Srimad Bhagavatam — Ekadasha Skandha, Shloka 26
Avadhūta’s Teachers: Python, Ocean, Moth, Bee, Elephant, Deer, Fish—and Piṅgalā’s Song of Detachment
आगतेष्वपयातेषु सा सङ्केतोपजीविनी । अप्यन्यो वित्तवान् कोऽपि मामुपैष्यति भूरिद: ॥ २५ ॥ एवं दुराशया ध्वस्तनिद्रा द्वार्यवलम्बती । निर्गच्छन्ती प्रविशती निशीथं समपद्यत ॥ २६ ॥
āgateṣv apayāteṣu sā saṅketopajīvinī apy anyo vittavān ko ’pi mām upaiṣyati bhūri-daḥ
လာသူသွားသူများကြားတွင်၊ အပြစ်မကင်းသောအလုပ်ဖြင့်သာ အသက်မွေးသောမိန်းမသည် “တခြားတစ်ယောက် ငွေကြွယ်သူက ငါ့ဆီလာပြီး အများကြီးပေးမလား” ဟု မျှော်လင့်နေ하였다။ အလဟသမျှော်လင့်ချက်ကြောင့် အိပ်မပျော်ဘဲ တံခါးဝတွင်မှီကာ တခါတလေ လမ်းဘက်ထွက်၊ တခါတလေ အိမ်ထဲပြန်ဝင်—ဤသို့ဖြင့် အလယ်ညအချိန် ရောက်လာ하였다။
FAQs
This verse shows the mind’s pattern of clinging to hope—expecting a “generous wealthy man”—which keeps one bound to anxiety and dependence on external gain.
Pingalā is a courtesan whose disappointment becomes the turning point for renunciation; her story is used as a practical illustration of vairāgya (detachment).
Notice the habit of waiting for the “next opportunity” to fulfill desire; reducing such expectation and turning inward helps cultivate peace and self-respect.