Shloka 43
Avadhūta’s Teachers: Python, Ocean, Moth, Bee, Elephant, Deer, Fish—and Piṅgalā’s Song of Detachment
श्रीब्राह्मण उवाच एवं व्यवसितमतिर्दुराशां कान्ततर्षजाम् । छित्त्वोपशममास्थाय शय्यामुपविवेश सा ॥ ४३ ॥
śrī-brāhmaṇa uvāca evaṁ vyavasita-matir durāśāṁ kānta-tarṣa-jām chittvopaśamam āsthāya śayyām upaviveśa sā
ဗြာဟ္မဏက ပြောသည်—ဤသို့ စိတ်ဆုံးဖြတ်ပြီးနောက် ပင်္ဂလာသည် ချစ်သူများနှင့် ကာမသုခကို ခံစားလိုသော အပြစ်ရှိသော ဆန္ဒကို ဖြတ်တောက်ကာ ပြည့်စုံသော ငြိမ်းချမ်းမှု၌ တည်နေ하였다။ ထို့နောက် သူမသည် မိမိအိပ်ရာပေါ်တွင် ထိုင်လေ၏။
FAQs
This verse shows Pingalā becoming steady by cutting off futile hopes driven by sensual craving, and then attaining upaśama—inner calm—by withdrawing the mind from desire.
He uses Pingalā as a living example that real relief comes not from external gratification but from renunciation of craving and acceptance of inner peace—supporting his teaching to King Yadu.
Notice desire-driven expectations, consciously cut them off, and choose practices that restore calm—simplicity, restraint, and turning the mind toward higher purpose (devotion and self-discipline).