Adhyaya 1
Questions by the Sages of Naimiṣāraṇya (Śaunaka’s Inquiries and the Bhāgavata Thesis)
ဘဂဝတပုရာဏာသည် မင်္ဂလာအာဟွာနဖြင့် စတင်ကာ သရီးကృష్ణကို အပြည့်အဝသော သမ္မာတရား (Absolute Truth) ဟု သတ်မှတ်ပြီး စရ္ဂ–သ္ထိတိ–ပရလယ၏ သတိရှိ၊ လွတ်လပ်သော အရင်းအမြစ်ဟု ဖော်ပြသည်။ အတွင်းမှ ဘြဟ္မာကို သင်ကြားပေးသူဖြစ်ပြီး မာယာသည် ဒေဝများနှင့် ရှိများကိုပါ မောဟစေကြောင်း ဆိုသည်။ ထို့နောက် ကိတဝ-ဓမ္မကို ပယ်ချကာ စင်ကြယ်သော ဘက္တများအတွက် အမြင့်ဆုံး သမ္မာတရားကို တင်ပြရန် ရည်ရွယ်ကြောင်း၊ နာခံမှုနှင့် နိမ့်ချစွာ နားထောင်ခြင်းဖြင့် သခင်ကို နှလုံးထဲတွင် တည်စေကြောင်း ကြေညာသည်။ နိုင်မိရှာရဏ్యသို့ ပြောင်းကာ ရှောနကနှင့် ရှိများက သခင်၏ ပျော်ရွှင်မှုအတွက် နှစ်တစ်ထောင် ယဇ်ပူဇော်မှု စတင်ပြီး စူတဂိုစွာမီကို ဂုဏ်ပြုကြသည်။ သူ၏ ပညာ၊ နိမ့်ချမှုနှင့် ဂုရု-ပရမ္ပရာ အာရှီဝါဒကို သိမြင်၍ ကလိယုဂ၏ အသက်တို၊ စိတ်လှုပ်ရှားသော လူများအတွက် သင့်တော်သော အနှစ်သာရကို မေးမြန်းကြသည်။ မေးခွန်းများသည် ကృష్ణ၏ အဝတာရများနှင့် လီလာများ၊ သာဓုများနှင့် သန့်ရှင်းသော နာမ၏ သန့်စင်စွမ်းအားကို ဦးစားပေးပြီး နောက်ဆုံးတွင် “ကృష్ణ ထွက်ခွာပြီးနောက် ဓမ္မသည် ဘယ်မှာ အားကိုးနေသနည်း” ဟူသော အရေးကြီးမေးခွန်းသို့ ရောက်သည်။ ဤအခန်းသည် စူတ၏ စနစ်တကျ နိဒါန်းနှင့် ဘဂဝတ၏ ပြောသူဆက်စပ်မှုဖြင့် နောက်အခန်းများက ဖြေကြားမည့် မေးမြန်းမှုကို တည်ထောင်သည်။
Shlokas
Verse 1
ॐ नमो भगवते वासुदेवाय जन्माद्यस्य यतोऽन्वयादितरतश्चार्थेष्वभिज्ञ: स्वराट् तेने ब्रह्म हृदा य आदिकवये मुह्यन्ति यत्सूरय: । तेजोवारिमृदां यथा विनिमयो यत्र त्रिसर्गोऽमृषा धाम्ना स्वेन सदा निरस्तकुहकं सत्यं परं धीमहि ॥ १ ॥
အိုမ် နမော ဘဂဝတေ ဝါစုဒေဝါယ။ စကြဝဠာ၏ ဖန်ဆင်းခြင်း၊ ထိန်းသိမ်းခြင်း၊ ပျက်သုဉ်းခြင်းတို့၏ အရင်းအမြစ်ဖြစ်ပြီး တိုက်ရိုက်၊ သွယ်ဝိုက် အရာအားလုံးကို သိမြင်ကာ လုံးဝလွတ်လပ်သော သရီကృష్ణ—ပရမသစ္စာကို ကျွန်ုပ် သမาธိပြုသည်။ ဘြဟ္မာ၏ နှလုံးထဲသို့ ဝေဒဂျ္ဉာန်ကို ပထမဦးစွာ ပေးတော်မူသူလည်း သူပင်; မာယာကြောင့် ဒေဝနှင့် ရှိတို့ပင် မောဟဖြစ်ကြ; သူ၏ ဓာမသည် လှည့်စားမှုကင်း—ထိုပရမတော်ကို ဦးညွှတ်ပါ၏။
Verse 2
धर्म: प्रोज्झितकैतवोऽत्र परमो निर्मत्सराणां सतां वेद्यं वास्तवमत्र वस्तु शिवदं तापत्रयोन्मूलनम् । श्रीमद्भागवते महामुनिकृते किं वा परैरीश्वर: सद्यो हृद्यवरुध्यतेऽत्र कृतिभि: शुश्रूषुभिस्तत्क्षणात् ॥ २ ॥
ဤ သရီမဒ်-ဘာဂဝတမ်သည် လောကီအကျိုးလိုလားမှုပါသော ကပတ်ဓမ္မများကို အပြည့်အဝ ပယ်ဖျက်၍ မနာလိုမှုကင်းသော သန့်ရှင်းသည့် ဘက္တများ နားလည်နိုင်သော အမြင့်ဆုံး သစ္စာကို ထုတ်ဖော်သည်။ ဤအမှန်တရားသည် မင်္ဂလာပေးပြီး ဒုက္ခသုံးပါးကို အမြစ်မှ ဖြုတ်ပစ်သည်။ မဟာမုနိ ဗျာသဒေဝ ရေးသားသော ဤဘာဂဝတမ်တစ်ပုဒ်တည်းဖြင့် ဘုရားသိမြင်ခြင်း လုံလောက်သည်; အခြားကျမ်းများ ဘာလို? လေးစားစွာ နားထောင်သည့်ခဏမှာပင် ပရမေရှ్వరသည် နှလုံး၌ တည်နေသည်။
Verse 3
निगमकल्पतरोर्गलितं फलं शुकमुखादमृतद्रवसंयुतम् । पिबत भागवतं रसमालयं मुहुरहो रसिका भुवि भावुका: ॥ ३ ॥
အရသာကို ခံစားတတ်သော စိတ်နူးညံ့သူတို့ရေ—ဝေဒစာပေကလပ်ပတရု၏ ပင်ပန်းသီးတော်ဖြစ်ပြီး သုကဒေဝ၏ နှုတ်မှ ထွက်လာသော အမృతရည်ပြည့်ဝသည့် သရီမဒ်-ဘာဂဝတမ်၏ ရသာကို မကြာခဏ သောက်သုံးကြလော့။
Verse 4
नैमिषेऽनिमिषक्षेत्रे ऋषय: शौनकादय: । सत्रं स्वर्गायलोकाय सहस्रसममासत ॥ ४ ॥
နိမိရှာရဏျာ တောအတွင်းရှိ သန့်ရှင်းသော အနိမိရှ-ခ္ရှೇತ್ರ၌ ရှောနက ဦးဆောင်သော ရှိများသည် ဘုရားသခင်နှင့် သူ၏ ဘက္တများကို ပျော်ရွှင်စေရန်၊ ဆွာဂ္ဂလောက ရရှိရန် ရည်ရွယ်၍ နှစ်တစ်ထောင်ကြာ စတြယဇ္ဉ ကို စုဝေးကျင်းပ하였다။
Verse 5
त एकदा तु मुनय: प्रातर्हुतहुताग्नय: । सत्कृतं सूतमासीनं पप्रच्छुरिदमादरात् ॥ ५ ॥
တစ်နေ့တွင် ထိုရှိများသည် မနက်ပိုင်း ယဇ္ဉာဂ္နိ၌ အာဟုတိများ ဆက်ကပ်ပြီးနောက်၊ ဂုဏ်ပြုအာසန၌ ထိုင်နေသော စူတ ဂိုಸ್ವာမီကို လေးစားစွာ ကြိုဆိုကာ အောက်ပါအကြောင်းအရာများကို အရိုအသေဖြင့် မေးမြန်း하였다။
Verse 6
त्वया खलु पुराणानि सेतिहासानि चानघ । आख्यातान्यप्यधीतानि धर्मशास्त्राणि यान्युत ॥ ६ ॥
ရသီများက ဆိုကြသည်—အပြစ်ကင်းသော စူတဂိုစွာမီ၊ သင်သည် ပုရာဏနှင့် အိတိဟာသတို့အပြင် ဓမ္မရှာစတြာများကိုလည်း မှန်ကန်သော ဆရာပရမ္ပရာအောက်တွင် လေ့လာပြီး ရှင်းလင်းဟောပြောခဲ့သည်။
Verse 7
यानि वेदविदां श्रेष्ठो भगवान् बादरायण: । अन्ये च मुनय: सूत परावरविदो विदु: ॥ ७ ॥
ဟေ စူတဂိုစွာမီ၊ သင်သည် ဝေဒပညာရှင်တို့အနက် အမြင့်မြတ်ဆုံးဖြစ်သော ဘဂဝန် ဘာဒရာယဏ (ဗျာသဒေဝ) ၏ သဘောတရားကို သိရှိပြီး၊ ရုပ်ပိုင်းနှင့် အလွန်အမင်းအဓိပ္ပါယ်ဆိုင်ရာ ဗဟုသုတပြည့်ဝသော အခြား မုနိများကိုလည်း သိရှိသည်။
Verse 8
वेत्थ त्वं सौम्य तत्सर्वं तत्त्वतस्तदनुग्रहात् । ब्रूयु: स्निग्धस्य शिष्यस्य गुरवो गुह्यमप्युत ॥ ८ ॥
ဟေ နူးညံ့သဘောရှိသူ၊ သူတို့၏ အနုဂ्रहကြောင့် သင်သည် အရာအားလုံးကို အမှန်တကယ်သဘောတရားအတိုင်း သိရှိသည်။ ချစ်ခင်သော ဆရာများသည် နာခံသော တပည့်အား လျှို့ဝှက်အရာများကိုပါ ပြောပြတတ်သည်။
Verse 9
तत्र तत्राञ्जसायुष्मन् भवता यद्विनिश्चितम् । पुंसामेकान्तत: श्रेयस्तन्न: शंसितुमर्हसि ॥ ९ ॥
အသက်ရှည်ကောင်းချီးခံရသူ၊ လူအများအတွက် အမြင့်ဆုံးနှင့် အဆုံးစွန်သော ကောင်းကျိုးဟု သင်ဆုံးဖြတ်ထားသမျှကို နားလည်လွယ်ကူစွာ ကျွန်ုပ်တို့အား ရှင်းပြပါ။
Verse 10
प्रायेणाल्पायुष: सभ्य कलावस्मिन् युगे जना: । मन्दा: सुमन्दमतयो मन्दभाग्या ह्युपद्रुता: ॥ १० ॥
ဟေ ပညာရှိ၊ ကလိယုဂ်၌ လူတို့သည် အများအားဖြင့် အသက်တိုကြသည်။ သူတို့သည် ပျင်းရိ၊ ဉာဏ်မထက်၊ ကံမကောင်း၊ ထို့ပြင် အမြဲတမ်း အနှောင့်အယှက်ဒုက္ခများကြောင့် စိတ်လှုပ်ရှားနေကြသည်။
Verse 11
भूरीणि भूरिकर्माणि श्रोतव्यानि विभागश: । अत: साधोऽत्र यत्सारं समुद्धृत्य मनीषया । ब्रूहि भद्रायभूतानां येनात्मा सुप्रसीदति ॥ ११ ॥
ကျမ်းစာများစွာရှိပြီး အပိုင်းခွဲအလိုက် လေ့လာရသည့် တာဝန်ကမ္မများလည်း များစွာရှိသည်။ ထို့ကြောင့် အို သာဓုရဟန်း၊ အနှစ်သာရကို ရွေးထုတ်၍ သတ္တဝါအားလုံး၏ ကောင်းကျိုးအတွက် ဟောပြောပါ၊ ထိုသို့ဖြင့် နှလုံးသားသည် အပြည့်အဝ စိတ်ချမ်းသာမည်။
Verse 12
सूत जानासि भद्रं ते भगवान् सात्वतां पति: । देवक्यां वसुदेवस्य जातो यस्य चिकीर्षया ॥ १२ ॥
အို စူတ၊ သင်၌ မင်္ဂလာရှိပါစေ။ စာတ်ဝတတို့၏ အရှင် ဘဂဝန်သည် မည်သည့် ရည်ရွယ်ချက်ဖြင့် ဒေဝကီ၏ ဝမ်း၌ ဝစုဒေဝ၏ သားတော်အဖြစ် ပေါ်ထွန်းလာသနည်းကို သင်သိသည်။
Verse 13
तन्न: शुश्रूषमाणानामर्हस्यङ्गानुवर्णितुम् । यस्यावतारो भूतानां क्षेमाय च भवाय च ॥ १३ ॥
အို စူတ ဂိုစွာမီ၊ ကျွန်ုပ်တို့သည် ကြားနာလိုစိတ်ပြင်းပြနေသည်။ ယခင် အာချာရျများ သင်ကြားခဲ့သကဲ့သို့ ဘဂဝန်နှင့် သူ၏ အဝတာရများကို ရှင်းပြပါ။ ထိုကို ဟောပြောခြင်းနှင့် ကြားနာခြင်း နှစ်မျိုးလုံးသည် သတ္တဝါတို့၏ ကောင်းကျိုးနှင့် ဝိညာဉ်တိုးတက်မှုကို ဖြစ်စေသည်။
Verse 14
आपन्न: संसृतिं घोरां यन्नाम विवशो गृणन् । तत: सद्यो विमुच्येत यद्बिभेति स्वयं भयम् ॥ १४ ॥
မွေးဖွားခြင်းနှင့် သေဆုံးခြင်း၏ ကြောက်မက်ဖွယ် သံသရာကွန်ယက်တွင် ပိတ်မိနေသော သတ္တဝါသည် မသိမသာပင် ကృష్ణ၏ သန့်ရှင်းသော နာမကို ရွတ်ဆိုမိလျှင် ချက်ချင်း လွတ်မြောက်သည်။ ထိုနာမကိုတော့ “ကြောက်ရွံ့မှု” ကိုယ်တိုင်ပင် ကြောက်သည်။
Verse 15
यत्पादसंश्रया: सूत मुनय: प्रशमायना: । सद्य: पुनन्त्युपस्पृष्टा: स्वर्धुन्यापोऽनुसेवया ॥ १५ ॥
အို စူတ၊ ဘုရား၏ ကြာပန်းခြေတော်ကို အပြည့်အဝ အားကိုး၍ ငြိမ်းချမ်းမှု၌ တည်နေသော မုနိများသည် ထိတွေ့ရုံဖြင့်ပင် ချက်ချင်း သန့်စင်စေသည်။ သို့သော် ဂင်္ဂါရေသည် ကြာရှည်စွာ သုံးစွဲပြီးမှသာ သန့်စင်စေသည်။
Verse 16
को वा भगवतस्तस्य पुण्यश्लोकेड्यकर्मण: । शुद्धिकामो न शृणुयाद्यश: कलिमलापहम् ॥ १६ ॥
ကလိယုဂ၏ အညစ်အကြေးမှ သန့်စင်လိုသူ မည်သူက ပုဏ္ဏသ္လောက ဘဂဝန်၏ သန့်ရှင်းသော ဂုဏ်တော်ကို မနားထောင်လိုပါမည်နည်း။ ထိုဂုဏ်တော်သည် ကလိမလကို ဖယ်ရှားသည်။
Verse 17
तस्य कर्माण्युदाराणि परिगीतानि सूरिभि: । ब्रूहि न: श्रद्दधानानां लीलया दधत: कला: ॥ १७ ॥
သူ၏ မြင့်မြတ်၍ အံ့ဩဖွယ် ကမ္မများကို ရှင်ပညာရှိ ရှင်ရဟန်းများက သီဆိုထားကြသည်။ ထို့ကြောင့် ယုံကြည် श्रद्धာ ရှိသော ကျွန်ုပ်တို့အား၊ လီလာဖြင့် ထင်ရှားစေသော အဝတာရကလာများကို ရှင်းပြပါ။
Verse 18
अथाख्याहिहरेर्धीमन्नवतारकथा: शुभा: । लीला विदधत: स्वैरमीश्वरस्यात्ममायया ॥ १८ ॥
ပညာရှိ စူတာရေ၊ ဟရီ၏ မင်္ဂလာရှိသော အဝတာရကഥာများကို ပြောပြပါ။ အရှင်အထွဋ်အမြတ်သည် မိမိ၏ အတွင်းစွမ်းအား (အာတ္မမာယာ) ဖြင့် လွတ်လပ်စွာ ဤမင်္ဂလာလီလာများကို ဆောင်ရွက်သည်။
Verse 19
वयं तु न वितृप्याम उत्तमश्लोकविक्रमे । यच्छृण्वतां रसज्ञानां स्वादु स्वादु पदे पदे ॥ १९ ॥
ကျွန်ုပ်တို့သည် အုတ်တမရှ္လိုက ဘဂဝန်၏ ဝီရလီလာများကို နားထောင်ရင်း မည်သည့်အခါမျှ မပြည့်စုံမောပန်းပါ။ ရသကို သိသူများအတွက် စာသားတိုင်း၊ ခဏတိုင်း ပို၍ ချိုမြိန်လာသည်။
Verse 20
कृतवान् किल कर्माणि सह रामेण केशव: । अतिमर्त्यानि भगवान् गूढ: कपटमानुष: ॥ २० ॥
ဘဂဝန် ကေရှဝသည် ဘလရာမနှင့်အတူ လူသားကဲ့သို့ ကစားသကဲ့သို့ ပြုမူကာ၊ မိမိ၏ အိုင်ශ්ဝရ്യကို ဖုံးကွယ်ထားပြီး လူသားထက်လွန်ကဲသော ကမ္မများစွာကို ဆောင်ရွက်ခဲ့သည်။
Verse 21
कलिमागतमाज्ञाय क्षेत्रेऽस्मिन् वैष्णवे वयम् । आसीना दीर्घसत्रेण कथायां सक्षणा हरे: ॥ २१ ॥
ကလိယုဂ် စတင်လာပြီဟု ကောင်းစွာသိ၍ ကျွန်ုပ်တို့သည် ဤဝိုင်ရှ္ဏဝ သန့်ရှင်းသော နေရာ၌ စုဝေးထိုင်နေကြသည်။ ရှည်လျားသော စတြအဖြစ် သရီဟရီ၏ အလွန်မြင့်မြတ်သော ကထာကို ကျယ်ပြန့်စွာ နားထောင်ကာ ယဇ్ఞကို ဆောင်ရွက်နေကြသည်။
Verse 22
त्वं न: सन्दर्शितो धात्रा दुस्तरं निस्तितीर्षताम् । कलिं सत्त्वहरं पुंसां कर्णधार इवार्णवम् ॥ २२ ॥
ကံကြမ္မာ၏ အလိုတော်ကြောင့် သင့်မြတ်တော်ကို ကျွန်ုပ်တို့ တွေ့ဆုံရသည်ဟု ယူဆပါသည်။ လူတို့၏ ကောင်းမြတ်သော သတ္တဝဂုဏ်ကို လုယူသည့် ကလိ၏ ခက်ခဲသော သမုဒ္ဒရာကို ကူးလိုသူများအတွက် သင်သည် သင်္ဘော၏ ကပ္ပတိန်ကဲ့သို့ ကာဏ္ဍာရ ဖြစ်ပါစေ။
Verse 23
ब्रूहि योगेश्वरे कृष्णे ब्रह्मण्ये धर्मवर्मणि । स्वां काष्ठामधुनोपेते धर्म: कं शरणं गत: ॥ २३ ॥
ကျေးဇူးပြု၍ ပြောပြပါ—ယောဂ၏ အရှင်၊ ဘြာဟ္မဏတို့၏ အကာအကွယ်၊ ဓမ္မ၏ ကာကွယ်ကာလဖြစ်သော သရီကృష్ణသည် မိမိ၏ ဓာမ်သို့ ထွက်ခွာသွားပြီ။ ယခု ဓမ္မသည် မည်သူ့ထံ၌ အားကိုးခိုလှုံသနည်း။
Frequently Asked Questions
It establishes the Bhāgavata’s siddhānta that the Absolute Truth is personal, conscious, and independent—Kṛṣṇa—who is both the efficient and ultimate source behind cosmic manifestation. By stating that He enlightens Brahmā internally, it also defines revelation as grace-based knowledge (śabda) received through the Lord’s sanction, not merely human speculation.
Through śravaṇa performed with attention and submission, the mind becomes purified from ulterior motives (kaitava) and the heart becomes receptive to bhakti. In Bhāgavata theology, the Lord reciprocates with the listener by revealing Himself (bhagavat-pratyakṣatā) and anchoring dharma as loving service rather than external ritual identity.
To justify a distilled, universally applicable sādhana: Kṛṣṇa-kathā and bhakti centered on hearing and chanting. The sages seek the ‘essence of all scriptures’ because Kali-yuga conditions make extensive ritual and prolonged study difficult, while the Bhāgavata’s method offers direct spiritual efficacy.
The phrase indicates that even the principle of fear—rooted in mortality and bondage—cannot stand before the Lord’s name. In devotional exegesis, the holy name is non-different from Kṛṣṇa, so contact with nāma dissolves the causes of fear (sinful reactions and ignorance) and can liberate even when chanted unconsciously.
It introduces the transition problem of the world after Kṛṣṇa’s visible departure and prompts Sūta to explain the enduring shelter of dharma in the Bhāgavata, saintly teachers, and the Lord’s instructions and incarnational arrangements—leading into the broader narration of Bhāgavata transmission and the remedy for Kali-yuga.