Srimad Bhagavatam — Saptama Skandha, Shloka 20
पादयो: पतितं बालं प्रतिनन्द्याशिषासुर: । परिष्वज्य चिरं दोर्भ्यां परमामाप निर्वृतिम् ॥ २० ॥
pādayoḥ patitaṁ bālaṁ pratinandyāśiṣāsuraḥ pariṣvajya ciraṁ dorbhyāṁ paramām āpa nirvṛtim
ဟိရဏ္ယကశိပုသည် ကလေးက သူ၏ ခြေတော်အနီးတွင် လဲကျ၍ ဦးညွှတ်ကန်တော့နေသည်ကို မြင်သောအခါ၊ ချစ်ခင်သောဖခင်ကဲ့သို့ ကောင်းချီးပေးပြီး လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ကြာကြာပွေ့ဖက်하였다။ ထိုသို့ပွေ့ဖက်ခြင်းကြောင့် သူသည် အလွန်ပျော်ရွှင်သွားသည်။
FAQs
It describes Hiraṇyakaśipu’s momentary affection: he blesses and embraces Prahlāda, feeling great satisfaction—setting a contrast with his later intolerance toward Prahlāda’s devotion.
Prahlāda had bowed at his father’s feet; pleased by the child’s outward humility and return, Hiraṇyakaśipu responded with blessings and a long embrace, unaware of how firmly Prahlāda’s heart was fixed in bhakti.
External warmth and family affection can coexist with deep ideological conflict; the verse encourages steadiness in devotion and values, even when relationships appear supportive only on the surface.