Shloka 8
Hiraṇyakaśipu’s Wrath, the Assault on Vedic Culture, and the Boy-Yamarāja’s Teaching on the Soul
तस्य त्यक्तस्वभावस्य घृणेर्मायावनौकस: । भजन्तं भजमानस्य बालस्येवास्थिरात्मन: ॥ ७ ॥ मच्छूलभिन्नग्रीवस्य भूरिणा रुधिरेण वै । असृक्प्रियं तर्पयिष्ये भ्रातरं मे गतव्यथ: ॥ ८ ॥
tasya tyakta-svabhāvasya ghṛṇer māyā-vanaukasaḥ bhajantaṁ bhajamānasya bālasyevāsthirātmanaḥ
အထွတ်အထိပ် ဘုရားသခင်သည် အသူရာများနှင့် နတ်များအပေါ် ထားရှိသော သဘာဝတရား မျှတမှုကို စွန့်လွှတ်လိုက်ပြီ ဖြစ်သည်။ ကိုယ်တော်သည် အထွတ်အထိပ် ပုဂ္ဂိုလ် ဖြစ်သော်လည်း ယခုအခါ မာယာ၏ လွှမ်းမိုးမှုကြောင့် မိမိ၏ ကိုးကွယ်သူ နတ်များကို နှစ်သက်စေရန် ဝက်ဘီလူး အသွင်ကို ယူဆောင်ခဲ့သည်၊ ၎င်းသည် ဂနာမငြိမ်သော ကလေးငယ်တစ်ဦးက တစ်စုံတစ်ယောက်ထံသို့ ယိမ်းယိုင်သွားသကဲ့သို့ ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် ငါသည် ငါ၏ တြိသူးလှံဖြင့် ဗိဿနိုးဘုရား၏ ဦးခေါင်းကို ကိုယ်ခန္ဓာမှ ဖြတ်တောက်မည် ဖြစ်ပြီး၊ ကိုယ်တော်၏ ခန္ဓာကိုယ်မှ ထွက်ကျလာသော သွေးများဖြင့် သွေးစုပ်ရသည်ကို နှစ်သက်သော ငါ၏ ညီတော် ဟိရညက္ခကို နှစ်သက်စေမည်။ ဤသို့ဖြင့် ငါသည်လည်း ငြိမ်းချမ်းမှုကို ရရှိလိမ့်မည်။
The defect of the demoniac mentality is expressed in this verse very clearly. Hiraṇyakaśipu thought that Viṣṇu also becomes partial, like a child whose mind is not steady or resolute. The Lord can change His mind at any time, Hiraṇyakaśipu thought, and therefore His words and activities are like those of children. Actually, because the demons are ordinary human beings, their minds change, and being materially conditioned, they think that the Supreme Personality of Godhead is conditioned also. As the Lord says in Bhagavad-gītā (9.11) , avajānanti māṁ mūḍhā mānuṣīṁ tanum āśritam: “Fools deride Me when I descend in a human form.”
FAQs
This verse contrasts a childish, unstable mentality (as seen in Hiraṇyakaśipu’s accusation) with the steadiness implied in true bhakti—real devotion does not flicker due to fear, pressure, or anger.
He was enraged that Prahlāda, despite being his son, remained devoted to Lord Viṣṇu; Hiraṇyakaśipu interprets Prahlāda’s unwavering worship as disloyalty and labels it childish instability.
Do not judge sincere spiritual practice through ego, politics, or family expectations; steadiness in values and devotion is a sign of maturity, not childishness.