Adhyaya 19

Verse 1

सूत उवाच महीपतिस्त्वथ तत्कर्म गर्ह्यं विचिन्तयन्नात्मकृतं सुदुर्मना: । अहो मया नीचमनार्यवत्कृतं निरागसि ब्रह्मणि गूढतेजसि ॥ १ ॥

သရီ စူတ ဂိုစွာမီက ပြောသည်—အိမ်ပြန်လမ်းတွင် ဘုရင် ပရိက္ခစ်သည် အပြစ်ကင်းပြီး လျှို့ဝှက်တေဇရှိသော ဘြာဟ္မဏကို မိမိက ပြုခဲ့သည့် အနာဂတ်မကောင်းသော အပြုအမူကို စဉ်းစားကာ အလွန်စိတ်မကောင်းဖြစ်ခဲ့သည်။

Verse 2

ध्रुवं ततो मे कृतदेवहेलनाद् दुरत्ययं व्यसनं नातिदीर्घात् । तदस्तु कामं ह्यघनिष्कृताय मे यथा न कुर्यां पुनरेवमद्धा ॥ २ ॥

“သခင်ဘုရား၏ အမိန့်ကို မလေးစားမိသောကြောင့် မကြာမီ ကျော်လွှားရန်ခက်သော ဒုက္ခတစ်ခု မလွဲမသွေ ကျရောက်မည်။ အပြစ်ပြန်လည်သန့်စင်ရန် ထိုကပ်ဘေးကို ယခုပင် လာစေချင်သည်; ထို့ကြောင့် နောက်တစ်ဖန် ဤသို့ မပြုမိစေရန် ငါ လက်ခံမည်။”

Verse 3

अद्यैव राज्यं बलमृद्धकोशं प्रकोपितब्रह्मकुलानलो मे । दहत्वभद्रस्य पुनर्न मेऽभूत् पापीयसी धीर्द्विजदेवगोभ्य: ॥ ३ ॥

ဗြာహ్မဏယဉ်ကျေးမှု၊ ဘုရားသခင်ကို အောက်မေ့ခြင်းနှင့် နွားများကို ကာကွယ်စောင့်ရှောက်ခြင်းတို့ကို လစ်လျူရှုခဲ့သောကြောင့် ကျွန်ုပ်သည် အရိုင်းအစိုင်းဆန်ပြီး အပြစ်များပါသည်။ ထို့ကြောင့် နောင်အနာဂတ်တွင် ဤကဲ့သို့သော မင်္ဂလာမဲ့သည့် စိတ်သဘောထားမျိုး မဖြစ်ပေါ်စေရန် ဗြာహ్မဏ၏ အမျက်ဒေါသ မီးတောက်သည် ကျွန်ုပ်၏ တိုင်းပြည်၊ အင်အားနှင့် စည်းစိမ်ဥစ္စာများကို ချက်ချင်း လောင်ကျွမ်းပါစေသား။

Verse 4

स चिन्तयन्नित्थमथाश‍ृणोद् यथा मुने: सुतोक्तो निऋर्तिस्तक्षकाख्य: । स साधु मेने न चिरेण तक्षका- नलं प्रसक्तस्य विरक्तिकारणम् ॥ ४ ॥

ဘုရင်ကြီးသည် ဤသို့ နောင်တရနေစဉ် ရသေ့၏သား ကျိန်စာကြောင့် တက္ကသက မြွေကိုက်၍ မိမိသေဆုံးတော့မည့် သတင်းကို ကြားသိရလေသည်။ ဤအရာသည် လောကီအာရုံများမှ ကင်းဝေးစေမည့် အကြောင်းရင်းဖြစ်သောကြောင့် ဘုရင်ကြီးသည် ဤသတင်းကို သတင်းကောင်းအဖြစ် လက်ခံခဲ့သည်။

Verse 5

अथो विहायेमममुं च लोकं विमर्शितौ हेयतया पुरस्तात् । कृष्णाङ्‌घ्रिसेवामधिमन्यमान उपाविशत् प्रायममर्त्यनद्याम् ॥ ५ ॥

မဟာရာဇာ ပရိက္ခိသ်သည် မိမိ၏စိတ်ကို ကృష్ణအသိစိတ်တွင် စူးစိုက်ရန် ဂင်္ဂါမြစ်ကမ်းပါးတွင် မြဲမြံစွာ ထိုင်နေခဲ့ပြီး အခြားသော မိမိကိုယ်ကို အသိတရားရရှိမည့် နည်းလမ်းများအားလုံးကို ငြင်းပယ်ခဲ့သည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ကృష్ణဘုရားရှင်အား ချစ်ခင်မြတ်နိုးစွာ ဝတ်ပြုခြင်းသည် အခြားနည်းလမ်းများထက် သာလွန်သော အကြီးမြတ်ဆုံး အောင်မြင်မှုဖြစ်သောကြောင့်တည်း။

Verse 6

या वै लसच्छ्रीतुलसीविमिश्र- कृष्णाङ्‌घ्रिरेण्वभ्यधिकाम्बुनेत्री । पुनाति लोकानुभयत्र सेशान् कस्तां न सेवेत मरिष्यमाण: ॥ ६ ॥

ဤမြစ်သည် ဘုရားသခင်၏ ခြေတော်ရာမှ ဖုန်မှုန့်များနှင့် တులစီရွက်များ ရောနှောထားသော အမွန်မြတ်ဆုံး ရေကို သယ်ဆောင်လာပါသည်။ ထို့ကြောင့် ထိုရေသည် လောကသုံးပါးကို အတွင်းရော အပြင်ပါ သန့်စင်စေပြီး သီဝဘုရားနှင့် အခြားနတ်များကိုပင် သန့်စင်စေပါသည်။ ထို့ကြောင့် သေဆုံးရန် ကံပါသူတိုင်း ဤမြစ်ကို ခိုလှုံသင့်ပါသည်။

Verse 7

इति व्यवच्छिद्य स पाण्डवेय: प्रायोपवेशं प्रति विष्णुपद्याम् । दधौ मुकुन्दाङ्‌घ्रिमनन्यभावो मुनिव्रतो मुक्तसमस्तसङ्ग: ॥ ७ ॥

ထို့ကြောင့် ပဏ္ဍဝမင်းမျိုး၏ ထိုက်တန်သော ဆက်ခံသူ ဘုရင်ကြီးသည် အပြီးအပိုင် ဆုံးဖြတ်ချက်ချပြီး သေဆုံးသည်အထိ အစာရှောင်ရန် ဂင်္ဂါမြစ်ကမ်းပါးတွင် ထိုင်ကာ လွတ်မြောက်မှုကို ပေးစွမ်းနိုင်သော ကృష్ణဘုရားရှင်၏ ခြေတော်ရင်း၌ မိမိကိုယ်ကို အပ်နှံခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် အသင်းအဖွဲ့များနှင့် တွယ်တာမှု အမျိုးမျိုးမှ လွတ်မြောက်ပြီး ရသေ့၏ အကျင့်သီလကို ခံယူခဲ့သည်။

Verse 8

तत्रोपजग्मुर्भुवनं पुनाना महानुभावा मुनय: सशिष्या: । प्रायेण तीर्थाभिगमापदेशै: स्वयं हि तीर्थानि पुनन्ति सन्त: ॥ ८ ॥

ထိုအခါ မဟာရသီများသည် တပည့်များနှင့်အတူ တီရ္ထယာတရာဟု အကြောင်းပြ၍ ထိုနေရာသို့ ရောက်လာကြသည်။ သန္တပုရုသတို့သည် မိမိတို့၏ ရှိနေခြင်းသာဖြင့် တီရ္ထများကို သန့်စင်စေသည်။

Verse 9

अत्रिर्वसिष्ठश्‍च्यवन: शरद्वा- नरिष्टनेमिर्भृगुरङ्गिराश्च । पराशरो गाधिसुतोऽथ राम उतथ्य इन्द्रप्रमदेध्मवाहौ ॥ ९ ॥ मेधातिथिर्देवल आर्ष्टिषेणो भारद्वाजो गौतम: पिप्पलाद: । मैत्रेय और्व: कवष: कुम्भयोनि- र्द्वैपायनो भगवान्नारदश्च ॥ १० ॥

ဘုံလောကအနှံ့မှ အတြိ၊ ဝသိဋ္ဌ၊ ချဝန၊ ရရဒ္ဝန်၊ အရိဋ္ဌနేమိ၊ ဘೃဂု၊ အင်္ဂိရာ၊ ပရာရှရ၊ ဂာဓိသုတ ဝိශ්ဝာမိတ္တရ၊ ရာမ (ပရရှုရာမ)၊ ဥတသျ၊ အိန္ဒြပ్రమဒ နှင့် အိဓ္မဝါဟု စသည့် မဟာရသီများ ရောက်လာကြသည်။

Verse 10

अत्रिर्वसिष्ठश्‍च्यवन: शरद्वा- नरिष्टनेमिर्भृगुरङ्गिराश्च । पराशरो गाधिसुतोऽथ राम उतथ्य इन्द्रप्रमदेध्मवाहौ ॥ ९ ॥ मेधातिथिर्देवल आर्ष्टिषेणो भारद्वाजो गौतम: पिप्पलाद: । मैत्रेय और्व: कवष: कुम्भयोनि- र्द्वैपायनो भगवान्नारदश्च ॥ १० ॥

ထို့အပြင် မေဓာတိထိ၊ ဒေဝလ၊ အာရ္ဋ္ဌိသေဏ၊ ဘာရဒ్వာဇ၊ ဂေါတမ၊ ပိပ္ပလာဒ၊ မૈထရေယ၊ အော်ဝ၊ ကဝෂ၊ ကုಂಭယೋနိ (အဂஸ္တျ)၊ ဒွైပာယန (ဗျာသ) နှင့် ဘဂဝန် နာရဒလည်း ရောက်လာသည်။

Verse 11

अन्ये च देवर्षिब्रह्मर्षिवर्या राजर्षिवर्या अरुणादयश्च । नानार्षेयप्रवरान् समेता- नभ्यर्च्य राजा शिरसा ववन्दे ॥ ११ ॥

ထို့ပြင် ဒေဝရသီ၊ ဘြဟ္မရသီ၊ ရာဇရသီနှင့် အရုဏာဒယဟု ခေါ်သော အထူးရာဇရသီများလည်း ရသီမျိုးနွယ်အမျိုးမျိုးမှ စုဝေးလာကြသည်။ မင်းသည် ထိုသူတို့ကို သင့်တော်စွာ ပူဇော်ကြိုဆိုပြီး ခေါင်းငုံ့ကာ မြေပြင်သို့ ပဏာမပြု하였다။

Verse 12

सुखोपविष्टेष्वथ तेषु भूय: कृतप्रणाम: स्वचिकीर्षितं यत् । विज्ञापयामास विविक्तचेता उपस्थितोऽग्रेऽभिगृहीतपाणि: ॥ १२ ॥

ရသီတို့အားလုံး အဆင်ပြေစွာ ထိုင်ပြီးနောက် မင်းသည် ထပ်မံ ပဏာမပြု၍ စိတ်တည်ငြိမ်စွာ သူတို့ရှေ့တွင် လက်အုပ်ချီရပ်ကာ မိမိဆုံးဖြတ်ချက်ကို ပြောကြား하였다—သေဆုံးချိန်အထိ အစာမစားဘဲ ဥပဝါသ်ပြုမည်ဟု။

Verse 13

राजोवाच

ဘုရင်က ပြောသည်—မဟာတ္မာတို့၏ ကျေးဇူးတော်ကို လက်ခံရယူတတ်အောင် လေ့ကျင့်ထားသော ဘုရင်များအနက် ကျွန်ုပ်တို့သည် အလွန်ကောင်းစွာ ကျေးဇူးတင်သူများ ဖြစ်သည်။ ယေဘုယျအားဖြင့် ရှင်ရသီတို့သည် မင်းအာဏာကို အညစ်အကြေးကဲ့သို့ ထင်မြင်ကာ ဝေးဝေးထား၍ ပယ်ချတတ်ကြသည်။

Verse 14

तस्यैव मेऽघस्य परावरेशो व्यासक्तचित्तस्य गृहेष्वभीक्ष्णम् । निर्वेदमूलो द्विजशापरूपो यत्र प्रसक्तो भयमाशु धत्ते ॥ १४ ॥

အထက်လောကနှင့် လောကီလောက နှစ်ပါးလုံးကို အုပ်စိုးတော်မူသော အမြင့်ဆုံးဘုရားသခင်သည်၊ အိမ်ထောင်ရေး၌ အလွန်အကျွံ တွယ်ကပ်နေသော ကျွန်ုပ်၏ စိတ်အပြစ်ကို ဗြာဟ္မဏ၏ ကျိန်စာအဖြစ် ကရုဏာဖြင့် ကျွန်ုပ်အပေါ် သက်ရောက်စေတော်မူသည်။ ကျွန်ုပ်ကို ကယ်တင်ရန်အတွက်၊ ကြောက်ရွံ့ခြင်းကြောင့်ပင် ကျွန်ုပ်သည် လောကမှ အမြန်ဆုံး ဝိရာဂျာ ဖြစ်လာစေရန် ဤသို့ ပေါ်ထွန်းတော်မူသည်။

Verse 15

तं मोपयातं प्रतियन्तु विप्रा गङ्गा च देवी धृतचित्तमीशे । द्विजोपसृष्ट: कुहकस्तक्षको वा दशत्वलं गायत विष्णुगाथा: ॥ १५ ॥

အို ဗြာဟ္မဏတို့၊ ကျွန်ုပ်ကို အပြည့်အဝ အလျှော့ပေး၍ ရှరణဝင်သူအဖြစ် လက်ခံပါ။ ထို့အပြင် သခင်၏ ကိုယ်စားပြု မိခင်ဂင်္ဂါဒေဝီလည်း ထိုသို့ပင် လက်ခံပါစေ၊ အကြောင်းမှာ ကျွန်ုပ်သည် သခင်၏ ကြာပန်းခြေတော်ကို နှလုံးထဲ၌ ထားပြီးသားဖြစ်သည်။ ဗြာဟ္မဏက ဖန်တီးသော တက္ခက စပါး-ငှက် (မြွေ-ငှက်) သို့မဟုတ် မည်သည့် မာယာဖန်တီးမှုမဆို ချက်ချင်း ကျွန်ုပ်ကို ကိုက်ပါစေ။ သင်တို့သည် ဝိෂ္ဏု၏ လီလာကഥာများကိုသာ ဆက်လက် သီဆိုကြပါ။

Verse 16

पुनश्च भूयाद्भगवत्यनन्ते रति: प्रसङ्गश्च तदाश्रयेषु । महत्सु यां यामुपयामि सृष्टिं मैत्र्यस्तु सर्वत्र नमो द्विजेभ्य: ॥ १६ ॥

ဒွိဇတို့အားလုံးကို ထပ်မံ ဦးညွှတ်ပူဇော်၍ ကျွန်ုပ် ဆုတောင်းပါသည်—ကျွန်ုပ်သည် လောကီလောက၌ ထပ်မံ မွေးဖွားရပါက အနန္တသခင် ကృష్ణ၌ ပြည့်ဝသော ရတိ (ဘက္တိချစ်ခြင်း) ရှိပါစေ၊ သူ၏ ဘက္တများနှင့် စတ္တသင်္ဂ (သဒ္ဓါမိတ်) ရပါစေ၊ နှင့် သတ္တဝါအားလုံးအပေါ် နေရာတိုင်း၌ မေတ္တာမိတ်ဖြစ်ပါစေ။

Verse 17

इति स्म राजाध्यवसाययुक्त: प्राचीनमूलेषु कुशेषु धीर: । उदङ्‍मुखो दक्षिणकूल आस्ते समुद्रपत्‍न्‍या: स्वसुतन्यस्तभार: ॥ १७ ॥

ဤသို့ ဆုံးဖြတ်ချက်ခိုင်မာသော မဟာရာဇာ ပရိက္ခစ်သည် ကုရှမြက်အာဆနပေါ်၌ ထိုင်တော်မူ၏—ကုရှမြက်အမြစ်များကို အရှေ့ဘက်သို့ မျက်နှာမူစေ၍၊ ဂင်္ဂါမြစ် တောင်ဘက်ကမ်းပေါ်တွင် မိမိသည် မြောက်ဘက်သို့ မျက်နှာမူကာ ထိုင်တော်မူသည်။ ထိုမတိုင်မီကပင် နိုင်ငံရေးတာဝန်ကို မိမိ၏ သားတော်ထံ အပ်နှံပြီးသားဖြစ်သည်။

Verse 18

एवं च तस्मिन्नरदेवदेवे प्रायोपविष्टे दिवि देवसङ्घा: । प्रशस्य भूमौ व्यकिरन् प्रसूनै- र्मुदा मुहुर्दुन्दुभयश्च नेदु: ॥ १८ ॥

ဤသို့ နရဒေဝ-ဒေဝ မဟာရာဇာ ပရိက္ခစ် သည် ပရာယောပဝေသနဖြင့် သေမင်းတိုင်အောင် အစာရှောင်ကာ ထိုင်နေစဉ် အထက်လောက ဒေဝတစုတို့က သူ၏ အကျင့်ကို ချီးမွမ်းကြသည်။ ဝမ်းမြောက်စွာ မြေပြင်ပေါ်သို့ ပန်းများကို မကြာခဏ ကြဲချပြီး ကောင်းကင်ဒုန္ဒုဘိ တီးသံများလည်း မြည်ဟည်းလေသည်။

Verse 19

महर्षयो वै समुपागता ये प्रशस्य साध्वित्यनुमोदमाना: । ऊचु: प्रजानुग्रहशीलसारा यदुत्तमश्लोकगुणाभिरूपम् ॥ १९ ॥

အဲဒီနေရာတွင် စုဝေးလာသော မဟာရိရှီတို့လည်း မဟာရာဇာ ပရိက္ခစ်၏ ဆုံးဖြတ်ချက်ကို ချီးမွမ်းကာ “သာဓု၊ သာဓု” ဟု အတည်ပြုကြသည်။ အကြောင်းမှာ ရိရှီတို့သည် သာမန်လူထုအပေါ် ကရုဏာပြုရန် သဘာဝတရားအရ လိုလားကြပြီး၊ သူတို့အတွင်း၌ အုတ္တမရှ္လိုက ဘဂဝန်၏ ဂုဏ်သတ္တိ၏ အနှစ်သာရ ရှိနေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် ဘဂဝဒ္ဘက္တ ပရိက္ခစ်ကို မြင်၍ အလွန်ဝမ်းမြောက်ကာ ဤသို့ ပြောကြသည်။

Verse 20

न वा इदं राजर्षिवर्य चित्रं भवत्सु कृष्णं समनुव्रतेषु । येऽध्यासनं राजकिरीटजुष्टं सद्यो जहुर्भगवत्पार्श्वकामा: ॥ २० ॥

[ရိရှီတို့က ပြောသည်:] အို ရာဇရိရှီတို့အနက် အမြတ်ဆုံး၊ ပாண்டုဝంశသားဖြစ်၍ သရီကృష్ణ၏ လမ်းစဉ်ကို တင်းကျပ်စွာ လိုက်နာသူရေ—ဘုရင်များစွာ၏ သရဖူများဖြင့် အလှဆင်ထားသော ထီးနန်းကို ချက်ချင်း စွန့်လွှတ်ပြီး ဘဂဝန်၏ နိစ္စသန္နိဋ္ဌာနကို အလိုရှိခြင်းသည် အံ့ဩစရာ မဟုတ်ပါ။

Verse 21

सर्वे वयं तावदिहास्महेऽथ कलेवरं यावदसौ विहाय । लोकं परं विरजस्कं विशोकं यास्यत्ययं भागवतप्रधान: ॥ २१ ॥

ဤဘဂဝတ-ပရဓာန မဟာရာဇာ ပရိက္ခစ်သည် ကိုယ်ခန္ဓာကို စွန့်ပြီး လောကီအညစ်အကြေးကင်းစင်၍ ဝမ်းနည်းခြင်းမရှိသော အမြင့်ဆုံးလောကသို့ ရောက်သွားသည်အထိ ကျွန်ုပ်တို့အားလုံး ဤနေရာတွင် စောင့်နေမည်။

Verse 22

आश्रुत्य तद‍ृषिगणवच: परीक्षित् समं मधुच्युद् गुरु चाव्यलीकम् । आभाषतैनानभिनन्द्य युक्तान् शुश्रूषमाणश्चरितानि विष्णो: ॥ २२ ॥

ရိရှီတို့၏ စကားများသည် နားထောင်ရ အလွန်ချိုမြိန်၍ အဓိပ္ပါယ်ပြည့်ဝကာ သင့်လျော်ပြီး အပြည့်အဝ မှန်ကန်သည်။ ထိုစကားများကို ကြားပြီးနောက်၊ ဝိෂ္ဏု (သရီကృష్ణ) ၏ လီလာများကို ကြားလိုသော မဟာရာဇာ ပရိက္ခစ်သည် ထိုသင့်တော်သော မဟာရိရှီတို့ကို ချီးကျူးဂုဏ်ပြုကာ လေးစားစွာ ပြောဆို하였다။

Verse 23

समागता: सर्वत एव सर्वे वेदा यथा मूर्तिधरास्त्रिपृष्ठे । नेहाथ नामुत्र च कश्चनार्थ ऋते परानुग्रहमात्मशीलम् ॥ २३ ॥

မင်းကြီးက ဆိုသည်—“အို မဟာရသီတို့၊ သင်တို့သည် စကြဝဠာအနှံ့အပြားမှ ကရုဏာဖြင့် ဤနေရာသို့ စုဝေးလာကြသည်။ သင်တို့သည် သုံးလောကအထက် စတျယလောက၌ တည်ရှိသော ဝေဒများကဲ့သို့ မূર્તိမန် ဉာဏ်၏ရုပ်သဏ္ဍာန်တည်း။ ထို့ကြောင့် အခြားသူတို့ကို ကောင်းကျိုးပေးခြင်းသည် သင်တို့၏ သဘာဝဖြစ်ပြီး၊ ထို့အပြင် ဤလောက၌လည်း နောက်လောက၌လည်း ကိုယ်ပိုင်အကျိုးမရှိကြ။”

Verse 24

ततश्च व: पृच्छ्‍यमिमं विपृच्छे विश्रभ्य विप्रा इति कृत्यतायाम् । सर्वात्मना म्रियमाणैश्च कृत्यं शुद्धं च तत्रामृशताभियुक्ता: ॥ २४ ॥

ထို့ကြောင့် ယုံကြည်ထိုက်သော ဘြာဟ္မဏတို့၊ ကျွန်ုပ်သည် ယုံကြည်စိတ်ဖြင့် မေးမြန်းပါသည်—ယခုအချိန်၌ ကျွန်ုပ်၏ အရေးပေါ်ကర్తဝျသည် အဘယ်နည်း? ကျေးဇူးပြု၍ သေချာစွာ စဉ်းစားပြီး အခြေအနေအားလုံးတွင် လူအားလုံးအတွက် သန့်ရှင်းသော ကర్తဝျကိုလည်း၊ အထူးသဖြင့် သေမည့်အနီးရှိသူတို့၏ ကర్తဝျကိုလည်း ပြောကြားပါ။

Verse 25

तत्राभवद्भगवान् व्यासपुत्रो यद‍ृच्छया गामटमानोऽनपेक्ष: । अलक्ष्यलिङ्गो निजलाभतुष्टो वृतश्च बालैरवधूतवेष: ॥ २५ ॥

အဲဒီအချိန်မှာပင် ဗျာသဒೇವ၏ အင်အားကြီးသော သားတော် ဘဂဝန် ရှုကဒေဝ ပေါ်ထွန်းလာသည်။ သူသည် ယဒೃချ္ဌာအတိုင်း မြေပြင်ပေါ်တွင် မည်သည့်အရာကိုမျှ မမျှော်လင့်ဘဲ လှည့်လည်သွားလာ၍ ကိုယ်တွင်းတည်ငြိမ်တုန့်ပြန်မှုဖြင့် ကျေနပ်နေသူဖြစ်သည်။ လူမှုအဆင့် သို့မဟုတ် အာရှ్రమအဆင့်ကို ပြသသော လက္ခဏာမရှိ။ မိန်းမများနှင့် ကလေးများက ဝိုင်းရံထားသော်လည်း အဝဓူတကဲ့သို့ လျစ်လျူရှုခံရသူ၏ ဝတ်စုံဖြင့် ရှိနေ하였다။

Verse 26

तं द्व‌्यष्टवर्षं सुकुमारपाद- करोरुबाह्वंसकपोलगात्रम् । चार्वायताक्षोन्नसतुल्यकर्ण- सुभ्र्वाननं कम्बुसुजातकण्ठम् ॥ २६ ॥

ဗျာသဒೇವ၏ သားတော်သည် အသက် ဆယ့်ခြောက်နှစ်သာ ရှိသေးသည်။ ခြေထောက်၊ လက်၊ ပေါင်၊ လက်မောင်း၊ ပခုံး၊ ပါး၊ နဖူး စသည့် ကိုယ်အင်္ဂါများသည် နူးညံ့သိမ်မွေ့၍ လှပစွာ ဖွဲ့စည်းထားသည်။ မျက်လုံးများ ကျယ်ဝန်း၍ ဆွဲဆောင်မှုရှိပြီး၊ နှာခေါင်း မြင့်ကာ နားရွက်လည်း ထင်ရှား။ မျက်နှာအလွန်လှပ၍ လည်ပင်းသည် သင်္ခါးခွံကဲ့သို့ သေသပ်လှပသည်။

Verse 27

निगूढजत्रुं पृथुतुङ्गवक्षस- मावर्तनाभिं वलिवल्गूदरं च । दिगम्बरं वक्त्रविकीर्णकेशं प्रलम्बबाहुं स्वमरोत्तमाभम् ॥ २७ ॥

သူ၏ လည်ပင်းအောက် အရိုးပိုင်း (ကလော်ဗီကယ်) သန်မာပြည့်ဝ၍ ရင်ဘတ်ကျယ်ကာ မြင့်မားသည်။ နာဗီအနက်ရှိပြီး ဝမ်းဗိုက်တွင် လှပသော မடிப்புလိုင်းများ ရှိသည်။ သူသည် ဒိဂမ္ဗရ—အဝတ်မဝတ်သူဖြစ်၍ မျက်နှာပေါ်တွင် ကွေးကောက်ဆံပင်များ ပြန့်ကျဲနေသည်။ လက်မောင်းရှည်ပြီး ကိုယ်ရောင်ကန့်ကွက်သည် သ্রীကృష్ణ၏ အလင်းရောင်ကို ထင်ဟပ်စေသည်။

Verse 28

श्यामं सदापीव्यवयोऽङ्गलक्ष्म्या स्त्रीणां मनोज्ञं रुचिरस्मितेन । प्रत्युत्थितास्ते मुनय: स्वासनेभ्य- स्तल्लक्षणज्ञा अपि गूढवर्चसम् ॥ २८ ॥

သူသည် ရှျာမအရောင်ဖြစ်၍ အမြဲတမ်းယောဝနလှပမှုနှင့် ကိုယ်အလှတရားကြောင့် တောက်ပနေသည်။ ချိုမြိန်သောအပြုံးကြောင့် မိန်းမများအထိ စိတ်နှစ်သက်စေသည်။ မိမိ၏ သဘာဝဂုဏ်တော်ကို ဖုံးကွယ်ထားသော်လည်း လက္ခဏာဗေဒကျွမ်းကျင်သော မုနိကြီးများက ထိုင်ခုံမှ ထ၍ ဂုဏ်ပြုကြသည်။

Verse 29

स विष्णुरातोऽतिथय आगताय तस्मै सपर्यां शिरसाजहार । ततो निवृत्ता ह्यबुधा: स्त्रियोऽर्भका महासने सोपविवेश पूजित: ॥ २९ ॥

ဝိෂ္ဏုရాతဟု ခေါ်သော မဟာရာဇာ ပရိက္ခစ်သည် ဧည့်သည်အဖြစ် ရောက်လာသော သီရိ သုကဒေဝ ဂိုစွာမီအား ခေါင်းငုံ့၍ ဂုဏ်ပြုဆက်ကပ်하였다။ ထိုအခါ မသိနားမလည်သော မိန်းမများနှင့် ကလေးများသည် နောက်လိုက်ခြင်းကို ရပ်တန့်하였다။ အားလုံး၏ ပူဇော်ဂုဏ်ပြုမှုကို ခံယူပြီး သုကဒေဝ ဂိုစွာမီသည် မြင့်မြတ်သော အာသနပေါ်တွင် ထိုင်하였다။

Verse 30

स संवृतस्तत्र महान् महीयसां ब्रह्मर्षिराजर्षिदेवर्षिसङ्घै: । व्यरोचतालं भगवान् यथेन्दु- र्ग्रहर्क्षतारानिकरै: परीत: ॥ ३० ॥

ထိုနေရာ၌ သုကဒေဝ ဂိုစွာမီသည် ဘြဟ္မရိရှီ၊ ရာဇရိရှီ၊ ဒေဝရိရှီတို့၏ အစုအဝေးဖြင့် ဝန်းရံခံရသည်။ ကြယ်များ၊ ဂြိုဟ်များနှင့် အာကာသဝတ္ထုများကြားတွင် လမင်းက ပိုမိုလှပသကဲ့သို့၊ ဘဂဝန်တူ မဟာမုနိသည် အလွန်တောက်ပ၍ အားလုံးက ဂုဏ်ပြုကြသည်။

Verse 31

प्रशान्तमासीनमकुण्ठमेधसं मुनिं नृपो भागवतोऽभ्युपेत्य । प्रणम्य मूर्ध्नावहित: कृताञ्जलि- र्नत्वा गिरा सूनृतयान्वपृच्छत् ॥ ३१ ॥

သီရိ သုကဒေဝ ဂိုစွာမီသည် အလွန်တည်ငြိမ်စွာ ထိုင်၍ မတားဆီးနိုင်သော ဉာဏ်ပညာဖြင့် မေးခွန်းတိုင်းကို မลังမလတ် ဖြေကြားရန် အသင့်ရှိသည်။ မဟာဘက္တ မဟာရာဇာ ပရိက္ခစ်သည် နီးကပ်လာ၍ ခေါင်းချကန်တော့ပြီး လက်အုပ်ချီကာ ချိုသာသောစကားဖြင့် ယဉ်ကျေးစွာ မေးမြန်း하였다။

Verse 32

परीक्षिदुवाच अहो अद्य वयं ब्रह्मन् सत्सेव्या: क्षत्रबन्धव: । कृपयातिथिरूपेण भवद्भ‍िस्तीर्थका: कृता: ॥ ३२ ॥

ပရိက္ခစ်က ပြောသည်—အို ဘြဟ္မဏာ၊ ယနေ့ ကျွန်ုပ်တို့သည် မထိုက်တန်သော ခ္ෂတ္တရိယမျိုးရိုးသာဖြစ်သော်လည်း သဒ္ဓါရှင်များကို ဝန်ဆောင်နိုင်သည့် အရည်အချင်းကို ရရှိ၍ ကံကောင်းလာပါပြီ။ သင်၏ ကရုဏာကြောင့် ဧည့်သည်အဖြစ် ကြွလာကာ ကျွန်ုပ်တို့ကို တီရ္ထသကဲ့သို့ ပဝित्रစေခဲ့သည်။

Verse 33

येषां संस्मरणात्पुंसां सद्य: शुद्ध्यन्ति वै गृहा: । किं पुनर्दर्शनस्पर्शपादशौचासनादिभि: ॥ ३३ ॥

သင်တို့ကို သတိရရုံဖြင့်ပင် ကျွန်ုပ်တို့၏အိမ်များသည် ချက်ချင်း သန့်ရှင်းသန့်စင် ဖြစ်လာသည်။ ထို့ပြင် တွေ့မြင်ခြင်း၊ ထိတွေ့ခြင်း၊ သန့်ရှင်းသော ခြေတော်ကို ဆေးကြောခြင်းနှင့် အိမ်တွင် အာသန ပူဇော်ခြင်းကို မည်သို့ဆိုရမည်နည်း။

Verse 34

सान्निध्यात्ते महायोगिन्पातकानि महान्त्यपि । सद्यो नश्यन्ति वै पुंसां विष्णोरिव सुरेतरा: ॥ ३४ ॥

အို မဟာယောဂီ၊ သင်၏အနီးကပ်တည်ရှိမှုတွင် လူ၏ကြီးမားသောအပြစ်များပင် ချက်ချင်း ပျောက်ကွယ်သွားသည်။ ဗိဿဏု၏ရှေ့တွင် အသူရသဘော မတည်နိုင်သကဲ့သို့။

Verse 35

अपि मे भगवान् प्रीत: कृष्ण: पाण्डुसुतप्रिय: । पैतृष्वसेयप्रीत्यर्थं तद्गोत्रस्यात्तबान्धव: ॥ ३५ ॥

ပাণ্ডုသားများအလွန်ချစ်မြတ်နိုးသော ဘဂဝန် သရီကృష్ణသည် ကျွန်ုပ်အပေါ် ပီတိရှိတော်မူသည်။ မိမိ၏ အကြီးအကျယ် ဆွေမျိုးညီအစ်ကိုများကို ပျော်ရွှင်စေရန် ကျွန်ုပ်ကို ထိုမိသားစုဝင် ဆွေမျိုးတစ်ဦးအဖြစ် လက်ခံတော်မူခဲ့သည်။

Verse 36

अन्यथा तेऽव्यक्तगतेर्दर्शनं न: कथं नृणाम् । नितरां म्रियमाणानां संसिद्धस्य वनीयस: ॥ ३६ ॥

မဟုတ်လျှင်—သရီကృష్ణ၏ လှုံ့ဆော်မှုမရှိဘဲ—သာမန်လူတို့အတွက် မမြင်သာစွာ လှုပ်ရှားနေသော သင်သည် သေမင်းနီးကပ်နေသော ကျွန်ုပ်တို့ရှေ့တွင် ကိုယ်တိုင်ဆန္ဒဖြင့် ဤနေရာ၌ မည်သို့ ပေါ်ထွန်းလာနိုင်မည်နည်း။

Verse 37

अत: पृच्छामि संसिद्धिं योगिनां परमं गुरुम् । पुरुषस्येह यत्कार्यं म्रियमाणस्य सर्वथा ॥ ३७ ॥

ထို့ကြောင့် ကျွန်ုပ်မေးမြန်းပါသည်—ယောဂီတို့၏ အမြင့်ဆုံး ဂုရုတော်—ပြည့်စုံခြင်း၏ လမ်းကို ပြပါ။ ဤလောက၌ လူတစ်ယောက်၊ အထူးသဖြင့် သေမင်းနီးကပ်သူသည် အဘယ်အရာကို အပြည့်အဝ လုပ်ဆောင်သင့်သနည်း။

Verse 38

यच्छ्रोतव्यमथो जप्यं यत्कर्तव्यं नृभि: प्रभो । स्मर्तव्यं भजनीयं वा ब्रूहि यद्वा विपर्ययम् ॥ ३८ ॥

အရှင်ဘုရား၊ လူသည် ဘာကို နားထောင်သင့်သလဲ၊ ဘာကို ဂျပ်သင့်သလဲ၊ ဘာကို လုပ်သင့်သလဲ၊ ဘာကို သတိရသင့်သလဲ၊ ဘယ်သူကို ဘက္တိဖြင့် ပူဇော်သင့်သလဲ၊ ထို့ပြင် မလုပ်သင့်သည့်အရာများကိုလည်း ကျွန်ုပ်အား မိန့်ကြားပါ။

Verse 39

नूनं भगवतो ब्रह्मन् गृहेषु गृहमेधिनाम् । न लक्ष्यते ह्यवस्थानमपि गोदोहनं क्‍वचित् ॥ ३९ ॥

အို အင်အားကြီးသော ဘြာဟ္မဏ၊ သင်သည် ဂೃಹမေဓိတို့၏ အိမ်များတွင် နေထိုင်ခြင်း မမြင်ရသလောက်ပင် ဖြစ်သည်ဟု ဆိုကြသည်။ တခါတရံ နွားနို့ညှစ်သည့် အချိန်လောက်တောင် မနေရ။

Verse 40

सूत उवाच एवमाभाषित: पृष्ट: स राज्ञा श्लक्ष्णया गिरा । प्रत्यभाषत धर्मज्ञो भगवान् बादरायणि: ॥ ४० ॥

စူတက ပြောသည်—ဘုရင်သည် ချိုမြိန်သောစကားဖြင့် ထိုသို့ မေးမြန်း하였다။ ထို့နောက် ဓမ္မတရား၏ မူလသဘောကို သိသော ဗျာသဒೇವ၏ သား ဘဂဝန် ဘာဒရာယဏိ (ရှုကဒေဝ) သည် ပြန်လည်ဖြေကြားရန် စတင်하였다။