Adhyaya 5

Verse 1

सूत उवाच अथ तं सुखमासीन उपासीनं बृहच्छ्रवा: । देवर्षि: प्राह विप्रर्षिं वीणापाणि: स्मयन्निव ॥ १ ॥

စူတက ပြောသည်—ထို့နောက် ဒေဝရိရှီ နာရဒသည် သက်တောင့်သက်သာ ထိုင်နေပြီး လက်ထဲတွင် ဗီဏာကို ကိုင်ကာ မျက်နှာပေါ်တွင် အပြုံးသဏ္ဌာန်ဖြင့် အနီးတွင် ထိုင်နေသော ဘြာဟ္မဏရိရှီ ဝေဒဗျာသအား မိန့်ကြား하였다။

Verse 2

नारद उवाच पाराशर्य महाभाग भवत: कच्चिदात्मना । परितुष्यति शारीर आत्मा मानस एव वा ॥ २ ॥

နာရဒ မိန့်တော်မူသည်—ပါရာရှရျ မဟာဘဂါ! သင်သည် အာတ်မန်၌ စိတ်ကျေနပ်ပါသလော။ ကိုယ်ခန္ဓာကို မိမိဟုယူဆ၍ သို့မဟုတ် စိတ်ကို မိမိဟုယူဆ၍ ကျေနပ်နေသလော။

Verse 3

जिज्ञासितं सुसम्पन्नमपि ते महदद्भ‍ुतम् । कृतवान् भारतं यस्त्वं सर्वार्थपरिबृंहितम् ॥ ३ ॥

သင်၏ စူးစမ်းမေးမြန်းမှုလည်း ပြည့်စုံပြီး လေ့လာမှုလည်း ကောင်းစွာ ပြီးမြောက်သည်။ သံသယမရှိ၊ သင်သည် ဝေဒအဓိပ္ပါယ်များကို ကျယ်ပြန့်စွာ ထည့်သွင်းထားသော မဟာအံ့ဖွယ် ‘မဟာဘာရတ’ ကို ရေးသားခဲ့သည်။

Verse 4

जिज्ञासितमधीतं च ब्रह्म यत्तत्सनातनम् । तथापि शोचस्यात्मानमकृतार्थ इव प्रभो ॥ ४ ॥

သင်သည် အနန္တကာလရှိသော ဘြဟ္မန်အကြောင်းကိုလည်း စူးစမ်း၍ လေ့လာပြီးပြီ။ သို့သော်လည်း အို ပရဘု၊ မိမိကိုယ်ကို မအောင်မြင်သကဲ့သို့ ထင်ကာ အဘယ်ကြောင့် ဝမ်းနည်းနေသနည်း။

Verse 5

व्यास उवाच अस्त्येव मे सर्वमिदं त्वयोक्तं तथापि नात्मा परितुष्यते मे । तन्मूलमव्यक्तमगाधबोधं पृच्छामहे त्वात्मभवात्मभूतम् ॥ ५ ॥

သီရိဗျာသဒေဝ မိန့်တော်မူသည်—သင်က ကျွန်ုပ်အကြောင်း ပြောသမျှ အားလုံး မှန်ကန်ပါသည်။ သို့သော်လည်း ကျွန်ုပ်၏ အာတ်မန် မငြိမ်းချမ်းသေးပါ။ ထို့ကြောင့် ဤမကျေနပ်မှု၏ မမြင်ရသော အမြစ်အကြောင်းကို သင်ထံ မေးမြန်းပါသည်; သင်သည် အာတ်မဘဝ (ဗြဟ္မာ) ၏ သားဖြစ်၍ ဉာဏ်အကန့်အသတ်မရှိသူ ဖြစ်သောကြောင့်။

Verse 6

स वै भवान् वेद समस्तगुह्य- मुपासितो यत्पुरुष: पुराण: । परावरेशो मनसैव विश्वं सृजत्यवत्यत्ति गुणैरसङ्ग: ॥ ६ ॥

အရှင်ဘုရား! သင်သည် လျှို့ဝှက်အရာအားလုံးကို သိတတ်သည်၊ အကြောင်းမှာ သင်သည် ပုရာဏပုရုရှ (မူလဘုရားသခင်) ကို ပူဇော်အာရాధနာပြုသူဖြစ်သောကြောင့်။ ထိုအရှင်သည် ပရ-အပရ နှစ်လောက၏ အရှင်ဖြစ်၍ စိတ်တော်တစ်ခုတည်းဖြင့် စကြဝဠာကို ဖန်ဆင်း၊ ထိန်းသိမ်း၊ နောက်ဆုံးတွင် လယပြုတော်မူသော်လည်း ဂုဏသုံးပါးနှင့် မကပ်လှမ်းသူ ဖြစ်သည်။

Verse 7

त्वं पर्यटन्नर्क इव त्रिलोकी- मन्तश्चरो वायुरिवात्मसाक्षी । परावरे ब्रह्मणि धर्मतो व्रतै: स्‍नातस्य मे न्यूनमलं विचक्ष्व ॥ ७ ॥

သင်သည် နေကဲ့သို့ သုံးလောကလုံးတွင် လှည့်လည်နိုင်ပြီး လေကဲ့သို့ သတ္တဝါအားလုံး၏ အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်ကာ အတ္တမသက်သေ ဖြစ်တော်မူသည်။ ဓမ္မနှင့် ဝရတများဖြင့် သန့်စင်ထားသော်လည်း ကျွန်ုပ်၌ ကျန်ရှိသည့် ချို့ယွင်းချက် သို့မဟုတ် အညစ်အကြေးကို ကျေးဇူးပြု၍ ဖော်ပြပါ။

Verse 8

श्रीनारद उवाच भवतानुदितप्रायं यशो भगवतोऽमलम् । येनैवासौ न तुष्येत मन्ये तद्दर्शनं खिलम् ॥ ८ ॥

ရှရီ နာရဒက ပြောသည်—သင်သည် ဘဂဝန်၏ အညစ်ကင်းသော ဂုဏ်တော်ကို အမှန်တကယ် မကြေညာသေး။ ဘုရား၏ ဒိဗ္ဗအင်္ဒြိယများကို မနှစ်သက်စေသော ဒർശနသည် ကျွန်ုပ်အမြင်၌ အကျိုးမဲ့သည်။

Verse 9

यथा धर्मादयश्चार्था मुनिवर्यानुकीर्तिता: । न तथा वासुदेवस्य महिमा ह्यनुवर्णित: ॥ ९ ॥

အို မုနိမြတ်ကြီး၊ သင်သည် ဓမ္မစသည့် ပုရုရှာဓများကို ကျယ်ပြန့်စွာ ရှင်းလင်းခဲ့သော်လည်း ဝါစုဒေဝ၏ မဟိမကို ထိုသို့ မဖော်ပြခဲ့ပါ။

Verse 10

न यद्वचश्चित्रपदं हरेर्यशो जगत्पवित्रं प्रगृणीत कर्हिचित् । तद्वायसं तीर्थमुशन्ति मानसा न यत्र हंसा निरमन्त्युशिक्क्षया: ॥ १० ॥

လောကကို သန့်စင်စေသော ဟရီ၏ ဂုဏ်တော်ကို မည်သည့်အခါမျှ မချီးမွမ်းသော စကားများကို သန့်ရှင်းသူများက ကောင်များ၏ ဘုရားဖူးရာနေရာကဲ့သို့ သဘောထားကြသည်။ ထိုနေရာတွင် ပရမဟံသာတို့သည် အာနന്ദမရကြ။

Verse 11

तद्वाग्विसर्गो जनताघविप्लवो यस्मिन् प्रतिश्लोकमबद्धवत्यपि । नामान्यनन्तस्य यशोऽङ्कितानि यत् श‍ृण्वन्ति गायन्ति गृणन्ति साधव: ॥ ११ ॥

တစ်ဖက်တွင် လူတို့၏ ပാപမယ့်ဘဝကို ပြောင်းလဲစေသော စာပေသည်၊ စာစီကုံးပုံ မပြည့်စုံသော်လည်း ပုဒ်တိုင်းတွင် အနန္တဘုရား၏ နာမနှင့် ဂုဏ်တော်များ ထင်ရှားစွာ ပါရှိလျှင်၊ ထိုစာပေကို သာဓုများက နားထောင်၊ သီဆို၊ လက်ခံကြသည်။

Verse 12

नैष्कर्म्यमप्यच्युतभाववर्जितं न शोभते ज्ञानमलं निरञ्जनम् । कुत: पुन: शश्वदभद्रमीश्वरे न चार्पितं कर्म यदप्यकारणम् ॥ १२ ॥

အကျွတ် (Acyuta) ကို မေတ္တာဘဝ မပါလျှင် အကျိုးမလိုသော ကမ္မတောင် မလှပပါ; သန့်ရှင်းသော အတ္တဇ్ఞာန်တောင် မတောက်ပပါ။ ထို့ကြောင့် ဘုရားသခင်ထံ မအပ်နှံသော ကမ္မသည် အစကတည်းက ဒုက္ခပေးပြီး မတည်မြဲလျှင် အကျိုးရှိသလား?

Verse 13

अथो महाभाग भवानमोघद‍ृक् शुचिश्रवा: सत्यरतो धृतव्रत: । उरुक्रमस्याखिलबन्धमुक्तये समाधिनानुस्मर तद्विचेष्टितम् ॥ १३ ॥

အို မဟာဘဂ်! သင်၏မြင်ကွင်းသည် မလွဲမသွေ၊ သင်၏ဂုဏ်သတင်းသည် သန့်ရှင်းသည်; သင်သည် သစ္စာ၌တည်၍ ဝတ်ပြုကတိ၌ ခိုင်မြဲသည်။ ထို့ကြောင့် လူအများကို ချည်နှောင်မှုအားလုံးမှ လွတ်မြောက်စေရန် သမာဓိ၌ ဥရုက్రమ ဘုရား၏ လီလာများကို အနုસ્મရပါ။

Verse 14

ततोऽन्यथा किञ्चन यद्विवक्षत: पृथग्दृशस्तत्कृतरूपनामभि: । न कर्हिचित्क्वापि च दु:स्थिता मति- र्लभेत वाताहतनौरिवास्पदम् ॥ १४ ॥

ဘုရားသခင်နှင့် ခွဲခြားမြင်ကွင်းဖြင့် ဖော်ပြသမျှသည် ရုပ်၊ နာမ၊ အကျိုးရလဒ် မျိုးစုံကြောင့် စိတ်ကိုသာ လှုပ်ရှားစေသည်။ ထိုသို့ ဒုက္ခနေသော စိတ်ဉာဏ်သည် ဘယ်နေရာမှ အားကိုးရာ မရ—လေတိုက်၍ လှုပ်ယမ်းသော လှေကမ်းမရှိသကဲ့သို့။

Verse 15

जुगुप्सितं धर्मकृतेऽनुशासत: स्वभावरक्तस्य महान् व्यतिक्रम: । यद्वाक्यतो धर्म इतीतर: स्थितो न मन्यते तस्य निवारणं जन: ॥ १५ ॥

လူများသည် သဘာဝအားဖြင့် ပျော်ရွှင်မှုကို လိုလားကြသော်လည်း သင်သည် ဓမ္မအမည်ဖြင့် ထိုဘက်သို့ပင် အားပေးခဲ့သည်—ဤသည်မှာ ရှုတ်ချဖွယ် ကြီးမားသော လွန်ကျူးမှုဖြစ်သည်။ သင်၏စကားကြောင့် သူတို့သည် ထိုအရာကို ‘ဓမ္မ’ ဟုယူဆပြီး တားမြစ်ချက်များကို မလေးစားတော့မည်။

Verse 16

विचक्षणोऽस्यार्हति वेदितुं विभो- रनन्तपारस्य निवृत्तित: सुखम् । प्रवर्तमानस्य गुणैरनात्मन- स्ततो भवान्दर्शय चेष्टितं विभो: ॥ १६ ॥

အထွတ်အမြတ်ဘုရားသည် အကန့်အသတ်မရှိ အဆုံးမရှိသူဖြစ်သည်; ပစ္စည်းဆိုင်ရာ ပျော်ရွှင်မှု လှုပ်ရှားမှုများမှ နုတ်ထွက်ပြီးသော အလွန်ပညာရှိသူသာ ဝိညာဉ်ရေး တန်ဖိုးများကို နားလည်ရန် အရည်အချင်းရှိသည်။ ထို့ကြောင့် ဂုဏ်များတွင် လှုပ်ရှား၍ အနတ္တ၌ ကပ်လျက်ရှိသူတို့အတွက်၊ ဘုရား၏ အလွန်လောကီမဟုတ်သော လီလာများကို ဖော်ပြကာ အမြင့်မားသော သိမြင်မှုလမ်းကို ပြပါ။

Verse 17

त्यक्त्वा स्वधर्मं चरणाम्बुजं हरे- र्भजन्नपक्‍वोऽथ पतेत्ततो यदि । यत्र क्‍व वाभद्रमभूदमुष्य किं को वार्थ आप्तोऽभजतां स्वधर्मत: ॥ १७ ॥

လောကီတာဝန်များကို စွန့်ပြီး ဟရီ၏ ခြေဖဝါးကြာပန်းကို ဘက္တိဖြင့် ဆည်းကပ်သူသည် မပြည့်စုံသေးသည့်အဆင့်တွင် တခါတရံ လဲကျနိုင်သော်လည်း မအောင်မြင်ခြင်းမရှိ; ဘက္တိမရှိသူကတော့ မိမိ၏ သွဝဓမ္မကို လုံးဝလုပ်ဆောင်နေသော်လည်း အနှစ်သာရအကျိုး မရ။

Verse 18

तस्यैव हेतो: प्रयतेत कोविदो न लभ्यते यद्भ्रमतामुपर्यध: । तल्लभ्यते दु:खवदन्यत: सुखं कालेन सर्वत्र गभीररंहसा ॥ १८ ॥

ထို့ကြောင့် အမှန်တကယ် ဉာဏ်ရှိသူသည် ဘြဟ္မလောကမှ ပာတာလအထိ လှည့်လည်သော်လည်း မရနိုင်သော အမြင့်ဆုံးရည်ရွယ်ချက်အတွက်သာ ကြိုးစားသင့်သည်။ အာရုံခံစားမှုဆိုင်ရာ ပျော်ရွှင်မှုကတော့ ဒုက္ခလိုပင် အချိန်ကြာလာသော် အလိုအလျောက် နေရာတိုင်းတွင် ရလာသည်။

Verse 19

न वै जनो जातु कथञ्चनाव्रजे- न्मुकुन्दसेव्यन्यवदङ्ग संसृतिम् । स्मरन्मुकुन्दाङ्‌घ्र्युरपगूहनं पुन- र्विहातुमिच्छेन्न रसग्रहो जन: ॥ १९ ॥

အို ဗျာသ! မုကുന္ဒကို ဆည်းကပ်ဝတ်ပြုသော ဘက္တသည် ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် တခါတရံ လဲကျသော်လည်း အခြားသူများကဲ့သို့ သံသရာဘဝကို မလျှောက်လှမ်းရ; မုကున္ဒ၏ ခြေဖဝါးကြာပန်း၏ အရသာကို တစ်ကြိမ်တည်း ခံစားဖူးသူသည် ထိုအနန္တပီတိကို ထပ်ခါထပ်ခါ သတိရနေမည်သာ။

Verse 20

इदं हि विश्वं भगवानिवेतरो यतो जगत्स्थाननिरोधसम्भवा: । तद्धि स्वयं वेद भवांस्तथापि ते प्रादेशमात्रं भवत: प्रदर्शितम् ॥ २० ॥

ဤကမ္ဘာလောကသည် ဘဂဝန်တော်ကိုယ်တိုင်ဖြစ်သော်လည်း၊ သူသည် ထိုအရာနှင့် မကပ်မငြိ။ သူထံမှပင် စကြဝဠာ၏ ပေါ်ပေါက်ခြင်း၊ တည်တံ့ခြင်း၊ ပျက်ကွယ်ခြင်း ဖြစ်ပြီး၊ သူထဲတွင်ပင် တည်ကာ၊ ပရလယ၌ သူထဲသို့ပင် ဝင်လျှံသွားသည်။ ဤအရာအားလုံးကို သင်သိပြီးသား; ကျွန်ုပ်က အကျဉ်းချုပ်သာ ပြထားသည်။

Verse 21

त्वमात्मनात्मानमवेह्यमोघद‍ृक् परस्य पुंस: परमात्मन: कलाम् । अजं प्रजातं जगत: शिवाय त- न्महानुभावाभ्युदयोऽधिगण्यताम् ॥ २१ ॥

သင်၏မြင်ကွင်းသည် မမှားမယွင်း။ သင်သည် သခင်၏ ပြည့်စုံသော အংশအဖြစ် တည်ရှိသဖြင့် ပရမာတ္မာဘဂဝန်ကို ကိုယ်တိုင် သိနိုင်သည်။ သင်သည် မွေးဖွားခြင်းမရှိသော်လည်း လောက၏ ကောင်းကျိုးအတွက် ပေါ်ထွန်းလာခဲ့သည်; ထို့ကြောင့် အမြင့်ဆုံးပုရုရှ—သီရိကృష్ణ၏ အလွန်လွန်ကဲသော လီလာများကို ပိုမိုရှင်းလင်းစွာ ဖော်ပြပါ။

Verse 22

इदं हि पुंसस्तपस: श्रुतस्य वा स्विष्टस्य सूक्तस्य च बुद्धिदत्तयो: । अविच्युतोऽर्थ: कविभिर्निरूपितो यदुत्तमश्लोकगुणानुवर्णनम् ॥ २२ ॥

ပညာရှင်တို့၏အဆုံးအဖြတ်အရ တပဿ၊ ဝေဒပညာလေ့လာမှု၊ ယဇ္ဈပူဇာ၊ စတုတ္ထ/သီချင်းဆုတောင်းဖတ်ရွတ်မှုနှင့် ဒါနတို့၏ မလွဲမသွေ ရည်ရွယ်ချက်မှာ “ဥတ္တမရှ్లోက” ဘုရား၏ ဂုဏ်တော်များကို သန့်ရှင်းသော ကဗျာဖြင့် အလွန်မြင့်မြတ်စွာ ဖော်ပြခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

Verse 23

अहं पुरातीतभवेऽभवं मुने दास्यास्तु कस्याश्चन वेदवादिनाम् । निरूपितो बालक एव योगिनां शुश्रूषणे प्रावृषि निर्विविक्षताम् ॥ २३ ॥

အို မုနိ၊ ယခင်ကလ္ပတွင် ကျွန်ုပ်သည် ဝေဒန္တသဘောတရားကို လိုက်နာသော ဘြာဟ္မဏများကို အမှုထမ်းနေသည့် အိမ်ဖော်မ၏ သားအဖြစ် မွေးဖွားခဲ့သည်။ မိုးရာသီ လေးလအတွင်း သူတို့အတူနေစဉ်၊ ကျွန်ုပ်သည် ကလေးဖြစ်သော်လည်း ထိုယောဂီများကို ကိုယ်တိုင်ပြုစုဝန်ဆောင်ခဲ့သည်။

Verse 24

ते मय्यपेताखिलचापलेऽर्भके दान्तेऽधृतक्रीडनकेऽनुवर्तिनि । चक्रु: कृपां यद्यपि तुल्यदर्शना: शुश्रूषमाणे मुनयोऽल्पभाषिणि ॥ २४ ॥

ထိုမုနိများသည် သဘာဝအားဖြင့် မျှတစွာမြင်သူများဖြစ်သော်လည်း၊ အပြစ်မဲ့ကလေးဖြစ်သော ကျွန်ုပ်—ဆော့ကစားမှုအပေါ် မစွဲလမ်း၊ စိတ်ထိန်းချုပ်နိုင်၊ နာခံတတ်၊ ဝန်ဆောင်မှု၌ တက်ကြွ၊ စကားနည်း—အပေါ် အကြောင်းမဲ့ကရုဏာကို ပေးသနားကြသည်။

Verse 25

उच्छिष्टलेपाननुमोदितो द्विजै: सकृत्स्म भुञ्जे तदपास्तकिल्बिष: । एवं प्रवृत्तस्य विशुद्धचेतस- स्तद्धर्म एवात्मरुचि: प्रजायते ॥ २५ ॥

တစ်ကြိမ်တည်း၊ ဒွိဇများ၏ ခွင့်ပြုချက်ဖြင့် သူတို့၏ အစာအကျန်ကို ကျွန်ုပ် စားသောက်ခဲ့သည်။ ထိုကြောင့် ကျွန်ုပ်၏ အပြစ်အားလုံး ချက်ချင်း ပျောက်ကွယ်သွားသည်။ ဤသို့ ဝန်ဆောင်မှု၌ ဆက်လက်ပါဝင်ရာမှ စိတ်နှလုံး သန့်စင်လာပြီး၊ ထိုအခါ အာధ్యात्मिकသူတို့၏ ဓမ္မသဘောတရားသည် ကျွန်ုပ်အတွက် သဘာဝကျ ရుచိလာ하였다။

Verse 26

तत्रान्वहं कृष्णकथा: प्रगायता- मनुग्रहेणाश‍ृणवं मनोहरा: । ता: श्रद्धया मेऽनुपदं विश‍ृण्वत: प्रियश्रवस्यङ्ग ममाभवद्रुचि: ॥ २६ ॥

အို ဗျာသဒေဝ၊ ထိုသဟာယအတွင်း၌ ထိုမဟာဝေဒန္တပညာရှင်တို့၏ အနုဂ्रहကြောင့် ကျွန်ုပ်သည် နေ့စဉ် သရီးကృష్ణ၏ စိတ်လှုပ်ရှားဖွယ် လီလာကഥာများကို နားထောင်ခွင့်ရခဲ့သည်။ ယုံကြည် श्रद्धာ ဖြင့် အဆင့်ဆင့် နားထောင်သွားရာတွင် ဘဂဝန်အကြောင်း ကြားနာလိုစိတ်ရသာသည် တစ်လှမ်းချင်း တိုးပွားလာ하였다။

Verse 27

तस्मिंस्तदा लब्धरुचेर्महामते प्रियश्रवस्यस्खलिता मतिर्मम । ययाहमेतत्सदसत्स्वमायया पश्ये मयि ब्रह्मणि कल्पितं परे ॥ २७ ॥

အို မဟာမုနိ၊ ဘဂဝန်ကို ရသာခံစားရသည့်အခါမှစ၍ ဟရိကഥာကို နားထောင်လိုသော စိတ်သည် မလှုပ်မရှား တည်ငြိမ်လာသည်။ ရသာတိုးပွားလာသော် အဝိဇ္ဇာကြောင့်သာ ထူထဲနှင့် သေးငယ်သော အဖုံးအကာများကို လက်ခံခဲ့ကြောင်း သိမြင်ရသည်။ အကြောင်းမှာ ကျွန်ုပ်နှင့် ပရဗြဟ္မ ဘဂဝန်တို့သည် အလွန်အမင်း အလွန်တန်ခိုးရှိ၍ လောကီကို ကျော်လွန်ကြသည်။

Verse 28

इत्थं शरत्प्रावृषिकावृतू हरे- र्विश‍ृण्वतो मेऽनुसवं यशोऽमलम् । सङ्कीर्त्यमानं मुनिभिर्महात्मभि- र्भक्ति: प्रवृत्तात्मरजस्तमोपहा ॥ २८ ॥

ဤသို့ မိုးရာသီနှင့် ဆောင်းဦးရာသီ—နှစ်ရာသီအတွင်း—မဟာအတ္တမုနိများက ဟရိ၏ သန့်ရှင်းသော ဂုဏ်တော်ကို အမြဲတမ်း သံကီර්တနာဖြင့် ချီးမွမ်းသီဆိုသည်ကို ကျွန်ုပ် ဆက်တိုက် နားထောင်ခွင့်ရခဲ့သည်။ ဘက္တိ၏ စီးဆင်းမှု စတင်သည့်အခါ ရဇස්နှင့် တမස්၏ အဖုံးအကာများ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

Verse 29

तस्यैवं मेऽनुरक्तस्य प्रश्रितस्य हतैनस: । श्रद्दधानस्य बालस्य दान्तस्यानुचरस्य च ॥ २९ ॥

ကျွန်ုပ်သည် ထိုမုနိများကို အလွန်ချစ်ခင်ကပ်လျက်ရှိခဲ့သည်။ အပြုအမူမှာ နူးညံ့သိမ်မွေ့၍ သူတို့ကို ဝန်ဆောင်မှုကြောင့် အပြစ်များ ပျောက်ကင်းသွားသည်။ ကလေးဖြစ်သော်လည်း သူတို့အပေါ် ယုံကြည်မှုခိုင်မာပြီး အင်ဒြိယများကို ထိန်းချုပ်ထားကာ ကိုယ်နှင့်စိတ်ဖြင့် သူတို့ကို တိတိကျကျ လိုက်နာခဲ့သည်။

Verse 30

ज्ञानं गुह्यतमं यत्तत्साक्षाद्भ‍गवतोदितम् । अन्ववोचन् गमिष्यन्त: कृपया दीनवत्सला: ॥ ३० ॥

သူတို့ ထွက်ခွာမည့်အခါ၊ စိတ်နှလုံးဆင်းရဲသူများကို ကရုဏာထားသော ဘက္တိ-ဝေဒန္တ မဟာအတ္တများသည် ကရုဏာဖြင့် ဘဂဝန်တော်ကိုယ်တိုင် တိုက်ရိုက် ဟောကြားထားသည့် အလွန်လျှို့ဝှက်သော ဉာဏ်ကို ကျွန်ုပ်အား သင်ကြားပေးခဲ့သည်။

Verse 31

येनैवाहं भगवतो वासुदेवस्य वेधस: । मायानुभावमविदं येन गच्छन्ति तत्पदम् ॥ ३१ ॥

ထိုလျှို့ဝှက်သော ဉာဏ်ကြောင့် စကြဝဠာအားလုံး၏ ဖန်ဆင်းသူ၊ ထိန်းသိမ်းသူ၊ ဖျက်ဆီးသူ ဖြစ်သော ဝါစုဒေဝ သရီကృష్ణ ဘဂဝန်၏ မာယာ-శక్తి အကျိုးသက်ရောက်မှုကို ကျွန်ုပ် ရှင်းလင်းစွာ သိမြင်နိုင်ခဲ့သည်။ ထိုကို သိလျှင် သူ၏ ဓာမသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိကာ ကိုယ်တိုင် တွေ့ဆုံနိုင်သည်။

Verse 32

एतत्संसूचितं ब्रह्मंस्तापत्रयचिकित्सितम् । यदीश्वरे भगवति कर्म ब्रह्मणि भावितम् ॥ ३२ ॥

အို ဗြာဟ္မဏ ဝျာသဒေဝာ၊ ပညာရှိတို့က ဆုံးဖြတ်ထားသည်မှာ သုံးမျိုးသော ဒုက္ခတပများကို ဖယ်ရှားရန် အကောင်းဆုံးကုထုံးသည် မိမိ၏ လုပ်ဆောင်မှုအားလုံးကို အမြင့်ဆုံးဘုရားသခင် ပဂဝန် သရီကృష్ణ၏ ဝတ်ပြုစေဝာတွင် အပ်နှံခြင်း ဖြစ်သည်။

Verse 33

आमयो यश्च भूतानां जायते येन सुव्रत । तदेव ह्यामयं द्रव्यं न पुनाति चिकित्सितम् ॥ ३३ ॥

အို သီလကောင်းသူ၊ သတ္တဝါတို့တွင် ရောဂါကို ဖြစ်စေသော အရာတစ်ခုကိုပင် မှန်ကန်စွာ ကုထုံးအဖြစ် အသုံးပြုလျှင် ထိုရောဂါကို မကုသနိုင်ဘူးလား။

Verse 34

एवं नृणां क्रियायोगा: सर्वे संसृतिहेतव: । त एवात्मविनाशाय कल्पन्ते कल्पिता: परे ॥ ३४ ॥

ထို့ကြောင့် လူ၏ လုပ်ဆောင်မှုအားလုံးသည် အစောပိုင်းတွင် သံသရာချည်နှောင်မှု၏ အကြောင်းရင်းများဖြစ်သော်လည်း၊ ဘုရားသခင်၏ ဝတ်ပြုစေဝာအတွက် အပ်နှံလျှင် ထိုလုပ်ဆောင်မှုများပင် ကမ္မပင်ကို ဖျက်ဆီးသူ ဖြစ်လာသည်။

Verse 35

यदत्र क्रियते कर्म भगवत्परितोषणम् । ज्ञानं यत्तदधीनं हि भक्तियोगसमन्वितम् ॥ ३५ ॥

ဤဘဝတွင် ဘုရားသခင်ကို ပျော်ရွှင်စေဖို့ ပြုလုပ်သော အလုပ်အားလုံးကို ဘက္တိယောဂ ဟု ခေါ်သည်။ ‘ဉာဏ်’ ဟု ခေါ်သောအရာလည်း ဘက္တိယောဂနှင့် တွဲဖက်၍ ထိုအရာ၏ အောက်တွင် ရှိနေသည်။

Verse 36

कुर्वाणा यत्र कर्माणि भगवच्छिक्षयासकृत् । गृणन्ति गुणनामानि कृष्णस्यानुस्मरन्ति च ॥ ३६ ॥

ပဂဝန် သရီကృష్ణ၏ အမိန့်အတိုင်း တာဝန်များကို ဆောင်ရွက်နေစဉ်၊ သူတို့သည် ကృష్ణ၏ ဂုဏ်နှင့် နာမတော်များကို အမြဲတမ်း ချီးမွမ်းသီဆိုကာ၊ ထိုဘုရားကို မပြတ်မလပ် သတိရနေကြသည်။

Verse 37

ॐ नमो भगवते तुभ्यं वासुदेवाय धीमहि । प्रद्युम्नायानिरुद्धाय नम: सङ्कर्षणाय च ॥ ३७ ॥

အိုမ်၊ ဘဂဝန် ဝာစုဒေဝအား နမസ്കာရပြု၍ ငါတို့ သမาธိပြုကြ၏။ ပရဒျုမ္န၊ အနိရုဒ္ဓ၊ သင်္ကර්ရှဏ အားလည်း နမဟ။

Verse 38

इति मूर्त्यभिधानेन मन्त्रमूर्तिममूर्तिकम् । यजते यज्ञपुरुषं स सम्यग्दर्शन: पुमान् ॥ ३८ ॥

ဤသို့ မူရတိနာမကို ခေါ်ဆိုခြင်းဖြင့်၊ မန္တရမူရတိဖြစ်သော ရုပ်ဝတ္ထုမရှိသည့် ယဇ္ဉပုရုရှ ဝိෂ္ဏုကို ပူဇော်သူသည် မှန်ကန်စွာမြင်သူ ဖြစ်၏။

Verse 39

इमं स्वनिगमं ब्रह्मन्नवेत्य मदनुष्ठितम् । अदान्मे ज्ञानमैश्वर्यं स्वस्मिन् भावं च केशव: ॥ ३९ ॥

အို ဘြာဟ္မဏ၊ ဤဝေဒ၏ လျှို့ဝှက်အနှစ်သာရနှင့် ငါ၏ အနုဋ္ဌာနကို သိမြင်ပြီးနောက် ကေရှဝသည် ငါ့အား ဉာဏ်တရား၊ အိုင်ශ්ဝရယနှင့် မိမိအပေါ် အနီးကပ်ချစ်ခင်စေဝါပြုသည့် ဘာဝကို ပေးတော်မူ၏။

Verse 40

त्वमप्यदभ्रश्रुत विश्रुतं विभो: समाप्यते येन विदां बुभुत्सितम् । प्राख्याहि दु:खैर्मुहुरर्दितात्मनां सङ्‍क्लेशनिर्वाणमुशन्ति नान्यथा ॥ ४० ॥

အို ဗေဒပညာကြီးမားသူ၊ သင်၏ ဗေဒသိမြင်မှုဖြင့် သိရှိထားသော အလုံးစုံအာဏာရှင် သခင်၏ လီလာများကို ဖော်ပြပါ။ ထိုသည် ပညာရှိတို့၏ ဆန္ဒကို ဖြည့်ဆည်းပြီး အမြဲ ဒုက္ခပင်ပန်းနာကျင်နေသော လူထု၏ ကလေရှကို သက်သာစေမည်—အခြားလမ်းမရှိ။