ဟရေ ကృష్ణ) မန္တရကို ဂျပ်ခြင်းသည် အကြီးအသေး မခွဲဘဲ အပြစ်ကံအကျိုးအားလုံးကို ဖျက်ဆီးသည်။
Verse 17
तैस्तान्यघानि पूयन्ते तपोदानव्रतादिभि: । नाधर्मजं तद्धृदयं तदपीशाङ्घ्रिसेवया ॥ १७ ॥
တပ၊ လှူဒါန်းမှု၊ ဝတ်ပြုကတိများ စသည့်နည်းလမ်းများဖြင့် အပြစ်ကံအကျိုးကို သက်သာစေနိုင်သော်လည်း၊ နှလုံးထဲရှိ အဓမ္မမှ ပေါက်ဖွားသော လောကီဆန္ဒများကို အမြစ်မှ မဖြုတ်နိုင်။ သို့သော် ဘုရားသခင်၏ ကြာပန်းခြေတော်ကို ဆောင်ရွက်ဝတ်ပြုလျှင် ထိုအညစ်အကြေးအားလုံးမှ ချက်ချင်း လွတ်မြောက်သည်။
Verse 18
अज्ञानादथवा ज्ञानादुत्तमश्लोकनाम यत् । सङ्कीर्तितमघं पुंसो दहेदेधो यथानल: ॥ १८ ॥
မီးသည် ခြောက်သွေ့သောမြက်ကို ပြာဖြစ်အောင် လောင်ကျွမ်းစေသကဲ့သို့၊ အုတ်တမရှ္လိုက ဘုရား၏ သန့်ရှင်းသော နာမတော်ကို သိ၍ဖြစ်စေ မသိ၍ဖြစ်စေ ရွတ်ဆိုလျှင် လူ၏ အပြစ်ကံအကျိုးများအားလုံးကို မလွဲမသွေ လောင်ကျွမ်းပျက်စီးစေသည်။
Verse 19
यथागदं वीर्यतममुपयुक्तं यदृच्छया । अजानतोऽप्यात्मगुणं कुर्यान्मन्त्रोऽप्युदाहृत: ॥ १९ ॥
အလွန်အစွမ်းထက်သော ဆေးကို ၎င်း၏ အာနိသင်မသိဘဲ သောက်သော်လည်း၊ သို့မဟုတ် အတင်းသောက်ခိုင်းခံရသော်လည်း၊ ဆေး၏ အစွမ်းကြောင့် အလုပ်လုပ်သကဲ့သို့၊ ဘုရား၏ နာမမന്ത്രကို တန်ဖိုးမသိဘဲပင် သိ၍ဖြစ်စေ မသိ၍ဖြစ်စေ ရွတ်ဆိုလျှင် အလွန်ထိရောက်သော အကျိုးကို ပေးသည်။
Verse 20
श्रीशुक उवाच त एवं सुविनिर्णीय धर्मं भागवतं नृप । तं याम्यपाशान्निर्मुच्य विप्रं मृत्योरमूमुचन् ॥ २० ॥
သီရိ ရှုကဒေဝ ဂိုစွာမီ ဆက်လက်ဆိုသည်—အို မင်းကြီး၊ ဗဂဝတဓမ္မ (ဘက္တိ) ၏ သဘောတရားများကို အပြည့်အဝ ဆုံးဖြတ်ပြီးနောက်၊ ဝိရှ္ဏုဒူတများသည် ယမဒူတတို့၏ ကြိုးပတ်မှ ဘရာဟ္မဏ အဇာမီလာကို လွှတ်ပေးကာ နီးကပ်လာသော သေမင်းမှ ကယ်တင်하였다။
Verse 21
इति प्रत्युदिता याम्या दूता यात्वा यमान्तिकम् । यमराज्ञे यथा सर्वमाचचक्षुररिन्दम ॥ २१ ॥
အို ရန်သူများကို နှိမ်နင်းသူ မဟာရာဇ ပရိက္ခစ်၊ ဝိရှ္ဏုဒူတတို့၏ ဖြေကြားချက်ကြောင့် တုံ့ပြန်မရသော ယမဒူတများသည် ယမရာဇထံ သွား၍ ဖြစ်ပျက်သမျှကို အကုန်အစင် လျှောက်တင်하였다။
Verse 22
द्विज: पाशाद्विनिर्मुक्तो गतभी: प्रकृतिं गत: । ववन्दे शिरसा विष्णो: किङ्करान् दर्शनोत्सव: ॥ २२ ॥
ယမဒူတတို့၏ ကြိုးပတ်မှ လွတ်မြောက်ပြီးနောက် ဘရာဟ္မဏ အဇာမီလာသည် ကြောက်ရွံ့မှုကင်းကာ သတိပြန်လည်ရရှိ하였다။ ဝိရှ္ဏု၏ အမှုထမ်းများကို တွေ့မြင်ခြင်းကို မဟာပွဲတော်တစ်ရပ်ဟု သဘောထား၍ ခေါင်းငုံ့ကာ သူတို့အား ဂါရဝပြု၍ ပူဇော်နမസ്കာရပြု하였다။
Verse 23
तं विवक्षुमभिप्रेत्य महापुरुषकिङ्करा: । सहसा पश्यतस्तस्य तत्रान्तर्दधिरेऽनघ ॥ २३ ॥
အပြစ်ကင်းသော မဟာရာဇာ ပရိက္ခစ်တော်၊ ဗိෂ္ဏုဒူတများသည် အဇာမိလက တစ်စုံတစ်ရာ ပြောလိုနေသည်ကို မြင်သဖြင့်၊ သူမြင်နေရင်းပင် ချက်ချင်း အဲဒီနေရာမှ ပျောက်ကွယ်သွားကြသည်။
Verse 24
अजामिलोऽप्यथाकर्ण्य दूतानां यमकृष्णयो: । धर्मं भागवतं शुद्धं त्रैवेद्यं च गुणाश्रयम् ॥ २४ ॥ भक्तिमान् भगवत्याशु माहात्म्यश्रवणाद्धरे: । अनुतापो महानासीत्स्मरतोऽशुभमात्मन: ॥ २५ ॥
ယမဒူတများနှင့် ဗိෂ္ဏုဒူတများ၏ ဆွေးနွေးမှုကို ကြားပြီးနောက် အဇာမိလသည် သုံးဂုဏ်အောက်တွင် လည်ပတ်သော၊ သုံးဝေဒတွင် ဖော်ပြထားသည့် ဓမ္မကိုလည်း နားလည်လာပြီး၊ ဂုဏ်များကို ကျော်လွန်သော သန့်ရှင်းသည့် ဘာဂဝတဓမ္မ—ဇီဝနှင့် အမြင့်ဆုံးဘုရား၏ ဆက်နွယ်မှု—ကိုလည်း သိမြင်လာသည်။ ထို့ပြင် သရီဟရိ၏ နာမ၊ ယသ၊ ဂုဏ်၊ လီလာတို့၏ မဟိမကို ကြားသဖြင့် သူသည် ချက်ချင်း သန့်ရှင်းသော ဘက္တဖြစ်လာကာ၊ မိမိ၏ အတိတ်အပြစ်များကို သတိရ၍ အလွန်ကြီးမားသော နောင်တရခဲ့သည်။
Verse 25
अजामिलोऽप्यथाकर्ण्य दूतानां यमकृष्णयो: । धर्मं भागवतं शुद्धं त्रैवेद्यं च गुणाश्रयम् ॥ २४ ॥ भक्तिमान् भगवत्याशु माहात्म्यश्रवणाद्धरे: । अनुतापो महानासीत्स्मरतोऽशुभमात्मन: ॥ २५ ॥
ယမဒူတများနှင့် ဗိෂ္ဏုဒူတများ၏ ဆွေးနွေးမှုကို ကြားပြီးနောက် အဇာမိလသည် သုံးဂုဏ်အောက်တွင် လည်ပတ်သော၊ သုံးဝေဒတွင် ဖော်ပြထားသည့် ဓမ္မကိုလည်း နားလည်လာပြီး၊ ဂုဏ်များကို ကျော်လွန်သော သန့်ရှင်းသည့် ဘာဂဝတဓမ္မကိုလည်း သိမြင်လာသည်။ သရီဟရိ၏ နာမ၊ ယသ၊ ဂုဏ်၊ လီလာတို့၏ မဟိမကို ကြားသဖြင့် သူသည် ချက်ချင်း သန့်ရှင်းသော ဘက္တဖြစ်လာကာ၊ မိမိ၏ အတိတ်အပြစ်များကို သတိရ၍ အလွန်ကြီးမားသော နောင်တရခဲ့သည်။
Verse 26
अहो मे परमं कष्टमभूदविजितात्मन: । येन विप्लावितं ब्रह्म वृषल्यां जायतात्मना ॥ २६ ॥
အိုဟို! ကိုယ့်ကိုယ်ကို မအနိုင်ယူနိုင်သောကြောင့် ငါသည် အင်္ဒြိယတို့၏ ကျွန်ဖြစ်ကာ အလွန်အမင်း ကျဆင်းသွားခဲ့သည်။ ဗြာဟ္မဏ၏ ဂုဏ်သိက္ခာကို မျောပစ်ပြီး မိန်းမပျက်၏ ဝမ်းတွင် သားသမီးများကို မွေးဖွားစေခဲ့သည်။
Verse 27
धिङ्मां विगर्हितं सद्भिर्दुष्कृतं कुलकज्जलम् । हित्वा बालां सतीं योऽहं सुरापीमसतीमगाम् ॥ २७ ॥
ငါ့ကို ရှက်ဖွယ်ကောင်းစေပါစေ! သာဓုတို့က ရှုတ်ချမည့် အပြစ်ကို ကျူးလွန်၍ မိမိမျိုးရိုးဂုဏ်ကို အမဲစက်တင်ခဲ့သည်။ လှပ၍ သစ္စာရှိသော ငယ်ရွယ်သည့် ဇနီးကို စွန့်ပြီး အရက်သောက်လေ့ရှိသော ပျက်စီးသည့် မိန်းမပျက်ထံ သွားခဲ့သည်—ငါ့ကို ရှက်ဖွယ်ကောင်းစေပါစေ!
Verse 28
वृद्धावनाथौ पितरौ नान्यबन्धू तपस्विनौ । अहो मयाधुना त्यक्तावकृतज्ञेन नीचवत् ॥ २८ ॥
ကျွန်ုပ်၏ မိဘနှစ်ပါးသည် အိုမင်း၍ အားကိုးရာမရှိကြ၊ စောင့်ရှောက်မည့် အခြားသား သို့မဟုတ် မိတ်ဆွေမရှိကြ။ ကျွန်ုပ်သည် မိဘကို မပြုစုဘဲ ကျေးဇူးမသိသော နိမ့်ကျသူကဲ့သို့ ဒုက္ခထဲတွင် ထားခဲ့သည်—အို!
Verse 29
सोऽहं व्यक्तं पतिष्यामि नरके भृशदारुणे । धर्मघ्ना: कामिनो यत्र विन्दन्ति यमयातना: ॥ २९ ॥
ယခုတော့ ထင်ရှားပြီ—ကျွန်ုပ်ကဲ့သို့ အပြစ်သားသည် အလွန်ကြမ်းတမ်းသော နရကသို့ ကျရောက်ရမည်၊ ထိုနေရာတွင် ဓမ္မကိုဖျက်ဆီးသူနှင့် ကာမလိုလားသူတို့သည် ယမ၏ ပြင်းထန်သော ဒဏ်ခတ်မှုကို ခံစားကြသည်။
Verse 30
किमिदं स्वप्न आहो स्वित् साक्षाद् दृष्टमिहाद्भुतम् । क्व याता अद्य ते ये मां व्यकर्षन् पाशपाणय: ॥ ३० ॥
ဒါဟာ အိပ်မက်လား၊ ဒါမှမဟုတ် ဒီမှာပဲ ကျွန်ုပ် မျက်မြင်တွေ့ခဲ့တဲ့ အံ့ဩဖွယ်အဖြစ်အပျက်လား။ ကြိုးကိုင်ထားတဲ့ ကြောက်မက်ဖွယ်လူတွေက ကျွန်ုပ်ကို ဖမ်းပြီး ဆွဲခေါ်သွားခဲ့တယ်—အခု သူတို့ ဘယ်သွားလဲ။
Verse 31
अथ ते क्व गता: सिद्धाश्चत्वारश्चारुदर्शना: । व्यामोचयन्नीयमानं बद्ध्वा पाशैरधो भुव: ॥ ३१ ॥
ထို့နောက် ရုပ်ရည်လှပသော စစ်ဒ္ဓာလေးပါးသည် ဘယ်သွားကြသနည်း။ ကြိုးဖြင့်ချည်နှောင်ခံရပြီး အောက်နရကဒေသသို့ ဆွဲချခံနေရစဉ် သူတို့က ကျွန်ုပ်ကို လွှတ်ပေး၍ ကယ်တင်ခဲ့သည်။
Verse 32
अथापि मे दुर्भगस्य विबुधोत्तमदर्शने । भवितव्यं मङ्गलेन येनात्मा मे प्रसीदति ॥ ३२ ॥
ကျွန်ုပ်သည် အမှန်တကယ် အလွန်ကံမကောင်းသူ၊ အပြစ်ကမ္မ၏ သမုဒ္ဒရာထဲတွင် နစ်မြုပ်နေသူဖြစ်သည်။ သို့သော် အတိတ်က ပုဏ္ဏကံတစ်စိတ်တစ်ပိုင်းကြောင့် ကျွန်ုပ်ကို ကယ်တင်ရန် လာသော ဒေဝတို့ထဲမှ အမြင့်မြတ်ဆုံး ဟောလေးပါးကို မြင်တွေ့ခွင့်ရခဲ့သည်။ သူတို့၏ မင်္ဂလာရှိသော လာရောက်မှုကြောင့် ကျွန်ုပ်၏ စိတ်နှလုံး ပျော်ရွှင်ငြိမ်းချမ်းလာသည်။
Verse 33
अन्यथा म्रियमाणस्य नाशुचेर्वृषलीपते: । वैकुण्ठनामग्रहणं जिह्वा वक्तुमिहार्हति ॥ ३३ ॥
အတိတ်က ဘက္တိ-ဆေဝါ၏ ကုသိုလ်အကျိုးမရှိခဲ့လျှင်၊ သေခါနီးအချိန်၌ မသန့်ရှင်းသော ပြည့်တန်ဆာကို ထိန်းသိမ်းသူဖြစ်သော ငါသည် ဝိုင်ကుంఠပတိ၏ သန့်ရှင်းသော နာမကို မည်သို့ ရွတ်ဆိုခွင့် ရနိုင်မည်နည်း။ အမှန်တကယ် မဖြစ်နိုင်ပါ။
Verse 34
क्व चाहं कितव: पापो ब्रह्मघ्नो निरपत्रप: । क्व च नारायणेत्येतद्भगवन्नाम मङ्गलम् ॥ ३४ ॥
ငါက ဘယ်မှာလဲ—အရှက်မရှိ လိမ်လည်သူ၊ ဗြာဟ္မဏသဘောတရားကို သတ်ဖြတ်သူ၊ အပြစ်၏ရုပ်တု—နှင့် ‘နာရာယဏ’ ဟူသော ဘုရား၏ အလုံးစုံမင်္ဂလာ နာမတော်က ဘယ်မှာလဲ။
Verse 35
सोऽहं तथा यतिष्यामि यतचित्तेन्द्रियानिल: । यथा न भूय आत्मानमन्धे तमसि मज्जये ॥ ३५ ॥
ယခု ဤအခွင့်အရေးကို ရရှိပြီးနောက် ငါသည် အပြည့်အဝ ကြိုးစားမည်—စိတ်၊ ပရాణ(အသက်လေ) နှင့် အာရုံခံအင်္ဂါတို့ကို ထိန်းချုပ်မည်—နှင့် အမြဲတမ်း ဘက္တိ-ဆေဝါ၌ ပါဝင်မည်၊ ထို့ကြောင့် မာယာလောက၏ အနက်ရောင် အမောင့်နှင့် မသိမှုထဲသို့ ပြန်မကျရ။
Verse 36
विमुच्य तमिमं बन्धमविद्याकामकर्मजम् । सर्वभूतसुहृच्छान्तो मैत्र: करुण आत्मवान् ॥ ३६ ॥ मोचये ग्रस्तमात्मानं योषिन्मय्यात्ममायया । विक्रीडितो ययैवाहं क्रीडामृग इवाधम: ॥ ३७ ॥
ကိုယ်ကို ခန္ဓာဟု မှတ်ယူခြင်းကြောင့် အဝိဇ္ဇာ ဖြစ်ပေါ်ပြီး၊ အဝိဇ္ဇာမှ ကာမဆန္ဒ ပေါ်လာကာ၊ ထိုကာမဆန္ဒမှ ကုသိုလ်နှင့် အကုသိုလ် ကမ္မများ ဖြစ်လာသည်—ဤသည်ပင် လောကီချည်နှောင်မှု။ ယခု ငါသည် အဝိဇ္ဇာ-ကာမ-ကမ္မမှ ဖြစ်သော ဤချည်နှောင်မှုကို ဖြုတ်ချမည်; သတ္တဝါအားလုံး၏ မိတ်ဆွေကောင်း၊ စိတ်ငြိမ်သက်၊ မေတ္တာနှင့် ကရုဏာရှိ၍ ကိုယ်ကိုထိန်းချုပ်သူ ဖြစ်မည်၊ ထို့ပြင် မိန်းမပုံစံ အာတ္မ-မာယာတွင် ဖမ်းဆီးခံထားရသော ကိုယ့်ကိုယ်ကို လွတ်မြောက်စေမည်။
Verse 37
विमुच्य तमिमं बन्धमविद्याकामकर्मजम् । सर्वभूतसुहृच्छान्तो मैत्र: करुण आत्मवान् ॥ ३६ ॥ मोचये ग्रस्तमात्मानं योषिन्मय्यात्ममायया । विक्रीडितो ययैवाहं क्रीडामृग इवाधम: ॥ ३७ ॥
မိန်းမပုံစံ အာတ္မ-မာယာက ငါကို ကစားစရာတိရစ္ဆာန်လို ကစားခဲ့၍ ငါသည် အလွန်ကျဆုံးသူ၊ ကစားမိရစ္ဆာန်တစ်ကောင်လို ဖြစ်သွားခဲ့သည်။ ယခု ငါသည် ထိုကာမဆန္ဒများကို စွန့်လွှတ်ပြီး မာယာတွင် ဖမ်းဆီးခံထားရသော ကိုယ့်ကိုယ်ကို လွတ်မြောက်စေမည်; သတ္တဝါအားလုံး၏ ကောင်းကျိုးကိုလိုလားသော မိတ်ဆွေ၊ စိတ်ငြိမ်သက်၍ ကရုဏာရှိသူ ဖြစ်ကာ အမြဲတမ်း ကృష్ణ-ချေတနာ၌ လုံးဝလိမ့်မည်။
Verse 38
ममाहमिति देहादौ हित्वामिथ्यार्थधीर्मतिम् । धास्ये मनो भगवति शुद्धं तत्कीर्तनादिभि: ॥ ३८ ॥
သူတော်ကောင်းတို့၏ အဖော်အပေါင်းတွင် ဘုရား၏ သန့်ရှင်းသော နာမတော်ကို ကီရတန် ရွတ်ဆိုခဲ့သဖြင့် ကျွန်ုပ်၏ နှလုံးသားသည် သန့်စင်လာသည်။ ထို့ကြောင့် အာရုံခံစားမှုအပျော်အပါး၏ လှည့်ဖျားမှုများထဲသို့ ထပ်မံ မကျရောက်တော့မည်။ ကိုယ်ခန္ဓာပေါ် ‘ငါ’ ‘ငါ့ဟာ’ ဟူသော မုသာအယူအဆကို စွန့်ပြီး စိတ်ကို သီရိကృష్ణ၏ ပဒုမ္မခြေတော်၌ တည်စေမည်။
Verse 39
इति जातसुनिर्वेद: क्षणसङ्गेन साधुषु । गङ्गाद्वारमुपेयाय मुक्तसर्वानुबन्धन: ॥ ३९ ॥
သူတော်ကောင်းများ (ဗိဿနုဒူတများ) နှင့် ခဏတာပေါင်းသင်းခြင်းကြောင့် အဇာမီလာတွင် တည်ကြည်သော ဝိရာဂျာ (လောကီအယူအဆမှ ဝေးကွာမှု) ပေါ်ပေါက်လာသည်။ လောကီဆွဲငင်မှု အနှောင်အဖွဲ့အားလုံးမှ လွတ်မြောက်ပြီး သူသည် ချက်ချင်း ဂင်္ဂါဒွာရ (ဟာဒွာရ) သို့ ထွက်ခွာ하였다။
Verse 40
स तस्मिन् देवसदन आसीनो योगमास्थित: । प्रत्याहृतेन्द्रियग्रामो युयोज मन आत्मनि ॥ ४० ॥
ဟာဒွာရတွင် သူသည် ဗိဿနုဘုရားကျောင်း၌ အားကိုးခိုလှုံကာ ဘက္တိ-ယောဂကို ကျင့်သုံး하였다။ အာရုံများကို ထိန်းချုပ်ပြီး စိတ်ကို အရှင်ဘုရား၏ အမှုတော်ဆောင်ခြင်း၌ အပြည့်အဝ ချိတ်ဆက်하였다။
Verse 41
ततो गुणेभ्य आत्मानं वियुज्यात्मसमाधिना । युयुजे भगवद्धाम्नि ब्रह्मण्यनुभवात्मनि ॥ ४१ ॥
ထို့နောက် အတ္တ-သမာဓိဖြင့် သူသည် ဂုဏ်သုံးပါး၏ သက်ရောက်မှုမှ ကိုယ်ကို ခွဲထုတ်ကာ အာရုံခံစားမှုအပျော်အပါး၏ လှုပ်ရှားမှုမှ စိတ်ကို ပြန်လည်ဆုတ်ခွာ၍ ဘြဟ္မန်အနుభဝဖြစ်သော ဘဂဝန်၏ ဓာမ၌ စိတ်ကို ချိတ်ဆက်하였다။ ထို့ကြောင့် အရှင်ဘုရား၏ ရုပ်သဏ္ဌာန်ကို စဉ်းစားရာတွင် အပြည့်အဝ နစ်မြုပ်하였다။
Verse 42
यर्ह्युपारतधीस्तस्मिन्नद्राक्षीत्पुरुषान् पुर: । उपलभ्योपलब्धान् प्राग्ववन्दे शिरसा द्विज: ॥ ४२ ॥
သူ၏ ဉာဏ်နှင့် စိတ်သည် အရှင်ဘုရား၏ ရုပ်သဏ္ဌာန်ပေါ်တွင် တည်ငြိမ်သွားသောအခါ ဘြာဟ္မဏ အဇာမီလာသည် မိမိရှေ့တွင် ကောင်းကင်ဆန်သော ပုဂ္ဂိုလ် လေးဦးကို ထပ်မံ မြင်တွေ့하였다။ ယခင်က မြင်ခဲ့သူများပင်ဖြစ်ကြောင်း သိမြင်၍ ခေါင်းငုံ့ကာ ဂါရဝပြု하였다။
Verse 43
हित्वा कलेवरं तीर्थे गङ्गायां दर्शनादनु । सद्य: स्वरूपं जगृहे भगवत्पार्श्ववर्तिनाम् ॥ ४३ ॥
ဂင်္ဂါမြစ်ကမ်း ဟရိဒွာရ၌ ဝိෂ္ဏုဒူတတို့ကို မြင်မြင်ချင်း အဇာမိလသည် ကိုယ်ခန္ဓာကို ချက်ချင်း စွန့်လွှတ်하였다။ ထိုခဏတည်းက ဘုရားသခင်၏ ပါရ္သဒ်တို့နှင့် သင့်လျော်သော မူလဝိညာဉ်ကိုယ်တော်ကို ပြန်လည်ရရှိ하였다။
Verse 44
साकं विहायसा विप्रो महापुरुषकिङ्करै: । हैमं विमानमारुह्य ययौ यत्र श्रिय: पति: ॥ ४४ ॥
ဝိෂ္ဏု၏ အမှုထမ်းတော်များနှင့်အတူ ထိုဗြာဟ္မဏသည် ကောင်းကင်လမ်းကြောင်းဖြင့် ရွှေဗိမာန်ကို စီးနင်းကာ သရီပတိ—လက္ခမီ၏ ခင်ပွန်း ဘုရားသခင်၏ ဓာမသို့ တိုက်ရိုက် သွားရောက်하였다။
Verse 45
एवं स विप्लावितसर्वधर्मा दास्या: पति: पतितो गर्ह्यकर्मणा । निपात्यमानो निरये हतव्रत: सद्यो विमुक्तो भगवन्नाम गृह्णन् ॥ ४५ ॥
မကောင်းသောပေါင်းသင်းမှုကြောင့် ဗြာဟ္မဏ အဇာမိလသည် ဗြာဟ္မဏဓမ္မနှင့် သာသနာစည်းကမ်းအားလုံးကို စွန့်လွှတ်ခဲ့သည်။ ပြည့်တန်ဆာ၏ ခင်ပွန်းဖြစ်ကာ ခိုးယူခြင်း၊ အရက်သောက်ခြင်း စသည့် အရှက်ဖွယ်ကမ္မများကို ပြုလုပ်၍ အလွန်ကျဆုံးသွားသည်။ ယမရာဇ၏ ဒူတများက နရကသို့ ဆွဲခေါ်စဉ်ပင် ‘နာရာယဏ’ ဟူသော ဘုရားနာမကို ဖမ်းယူလိုက်သဖြင့် ချက်ချင်း လွတ်မြောက်하였다။
Verse 46
नात: परं कर्मनिबन्धकृन्तनं मुमुक्षतां तीर्थपदानुकीर्तनात् । न यत्पुन: कर्मसु सज्जते मनो रजस्तमोभ्यां कलिलं ततोऽन्यथा ॥ ४६ ॥
ထို့ကြောင့် ပစ္စည်းဘంధမှ လွတ်မြောက်လိုသူသည် တီရ္ထပာဒ ဖြစ်သော အမြင့်ဆုံးဘုရား၏ နာမ၊ ဂုဏ်သတင်း၊ ရုပ်သဏ္ဍာန်နှင့် လီလာတို့ကို ကီර්တနာဖြင့် ချီးမွမ်းသီဆိုရမည်။ အပြစ်ဆပ်ခြင်း၊ ခန့်မှန်းသိမြင်မှု၊ ယောဂသမาธိ စသည့်နည်းလမ်းများသည် ပြည့်စုံသောအကျိုးမပေးနိုင်၊ ရဇစ်-တမစ်ကြောင့် မလင်းမရှင်းသော စိတ်သည် ပြန်လည်ကမ္မတွင် ကပ်ငြိသွားတတ်သည်။
Verse 47
य एतं परमं गुह्यमितिहासमघापहम् । शृणुयाच्छ्रद्धया युक्तो यश्च भक्त्यानुकीर्तयेत् ॥ ४७ ॥ न वै स नरकं याति नेक्षितो यमकिङ्करै: । यद्यप्यमङ्गलो मर्त्यो विष्णुलोके महीयते ॥ ४८ ॥
ဤအလွန်လျှို့ဝှက်သော သမိုင်းကഥာသည် အပြစ်အကုန် ဖျက်ဆီးနိုင်သော အာနိသင်ရှိသည်။ ယုံကြည်ခြင်းဖြင့် နားထောင်၍ ဘက္တိဖြင့် ပြန်လည်ကီර්တနာပြုသူသည် နရကသို့ မသွားရ၊ ယမဒူတများက မြင်ရန်ပင် မနီးကပ်ကြ။ ကိုယ်ခန္ဓာစွန့်ပြီးနောက် ဝိෂ္ဏုလောက၌ အလွန်ဂုဏ်ပြု၍ ကြိုဆိုပူဇော်ခံရသည်။
Verse 48
य एतं परमं गुह्यमितिहासमघापहम् । शृणुयाच्छ्रद्धया युक्तो यश्च भक्त्यानुकीर्तयेत् ॥ ४७ ॥ न वै स नरकं याति नेक्षितो यमकिङ्करै: । यद्यप्यमङ्गलो मर्त्यो विष्णुलोके महीयते ॥ ४८ ॥
ဤအလွန်လျှို့ဝှက်၍ အပြစ်ဖျက်နိုင်သော သမိုင်းတော်ကို ယုံကြည်သဒ္ဓါဖြင့် နားထောင်ကာ ဘက္တိဖြင့် ချီးမွမ်းရွတ်ဆိုသူသည် နရကသို့ မသွားရ။ ယမဒူတတို့သည် သူ့ကို မြင်ရန်တောင် မနီးကပ်ကြ။ ကိုယ်ခန္ဓာရှိနေသော်လည်း ယခင်က အပြစ်ရှိခဲ့ပါကလည်း ကိုယ်ခန္ဓာစွန့်ပြီးနောက် ဗိဿနုလောက၌ ဂုဏ်ပြုလက်ခံ၍ ပူဇော်ခံရသည်။
Verse 49
म्रियमाणो हरेर्नाम गृणन् पुत्रोपचारितम् । अजामिलोऽप्यगाद्धाम किमुत श्रद्धया गृणन् ॥ ४९ ॥
သေခါနီး နာကျင်မှုအတွင်းမှာပင် အဇာမိလသည် ဟရီ၏ နာမကို ရွတ်ဆိုခဲ့သည်။ သားကို ခေါ်ခြင်းဖြစ်သော်လည်း ဘုရား၏ ဓာမသို့ ရောက်ခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် သဒ္ဓါဖြင့် မပြစ်မကင်းဘဲ သန့်ရှင်းသော နာမကို ဂျပ်သူသည် ဓာမသို့ ပြန်ရမည်ကို မည်သို့ သံသယရှိနိုင်သနည်း။
Frequently Asked Questions
Their argument is not that Ajāmila’s actions were moral, but that his karmic liability has been nullified by contact with Hari-nāma uttered without offense. In Bhāgavata theology, nāma invokes Bhagavān’s poṣaṇa and purifies at the root, placing the chanter under Viṣṇu’s protection rather than Yama’s punitive jurisdiction.
The chapter teaches the intrinsic potency (svabhāva-śakti) of the name: like medicine that acts regardless of the patient’s understanding, the name purifies even when uttered unknowingly, jokingly, or indirectly—provided it is without offense. Ajāmila’s repeated utterance and final helpless cry constitute nāmābhāsa that destroys sins and turns him toward bhakti.
Ritual prāyaścitta may reduce or counteract reactions, but it often leaves the seed of desire intact, so one returns to sin. Chanting and glorifying Hari, however, cleanses the heart and awakens devotion—thereby addressing the cause (material desire and forgetfulness of Bhagavān), not merely the symptom (sinful reaction).
They establish a dharmic principle: when protectors of law become partial or punish the innocent, societal trust collapses because citizens imitate leaders. By framing the debate as a question of righteous governance, they show that true dharma must align with śāstra and with the higher principle of divine protection for one connected to the Lord.
Rescue by nāma is not presented as a license to continue sin; it becomes the turning point for repentance, renunciation, and sustained bhakti-sādhana. Ajāmila’s move to Haridwar, temple shelter, sense control, and absorption in the Lord demonstrate that lasting purification culminates in transformed life and remembrance at death.