Shloka 52
Hiraṇyakaśipu’s Wrath, the Assault on Vedic Culture, and the Boy-Yamarāja’s Teaching on the Soul
सासज्जत सिचस्तन्त्र्यां महिष्य: कालयन्त्रिता । कुलिङ्गस्तां तथापन्नां निरीक्ष्य भृशदु:खित: । स्नेहादकल्प: कृपण: कृपणां पर्यदेवयत् ॥ ५२ ॥
sāsajjata sicas tantryāṁ mahiṣyaḥ kāla-yantritā kuliṅgas tāṁ tathāpannāṁ nirīkṣya bhṛśa-duḥkhitaḥ snehād akalpaḥ kṛpaṇaḥ kṛpaṇāṁ paryadevayat
သူမသည် ကွန်ယက်ကြိုးတွင် ချုပ်ငြိမ့်သွား၍ ကာလ(ကံကြမ္မာ)၏ ယန္တရားက ချည်နှောင်ထားသကဲ့သို့ ဖြစ်하였다။ အို စုယဇ္ဉ၏ မဟာမိဖုရားတို့၊ မိမိဇနီးသည် အလွန်အန္တရာယ်ကြီးထဲ ကျရောက်နေသည်ကို မြင်သော ကုလိင်္ဂအထီးသည် အလွန်ဝမ်းနည်းသွား၏။ ချစ်ခြင်းကြောင့် မလွှတ်ပေးနိုင်သဖြင့် ထိုဆင်းရဲသောငှက်သည် မိမိဆင်းရဲသောဇနီးအတွက် ငိုကြွေးလေ၏။
FAQs
This verse shows that intense attachment makes one helpless in crisis; the kuliṅga bird, overwhelmed by affection, can only lament when his mate is trapped—illustrating how material sneha leads to grief.
Kāla is presented as the unseen force that drives events and traps living beings in suffering; the birds’ capture is not random but under the governance of time and destiny.
It advises cultivating detachment and devotion so that when inevitable changes come (loss, separation, reversal), one responds with spiritual steadiness rather than helpless lamentation.