Adhyaya 2

Verse 1

व्यास उवाच इति सम्प्रश्नसंहृष्टो विप्राणां रौमहर्षणि: । प्रतिपूज्य वचस्तेषां प्रवक्तुमुपचक्रमे ॥ १ ॥

ဗျာသက ပြောသည်—ဗြာဟ္မဏတို့၏ ပြည့်စုံသော မေးခွန်းများကြောင့် ရောမဟර්ရှဏ၏ သား အုဂ္ရရှ္ရဝါ (စူတဂိုစ్వာမီ) အလွန်ပျော်ရွှင်သွားသည်။ သူတို့၏ စကားကို လေးစားကာ အဖြေပြောရန် စတင်하였다။

Verse 2

सूत उवाच यं प्रव्रजन्तमनुपेतमपेतकृत्यं द्वैपायनो विरहकातर आजुहाव । पुत्रेति तन्मयतया तरवोऽभिनेदु- स्तं सर्वभूतहृदयं मुनिमानतोऽस्मि ॥ २ ॥

စူတက ပြောသည်—သတ္တဝါအားလုံး၏ နှလုံးသားထဲသို့ ဝင်ရောက်နိုင်သော မဟာမုနိ (ရှုကဒေဝ ဂိုစ్వာမီ) ထံ ကျွန်ုပ် ဦးညွှတ်ပူဇော်ပါသည်။ သူသည် ဥပနယန စသည့် သင်္ကာရများနှင့် အထက်တန်းတို့၏ အခမ်းအနားများကို မပြုဘဲ အိမ်ကို စွန့်၍ စန္န്യാസအဖြစ် ထွက်ခွာသွားသောအခါ၊ ခွဲခွာရခြင်းကြောင့် ဝမ်းနည်းကာတရဖြစ်သော ဖခင် ဒွೈပာယန (ဗျာသ) က “သားရေ!” ဟု ခေါ်လေ၏။ ထိုတူညီသော ခံစားချက်၌ လုံးဝလိမ္မာနေသော သစ်ပင်များကလည်း ပြန်လည်သံပြန်တုံ့ပြန်하였다။

Verse 3

य: स्वानुभावमखिलश्रुतिसारमेक- मध्यात्मदीपमतितितीर्षतां तमोऽन्धम् । संसारिणां करुणयाह पुराणगुह्यं तं व्याससूनुमुपयामि गुरुं मुनीनाम् ॥ ३ ॥

သံသရာ၏ အမှောင်အတိမ်ကို ကျော်လွှားလိုသူတို့အပေါ် ကရုဏာဖြင့်၊ ကိုယ်တိုင်အတွေ့အကြုံဖြင့် သြတိအနှစ်သာရကို သိမြင်ပြီး ဤအလွန်လျှို့ဝှက်သော ပုရာဏာကို ဟောကြားသော မုနိတို့၏ ဆရာ၊ ဗျာသ၏သား သုကဒေဝကို ကျွန်ုပ် ဦးညွှတ်ပူဇော်ပါသည်။

Verse 4

नारायणं नमस्कृत्य नरं चैव नरोत्तमम् । देवीं सरस्वतीं व्यासं ततो जयमुदीरयेत् ॥ ४ ॥

အောင်မြင်ခြင်း၏ မာရ်ဂဖြစ်သော သီရိမဒ်-ဘာဂဝတမ်ကို ရွတ်ဖတ်မီ၊ ဘဂဝန် နာရာယဏ၊ နရ-နာရာယဏ ရိရှိ (အမြင့်မြတ်ဆုံး လူသား)၊ ပညာ၏ မိခင် ဆရஸဝတီဒေဝီနှင့် စာရေးသူ သီရိ ဗျာသဒေဝတို့အား ဦးညွှတ်နမസ്കာရပြုပြီးနောက် “ဇယ” ဟု အသံထွက်ရမည်။

Verse 5

मुनय: साधु पृष्टोऽहं भवद्भ‍िर्लोकमङ्गलम् । यत्कृत: कृष्णसम्प्रश्नो येनात्मा सुप्रसीदति ॥ ५ ॥

အို မုနိတို့၊ သင်တို့သည် ကျွန်ုပ်ကို မှန်ကန်၍ လောကမင်္ဂလာဖြစ်စေသော မေးခွန်းကို မေးမြန်းခဲ့ကြသည်။ အကြောင်းမှာ ဤမေးခွန်းသည် သီရိကృష్ణနှင့် ဆက်နွယ်ပြီး၊ ထိုသို့သော မေးခွန်းများသာ အတ္တမန်ကို အပြည့်အဝ ပျော်ရွှင်စေသည်။

Verse 6

स वै पुंसां परो धर्मो यतो भक्तिरधोक्षजे । अहैतुक्यप्रतिहता ययात्मा सुप्रसीदति ॥ ६ ॥

လူသားအားလုံးအတွက် အမြင့်မြတ်ဆုံး ဓမ္မသည် အဓောက္ရှဇ ဘဂဝန်ထံသို့ ချစ်ခြင်းမေတ္တာပြည့်ဝသော ဘက္တိကို ရရှိစေသော ဓမ္မဖြစ်သည်။ ထိုဘက္တိသည် အကြောင်းမဲ့ (အကျိုးလိုမရှိ)၍ အတားအဆီးမရှိရမည်—ထိုကြောင့် အတ္တမန်သည် အပြည့်အဝ ပျော်ရွှင်တည်ငြိမ်သည်။

Verse 7

वासुदेवे भगवति भक्तियोग: प्रयोजित: । जनयत्याशु वैराग्यं ज्ञानं च यदहैतुकम् ॥ ७ ॥

ဘဂဝန် ဝါစုဒေဝ သီရိကృష్ణထံသို့ ဘက္တိယောဂကို ကျင့်သုံးပါက၊ ချက်ချင်းပင် လောကအပေါ် မကပ်မိခြင်း (ဝိုင်ရာဂျ) နှင့် အကြောင်းမဲ့ ဉာဏ်ပညာတို့သည် ကိုယ်တိုင်ပေါ်ထွန်းလာသည်။

Verse 8

धर्म: स्वनुष्ठित: पुंसां विष्वक्सेनकथासु य: । नोत्पादयेद्यदि रतिं श्रम एव हि केवलम् ॥ ८ ॥

လူသည် မိမိအနေအထားအလိုက် ဆောင်ရွက်သော ဓမ္မကိစ္စများသည် ဝိရှ္ဝက္စೇန (ဘုရားသခင်) ၏ ကထာ၌ ချစ်မြတ်နိုးမှု မပေါ်စေပါက အကျိုးမဲ့ ပင်ပန်းမှုသာ ဖြစ်သည်။

Verse 9

धर्मस्य ह्यापवर्ग्यस्य नार्थोऽर्थायोपकल्पते । नार्थस्य धर्मैकान्तस्य कामो लाभाय हि स्मृत: ॥ ९ ॥

ဓမ္မ၏ ရည်ရွယ်ချက်မှာ အပဝဂ္ဂ—လွတ်မြောက်ခြင်း—ဖြစ်ပြီး ငွေကြေးအကျိုးအမြတ်အတွက် မလုပ်သင့်။ ထို့ပြင် အမြင့်ဆုံး ဓမ္မဝန်ဆောင်မှု၌ တည်မြဲသူသည် ရရှိသည့် စည်းစိမ်ကို အာရုံခံပျော်ရွှင်မှု တိုးစေရန် မသုံးသင့်။

Verse 10

कामस्य नेन्द्रियप्रीतिर्लाभो जीवेत यावता । जीवस्य तत्त्वजिज्ञासा नार्थो यश्चेह कर्मभि: ॥ १० ॥

ဆန္ဒများကို အာရုံခံပျော်ရွှင်မှုအတွက် မညွှန်သင့်။ အကျိုးအမြတ်သည် အသက်ရှင်ရုံလောက်သာ ဖြစ်စေ။ လူ့ဘဝ၏ ရည်ရွယ်ချက်မှာ အဘsolute သစ္စာကို စူးစမ်းမေးမြန်းခြင်းဖြစ်၍ အလုပ်ကံ၏ အခြားရည်မှန်းချက် မရှိ။

Verse 11

वदन्ति तत्तत्त्वविदस्तत्त्वं यज्ज्ञानमद्वयम् । ब्रह्मेति परमात्मेति भगवानिति शब्द्यते ॥ ११ ॥

အဘsolute သစ္စာကို သိမြင်သော ပညာရှိတို့က ဆိုကြသည်—အဒွယ ဉာဏ်သဘောတရားဖြစ်သော ထိုတတ္တဝသည် ဘြဟ္မန်၊ ပရမာတ္မာ၊ သို့မဟုတ် ဘဂဝန် ဟု ခေါ်ဆိုကြသည်။

Verse 12

तच्छ्रद्दधाना मुनयो ज्ञानवैराग्ययुक्तया । पश्यन्त्यात्मनि चात्मानं भक्त्या श्रुतगृहीतया ॥ १२ ॥

ထိုအရာကို ယုံကြည်သဒ္ဓါရှိသော မုနိတို့သည် ဉာဏ်နှင့် ဝိရာဂျ္ယတို့ဖြင့် ပြည့်စုံကာ၊ ဝేదာန္တ-ရှရုတိမှ ကြားနာရယူထားသော ဘက္တိအတိုင်း ဝန်ဆောင်မှု ပြုလျက်၊ မိမိအာတ္မာအတွင်း၌ ထိုအဘsolute သစ္စာကိုလည်းကောင်း မိမိ၏ အာတ္မာသဘောကိုလည်းကောင်း မြင်တွေ့ကြသည်။

Verse 13

अत: पुम्भिर्द्विजश्रेष्ठा वर्णाश्रमविभागश: । स्वनुष्ठितस्य धर्मस्य संसिद्धिर्हरितोषणम् ॥ १३ ॥

ထို့ကြောင့် ဒွိဇအထူးမြတ်တို့၊ ဝဏ္ဏာရှ్రమ ခွဲခြားမှုအတိုင်း ကိုယ့်ကိုယ်ပိုင်ဓမ္မကို မှန်ကန်စွာ ကျင့်သုံးခြင်း၏ အမြင့်ဆုံးပြည့်စုံမှုမှာ ဘုရားဟရီကို ပျော်ရွှင်စေခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

Verse 14

तस्मादेकेन मनसा भगवान् सात्वतां पति: । श्रोतव्य: कीर्तितव्यश्च ध्येय: पूज्यश्च नित्यदा ॥ १४ ॥

ထို့ကြောင့် စိတ်ကို တစ်ချက်တည်း စုစည်း၍ ဘက္တများ၏ ကာကွယ်ရှင် ဘဂဝန်ကို အမြဲတမ်း နားထောင်ခြင်း၊ ချီးမွမ်းကီර්တန်ခြင်း၊ သတိရဓ്യာနခြင်းနှင့် ပူဇော်ခြင်း ပြုရမည်။

Verse 15

यदनुध्यासिना युक्ता: कर्मग्रन्थिनिबन्धनम् । छिन्दन्ति कोविदास्तस्य को न कुर्यात्कथारतिम् ॥ १५ ॥

ဘုရားကို မပြတ်မလပ် သတိရဓ്യာနခြင်းဖြင့် ဉာဏ်ရှိသူတို့သည် ကမ္မဘంధန၏ ကြိုးချည်အဖုများကို ဖြတ်တောက်နိုင်ကြသည်; ထို့ကြောင့် သူ၏ ကထာတရားကို မနှစ်သက်သူ ဘယ်သူရှိမည်နည်း။

Verse 16

शुश्रूषो: श्रद्दधानस्य वासुदेवकथारुचि: । स्यान्महत्सेवया विप्रा: पुण्यतीर्थनिषेवणात् ॥ १६ ॥

အို ဗိပရတို့၊ ယုံကြည် श्रद्धာ ဖြင့် ဝန်ဆောင်စိတ်ထားကာ နားထောင်လိုသူသည် ပုဏ္ဏတီရ္ထကဲ့သို့ သန့်ရှင်းသော မဟာတ္မများကို ဆောင်ရွက်ဝန်ဆောင်ခြင်းကြောင့် ဝါစုဒေဝကထာ၌ ရుచိ ပေါ်ပေါက်လာသည်။

Verse 17

श‍ृण्वतां स्वकथा: कृष्ण: पुण्यश्रवणकीर्तन: । हृद्यन्त:स्थो ह्यभद्राणि विधुनोति सुहृत्सताम् ॥ १७ ॥

ကృష్ణ၏ ကိုယ်ပိုင်ကထာတရားများကို နားထောင်သူတို့အတွက်—နားထောင်ခြင်းနှင့် ကီර්တန်ချီးမွမ်းခြင်းဖြင့်ပင် ပုဏ္ဏဖြစ်စေသော—နှလုံးအတွင်းရှိ ပရမာတ္မာ သီရိကృష్ణသည် သစ္စာရှိ ဘက္တတို့၏ မိတ်ဆွေကောင်းအဖြစ် နှလုံး၏ အမင်္ဂလာများကို သန့်စင်ဖယ်ရှားပေးသည်။

Verse 18

नष्टप्रायेष्वभद्रेषु नित्यं भागवतसेवया । भगवत्युत्तमश्लोके भक्तिर्भवति नैष्ठिकी ॥ १८ ॥

ဘဂဝတမ်ကို နေ့စဉ်နာကြား၍ သန့်ရှင်းသော ဘက္တ၏ ဝတ်ပြုမှုကို ဆောင်ရွက်လျှင် နှလုံးသားရှိ အနာသတ္တများသည် အများအားဖြင့် ပျောက်ကွယ်ပြီး၊ အုတ်တမရှ္လိုက ဘဂဝန်ထံ ပရೇမ-ဘက္တိ သည် မလှုပ်မရှား တည်မြဲလာသည်။

Verse 19

तदा रजस्तमोभावा: कामलोभादयश्च ये । चेत एतैरनाविद्धं स्थितं सत्त्वे प्रसीदति ॥ १९ ॥

နှလုံးသားတွင် မလှုပ်မရှား ဘက္တိ တည်လာသည်နှင့် ရဇစ်-တမစ်၏ သက်ရောက်မှုများ—ကာမ၊ လောဘ စသည်—ပျောက်ကွယ်ပြီး၊ စိတ်သည် မကပ်မိဘဲ သတ္တဝ၌ တည်ကာ ကြည်နူးချမ်းသာလာသည်။

Verse 20

एवं प्रसन्नमनसो भगवद्भक्तियोगत: । भगवत्तत्त्वविज्ञानं मुक्तसङ्गस्य जायते ॥ २० ॥

ဤသို့ ဘုရားသခင်ထံ ဘက္တိ-ယောဂ၏ ထိတွေ့မှုကြောင့် စိတ်ကြည်လင်ပျော်ရွှင်လာသောအခါ၊ ပစ္စည်းဆက်နွယ်မှုမှ လွတ်မြောက်သူသည် ဘဂဝန်၏ တတ္တဝကို တိကျသေချာ သိမြင်လာသည်။

Verse 21

भिद्यते हृदयग्रन्थिश्छिद्यन्ते सर्वसंशया: । क्षीयन्ते चास्य कर्माणि द‍ृष्ट एवात्मनीश्वरे ॥ २१ ॥

အတ္တ၏ အရှင် အီရှွရကို မြင်တွေ့သိမြင်လာသောအခါ နှလုံးသား၏ ချည်ကပ် (ဂရန္ထိ) ပေါက်ကွဲကာ သံသယအားလုံး ပြတ်တောက်ပြီး ကမ္မချည်နှောင်မှုလည်း လျော့ပါး၍ အဆုံးသတ်သည်။

Verse 22

अतो वै कवयो नित्यं भक्तिं परमया मुदा । वासुदेवे भगवति कुर्वन्त्यात्मप्रसादनीम् ॥ २२ ॥

ထို့ကြောင့် အမှန်တကယ်ပင် အနာဒီကာလမှစ၍ မဟာပညာရှင်များသည် ပရမအာနန္ဒဖြင့် ဝါစုဒေဝ ဘဂဝန်ထံ ဘက္တိကို ဆောင်ရွက်လာကြသည်၊ အကြောင်းမှာ ထိုဘက္တိသည် အတ္တကို ကြည်နူးစေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

Verse 23

सत्त्वं रजस्तम इति प्रकृतेर्गुणास्तै- र्युक्त: पर: पुरुष एक इहास्य धत्ते । स्थित्यादये हरिविरिञ्चिहरेति संज्ञा: श्रेयांसि तत्र खलु सत्त्वतनोर्नृणां स्यु: ॥ २३ ॥

သတ္တဝ၊ ရဇ၊ တမ သည် ပရကృతి၏ ဂုဏ်သုံးပါးဖြစ်သည်။ အထွတ်အမြတ် ပုရုရှသည် တစ်ပါးတည်းဖြစ်သော်လည်း လောက၏ ဖန်ဆင်းခြင်း၊ ထိန်းသိမ်းခြင်း၊ ပျက်သိမ်းခြင်းအတွက် ဗြဟ္မာ၊ ဗိෂ္ဏု၊ ရှိဝ ဟူသော သုံးရုပ်သဘောကို ခံယူတော်မူသည်။ ထိုသုံးရုပ်အနက် သတ္တဝမယ ဗိෂ္ဏုရုပ်မှ လူတို့အတွက် အမြင့်ဆုံး အကျိုးကျေးဇူး ရရှိသည်။

Verse 24

पार्थिवाद्दारुणो धूमस्तस्मादग्निस्त्रयीमय: । तमसस्तु रजस्तस्मात्सत्त्वं यद्ब्रह्मदर्शनम् ॥ २४ ॥

မြေဓာတ်မှ ဖြစ်လာသော ထင်းထက် မီးခိုးက ပိုကောင်းပြီး၊ မီးခိုးထက်လည်း ဝေဒနှင့်ဆိုင်သော မီးသည် ပိုမြတ်သည်။ မီးဖြင့် ယဇ္ဉာတို့ကို ပြုလုပ်ကာ မြင့်မြတ်သော ဗေဒဗိဇ္ဇာ၏ အကျိုးကို ရနိုင်သည်။ ထိုနည်းတူ တမထက် ရဇ ပိုကောင်းသော်လည်း သတ္တဝသည် အကောင်းဆုံးဖြစ်ပြီး သတ္တဝကြောင့် ဘြဟ္မန်ကို မြင်တွေ့နိုင်သည်။

Verse 25

भेजिरे मुनयोऽथाग्रे भगवन्तमधोक्षजम् । सत्त्वं विशुद्धं क्षेमाय कल्पन्ते येऽनु तानिह ॥ २५ ॥

အရင်က မဟာမုနိများသည် သုံးဂုဏ်ကို ကျော်လွန်သော အဓောက္ရှဇ ဘဂဝန်ကို ဆည်းကပ်၍ ဝန်ဆောင်ခဲ့ကြသည်။ အမြင့်ဆုံး ချမ်းသာရေးအတွက် သန့်ရှင်းသော သတ္တဝကို အားထားခဲ့ကြသည်။ ထိုမဟာဇနတို့ကို လိုက်နာသူမည်သူမဆို လောကဘంధမှ လွတ်မြောက်ရန် အရည်အချင်းရှိသည်။

Verse 26

मुमुक्षवो घोररूपान् हित्वा भूतपतीनथ । नारायणकला: शान्ता भजन्ति ह्यनसूयव: ॥ २६ ॥

မောက္ခကို အလေးအနက်လိုလားသူများသည် မနာလိုမရှိ၍ အားလုံးကို လေးစားကြသည်။ သို့သော်လည်း သူတို့သည် ကြောက်မက်ဖွယ် ဘူတပတိတို့၏ ရုပ်သဏ္ဌာန်များကို စွန့်လွှတ်ပြီး၊ နာရာယဏ၏ ငြိမ်းချမ်း၍ အာနန္ဒပြည့်ဝသော ကလာများ—အတိအကျအားဖြင့် ဗိෂ္ဏုနှင့် သူ၏ အಂಶများ—ကိုသာ ဘဇန်ပြုကြသည်။

Verse 27

रजस्तम:प्रकृतय: समशीला भजन्ति वै । पितृभूतप्रजेशादीन्श्रियैश्वर्यप्रजेप्सव: ॥ २७ ॥

ရဇနှင့် တမ သဘောထားရှိသူများသည် မိမိတို့နှင့် တူညီသဘောရှိသူများ—အဘိုးအဘွားပုဂ္ဂိုလ်များ၊ အခြားသတ္တဝါများနှင့် ကမ္ဘာလောကရေးရာကို စီမံသော ဒေဝတားများ—ကို ကိုးကွယ်ကြသည်။ အကြောင်းမှာ မိန်းမ၊ ငွေကြေး၊ အာဏာနှင့် သားသမီး စသည့် လောကီအကျိုးကို လိုလားသဖြင့် ဖြစ်သည်။

Verse 28

वासुदेवपरा वेदा वासुदेवपरा मखा: । वासुदेवपरा योगा वासुदेवपरा: क्रिया: ॥ २८ ॥ वासुदेवपरं ज्ञानं वासुदेवपरं तप: । वासुदेवपरो धर्मो वासुदेवपरा गति: ॥ २९ ॥

ဝေဒကျမ်းများ၏ အမြင့်ဆုံးအဓိပ္ပါယ်မှာ ဝါစုဒေဝ သီရိကృష్ణ ဖြစ်သည်။ ယဇ္ဈပူဇာ၏ ရည်ရွယ်ချက်မှာ ထိုဘုရားကို ပျော်ရွှင်စေခြင်းဖြစ်သည်။ ယောဂသည် ထိုဘုရားကို သဘောပေါက်ရန်ဖြစ်ပြီး ကမ္မဖလအားလုံးသည် နောက်ဆုံးတွင် သူ၏ကရုဏာမှသာ ရရှိသည်။ ဉာဏ်နှင့် တပဿသည် ဝါစုဒေဝကို သိရန်; ဓမ္မဆိုသည်မှာ ချစ်ခြင်းပါသော ဘက္တိ-ဆေဝာဖြစ်ပြီး သူတော်တည်းက ဘဝ၏ အမြင့်ဆုံးဂတိ ဖြစ်သည်။

Verse 29

वासुदेवपरा वेदा वासुदेवपरा मखा: । वासुदेवपरा योगा वासुदेवपरा: क्रिया: ॥ २८ ॥ वासुदेवपरं ज्ञानं वासुदेवपरं तप: । वासुदेवपरो धर्मो वासुदेवपरा गति: ॥ २९ ॥

ဉာဏ်၏ အမြင့်ဆုံးအကြောင်းအရာမှာ ဝါစုဒေဝ ဖြစ်ပြီး တပဿ၏ အမြင့်ဆုံးရည်ရွယ်ချက်လည်း ဝါစုဒေဝ ဖြစ်သည်။ ဓမ္မဆိုသည်မှာ ဝါစုဒေဝကို ချစ်ခြင်းပါသော ဘက္တိ-ဆေဝာဖြင့် ဆောင်ရွက်ခြင်း이며 ဝါစုဒေဝသည် ဘဝ၏ အမြင့်ဆုံးဂတိ ဖြစ်သည်။

Verse 30

स एवेदं ससर्जाग्रे भगवानात्ममायया । सदसद्रूपया चासौ गुणमयागुणो विभु: ॥ ३० ॥

ဖန်ဆင်းခြင်းအစမှာ ဘဂဝန် ဝါစုဒေဝသည် မိမိ၏ အာတ္မမာယာဖြင့် အကြောင်းနှင့် အကျိုး အင်အားများကို ထင်ရှားစေကာ ဤလောကကို ဖန်ဆင်းတော်မူသည်။ သူသည် ဂုဏသုံးပါးကို လွန်ကဲသော်လည်း ဂုဏမယ အင်အား၏ အရှင်၊ အလုံးစုံကို လွှမ်းမိုးသော သခင်ဖြစ်သည်။

Verse 31

तया विलसितेष्वेषु गुणेषु गुणवानिव । अन्त:प्रविष्ट आभाति विज्ञानेन विजृम्भित: ॥ ३१ ॥

ထိုအင်အားကြောင့် ပေါ်ထွန်းလာသော ဂုဏများအတွင်း၌ သူသည် ဂုဏရှိသူကဲ့သို့ ထင်ရသော်လည်း၊ အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်နေသော်လည်း သူ၏ လောကလွန် ဉာဏ်အလင်းဖြင့် အပြည့်အဝ တောက်ပနေဆဲဖြစ်သည်။

Verse 32

यथा ह्यवहितो वह्निर्दारुष्वेक: स्वयोनिषु । नानेव भाति विश्वात्मा भूतेषु च तथा पुमान् ॥ ३२ ॥

မီးတစ်ခုတည်းသည် မိမိ၏ မွေးရာအရင်းအမြစ်ဖြစ်သော သစ်တုံးများအတွင်း၌ တည်နေပြီး အမျိုးမျိုးကဲ့သို့ ထင်ရသကဲ့သို့၊ ကမ္ဘာဝိညာဉ်ဖြစ်သော ပရမပုရုရှသည် သတ္တဝါအားလုံးအတွင်း ပျံ့နှံ့နေသဖြင့် နာနာကဲ့သို့ မြင်ရသော်လည်း အမှန်မှာ ဒုတိယမရှိသော တစ်ပါးတည်းဖြစ်သည်။

Verse 33

असौ गुणमयैर्भावैर्भूतसूक्ष्मेन्द्रियात्मभि: । स्वनिर्मितेषु निर्विष्टो भुङ्क्ते भूतेषु तद्गुणान् ॥ ३३ ॥

ပရမాత్మာသည် ပစ္စည်းဂုဏ်သုံးပါး၏ သက်ရောက်မှုရှိသော သတ္တဝါတို့၏ ကိုယ်ခန္ဓာများထဲသို့ ဝင်ရောက်ကာ စိတ်နှင့် အင်္ဒြိယတို့ကဲ့သို့ သေးငယ်သိမ်မွေ့သော အတ္တအဖြစ် တည်နေပြီး ထိုဂုဏ်တို့၏ အကျိုးကို ခံစားစေသည်။

Verse 34

भावयत्येष सत्त्वेन लोकान् वै लोकभावन: । लीलावतारानुरतो देवतिर्यङ्‍नरादिषु ॥ ३४ ॥

လောကကိုပျိုးထောင်သော ဘုရားသခင်သည် စတ္တဝဂုဏ်ဖြင့် လောကများကို ထိန်းသိမ်းပေးတော်မူ၏။ ဒေဝ၊ တိရစ္ဆာန်၊ လူတို့အတွင်း လီလာအဝတာရများကို ခံယူ၍ သန့်ရှင်းသော စတ္တဝ၌ တည်သူတို့ကို ကယ်တင်တော်မူ၏။