Adhyaya 6

Verse 1

सूत उवाच एवं निशम्य भगवान्देवर्षेर्जन्म कर्म च । भूय: पप्रच्छ तं ब्रह्मन् व्यास: सत्यवतीसुत: ॥ १ ॥

စူတက ပြောသည်—အို ဘြာဟ္မဏတို့၊ သီ နာရဒ၏ မွေးဖွားခြင်းနှင့် လုပ်ဆောင်ချက်များကို ကြားပြီးနောက်၊ စတျဝတီ၏ သားတော် ဘဂဝန်၏ အဝတားဖြစ်သော ဗျာသဒေဝသည် သူ့အား ထပ်မံ ဤသို့ မေးမြန်း하였다။

Verse 2

व्यास उवाच भिक्षुभिर्विप्रवसिते विज्ञानादेष्टृभिस्तव । वर्तमानो वयस्याद्ये तत: किमकरोद्भ‍वान् ॥ २ ॥

သီရိဗျာသဒေဝ မိန့်တော်မူသည်—အို နာရဒာ! သင်အား အလွန်မြင့်သော တတ္တဝ-ဗိဇ္ဇာကို သင်ကြားပေးခဲ့သော မဟာရသီတို့ ထွက်ခွာသွားပြီးနောက် ယခုမွေးဖွားခြင်း၏ အစတွင် သင် ဘာကို ပြုလုပ်ခဲ့သနည်း?

Verse 3

स्वायम्भुव कया वृत्त्या वर्तितं ते परं वय: । कथं चेदमुदस्राक्षी: काले प्राप्ते कलेवरम् ॥ ३ ॥

အို ဗြဟ္မာ၏ သား (စွာယံဘူဝ) နာရဒာ! ဒိက္ခာခံပြီးနောက် သင်သည် မည်သည့်ဘဝနည်းလမ်းဖြင့် အသက်တာကို ဖြတ်သန်းခဲ့သနည်း၊ ထို့ပြင် အချိန်တန်သော် အဟောင်းကိုယ်ကို စွန့်၍ ဤကိုယ်ကို မည်သို့ ရရှိခဲ့သနည်း?

Verse 4

प्राक्कल्पविषयामेतां स्मृतिं ते मुनिसत्तम । न ह्येष व्यवधात्काल एष सर्वनिराकृति: ॥ ४ ॥

အို မုနိအမြတ်! ကာလသည် အချိန်တန်လျှင် အရာအားလုံးကို လျော့ပါးပျက်စီးစေသည်; ထို့ကြောင့် ဗြဟ္မာ၏ ယနေ့မတိုင်မီက အကြောင်းအရာသည် ကာလ၏ အနှောင့်အယှက်မရှိဘဲ သင်၏ မှတ်ဉာဏ်တွင် မည်သို့ ထင်ရှားနေသနည်း?

Verse 5

नारद उवाच भिक्षुभिर्विप्रवसिते विज्ञानादेष्टृभिर्मम । वर्तमानो वयस्याद्ये तत एतदकारषम् ॥ ५ ॥

သီရိနာရဒ မိန့်တော်မူသည်—ကျွန်ုပ်အား မာဝရိုင် တတ္တဝ-ဗိဇ္ဇာကို ပေးသနားခဲ့သော မဟာရသီတို့သည် အခြားနေရာများသို့ ထွက်ခွာသွားကြသည်; ထို့နောက် ကျွန်ုပ်သည် ဤပုံစံအတိုင်း ဘဝကို ဖြတ်သန်းခဲ့သည်။

Verse 6

एकात्मजा मे जननी योषिन्मूढा च किङ्करी । मय्यात्मजेऽनन्यगतौ चक्रे स्‍नेहानुबन्धनम् ॥ ६ ॥

ကျွန်ုပ်သည် မိခင်၏ တစ်ဦးတည်းသော သားဖြစ်သည်။ မိခင်သည် ရိုးရှင်းသော မိန်းမတစ်ယောက်ဖြစ်ပြီး အလုပ်သမားမိန်းမလည်း ဖြစ်သည်; ကျွန်ုပ်သာ တစ်ခုတည်းသော အားကိုးရာဖြစ်သဖြင့် မေတ္တာကြိုးဖြင့် ကျွန်ုပ်ကို ချည်နှောင်ထားသည်။

Verse 7

सास्वतन्त्रा न कल्पासीद्योगक्षेमं ममेच्छती । ईशस्य हि वशे लोको योषा दारुमयी यथा ॥ ७ ॥

သူမက ကျွန်ုပ်၏ စားဝတ်နေရေးကို ကောင်းစွာစောင့်ရှောက်လိုခဲ့သော်လည်း ကိုယ်ပိုင်လွတ်လပ်ခွင့်မရှိသဖြင့် မည်သို့မျှ မလုပ်နိုင်ခဲ့။ လောကသည် အမြင့်ဆုံးသခင်၏ အာဏာအောက်တွင်ရှိ၍ သတ္တဝါအားလုံးသည် ကြိုးဆွဲသူ၏ လက်ထဲက သစ်ရုပ်တုကဲ့သို့ ဖြစ်သည်။

Verse 8

अहं च तद्ब्रह्मकुले ऊषिवांस्तदुपेक्षया । दिग्देशकालाव्युत्पन्नो बालक: पञ्चहायन: ॥ ८ ॥

ကျွန်ုပ်သည် အသက်ငါးနှစ်သာရှိသည့် ကလေးငယ်ဖြစ်၍ ဗြာဟ္မဏ ဂုရုကူလတွင် နေထိုင်ခဲ့သည်။ မိခင်၏မေတ္တာကိုသာ အားထားရပြီး နယ်မြေ၊ ဦးတည်ရာနှင့် ကာလအမျိုးမျိုးကို မသိမမြင်သေး။

Verse 9

एकदा निर्गतां गेहाद्दुहन्तीं निशि गां पथि । सर्पोऽदशत्पदा स्पृष्ट: कृपणां कालचोदित: ॥ ९ ॥

တစ်ခါတုန်းက ကျွန်ုပ်၏ ဆင်းရဲသော မိခင်သည် ညအချိန် အိမ်မှထွက်၍ လမ်းပေါ်တွင် နွားနို့ညှစ်ရန် သွားစဉ်၊ အမြင့်မားသော ကာလ၏ လှုံ့ဆော်မှုကြောင့် မြွေတစ်ကောင်က သူမ၏ ခြေထောက်ကို ကိုက်ခဲ့သည်။

Verse 10

तदा तदहमीशस्य भक्तानां शमभीप्सत: । अनुग्रहं मन्यमान: प्रातिष्ठं दिशमुत्तराम् ॥ १० ॥

ထိုအခါ ကျွန်ုပ်သည် ဗက္တများ၏ ကောင်းကျိုးကိုသာ လိုလားတော်မူသော သခင်၏ အထူးကရုဏာဟု ယူဆ၍ ထိုသို့စဉ်းစားကာ မြောက်ဘက်သို့ ထွက်ခွာခဲ့သည်။

Verse 11

स्फीताञ्जनपदांस्तत्र पुरग्रामव्रजाकरान् । खेटखर्वटवाटीश्च वनान्युपवनानि च ॥ ११ ॥

ထွက်ခွာပြီးနောက် ကျွန်ုပ်သည် စည်ပင်သာယာသော ဒေသများစွာကို ဖြတ်သန်းခဲ့သည်—မြို့ကြီးများ၊ မြို့ငယ်များ၊ ရွာများ၊ တိရစ္ဆာန်ခြံများ၊ သတ္တုတွင်းများ၊ စိုက်ပျိုးမြေများ၊ ချိုင့်ဝှမ်းများ၊ ပန်းဥယျာဉ်များ၊ ပျိုးဥယျာဉ်များနှင့် သဘာဝတောအုပ်များ။

Verse 12

चित्रधातुविचित्राद्रीनिभभग्नभुजद्रुमान् । जलाशयाञ्छिवजलान्नलिनी: सुरसेविता: । चित्रस्वनै: पत्ररथैर्विभ्रमद्भ्रमरश्रिय: ॥ १२ ॥

ကျွန်ုပ်သည် ရွှေ၊ ငွေ၊ ကြေးနီ စသည့် သတ္တုမျိုးစုံဖြင့် အလှဆင်ထားသော တောင်တန်းများနှင့် ရေကန်များပြည့်နှက်သော ဒေသများကို ဖြတ်သန်းခဲ့သည်။ ထိုနေရာတွင် သန့်ရှင်းသောရေ၊ လှပသော ကြာပန်းများ၊ နတ်တို့နှင့် သင့်တော်သော ကမ်းပါးများ၊ ပျားများ၏ အလှနှင့် သီချင်းဆိုသော ငှက်များရှိခဲ့သည်။

Verse 13

नलवेणुशरस्तन्बकुशकीचकगह्वरम् । एक एवातियातोऽहमद्राक्षं विपिनं महत् । घोरं प्रतिभयाकारं व्यालोलूकशिवाजिरम् ॥ १३ ॥

ထို့နောက် ကျွန်ုပ်သည် တစ်ယောက်တည်းပင် နရက်မြက်၊ ဝါး၊ ရိဒ်မြက်၊ ချွန်မြက်၊ ပင်ပေါက်များနှင့် ဂူများဖြင့် ပြည့်နှက်သော ကြီးမား၍ ဖြတ်သန်းရန်ခက်ခဲသည့် တောအုပ်ကို ဖြတ်ကျော်ခဲ့သည်။ အလွန်နက်ရှိုင်း၍ မှောင်မိုက်ကာ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော တောများကိုလည်း တွေ့မြင်ခဲ့ပြီး ထိုနေရာသည် မြွေ၊ ငှက်ဟူးနှင့် မြေခွေးတို့၏ လှုပ်ရှားရာနေရာဖြစ်သည်။

Verse 14

परिश्रान्तेन्द्रियात्माहं तृट्परीतो बुभुक्षित: । स्‍नात्वा पीत्वा ह्रदे नद्या उपस्पृष्टो गतश्रम: ॥ १४ ॥

ဤသို့ ခရီးသွားရင်း ကျွန်ုပ်၏ ကိုယ်နှင့် စိတ် နှစ်ပါးလုံး ပင်ပန်းနွမ်းနယ်၍ ရေငတ်ကာ ဆာလောင်လာသည်။ ထို့ကြောင့် မြစ်နှင့်ဆက်သွယ်သော ရေကန်တစ်ခုတွင် ရေချိုးပြီး ရေသောက်하였다။ ရေကိုထိတွေ့ခြင်းကြောင့် ပင်ပန်းမှု လျော့ပါးသွားသည်။

Verse 15

तस्मिन्निर्मनुजेऽरण्ये पिप्पलोपस्थ आश्रित: । आत्मनात्मानमात्मस्थं यथाश्रुतमचिन्तयम् ॥ १५ ॥

ထို့နောက် လူမရှိသော တောအုပ်ထဲတွင် ပိပ္ပလ (အရှွတ်ထ) သစ်ပင်အောက်၌ ခိုလှုံကာ၊ လွတ်မြောက်ပြီးသူ မဟာတမများထံမှ ကြားသိထားသည့်အတိုင်း၊ ကိုယ်အတွင်း၌ တည်ရှိသော ပရမాత్మာကို ဉာဏ်ဖြင့် သမาธိပြု၍ စဉ်းစားတော်မူ하였다။

Verse 16

ध्यायतश्चरणाम्भोजं भावनिर्जितचेतसा । औत्कण्ठ्याश्रुकलाक्षस्य हृद्यासीन्मे शनैर्हरि: ॥ १६ ॥

အလွန်မြင့်မြတ်သော ချစ်ခြင်းမေတ္တာဖြင့် ပြောင်းလဲသွားသော စိတ်ဖြင့် ဘဂဝန်၏ ခြေတော်ကြာပန်းကို သမาธိပြုသည့်ခဏ၊ အလွမ်းအာရုံကြောင့် မျက်ရည်များ စီးကျလာသည်။ ချက်ချင်းပင် သရီဟရီ—သရီကృష్ణ—သည် ကျွန်ုပ်၏ နှလုံးကြာပန်းပေါ်၌ ပေါ်ထွန်းတော်မူ하였다။

Verse 17

प्रेमातिभरनिर्भिन्नपुलकाङ्गोऽतिनिर्वृत: । आनन्दसम्प्लवे लीनो नापश्यमुभयं मुने ॥ १७ ॥

အို ဗျာသဒေဝ၊ ထိုအခါ ပရೇမဘက္တိ၏ အလွန်အမင်း ပီတိကြောင့် ကိုယ်အင်္ဂါအစိတ်အပိုင်းတိုင်း ရင်ခုန်ပျော်ရွှင်၍ ဆံပင်ထောင်လာသည်။ အာနန္ဒသမုဒ္ဒရာ၌ လုံးဝလိမ္မာနစ်မြုပ်သဖြင့် မိမိကိုယ်ကိုလည်း မမြင်၊ သခင်ဘုရားကိုလည်း မမြင်နိုင်ခဲ့ပါ။

Verse 18

रूपं भगवतो यत्तन्मन:कान्तं शुचापहम् । अपश्यन् सहसोत्तस्थे वैक्लव्याद्दुर्मना इव ॥ १८ ॥

သခင်ဘုရား၏ အလွန်မြင့်မြတ်သော ရုပ်သဏ္ဌာန်သည် စိတ်ကိုနှစ်သက်စေပြီး စိတ်အညစ်အကြေးနှင့် ဝမ်းနည်းမှုကို ချက်ချင်းဖယ်ရှားပေးသည်။ ထိုရုပ်သဏ္ဌာန် ပျောက်ကွယ်သွားသည့်အခါ ငါသည် စိတ်လှုပ်ရှား၍ ချက်ချင်းထရပ်ကာ မက်မောသည့်အရာ ပျောက်ဆုံးသကဲ့သို့ ဖြစ်ခဲ့သည်။

Verse 19

दिद‍ृक्षुस्तदहं भूय: प्रणिधाय मनो हृदि । वीक्षमाणोऽपि नापश्यमवितृप्त इवातुर: ॥ १९ ॥

ထိုအလွန်မြင့်မြတ်သော ရုပ်သဏ္ဌာန်ကို ထပ်မံမြင်လို၍ ငါသည် နှလုံးထဲတွင် စိတ်ကိုတည်စေကာ အားတက်သရော ကြည့်ရှုသော်လည်း ထပ်မံမမြင်ရတော့ပေ။ ထို့ကြောင့် မပြည့်ဝသကဲ့သို့ အလွန်ဝမ်းနည်းပူပန်ခဲ့သည်။

Verse 20

एवं यतन्तं विजने मामाहागोचरो गिराम् । गम्भीरश्लक्ष्णया वाचा शुच: प्रशमयन्निव ॥ २० ॥

ထိုတိတ်ဆိတ်သောနေရာ၌ ငါ၏ကြိုးပမ်းမှုကိုမြင်၍ လောကီစကားဖြင့် မဖော်ပြနိုင်သော ဘုရားသခင်သည် ဂంభీర၍ နူးညံ့သောစကားဖြင့် ငါ့အား မိန့်တော်မူကာ ငါ၏ဝမ်းနည်းမှုကို သက်သာစေသကဲ့သို့ ဖြစ်သည်။

Verse 21

हन्तास्मिञ्जन्मनि भवान्मा मां द्रष्टुमिहार्हति । अविपक्‍वकषायाणां दुर्दर्शोऽहं कुयोगिनाम् ॥ २१ ॥

[ဘုရားသခင် မိန့်တော်မူသည်] အို နာရဒ၊ ဤဘဝ၌ သင်သည် ငါ့ကို ဒီနေရာတွင် ထပ်မံမမြင်နိုင်တော့သည်မှာ စိတ်မကောင်းစရာပင်။ ဝန်ဆောင်မှုမပြည့်စုံသေး၍ ပစ္စည်းလောက အညစ်အကြေးများမှ လုံးဝမလွတ်မြောက်သေးသော ကုယောဂီတို့အတွက် ငါသည် မြင်ရခက်လှသည်။

Verse 22

सकृद् यद्दर्शितं रूपमेतत्कामाय तेऽनघ । मत्काम: शनकै: साधु सर्वान्मुञ्चति हृच्छयान् ॥ २२ ॥

အပြစ်ကင်းသူရေ၊ သင်သည် ငါ၏ဤရုပ်သဏ္ဌာန်ကို တစ်ကြိမ်သာ မြင်ရခြင်းမှာ ငါ့အပေါ် သင်၏တမ်းတမှုကို တိုးစေရန်ပင် ဖြစ်သည်။ ငါ့ကို တမ်းတသူသည် နှလုံးသားရှိ လောကီဆန္ဒအားလုံးမှ တဖြည်းဖြည်း လွတ်မြောက်လာမည်။

Verse 23

सत्सेवयादीर्घयापि जाता मयि द‍ृढा मति: । हित्वावद्यमिमं लोकं गन्ता मज्जनतामसि ॥ २३ ॥

အမြင့်ဆုံးသော သမ္မာတရားကို ဆည်းကပ်ဝန်ဆောင်ခြင်းဖြင့် ရက်အနည်းငယ်အတွင်းပင် ငါ့အပေါ် တည်ကြည်ခိုင်မာသော ဉာဏ်ပညာ ပေါ်ထွန်းလာသည်။ ထို့နောက် ဤနိမ့်ကျသော လောကီလောကကို စွန့်၍ ငါ၏ အလွန်မြင့်သော ဝိညာဉ်လောကသို့ သွားကာ ငါ၏ အဖော်ဖြစ်လာမည်။

Verse 24

मतिर्मयि निबद्धेयं न विपद्येत कर्हिचित् । प्रजासर्गनिरोधेऽपि स्मृतिश्च मदनुग्रहात् ॥ २४ ॥

ငါ့ကို ဘက္တိဖြင့် ချိတ်ဆက်ထားသော ဉာဏ်ပညာသည် မည်သည့်အခါမျှ မတားဆီးနိုင်။ ဖန်ဆင်းချိန်၌လည်း၊ ပျက်သုဉ်းချိန်၌လည်း၊ ငါ၏ ကရုဏာကြောင့် သင်၏ သတိရခြင်းသည် ဆက်လက်တည်ရှိမည်။

Verse 25

एतावदुक्त्वोपरराम तन्महद् भूतं नभोलिङ्गमलिङ्गमीश्वरम् । अहं च तस्मै महतां महीयसे शीर्ष्णावनामं विदधेऽनुकम्पित: ॥ २५ ॥

ဤမျှပြောပြီးနောက် အသံအဖြစ် ပေါ်ထွန်းသော်လည်း မျက်စိဖြင့် မမြင်နိုင်သည့် အလွန်အံ့ဩဖွယ် အမြင့်ဆုံး အာဏာရှင်သည် စကားရပ်တန့်သွားသည်။ ကျေးဇူးတရားဖြင့် ပြည့်နှက်၍ ငါသည် မဟာသူတို့ထဲမှ မဟာတော်မူသော အရှင်ထံ ခေါင်းငုံ့၍ ဦးချကန်တော့하였다။

Verse 26

नामान्यनन्तस्य हतत्रप: पठन् गुह्यानि भद्राणि कृतानि च स्मरन् । गां पर्यटंस्तुष्टमना गतस्पृह: कालं प्रतीक्षन् विमदो विमत्सर: ॥ २६ ॥

ထို့ကြောင့် ငါသည် အနန္တသခင်၏ သန့်ရှင်းသော နာမတော်နှင့် ဂုဏ်တော်ကို ထပ်ခါထပ်ခါ ရွတ်ဆိုကာ လောကီအခမ်းအနားများ၏ ရှက်ကြောက်မှုကို မစဉ်းစားတော့။ သခင်၏ အလွန်မြင့်သော လီလာများကို သီဆိုသတိရခြင်းသည် မင်္ဂလာဖြစ်၏။ ထိုသို့ပြုရင်း ငါသည် ကမ္ဘာမြေပေါ် အနှံ့အပြား လှည့်လည်ခဲ့—စိတ်ကျေနပ်၍ နိမ့်ချကာ မနာလိုမရှိ—အချိန်ကို စောင့်မျှော်နေခဲ့သည်။

Verse 27

एवं कृष्णमतेर्ब्रह्मन्नासक्तस्यामलात्मन: । काल: प्रादुरभूत्काले तडित्सौदामनी यथा ॥ २७ ॥

အို ဗြာဟ္မဏ ဝျာသဒေဝ၊ ဤသို့ ငါသည် ကృష్ణကို အပြည့်အဝ သတိရစိတ်ဖြင့် လုံးဝနှစ်မြုပ်၍ အလှုပ်အရှားကင်း၊ စင်ကြယ်သော အတ္တဖြစ်ခဲ့သည်။ အချိန်တန်သော် မရဏကို တွေ့ရသည်မှာ မိုးကြိုးနှင့် အလင်းရောင် တပြိုင်နက် ပေါ်လာသကဲ့သို့ ဖြစ်သည်။

Verse 28

प्रयुज्यमाने मयि तां शुद्धां भागवतीं तनुम् । आरब्धकर्मनिर्वाणो न्यपतत् पाञ्चभौतिक: ॥ २८ ॥

ဘုရားသခင်၏ အနီးကပ်ပါရမီတော်သားနှင့် ကိုက်ညီသော သန့်ရှင်းသော ဘာဂဝတီ (လောကီမဟုတ်) ကိုယ်ခန္ဓာကို ရရှိသောအခါ၊ ငါသည် ဓာတ်ငါးပါးဖြင့် ဖွဲ့စည်းသော ကိုယ်ကို စွန့်လွှတ်ခဲ့ပြီး၊ စတင်ပြီးသား ကမ္မဖလများလည်း ထိုနေရာတွင်ပင် ရပ်တန့်သွားသည်။

Verse 29

कल्पान्त इदमादाय शयानेऽम्भस्युदन्वत: । शिशयिषोरनुप्राणं विविशेऽन्तरहं विभो: ॥ २९ ॥

ကလ္ပအဆုံးတွင် အာဏာရှင် နာရာယဏသည် ပျက်စီးရေလှိုင်းအတွင်း အိပ်စက်နေစဉ်၊ ပြန်လည်ဖန်ဆင်းလိုသော ဗြဟ္မာသည် ဖန်ဆင်းရေးအင်္ဂါရပ်များအားလုံးနှင့်အတူ ထိုဘုရားအတွင်း ဝင်ရောက်လေ၏။ ငါလည်း ဘုရား၏ အသက်ရှုသံနှင့်အတူ အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်ခဲ့သည်။

Verse 30

सहस्रयुगपर्यन्ते उत्थायेदं सिसृक्षत: । मरीचिमिश्रा ऋषय: प्राणेभ्योऽहं च जज्ञिरे ॥ ३० ॥

ယုဂတစ်ထောင်ကြာပြီးနောက်၊ ဘုရား၏ အလိုတော်အတိုင်း ဗြဟ္မာသည် နိုးထ၍ ပြန်လည်ဖန်ဆင်းလိုသောအခါ၊ မရီချိ စသည့် ရှိများသည် သူ၏ ပရာဏမှ ပေါ်ထွန်းလာကြပြီး၊ ငါလည်း သူတို့နှင့်အတူ ပေါ်ထွန်းလာခဲ့သည်။

Verse 31

अन्तर्बहिश्च लोकांस्त्रीन् पर्येम्यस्कन्दितव्रत: । अनुग्रहान्महाविष्णोरविघातगति: क्‍वचित् ॥ ३१ ॥

ထိုအချိန်မှစ၍ မဟာဗိෂ္ဏု၏ ကရုဏာကြောင့်၊ မပြတ်မတောက် ဘက္တိဝရတ၌ တည်ကြည်နေသဖြင့်၊ ငါသည် သုံးလောက၏ အတွင်းအပြင်နှင့် ဝိညာဉ်လောက၌ပါ အတားအဆီးမရှိ လွတ်လပ်စွာ သွားလာနိုင်သည်။

Verse 32

देवदत्तामिमां वीणां स्वरब्रह्मविभूषिताम् । मूर्च्छयित्वा हरिकथां गायमानश्चराम्यहम् ॥ ३२ ॥

ဤသို့ပင် သီရိကృష్ణက ပေးအပ်သော နာဒ-ဗြဟ္မ သံတရားဖြင့် တန်ဆာဆင်ထားသည့် ဝီဏာကို တီးခတ်ကာ ဟရိကထာကို အမြဲတမ်း သီဆိုရင်း ကျွန်ုပ် လှည့်လည်သွားလာပါသည်။

Verse 33

प्रगायत: स्ववीर्याणि तीर्थपाद: प्रियश्रवा: । आहूत इव मे शीघ्रं दर्शनं याति चेतसि ॥ ३३ ॥

ကျွန်ုပ်က သူ၏ ဗီရယ-လီလာများကို သီဆိုကီර්တန် စတင်သည့်အခါ၊ နားထောင်ရချိုမြိန်သော ဂုဏ်တော်ရှိသည့် တီရ္ထပာဒ သီရိကృష్ణသည် ခေါ်ယူထားသကဲ့သို့ ချက်ချင်း ကျွန်ုပ်၏ နှလုံးပလ္လင်ပေါ်၌ ပေါ်ထွန်းလာသည်။

Verse 34

एतद्ध्यातुरचित्तानां मात्रास्पर्शेच्छया मुहु: । भवसिन्धुप्लवो द‍ृष्टो हरिचर्यानुवर्णनम् ॥ ३४ ॥

ကျွန်ုပ်ကိုယ်တိုင် အတွေ့အကြုံရသည်မှာ—အာရုံခံအရာဝတ္ထုတို့နှင့် ထိတွေ့လိုသော ဆန္ဒကြောင့် မကြာခဏ စိုးရိမ်ပူပန်နေသောသူများပင်၊ ဟရိ၏ လီလာများကို အမြဲတမ်း ရွတ်ဆိုကီර්တန်ခြင်းဟူသော အကောင်းဆုံး လှေဖြင့် သံသရာပင်လယ်ကို ဖြတ်ကျော်နိုင်သည်။

Verse 35

यमादिभिर्योगपथै: कामलोभहतो मुहु: । मुकुन्दसेवया यद्वत्तथात्माद्धा न शाम्यति ॥ ३५ ॥

အမှန်တကယ် ယမ စသည့် ယောဂလမ်းစဉ်များဖြင့် ကာမနှင့် လောဘကြောင့် ဖြစ်သော အနှောင့်အယှက်များကို တချို့ သက်သာစေနိုင်သော်လည်း၊ အာတ္မာ၏ အမှန်တကယ် တೃप्तမှု မရနိုင်ပါ။ ထိုတೃप्तမှုသည် မုကുന္ဒ၏ ဘက္တိ-ဆေဝါမှသာ ရရှိသည်။

Verse 36

सर्वं तदिदमाख्यातं यत्पृष्टोऽहं त्वयानघ । जन्मकर्मरहस्यं मे भवतश्चात्मतोषणम् ॥ ३६ ॥

အို ဗျာသဒေဝ၊ သင်သည် အပြစ်ကင်းသူဖြစ်သည်။ သင်မေးမြန်းသကဲ့သို့ ကိုယ်တိုင်သိမြင်မှုအတွက် ကျွန်ုပ်၏ မွေးဖွားခြင်းနှင့် လုပ်ဆောင်မှုတို့၏ လျှို့ဝှက်ချက်ကို အားလုံး ရှင်းပြပြီးပြီ။ ဤအရာများသည် သင်၏ ကိုယ်ပိုင် စိတ်ကျေနပ်မှုအတွက်လည်း အကျိုးရှိမည်။

Verse 37

सूत उवाच एवं सम्भाष्य भगवान्नारदो वासवीसुतम् । आमन्‍त्र्य वीणां रणयन् ययौ याद‍ृच्छिको मुनि: ॥ ३७ ॥

သုတက ပြောသည်—ဤသို့ ဝါသဝီသား ဗျာသဒေဝအား မိန့်ကြားပြီးနောက် ဘဂဝန် နာရဒမုနိသည် နှုတ်ဆက်ကာ၊ ဝီဏာကို တီးခတ်လျက် မိမိစိတ်ကြိုက် လှည့်လည်သွားလေ၏။

Verse 38

अहो देवर्षिर्धन्योऽयं यत्कीर्तिं शार्ङ्गधन्वन: । गायन्माद्यन्निदं तन्‍त्र्या रमयत्यातुरं जगत् ॥ ३८ ॥

အဟို၊ ဒီ ဒေဝရ္ဿီ နာရဒသည် အလွန်ကံကောင်းသူဖြစ်၏။ ရှာရင်္ဂဓနွာ ဘုရား၏ ကီർത്തိကို သီဆိုလျက်၊ တန်တရီသံဖြင့် မိမိလည်း ပီတိရပြီး ကမ္ဘာလောက၏ ဒုက္ခရောက်သော သတ္တဝါတို့ကိုလည်း ရွှင်လန်းစေသည်။